Jak zostać postmodernistą

[Gość: onechaos]

generator jest genialny! nieźle się uśmiałem, przyznaje.

POST OFFICE

[Gość: humanista]

Nareszcie ktos przetlumaczyl to dzielo na polski. Pracuje od lat na
uniwersytetach holdujacych nonsensom "post" i "femi" od Australii po USA! To,
czego wysluchalem na roznych wykladach i konferencjach, to tylko czesc gory
lodowej! Mam przygotowanie matematyczno-logiczne i zajmuje sie lingwisytyka
formalna. W mojej dyscyplinie nie ma miejsca na idiotyzmy. To tak jak w
pianistyce - albo ktos potrafi swietenie grac, albo nie. Oczywiscie cala
afere znam od poczatku jej powstania. Mam teraz nadzieje, ze w Polsce
ostygnie nieco goraca tendencja do bycia modnym w nauce i wszelkie "post"
znajda swe miejsce tam gdzie powinny, tzn na smietniku historii.
A tak na marginesie: ze wszystkich "post" uznaje tylko Post Office.

Wpisujcie przykłady z Polski

[Gość: Eim]

Swietnym przykładem bełkotu para naukowego jest ksiażka Roch
Sulima "Antropologia codziennosci", Wydawnictwo Uniwersytetu Jagiellońskiego
(!). Polecam, kiedy to czytałem myślałem, że to żart. Niestety, okazało się, że
jest to lektura do egzaminu.

Fragment:
"[...] Dwukodowość syreny, jej "przejściowoość", zaważy na całej cywilizacyjno-
technicznej i kulturowej egzystencji produktu żerańskiego, dawała o sobie znać
w momencie "narodzin", daje o sobie znać wmomencie "umierania". Do syreny
pasują jeszcze zupełnie dobrze te naturalistyczne, a nawet eschatologiczne
metafory [...] Samochód z Żerania stał się przemiotem rytuałów i gier
kulturowych, wyznaczył sferę "żarłocznej" mityzacji, wytworzył pola
spekularnych metaforyzacji, sprzyjał fetyszyzacjom. Syrena była przemiotem
potencjalnie "otwartym" na procesy symbolizacji, gdyż koncentrowała na sobie
znaczenia nowości cywilizacyjnej; znaczyła bardziej w planie kultury
symbolicznej niż kultury technicznej. Świadczą o tym przemiotowe metaforyzacje,
które były tworzone z jej udziałem". Cytat pochodzi z rozdziału "Semiotyka
śmieci".

[Gość: student]

absolutnie sie z Toba zgadzam...A juz myslałam, ze tylko ja widze ten bełkot w
ksiazce Sulimy. Zreszta zajecia z nim tez niewiele bardziej wartosciowe :)

YYYYYYYYYYYYYYYYYYYYYYYYYYYYYYYYYYYYYYYYYYYYYYYYYY

[Gość: YYYYYYYYYYYYYYYYYY]

Problem z humanistami jest taki: „humaniści” z nieznanych mi powodów mają
większy posłuch i to oni w większości kreują nasz obraz świata – obraz z gruntu
błędny (a ponieważ jest on błędny należy go wyplenić) – nie dlatego, że któryś
się myli czy nie, ale dlatego, że jest oparty na wyimaginowanych przez nich
bytach, na podstawie których wyciągają wnioski, które ni jak nie mają w
większości związku z rzeczywistością (czyli fizyką) – one po prostu nie opisują
poprawnie otaczającego nas świata bo są wydumanymi bytami opisującymi
teoretyczny świat (świat powstały w głowie danego „myśliciela”) . Problem jest
taki, że te teorie próbują tłumaczyć rzeczy dla nas dość ważne i ja nie chcę by
mi wmawiano głupoty – I WSZYSTKIE TE TEORIE PO KOLEI OKAZUJĄ SIĘ NIC NIE WARTE
i często nie z innego powodu, ale dlatego, że zmienia się oda w myśleniu.
(wiem, że mówienie wszystkie jest sporo na wyrost, ale tak lepiej brzmi)
Dodam, że oczywiście nie mam problemu z teoriami powstałymi na podstawie
obserwacji i logicznego (naprawdę) rozumowania

[Gość: william_basinski]

jee tam
twoj poglad to hybryda XVII, XVIII i XIX wieku - "logiczne
myslenie" "racjonalizm" - wybacz, ale te sposoby poznania swiata zostaly juz
dawno skompromitowane...moze jeszcze empiryzm jest bardzo ok, hehe

[Gość: William_Basinski]

a przede wszystkim bezkrytyczny kult nauk scislych - slabo, bardzo slabo

[Gość: tmg]

"rzeczywistoscia czyli fizyką"- uargumentuj.

Tylko Roch Sulima?Z wielkiej chmury mały deszcz...

[Gość: as31]

Czemu znęcacie się tylko nad francuskimi szarlatanami? A u nas ich nie ma?
Proszę o rodzimych. Boicie się, rozumiem... Ja proponuję, konkretnie, na
początek, p. Janion. I proszę o dalszą listę. A potem ranking.

[Gość: Wydawca]

Tego jest tyle w humanistyce, że nie sposób wszystko wymienić. Pierwsza z
brzegu książka, np tzw. filozoficzna,jest stekiem głupot i pewnie dlatego
pisana jest najczęściej pseudomądrym językiem, który ma zamataczyć, ściemnić.
Prostota językowa Kołakowskiego utytułowanych zarozumialców straszliwie wnerwia.

[Gość: Zatrwożony]

Nikt chyba, poza redaktorem, nie czyta tak uważnie tekstów jak tłumacz. Są
teksty nieprzekładalne, bo sam autor nie wie, co napisał. Przyciśnięty do muru
wymyśla kolejne zawiłości, nie wiedząc, co rzec. Jest to prawdziwą zmorą
humanistyki, w której trudno o sprawdzenie wiedzy i kompetencji piszącego.
Najważniejsze, żeby ktoś odważył się powiedzieć: to jest genialne, a potem już
wszyscy chórem, by nie wyjść na ignorantów, zawtórują solidarnie: genialne! A
potem nie wypada już inaczej. Gdy nagle znajdzie się śmiałek, który odważy się
krzyknąć: Król jest nagi!, natychmiast uznany zostanie za kogoś
niezrównoważonego.

Dobre kryterium: jeśli coś jest trudno lub nieprze

[Gość: as31]

tłumaczalne z polskiego na obcy lub vice versa, to (z wyjątkiem poezji,
lit.pięknej) jest to prawdopodobnie po prostu bełkot, a myśl zawarta na 200
stronach, zmieści się na dwóch (jeśli jest).

[Gość: monadina]

Przykro mi, ale lingwistyka formalna to takie bzdury jak monstrualne skądinąd
brednie Lacana czy gorsze z rzeczy Derridy. Dorzuciłbym jeszcze cały
neopozytywizm, większość analityków poza prekurosami itd. W odróżnieniu
od "francuskiej" awangardowej humanistyki pogrobowcy pozytywizmu tworzą
rzeczywiście ścisły system myślenia, tyle że ma on zastosowanie wyłącznie do
sztucznego "laboratoryjnego" niejako reżimu, natomiast nie wnosi żadnej
istotnej wiedzy do obrazu świata; zwłaszcza jeżeli dysponujemy matematycznymi i
przyrodniczymi naukami w ścisłym sensie, nie potrzebujemy hybryd, których
efektem są odkrycia typu: Jeżeli żaden kot nie jest psem, a Mruczek jest kotem,
to Mruczek nie jest psem". To ostatnie to logicznie prawda, w odróżnieniu od
wielu sentencji Lacana można jego treść zweryfikować jednoznacznie. I co nam z
takiej prawdy? .


Chyba nawet Chomskyemu nie wiele przyszło - w sensie satysfakcji - z
lingwistyki, bo zamiast robić, co potrafił, coś się facet rozpolitykował -hm
właśnie, czyżby w gruncie rzeczy u naukowców miało sie dziś do czynienia z
niewyżytymi popędami, w tym o zgrozo - popędem ku masowej popularności, który
każe raczej bronić nauki w bestsellerach niż ją uprawiać!!! Np. na
prowincjonalnym polskim podwórku - neokonserwatyści typu "dzisiejszy" Lem
pchają się do mediów bardziej niż "postmoderniści", których słabo widać, choć
oczywiście pchają sie, żeby powiedzieć o "zagrożeniu wszechobecnym
postmodernizmem".

No i tu przechodzimy do książki Sokala - niby czarno na białym Sokal wszystko
pięknie pokazuje, inteligentnie wydrwiwa, ale nie do końca wszystko jest takie
proste! Prawdą jest, że Sokal nie ma w fizyce szczególnych osiągnięć - gdyby
miał - nie pisał by wydawniczych hitów tego typu. Czyli - jest równie miernym
fizykiem jak śp. Lacan i wiecznie żywa Kristeva
filozofami/psychologami/krytykami literackimi, a przy tym nie ma jaj, z
Kristevej przynajmniej była niezła dupa -to tylko tytułem dygresji rzecz jasna,
prosze nie brać do siebie...

Po drugie - to co Sokal ujawnia na pewno przynosi wstyd protagonistom (choć w
kilku przypadkach miałem wrażenie, że sam trochę nie zrozumiał o co chodzi -
np. fragmentów z Deleuza/Guattariego, ale to nie odbiera mu oczywiście
generalnej racji). Tyle, że żaden z omawianych tam "humanistów" (mówmy już
potocznie) nie używa pojęć matematycznych i fizycznych jako dominujących w jego
systemie i fragmenty ich prac (nie znam wszystkich oczywiście) nie są raczej
najbardziej dla nich reprezentatywne.
Jeżeli się kogoś wyśmiewa, to bardziej ambitnym zadaniem było by obalenie
całościowych poglądów danej osoby, a nie czepianie się marginalnych wypowiedzi
dotyczących (nigdy zresztą wprost) kwestii, na których ktoś się akurat zna. W
przeciwnym razie popełniamy błąd np. ornitologa, który ogląda w zoo tylko
ptactwo i na tej podstawie wypowiada się o jakości całej menażerii.

Brakuje mi więc wyjaśnienia, czy - zdaniem Sokala wszystkie teorie (szczególnie
tak szerokich co do zainteresowań autorów jak Derrida czy Deleuze) są bzdurne -
czy to wpadki, które ośmieszają autorów, ale niekoniecznie podważają całość ich
dorobku - gdyby każda bzdura przekreślała filozofa lub uczonego in toto -
musielibyśmy odrzucić całego Keplera (wierzył w harmonię sfer), całego
Kartezjusza (wierzył w szyszynkę jako wyjaśnienie tajemnic relacji między duszą
i materią), całego Newtona (uprawiał alchemię, utrwalił platońskie przesądy na
temat absolutności czasu i przestrzeni), czy nawet dlaczego nie ? Einsteina -
za to, że próbował - z pobudek czysto subiektywnych, a nie naukowych!!! bronić
obrazu wszechświata, który między innymi sam podważył ("Bóg nie gra w kości").
Nie dodam już, że współcześni fizycy,ilekroć wchodzą w swoich wypowiedziach na
obszary ogólno-filozoficzne - a niestety wchodzą!!!! demonstrują dziecięcą
dobroduszność połączoną z wiedzą ograniczającą się do podstawowych haseł z
przeciętnego gimnazjum (coś o Platonie, coś o Arystotelesie,coś o Kartezjuszu,
coś - tu już bez wiekszwego zrozumienia - o Kancie, przykład pierwszy lepszy -
wypowiedzi Hawkinga).

Gdyby książka Sokala była po prostu zgrywem i ograniczała się w
prawdopodobnycyh jejintencjach do suchego katalogu pseudonaukowych absurdów -
pierwszy bym bił brawo autorowi!!!

Tymczasem ma ona wyraźne ambicje skompromitowania całego prądu intelektualnego
(Bardzo zresztą różnorodnego i wewnętrznie niespójnego) na podstawie skądinąd
żenujących błędów, które dotyczą jednak kwestii nie stanowiących o istocie
nurtu. Dlatego uważam, że "naukowa suszność" Sokala i Bricmonta nie zaprzecza
temu, że ich rewelacje są równie manipulacyjne, demagogiczne i żałosne (prawdę
się załatwia nie tylko kłamstwem, pustą retoryką i brakiem logiki, ale też
selekcją tego, co skądinąd niezaprzeczalnie prawdziwe- to z lekcji polityki a
nie lingwistyki), jak wypociny pseudoawangardowych lewacko -feministycznych,
bełkotliwych "humanistów" . Dalej - widzę tu - zwłaszcza w kontekście dyskusji,
jaka się rozpętała nie bez wiedzy, a uważam, że i nie bez woli autorów książki -
niepotrzenny i głupi ideologiczny spór (wywodzący sie zapewne z jakichś
koteryjnych gierek na uniwersytetach) między zwolennikami "Ścisłego",
a "humanistycznego" podejścia - spór godny ambicjonalnej kłótni nauczycielek z
prowincjonalnej podstawówki, tu i ówdzie odzywający się w pomrukach i
świadczący o niskiej kondycji całej współczesnej kultury (czy komuś w XVI, XVII
wieku - czy Bruno albo Galileuszowi - przyszło by do głowy odróżnianie tego,
co "Matematyczne" od tego co :Humanistyczne"???!!! Że książka
Sokala jest awanturniczą szmirą w tym guście świadczy, m. in. dobór autorów
głównie europejskich i pominięcie przy opisie szarlatanerii wykorzystującej
wiedzę fizyczną do pseudo-ontologii i epistemologii faktu, że płynie ona też z
odwrotnego kierunku, tzn. od samych fizyków - np. warto by się wziąć za
wypociny Penrose'a na temat działania umysłu.


No i na koniec - patrząc cynicznie, ale realistycznie - obawiam sie, ze brednie
wcale nie zawsze laduja na smietniku historii. Czego dowodzi wielowiekowa
zawrotne i przerażająca kariera - nie tylko w swiecie "laboratoryjnym", ale i w
świecie empirycznym i historycznym- takich dzieł jak "O Państwie Bożym" Św.
Augustyna, czy "Fenomenologia Ducha" Hegla!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

do Monadiny

[colas.breugnon]

Bardzo światłe uwagi. Zgadzam się z większością z nich, choć wydaje mi się, że
obszar hermeneutyki w naukach przyrodniczych jest znacznie węższy niż w
humanistyce, to oczywiście i tam jest wiele dadaistycznego bełkotu. Wynika to
głównie ze stosunków społecznych w obszarze świata nauki: koteryjnych
rozgrywek, naśladownictwa, mód, zabiegania o finanse itd.
Mam wrażenie, że nauka akademicka weszła w ogóle w jakiś stan nasycenia, w
którym pozostaje użyteczna dla techniki czy wdrożeń, lecz jest coraz mniej
odkrywcza fundamentalnie. Przypomina to trochę okres dojrzałej scholastyki w
Europie, kiedy uczelnie międliły dzieła paru mistrzów, a przyszłą naukę
tworzyli hobbyści bez cenzusu.
Może to uprzedzenie jakieś, ale wyjątkowo krytycznie oceniam to, co się w XX
wieku porobiło z francuskim intelektualizmem. Oczywiście najbardziej
groteskowych przykładów dostarcza humanistyka, ale i nauki ścisłe nie pozostają
tu aż tak w tyle: taki Prigogine, skądinąd noblista, śmiało może ścigać się z
Derridą o nagrodę piątej klepki. To trochę moda taka na hermetyczność i jakąś
kalamburystykę pogmatwaną, ulegają jej zresztą także polscy naukowcy. Taka
ciotka Jadźka (Staniszkis), medialnie sensatka, prywatnie logiczna, gdy napisze
coś w manierze naukowej, to aż zęby bolą od zabełkotanej redundancji.
W ogóle to jakiś szerszy problem: model europejskiej inteligencji gnije od
francuskiej choroby, a konkurencyjny model amerykański sprowadza prawdę do
wyników badań opinii publicznej czy oglądalności, produkując jakichś Tofflerów,
Fukayamy czy innych niepełnosprawnych myślicieli. No, ale skoro jest siatkówka
bez nóg, malarstwo bez oczu, to może być i filozofia bez mózgów – takie signum
tempori, prawda?

stało się coś ważnego, co dawno powinno nastąpić..

[Gość: Gabiene]

bełkot Derridy kreującego się i kreowanego na bożyszcze zdumiewał brakiem reakcji, od dziesięcioleci, otwierając wrota innym "uczonym". Ten pseusospecjalistyczny język pleni się i pieni - np. w kolejnych rozprawach o hermeneutyce czegoś tam, deprecjonujących ten skądinąd piękny, grecki termin...

[Gość: bobofruit]

Albo nie czytałeś/aś Derridy, albo jesteś debilem. Dotyczy to wszystkich, którzy
uważają jego pisanie za bełkot. Debile. Znam to od dawna, przyzwyczaiłem się.
Operowanie samym pojęciem bełkotu przystoi prowincjonalnemu nauczycielowi
fizyki, który wieczorem pije za dużo piwa. Powtarzam - debile.

[Gość: Gabiene]

"Albo...albo" się nie przyzwyczaiłeś...

[Gość: bobofruit]

Przepraszam za 'debile'. Wściekłem się.

[harp]

Na nonsensy w pisaninie tego francuskiego mędrka zwrócił uwagę Bogusław
Wolniewicz w swojej "Filozofii i wartościach" - tom II. Jest tam analiza
kilkunastu zdań z Derridy, wykazanie, iż jest to bełkot, a potem, nie
pozbawione humoru podsumowanie.
Derrida = makulatura filozoficzna.

[Gość: tmg]

pomijam kwestie racji, ale niewatpliwie jest ono pozbawione humoru.

[Gość: debil]

Użyta argumentacja nie wymaga komentarza - to właśnie ten dkładnie
rodzaj "rozumowania": prawdę głoszę JA - inni to debile.

[Gość: monadina]

W zasadzie bym się zgodził co do obecnego stanu, dodałbym jeszcze Niemcy -
największą może kulturę filozoficzną epoki nowożytnej, gdzie został niezbyt
odkrywczy spadkobierca Szkoły Frankfurckiej - Habermas, Wlk. Bryt. - w 2
połowie XX wieku całkowicie wtórną intelektualnie, Włochy - coś z popłuczyn po
postmoderniźmie (Eco), nie mówiąc już o innych krajach np. Europy Wschodniej,
która zresztą nie ma szczególnej tradycji filozoficznej.

Natomiast problem współczesnych teorii anglosaskich i "postmodernistycznych",
żeby wyrazić go przynajmniej w skrócie ,wymagałby krótkiego eseju, na co -
żałuje - bo to pierwsza dyskusja na necie, która mnie jakoś wciągnęła, nie mam
czasu w tej chwili... Więc ogólnikowo, wiem ze zbyt ogólnikowo:

O ile myśli społeczne Fukuyamy, Huntingtona, Barbera są przerażająco banalne, a
niewiele lepsze mam zdanie o pseudo pozytywistycznych naukach humanistycznych,
które starają sie odwoływać do ścisłej metody (różne lingwistyki formalne
itd.), to z postmodernizmem rzecz jest złożona.

Widzę zarówno wartości tego nurtu (upraszczając, że można mówic o jednolitym
nurcie), jak i rozmaite przyczyny jego degrengolady, dużo by o tym mówić. Jest
zresztą różnica między takimi postaciami jak np. Deleuze czy Foucault (notabene
ten ostatni najbardziej "rzetelny", co skutkowało może też i tym, że nie
pojawił się u Sokala) a ewidentymi dla mnie oszołamami jak Lacan i Baudrillard.

Postmodernizm w wyjściowych założeniach nie jest niczym szczególnym
historycznie w tym sensie, że po epokach (albo obok epok) idealistcznych ,
wierzących w skrajny racjonalizm, sprowadzających wszystko do zgodności i
tożsamości, pojawiają sie epoki krytyczne, skoncentrowane na badaniu różnic,
nieusuwalnych sprzeczności, względności określonych pojęć i sądów. Tak jak
cynicy i niekórzy sofiści wobec Platona, Berkley i Hume wobec racjonalizmu XVII
w. W pierwszej fazie postmodernizm usunał przesądy wynikające z po-heglowskich
koncepcji metafizycznych i politycznych i z pozytywizmu, który mienił się
rzekomym zaprzeczeniem idealizmu.

Siła aberracji tego nurtu polegająca na doszukiwaniu się we wszystkim podstaw
do "dekonstrukcji" była dla mnie wprost proporcjonalna do przeciwstawnych
aberracji idealizmu XIX w., który się doszukiwał bezezględnych,
deterministycznych prawidłowości

Moim zdaniem, jednym z głównych praktycznych problemów "post-modernizmu" jest
fakt, że wykraczał on w części poza filozofię historii, kultury, polityki,
obyczajów itd., gdzie mógłby może obronić swoje racje. Natomiast wielu autorów
śladem Hegla czy Freuda, swoich największych przecież przeciwników, starało się
objąć w pracach każde zjawisko, wszelką teorię, każdą dziedzinę wiedzy i życia -
nawet tzw. życia codziennego, żeby udowodnic w najdrobniejszym śladzie
słuszność ich twierdzeń. Efektem jest siłą rzeczy mętne pisanie na wszelkie
możliwe tematy, gdzie analiza biustu Marylin Monroe towarzyszy analizie zjawisk
z zakresu fizyki cząstek elementarnych. W pierwszym przypadku efektem często
jest ubrana w trudną nowomowę trywialność, w drugim przypadku - efekty wskazał
A. Sokal (ciekawe, że potrzeba było aż 40 lat napaści na postm. ze
strony "zwolenników nauki" żeby ktoś wreszcie wypunktował konkretne błędy,
czyżby różni lingwiści formalni i analitycy nie czytali rzeczy, które zaciekle
krytykują, albo sami słabo znali sie na fizyce???!!!)

Kluczową kwestią w postm. pozostaje jednak filozofia kultury i ogólnie wiedzy -
nie nauk ścisłych i na tym polu przy całej jego skłonności do sekciarstwa,
nowomowy, która powoduje moją nieufność wobec tej postaci, skłonny już jestem
być adwotaktem diabła i bronić Derridy w porównaniu z barbarzyńcami a la
Fukuyama, Huntignton, Bernard Lewis...

Poza tym w natłoku mętnych i niedorzecznych sformułowań, wśród koncepcji
autorów francuskich z wczesnego okresu (lata 60) widzę pewne myśli, które są
niezykle prowokujące i radykalne wobec dotychczasowej kultury: skierowana
wyjsciowo przeciw psychoanalizie ale zmierzajaca w konsekwencji do calkowitej
destrukcji filozoficznych i pscychologicznych ujęć podmiotu i świadomosci teza,
że popędow czy tozsamosci jednostki nie mozna tlumaczyc przez jej wewnetrzne
zycie psychiczne (coś takiego, jak i sama jednostka staje sie iluzją), a tylko
przez czynniki zewnetrzne, bezosobowe, choć nie behawioralne
(Deleuze/Guattari); teza ze nie istnieje żadne pierwotne zrodlo "sensu"
czy "poczatek" danego zjawiska, ani tez sens poprzedzajacy interpretacje -
problem zrodlowy jest juz sam interpretacją i odesłaniem do innych problemow
(chyba jedyna "zbiorcza" teza i wyróżnik nurtu, oczywiscie najbardziej znana z
Derridy); nie ma jasnego rozróżnienia między modelem a kopią (w sensie
platońskim), między treścią a formą i środkiem przekazu (tę myśl doprowadzili
do modnego kuriozum Baudrillard, Zizek, Mac Luhan, ale warto sie zastanowić,
czy przynajmniej do pewnych zjawisk kultury, nie ma uzasadnienia).

Otóż o żenującej kondycji intelektualnej naszych czasów, świadczy to, że nikt
wywodzący się spoza nurtu nie podjął rzetelnej analizy/polemiki z w.w tezami,
nawet scholastycy potępiający herezje przedstawiali filozoficzne argumenty obok
zwykłych oskarżeń o bezbozność. Tymczasem indywidua typu Lem potrafią jedynie
po dziadowsku sarkać na "modne mętniactwo" (argumenty jak z magla, wszystko
można zbagatelizować mówiąc że to "przejściowa moda"), brak argumentów
merytorycznych i to u rzekomych zwolenników naukowej ścisłości. Dlatego Sokal
jest pierwszym rzeczowym polemistą - tylko ze pisze niestety (z wyraźnym
podskórnym zamiarem wyśmiewania i uogólniania) o jednym z kilkudziesięciu
tematów, które poruszają postm., na którym akurat zna się zawodowo i który
akurat wymaga wieloletniego zdobywania ścisłej wiedzy, więc najłatwiej w nim
stosunkowo o totalną klęskę dla kogoś, kto pisze o wielu dziedzinach naraz.

W tej sytuacji postmoderniści, których nikt na stosie nie pali, a wręcz
przeciwnie (chociaż w Polsce wielu by miało ochotę), w braku konkretnych
argumentów ze strony adwersarzy, kwitną w towarzystwie wzajemniej adoracji.
Nurt ten, od początku problematyczny, po smierci niektórych
luminarzy "niekontrolowany" stacza się w dół przejmowany przez coraz bardziej
wtórnych, oszołomskich i bełkotliwych tuzów, którzy ośmieszają w nim to, co
jeszcze kiedyś mogło być inspirujące. Zresztą to zjawisko sięga daleko poza
Francję, gdzie prąd sie wypala, w niezrozumiałym pierdoleniu sprowadzającym do
absurdu kwestie feminizmu, ekologii, globalizacji, seksu, internetu i mass
mediów przodują zwłaszcza zafascynowani Baudrillardem post-lewaccy
intelektualiści w USA; atak Sokala pozornie w pełni słuszny został wyraźnie
wmontowany w krucjatę o "rząd dusz" na uczelniach, gdzie lewacka correctness
zamienia się w równie płytką a przy tym ksenofobiczną correctness konserwatwyno-
prawicową, może dla mnie lepszą o tyle, że pisze prościej i jej idiotyzm widać
gołym okiem!

No a nie napisałem jeszcze o najgorszym - new age!!!

Ale uszy do góry - nie wierzę w żadną nieodwołalność kryzysów tak
ekonomicznych, jak i intelektualnych. A historia nauki spojrzy pewnie na obecne
czasy z dystansem i przez to może bardziej wyrozumiale.

[colas.breugnon]

O kurcze, Monadino, być może jesteś pierwszą znaną mi osobą,
które przechodząc przez bagno współczesnej myśli filozoficznej,
pozostaje sucha, a być może po prostu Cię za mało poznałem.
Sam znam prace, które przywołujesz, tylko z omówień lub wcale,
a gdy zdarza mi się do którejś dotrzeć i natrafić na akapit typu:

Jest jasne, że krytyczne dyskursy i komunikaty mogą przerwać
doksologiczną relację ze światem społecznym, która wynika
z korespondencji między obiektywnymi strukturami i strukturami
wcześniej zinternalizowanymi tylko w takiej mierze, w jakiej
obiektywnie napotykają na krytyczny stan zdolny, dzięki swej
logice, do zerwania pre-percepcyjnych antycypacji i oczekiwań,
stanowiących podstawę ahistorycznej ciągłości percepcji
i działań zdrowego rozsądku.

(napisany przez francuskiego filozofa i socjologa Pierrea Bourdieu),
to po prostu spuszczam po tym wodę. Bardzo możliwe, że coś przy tym
tracę, bo za tym bełkotem stoi gdzieś myśl jakaś, ale jakoś
cierpliwości mi nie staje. Chętnie się czegoś od Ciebie nauczę,
o ile mi wskażesz drogę omijającą te bełkoty.
Pozdrawiam serdecznie i z prawdziwym podziwem.
Cześć.

[Gość: good son]

>atak Sokala pozornie w pełni słuszny został wyraźnie
> wmontowany w krucjatę o "rząd dusz" na uczelniach, gdzie lewacka correctness
> zamienia się w równie płytką a przy tym ksenofobiczną correctness konserwatwyno
> -
> prawicową, może dla mnie lepszą o tyle, że pisze prościej i jej idiotyzm widać
> gołym okiem!


"Pozornie w pelni sluszny, ale obiektywnie sluzacy wrogom postepu..." - to jest
frazeologia, ktora budzi dosc nieprzyjemne skojarzenia. Nie wiem, czy zamierzone.
Dla porzadku przypomne: jesli rzeczywiscie czytales Sokala (ja mialem stycznosc
tylko z jego slynnymi dwoma artykulami - sadze, ze o tym, co chce napisac, mowa
moze tez byc w ksiazce), wiesz chyba, ze jest przekonanym lewicowcem, ja
powiedzialbym nawet, ze na granicy lewactwa. Pracowal nawet w Nikaragui
sandinistow. Co wiecej, zaatakowal postmodernistow (to niezbyt precyzyjne
okreslenie, pozostane przy nim z braku lepszego) wlasnie dlatego, ze nie mogl,
jak twierdzi, pogodzic sie z zawlaszczeniem przez nich lewicowej tradycji
intelektualnej. Ja akurat nad "lewicowa tradycja intelektualna" nie rozczulalbym
sie specjalnie, ale taka krytyka Sokala jak w cytacie powyzej jest zdecydowanie
naduzyciem (nie jedynym w twoich postach). Wiem, ze mozesz napisac: "ale ja nie
pisalem o intencjach samego Sokala, tylko o sposobie, w jaki jego krytyke
wykorzystano." To jednak nie jest zadnym zarzutem wobec samego autora. Chyba ze
rzeczywiscie uzywasz frazy "pozornie sluszny, ale obiektywnie sluzacy
niewlasciwym silom politycznym" jako argumentu...

[Gość: monadin]

pieprzę to, że Sokal jest lewicowcem. Ja nie jestem ani lewicowcem ani
buszowcem, ani michnikowcem, a jakbym był jednym drugim, trzecim, albo jednym,
drugim i trzecim naraz to jakie by to miało znaczenie? A serio, to skądinąd
łączenie francuskich "posmodernistów" z lewactwem nie jest tak oczywiste, jak
się wydaje. Wielu ma bliżej nieokreślone poglądy polityczne (np. Derrida, może
nie czytałem tego co trzeba, mnóstwo wypłodził, siłą rzeczy nie mam czasu, ale
niewiele znalazłem stricte politycznych odniesień, a jeżeli to pachniało mi
raczej takim liberalnym centryzmem), a wielu nawet jeżeli się odwoływało do
lewicy - to lewicy nieortodoksyjnej, szeroko rozumianej i niemal
niemarksistowskiej. Niektórzy typu Baudrillard próbują cyrkowo żonglować
pomiędzy antyamerykanizmem, a proamerykanizmem (sic!).

Zwracam uwagę, że nazwiska typu Lacan, Deleuze, Derrida, Foucault, Barthes
wypłynęły w latach 60 tych jako opozycja wobec wcześniejszych jawnie
prokomunistycznych odłamów egzystencjalizmu typu Sartre. Tyle przeciwko
oczywistości skojarzenia

intelektualiści+france = skrajni lewacy, bardzo u nas modnego ostatnio.

Książka ma ewidenty podtekst poza-merytoryczny, tzn. wybiega poza pozornie
bardzo konkretną treść. Trzeba być naiwnym, żeby tego nie czuć, wrzuć zresztą
na jakiejś anglojęzycznej wyszukiwarce "Alan Sokal" (sw. drogą zero linków do
jego dorobku naukowego na pierwszych pięciu stronach na yahoo, dalej mi się nie
chciało) - zobaczysz, jakiego typu dyskusje były z tym związane i jak wyraźnie
nakręcał je autor kiepsko udając bezstronność.

Nie chcę, żeby to wyglądało na odcinanie się, ale podam też pewien przykład z
propagandy sowieckiej- program o biedzie i bezdomnych w USA, który oglądałem
kiedys na programie publicystycznym za ministra Urbana. Nie było w tym
programie ani fałszu, ani nierzetelności w samym materiale - czarno na białym
jak jest - getta w Nowym Jorku, bezdomni, kolejki po zupę, zabici w Watts L.A.
Prawie zero komentarza, któtko, zwięźle, obrazy z życia wzięte. Tylko kretyn
bezkrytyczny amerykanofil, jakich wśród Polaków dużo (a zwłaszcza użtkowników
internetu) stwierdziłby, że takich rzeczy w stanach nie ma. Nie da się też
zaprzeczyć, że ten materiał częściowo na prawdę kompromitował stosunki
społeczne w USA, to że pokazała go gadzinowa telewizja, nie znaczy, że nie mógł
zrobić wrażenia.

Ale jak się miał do oceny CAŁOŚCI USA, jaką część społeczeństwa amerykańskiego
wyrażają te skrajności???!!! No, właśnie, czujesz już o co chodzi???

Podobnie (nie aż tak, tout proportion gardees - podkreślam oczywiście) z
książką Sokala o postmoderniźmie - prawdziwa, istotnie kompromituje autorów
wypowiedzi, prawie bez tendencyjnego, aroganckiego komentarza (podkreślam
słowo "prawie"), ale mimo tego - w dużej mierze manipulacja, której autor albo
był świadomy - i to mój zarzut, albo był naiwny, a ja faktycznie nie mam racji,
zwalając manipulacje zwolenników (których może nie szukał) na autora. Kwestia
stylu - Sokal nie pisze jak człowiek szlachetny, ale naiwny, trochę w życiu
przeczytałem i znam ten pozornie obiektywny przekąs, to "prawie" bez komentarza.

Prosty wniosek - żeby książka była rzetelna nie wystarczy, żeby fakty były
prawdziwe (choć to warunek sine qua non), ważne jest też coś takiego jak montaż
materiału - co do zrozumienia roli montażu polecam lekcje kina radzieckiego.

A poza tym, to oddałem Sokalowi, co jemu się należało i to, że w wielu
momentach trudno z nim polemizować.

Tak skończę:

Sokala warto znać, to dobra i trafna lektura, ale ostrzegam przed wyciąganiem z
niej ogólnych wniosków co do istnienia "zagrożenia postmodernistycznego",
rzekomej mody na antynaukowość, całkowitej bezwartościowości współczesnej
filozofii francuskiej, wyłączności niepokalanej fałszej dziewicy Fizyki i jej
starszej, jeszcze czystszej siostry Matematyki na obiektywizm naukowy - a takie
tezy spomiędzy zdań u Sokala wyłażą i łatwo się do tych uproszczeń (czy jak
wolisz - twardziej - kłamstw) przekonać po lekturze bestsellerowego w końcu
dzieła, zwłaszcza, że jak widzę (a w końcu to nie forum o nowej płycie Kayah)
niektórzy (nie wszyscy, po twoim poście nie da się tego stwierdzić, ale np.
xxxxx/yyyyy/zzzzz) mają marną wiedzę, odwrotnie proporcjonalną do przekoania,
że toczy się tu wojna i trzeba się za kimś opowiedzieć...

na ra!

[Gość: monadina]

toute proportion garde, na wypadek odezwania się korektorów z forum
piłkarskiego onetu.

Dobra, bp juz mi sie coraz bardziej klawiatura placza, forum przysnelo, do
widzenia, agreez l'expression de mes sentiments respectueux, ciao, ood bye,
paa,

monadddd

P.S (do Colas Breugnon'a) - najbardziej strawnym stylistyczmnie i chyba przy
tym najciekawszym, najlepszym więc na początek (a czy na koniec jednosczensnie -
od rzecz do pozniejszej decyzji) postmodernistą - on sam mówił, że nie zna tego
słowa - jest Michel Foucault, zwłaszcza jego prace historyczne. Była też ogólna
książka o nurcie i kilku głównych autorach"To samo i inne" - Vincent Descombes -
pisane przez apologetę ale bez sekciarstwa, nie bezkrytyczne, w większości -
jak na ten temat - bardzo przejrzyste.

Głównym dziełem nurtu- Gilles Deleuze "różnica i powtórzenie", dla odważnych -
problem też w tym, że przekład jest w stylu cytowanego tu Rocha Sulimy i na
oko ze 2 razy zaciemnia i tak niełatwy tekst, warto rozejrzeć się jak ktos ma
możliwość i zna język za oryginałem (dużo nieprzetłumaczalnych gier słownych z
francuszczyzny, wiele terminów w filozofii jest łacińskich i w języku romańskim
brzmi mniej "odjechanie", prościej) albo za np. wydaniem angielskim,
niemieckim, włoskim, hiszpańskim - itd. nie sądzę, żeby to wpadło w ręce takich
oszołomów jak nasi spece od logorei.

[Gość: bobofruit]

dla zainteresowanych - a propos poglądów politycznych Derridy:
www.indymedia.be/news/2004/04/83123.php

[postmoderntalking]

>
> "Siła aberracji tego nurtu polegająca na doszukiwaniu się we wszystkim
podstaw
> do "dekonstrukcji" była dla mnie wprost proporcjonalna do przeciwstawnych
> aberracji idealizmu XIX w., który się doszukiwał bezezględnych,
> deterministycznych prawidłowości"

to chyba z generatora, czaszka mi dymi :P
>
>

"filozofia bez mózgów & & #35 8211; takie signum tempori",...

[Gość: as31]

skoro może być siatkówka bez nóg i malowanie bez rąk - koncept kapitulny,
uśmiałem się, dziękuję.

[Gość: tmg]

i OKO BEZ SIATKOWKI - co Panowie na to... hahahahaha?

poprosze o PRZYKLADY malarstwa bez oczu i DEFINICJE malarstwa wg. Panów /może
być naukowa/ - może wtedy posmiejemy sie jeszcze glosniej?

[Gość: papermonster]

Sądze że Alanowi chodzi raczej o zwrócenie uwagi na np. bezsensowne ( to po
pierwsze )i humorystyczne ( last but not least ) używanie jezyka - formalizmu
matematycznego do wyrażania ze tak to niefachowo ujmę ( a jestem fizykiem
teoretykiem ) zagadnień humanistycznych. W swej pracy wielokrotnie miałem dość
przykre spotkania 3-go stopnia z tego typu kwiatkami. Trochę więc faceta
rozumiem... Rzecz jasna Alan miał doczynienia z ekipą w sumie zawodowa i jej
potknięcia i lapsusy to nic w porównaniu do bełkotu wszelakiej maści
pseudonaukowców, zwolenników medycyny naturaknej i innych oszołomów.
Tak na marginesie to że fizyk pisuje tak pocieszne facecje wcale nie oznacza że
nie sprawdza się naukowo nas ( fizyków ) nie interesują tylko żuczki ( czyli
wzorki ) Dzieło lece niniejszym zakupić...

XXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXX

[Gość: ktoś]

Twoja wypowiedź to świetny przykład odwracania kota ogonem.
Ktoś zrobił kawał dobrej roboty pokazując światu zakłamanie i
bzdurzenie "intelektualistów"/humanistów (przynajmniej niektórych) a ty się
czepiasz.

Nie wiem jak dla ciebie, ale jak ktoś używa „bzdurogazania” by się wypromować,
to ja chcę by się NIE mógł wypromować, bo uważam, że mnie oszukuje i traktuje
mnie jak kretyna.

I dodatkowo kilka luźnych uwag dlaczego Twoje argumenty, że książka jest zła,
są błędne:

Przykład z zoologiem jest zupełnie nietrafiony. Można by wiele tego typu
ładnych porównań wymyślać np. „ jak ktoś się patrzy na słońce to niech nie
opowiada o Zimbabwe” – one jednak nic nie wnoszę bo nie oddają mechanizmu
użytego przez autora wypowiedzi. Przykład z zoologiem mówi, by nie wyciągać
wniosków o całej grupie na podstawie jej wycinków. W naszym przypadku sytuacja
jest odrobinę inna - jak się kogoś złapie na bzdurogadaniu to inaczej niż w
przypadku zoologu można wnioskować, że on zawsze bzduroopowiada – bo taka ma
naturę (w zoologu mówimy o nic ze sobą nie mających wspólnego elementach ,
gdzie nie na podstawie obserwacji jednego niewiele można powiedzieć o drugim –
w przypadku jednego człowieka na podstawie kilku jego wypowiedzi można
wnioskować o wartości jego innych wypowiedzi)
Jeśli już chcielibyśmy dać jakiekolwiek ładne porównanie to może takie „łańcuch
jest tylko na tyle silny na ile są silne jego ogniwa” – bo te kretyńskie
bełkotoargumenty są elementami łańcuchami wniosków (jak przypuszczam) – jeśli
nawet nie i są luźno powiązanymi bzdurami to i tak prawdziwe zostaje akapit
powyżej.

Autor z powodów dość oczywistych nie opisał/odniósł się do wszystkiego (bo nie
można w jednej książce odnieść się do wszystkich dzieł wszystkich
bzdurogadaczy). Inną kwestia jest to, czy nie dobrał autorów tendencyjnie, ale
nawet jeśli tak to przypuszczam, że nie chodziło mu o ośmieszenie wszystkich,
ale o pokazanie zjawiska i zwrócenie na nie uwagi, jak również „ukaranie”
najbardziej winnych – i chwała mu za to.

Jedna kwestia jest prawdziwa – na podstawie pokazania „bzdurzenia” kilku
autorów nie można wnioskować o całym nurcie – niemniej można mieć podejrzenia i
później je zweryfikować. To samo dotyczy „dzieł” danego autora – jak komuś się
wykaże świadome pitolenie to można podejrzewać, że pitoli i w innych.

Wnioskowanie, że książka jest do 4 liter tylko dlatego, że ktoś nie odnosił
sukcesów w fizyce jest równie nieuprawnione - ten facet nie robi tu za fizyka,
ale za kogoś w stylu detektywa głupoty – i do tego nie musi być Einsteinem –
wystarczy, że na naukach ścisłych zna się na tyle , żeby widzieć brednie innych.


Jeszcze jedna, dość kontrowersyjna, uwaga: nie jest prawdą, że
dyskusja „humanizm” czy „ścisłe podejście„ jest śmieszna. A to dlatego,
że „humaniści” z nieznanych mi powodów mają większy posłuch i to oni w
większości kreują nasz obraz świata – obraz z gruntu błędny (a ponieważ jest on
błędny należy go wyplenić) – nie dlatego, że któryś się myli czy nie, ale
dlatego, że jest oparty na wyimaginowanych przez nich bytach, na podstawie
których wyciągają wnioski, które ni jak nie mają w większości związku z
rzeczywistością (czyli fizyką) – one po prostu nie opisują poprawnie
otaczającego nas świata bo są wydumanymi bytami opisującymi teoretyczny świat
(świat powstały w głowie danego „myśliciela”) . Problem jest taki, że te teorie
próbują tłumaczyć rzeczy dla nas dość ważne i ja nie chcę by mi wmawiano
głupoty – I WSZYSTKIE TE TEORIE PO KOLEI OKAZUJĄ SIĘ NIC NIE WARTE i często nie
z innego powodu, ale dlatego, że zmienia się oda w myśleniu. (wiem, że mówienie
wszystkie jest sporo na wyrost, ale tak lepiej brzmi)
Dodam, że oczywiście nie mam problemu z teoriami powstałymi na podstawie
obserwacji i logicznego (naprawdę) rozumowania.

[Gość: monadin]

Trudno odpowiadać komuś, kto rzeczywistość utożsamia z fizyką. Ale niech tam.
Fizyka to nauka matematyczna o właściwościach świata przyrody. I tyle. Co w
takim razie z biologią, medycyną itd. ? Czy dotyczą one "wydumanych bytów"?

Nie wiem, czy jest chociaż jeden poważny fizyk, który wierzy, że jego nauka
opisuje albo może opisać całą rzeczywistość. Takie fantastyczne próby podjął
Penrose, rozważając możliwości zastosowania mechaniki kwantowej do wyjaśnienia
problemu świadomości (co i tak nie wyczerpuje wszystkich problemów, rzecz
jasna). I przynajmniej był na tyle rzetelnym naukowcem, że w zasadzie przyznał,
że to tylko czyste hipotezy, a poza tym to i tak wielu rzeczy spoza fizyki
pewnie nie da się wyjaśnić i on się tym nie zajmuje...

Z wnioskowaniem o wartości autora na podstawie jego wypowiedzi podałem
klasyczne przykłady z historii, które analogicznie kazały by unieważnić cały
ich dorobek, gdyby stosować metodę łańcucha? Czy jeżeli Newton wierzył w
kamień filozoficzny i uczestniczył w alchemicznych rytuałach, można wnioskować,
że jego teorie grawitacji, ruchu i optyki są bzdurą? Na prawdę całościowy
dorobek wielu myślicieli (często im większy myśliciel, tym silniejsza
prawidłowość)często bardziej przypomina chaotyczną menażerię zebraną w jednym
mózgu niż jakiś uporządkowany łańcuch. Ok, odpowiesz, jeżeli masz wiedzę na ten
temat, ze Kartezjuszowi czy Newtonowi, trafiły się pojedyncze "wyskoki", w
takim razie z odwrotnych proporcji: Gdyby ktoś wybrał na chybił trafił jedno z
setek dzieł Leibniza, odkrył by tam z ogromnym prawdopodobieństwem trudne do
zrozumienia czysto spekulacyjne ("wydumane" jak wolisz) osobliwe twierdzenia. A
jednak w gąszczu takiej pisaniny znajduje się m. in. odkrycie podstaw rachunku
różniczkowego i hipotezy o 200 lat wyprzedzające rozwój fizyki teoretycznej. Nie

Spór o wartość nauk humanistycznych czy ścisłych jest nie tyle niepotrzebny co
w ogóle bezprzedmiotowy. Co to jest "nauka humanistyczna" ? Tylko jakiś
niedouczony głąb może uważać filozofię, całą filozofię za "przedmiot
humanistyczny." Rozumiem, że Wolter czy inni francuscy oświeceniowcy to
humaniści. To można jakoś zdefiniować. Ale inni? Czy humanistami byli:
Platon, Nietzsche, Wittgenstein - że podam 3 filozofów "z najwyższej półki"
(przynajmniej jeżeli chodzi o wpływ i sławę, których jednocześnie absolutnie ze
sobą nic nie łączy). Skądinąd fizyka do początków XVIII w. była uważana za
dział filozofii. Odkrycia naukowe są ściśle związane ze spekulacjami
metafizycznymi, np. Newton zakładał wieczność i nieskończoność czasu i
przestrzeni, była to "wydumana", czysto idealistyczna i nie naukowa hipoteza, a
przecież bez niej nie dokonał by tego, co dokonał.

Co odróżnia naukę scisłą od nieścisłej? Metoda matematyczna? - co w takim razie
z biologią? Czy do wszystkich dziedzin rzeczywistości (np. polityki, estetyki,
życia psychicznego) da się zastosować opis matematyczny? Kiedyś (w XVII w.)
były takie próby, zostały odnotowane jako historyczne kuriozum. A jeżeli w
jakiejś nauce ze względu na przedmiot nie da się wprowadzić ścisłej metody, to
czy należy uznać ją za bezwartościową? Czy fizyce walor nauki ścisłej i
całkowicie koherentnej jest dany w darze od Boga aż po nieskończoność -
zwłaszcza w sytuacji, gdy wysnuwa teoretyczne hipotezy, których empiryczne
sprawdzenie prawdopodobnie nigdy nie będzie technicznie wykonalne. Np. obecnie
pewne teorie są prawdziwe pod warunkiem przyjęcia istnienia więcej niż 4
wymiarów,czysta spekulacja. inne dla potwierdzenia wymagają dostarczenia tak
wielkiej porcji energii, że prawdopodobnie nie będzie to nigdy wykonalne.

Jakakolwiek dyskusja ma sens, jezeli posługuje sie pojęciami jasno
zdefinowanymi (zwłaszcza dyskusja prowadzona przez kogoś, kto chce ścisłej
wiedzy), tak nie jest w tym przypadku.

sprostowanie

[Gość: monadina]

Oczywiście miałem na myśli niektóre hipotezy czy wręcz propozycje współczesnej
fizyki nie uznane dotąd za dowiedzione, więc trudno je zaliczać jednoznacznie
do jej dorobku (różne supersymetrie, struny, niektóre hipotezy dot. czarnych
dziur). Nie zmienia to oczywiście faktu, że w fizyce przyjmuje się dane
twierdzenie za naukowe, jeżeli da je się wyrazić sformalizowanym językiem i
jest empirycznie potwierdzone (na to ostatnie oczywiście czasem trzeba było
czekać latami), nie ma w tym względzie "rzetelności badania" różnic między
fizyką klasyczną a relatywistyczną, co ignorują niektórzy nie-fizycy . Tym nie
mniej otwarta w obecnym stanie fizyki, np. fizyki cząstek elementarnych jest
kwestia, czy nie dojdzie ona w przyszłości (albo już nie doszła) do dziedzin, w
których jedyne założenia praktycznie nie będą nigdy sprawdzalne doświadczalnie,
co częściowo naruszyło by fundament, na którym fizycy opierają przekonanie, że
ich nauka jest "ścisła". Drugie pytanie - czy możliwa będzie unifikacja fizyki
(w.w hipotezy są w dużej mierze próbami takiej). Trzecie - czy będzie możliwe,
w co wierzył m. in.Scroedinger rozciągnięcie metodologii fizycznej na
zagadnienia dotyczące przyrody ożywionej (np. biologiczne) czy wręcz
psychologiczne (spekulacje Penrosea). W zasadzie stworzenie teorii spójnej dla
fizyki, genetyki i teorii ewolucji pozwalało by mówić o pełnej koherencji nauk
przyrodniczych. Na te pytania nie odpowiem, ani nawet nie odpowie największy
fizyk czy "humanista" - tylko historia -na przestrzeni pewnie setek lat-
pokaże, czy rację mają obrońcy spójności nauk ścisłych, czy postmoderniści,
którzy (w sposób oczywiście często kuriozalny, co słusznie pokazał w bardzo
wielu - ale nie we wszystkich - przykładach Sokal) starają się udowodnić, że
nauki ścisłe straciły współcześnie walor ich obiektywności, spójności i
weryfikowalności.


Aha - jeżeli x ileś tam zamierza wszystkim post-modernistom z
góry "podziękować" pod wpływem Sokala, to jest to dowód na szkodliwy wpływ tej
książki, czego nie chciałem twierdzić jednoznacznie. Np. osławiona para
Deleuze/Guattari zajmowała się wieloma zagadnieniami, co pewnie nie wyszło jak
widać na zdrowie - w tym np. zasłynęła z krytyki wszystkich dotychczasowych
ilozoficznych i pscychologicznych teorii świadomości i pożądania (poza
nietzscheańskimi)-to te ich twierdzenia spowodowały, że stali sie niesamowicie
wpływowi i równie często wyklinani w "humanistyce" i na tej podstawie należało
by sie wypowiadać, czy gadali bzdury czy byli przełomowymi w historii
nowożytnej myślicielami; kwestia jest bardzo kontrowersyjna - a odpowiedź
równie dobrze może leżeć pośrodku. W każdym razie nie słyszalem o nikim, kto by
inspirował się twierdzeniami Deleuza nt. matematyki (nie wiem kto je rozumie) i
kto by za to go wychwalał, podobnie jak Leibniz nie jest sławny za prace o
górnictwie węgla, więc - a to jeden z przykładów - że przy całych bzdurach,
które twierdzili bohaterowie Sokala, wyciąganie wniosków, ze "zrobili karierę
na nadużywaniu pojęć matematycznych" jest po prostu - historycznie nieprawdą i
totalną demagogią.

Z tym, która nauka jest ścisła, to ciekawa sprawa. Przez setki lat teologia
była uważana za naukę "twardą" i nie zazdroszczę temu, kto by przeniósł się w
tamte czasy i postanowił zgłosić obiekcje. Przez wiele lat też uważano, że to
czy dany dźwięk w muzyce jest dysonansem, da sie udowodnić matematycznie i w
sposób absolutny, do dziś jeszcze znalazł by sie muzykolog, który
zaprzeczyłby , że to raczej kwestie estetyki muzycznej danej epoki i
przyzwyczajeń słuchacza.

"Pamiętnik znaleziony w wannie"

[a.adas]

Jeżeli Lem jest "dzisiaj" neokonsrewatystą, to jest nim od 1960 roku, od
momentu wydania powyższej książki. No i tak ładnie krytykuje w niej "dzisiejszy
postmodernizm" i jego bełk..., przepraszam, terminologię naukową.

Problem już dość dawno opisał W. Mejbaum...

[Gość: marmoladaZburaków]

... fizyk i filozof zarazem, w książeczce o zgrabnym tytule "Świnia na sośnie"

[Gość: Radek Wiśniewski]

e, no humanisto, uznaj jeszcze Wielki Post, pliz:-)

[Gość: e]

jezeli hiperprzestrzen jest trudnym slowem to moze wrocimy do poziomu malp
czlekoksztaltnych?
a belkotowi stanowcze nie

[Gość: Johnny]

....ale Ty jesteś mądry....

[Gość: Michal]

Slowem moze jest latwym, ale pojeciem do zrozumienia jest trudnym. Jezeli
uwazasz inaczej, to wytlumacz prosze co to znaczy, na przykladach, uzywajac
prostych slow i pojec, tak aby to bylo zrozumiale dla kazdego, za
przeproszeniem, humanisty.

[Gość: czytnik]

Przykładem takiego bełkotu i powoływania się na autorytety jest "Paris, Londyn
Dachau" panny, która naczytała się tego i owego na kulturoznastwie i oto
żałosne skutki.

Sokal i bracia Bogdanoff

[Gość: Zośka]

"Afera" Sokala dotyczy tylko postmodernistów, ale po latach (w Polsce pisano
już o tym w 1998 r.) uderzyła wtórnie w zataczających się ze śmiechu
przyrodników. Sprawa braci bliźniaków Griszki i Igora Bogdanoffów jest
przykładem podobnej sytuacji w uznanej dziedzinie naukowej. Tzw. bełkot stał
się problemem związanym z coraz większą specjalizacją naukową. Zdecydowanie
trzeba z tym walczyć, tak jak walczy się z głupotą. I nie jest to obszar tylko
humanistyki, jak pokazuje to fizyk prof. Kowalski-Glikman
www.ift.uni.wroc.pl/JK-G/

KAŻDY Z NAS JEST NAJMONDRZEJSZY

[Gość: BLO]

[Gość: nieuczony]

Zwróciłbym tylko uwagę na bardzo istotną różnicę: o ile bełkot przyrodników
wytykają przyrodnikom sami przyrodnicy (a więc: "kasta" przyrodników potrafi
oczyścić się sama), humaniści nie są zdolni do odróżnienia i napiętnowania
bełkotu. Przykładem choćby dostępne w wątku posty Monadiny.

Zwróćcie uwagę: czy Monadina jest w stanie wskazać jaką bzdurę musieliby
popełnić myśliciele postmodernizmu, aby uznać ich za szarlatanów?

Zawsze można powiedzieć: no tak, ale przecież oni napisali nie tylko
"Dyrdymalistyczną hermeneutykę postbzduralno-epistemologiczną", ale też wiele
innych dzieł, których bzdurności Sokal (jeszcze) nie wytknął. Następnie, kiedy
jakiś pracowity "sokalowiec" poświęci swój cały wolny czas na wytknięcie bzdur
tkwiących we wszystkich spisanych dziełach postmodernistycznej szajki, ci zdążą
spłodzić następną tonę dzieł (taka Kristeva wszak potrafi pisać na akord nawet w
anginie...), z którymi, żeby to elegancko ująć, "Sokal, ani banda
neoscholastyków, nie odważyli się zmierzyć". I tak zabawa w kotka i myszkę trwa
nadal.

Wymyślenie bzdury jest wysiłkiem nieporównanie maniejszym, niż jej
dekonstrukcja. Nie należy się więc dziwić, że większość bełkotu nie spotyka się
z krytyką - po prostu się go przemilcza.

Przypomina to polemikę z ufologami z Wylatowa. Pokazuje taki nocne zdjęcia, na
których w polu pojawia się mnóstwo świecących punktów. "O, nie było ich widać,
kiedy tam byliśmy, a utrwaliły się na kliszy. Teraz wierzycie, że to UFO?". Na
co fotograf odpowiada: "W taki sposób utrwalają się na kliszy muszki owady,
jeśli w nocy fotografować z mocną lampą". Na co ufolog odpowiada: "A SKĄD WIESZ,
ŻE WSZYSTKIE TE PUNKTY TO OWADY"?

[a.adas]

Czytam te posty i nikt nie poruszył najbardziej fascynujacego tematu w tej
sprawie. Najpierw ktoś napisał, z założenia bełkotliwy i ironiczny, artykuł do
prestiżowego ponoć periodyku. Potem go opublikowano i nikt nie zareagował. Czyli
a) tak naprawdę nikt nie czyta tego magazynu mądrości
b) przeczytano i przyjęto bez zastrzeżeń
c) przeczytano i coś nie pasowało, ale panowie profesorowie woleli się nie
wychylać w środowisku, jeszcze palnę coś głupiego
d) przyjęto to jako konkurencyjny bełkot i lepiej się nie wychylać, bo tylko
stwierdzę swą własną miałkość oraz ujawnię własne oszustwo
itd.



Ten post jest pouczajacy (szczególnie frapuje fragment o 99999. błędnych ideach
do zweryfikowania)

forum.gazeta.pl/forum/72,2.html?f=151&w=13802903&a=13855359
Pozdrawiam
adas
(kompletnie niedouczony)

[Gość: monadina]

Sorry, ale nie oberwałem, trudno razić ciosami przez monitor. A serio - tak "na
chłopski rozum" masz rację - ale widzę, że kompletnie po prostu nie
znasz "tematu" - ani "postmodernistów" (jestem pewien), ani skądinąd pewnie
nauk ścisłych (mówię pewnie, bo uczciwie rzecz biorąc nie mogę tego
wywnioskować).

Mała rada, jeśli wolno być bezczelnym - czasem taka zdroworozskądowa logika
zawodzi (a może ośmieszyć) jeżeli przejdzie się na konkrety - tzn. nazwiska,
daty, fakty itd.

[Gość: lisa]

Kristeva...to Pani Julia Kristeva, w artykule odmiana przypadku...wskazuje na
mezczyzne, pozostawiam bez komentarza solidnosc autora artykulu.

[Gość: lisa]

na poczatku artykulu wkradl sie ten blad nazwiska...Kristevej, wiec moze to nie
autor, ale ten kto wpisywal,

[taki.jeden.tetrix]

...nie jedyny błąd zresztą w tej recenzji - w papierowej GW jest "liczba urojona
v-1", na Necie "?-1" - jakoś znak pierwiastka nie chce się Wybornym
zreprodukować niezależnie od medium, hehe... Mogliby wreszcie zainwestować w
porządną korektę, a nie tylko w slogan reklamowy.

Pozdrowienia

tj

Derrida bełkoczący

[Gość: bobofruit]

Wszystkim uważającym Derridę za bełkoczącego proponuję merytoryczną dyskusję,
np. o "Prawdzie w malarstwie". Albo coś krótszego i przystępniejszego: "Kres
człowieka", "Niewczesne aforyzmy"? Proszę o tzw. konkrety.

[Gość: Gabiene]

najpierw określasz kilkakrotnie i dobitnie oponentów jako "debili", a potem chcesz z nimi dyskutować? to nieco kuriozalne:)

[Gość: bobofruit]

Przepraszam. Chcę przekonać się, że nie mam racji:)

komunikacja!

[sothis666]

Nie jestem lingwistą, moją dziedziną jest computer science, gdzie wciąż (na ogół;) obowiązują staromodne reguły rządzące oceną tekstów naukowych.
A teksty takie mają umozliwiać:

-komunikację między autorem a czytelnikami, którzy powinni zyskać przekonanie o doniosłości i autentyczności prezentowanego wyniku,
-odtworzenie procesu poznawczego/eksperymentów autora przez czytających,
-kontunuacje badań przez odbiorców tekstu.

Teksty Derridy czytałem (niektóre) i, w mojej opinii, powyższych wymagań NIE spełniają. Nie wiem jak w przypadku nauk humanistycznych;) ale w mojej dziedzinie funkcją języka (a szczegolnie języka publikacji naukowych) jest komunikacja. Tymczasem dla niektórych właściwszym od liter medium byłyby kolorowe farbki i płótno, na którtym można bazgrać plam ile dusza zapragnie - dyskutowane teksty wywołuja wrażenia (przerózne, jako i te plamy) ale nikomu niczego nie komunikują, a jesli już to nielicznym szczęściarzom (?). Artykuły Einsteina, Feynmanna, Shannona, Kleinrocka etc rozumiał KAŻDY kto czytał (i miał kontakt z dziedziną oczywiście). Jest róznica...?

ps. Informatyka też nie jest w tym temacie dziewicą: "Artefakty fenomenów rzeczywistości spirytualnej są generowane w wyniku wirtualizacji przestrzeni informacyjnej..." - Autor jest profesorem zwyczajnym na polskiej uczelni technicznej. Na emeryturze od roku.

[Gość: EARLEEN]

Zdaje sie, ze poza sothis666 i modina niewielu rozumie ze:
-Najwazniejsza w ocenie dziela/teorii jest intencja tworcy/badacza.
-Jezeli zatem ktos atakuje poglady z samej intencji, rozdzielenie intencji od
argumentow jest trudne, jezeli w ogole warto podejmowac taki trud.
Dobra praktyka jest formulowanie wnioskow deprecjonujacych jakis poglad,
gdy odnosimy sie do tresci i krytykujac tresc dochodzimy do wniosku, ze jest
sprzeczna z dowiedzionym faktem.
W jaki sposob dyskusja o sposobie dyskusji moze stanowic wartosc sama w sobie?
Zdawaloby sie,ze istota i motywacja do rozwoju nauki jest proponowanie lepszych
wytlumaczen. Z pewnoscia nie jest w nauce istotna argumentacja oparta na prostym
i przewidywalnym fakcie jej (nauki) niekompletnosci. Kazdy, kto zna temat, wie,
ze bez pewnych ryzykownych propozycji pole dociekan prowadzi do slepych zaulkow.
Krytyka nauki za jej dziecinnosc i proby poszukiwan jest cynicznym zerowaniem na
sposobach w jakie jest ona rozwijana. Jezeli ze stu tysiecy bzdurnych artykulow
potrafimy wylonic jeden wart przeczytania, to juz cos. Chodzi zawsze o ten
jeden. Jak ocenic autora, ktory podwaza sens tego jednego artykulu krytykjac 99
tych bzdurnych? Odpowiedz jest bardzo prosta. Za pomoca intencji jego pracy. W
srodowisku naukowym z reguly bzdura nie jest rewelacja. Atrakcyjna i niesluszna
idea wczesniej czy pozniej zostanie zweryfikowana. Inna sprawa jest
rzeczywistosc spoleczna. Dyskusje skupiaja tym wiecej dyskutantow, im mniej
zrozumialy cel ich prowadzenia. Spojrzmy, jak wiele watkow przewija sie przez
nniejsze forum. A czy ktos potrafi mi odpowiedziec - czym jest ten
"postmodernizm". Na podstawie mojego doswiadczenia odwaze sie powiedziec, ze
jest to tylko slowo, nie kryjace zadnej tresci, ale majace doniosla funkcje w
ukrywaniu braku umyslowych konstrukcji do podjęcia istoty tematu. Mnostwo tu
nazwisk filozofow i nadecia wokol "ten sluszny - tamten nie". Fakt, ze Einstein
byl gleboko wierzacy i staral sie dowiesc porzadku w dziele bozym jest znany na
tyle, ze chyba zamkniety. Krytyka new age Capry czy Penrosa nie ma podstaw
innych niz tylko nieufnosc wobec samego toku argumentacji, ktoryjest jawny.
Zaden z fizykow nie twierdzil nigdy, ze jego model jest doskonaly. Satysfakcja z
odkrycia fizycznego czy astronomicznego prowadzaca odkrywce do glebszej
religijnosci czy tez wzmocnienia humanistycznych przekonan nie powinna byc
przedmiotem publicznej dyskusji o donioslosci ich odkryc naukowych. Kto nie
rozumie intencji badacza i ich jawnego przedstawienia, ktore sluzy oddzieleniu
faktow od przypuszczen powinien poznac sposob uprawiania twardej nauki zanim cos
powie. Intencje badacza sa sila napedowa odkryc i wynalazkow. Atakowanie nauki
za marzenia, ktore wioda w sposob czasem bolesny i pelen zawodow do
niepodwazalnych prawd jest watpliwe etycznie i w praktyce dysfunkcjonalne.

[bobofruit99]

Bzdury, bzdury, bzdury. Intencja badacza? Witamy w XIX wiecznym pozytywizmie?
Intencja? Komunikacja jako bezpieczne pudełko na sensy? Przezroczysty
nieretoryczny język nauki? Język jako przezroczyste medium - między podmiotem a
przedmiotem badania? Jeszcze raz: naukowcy, nawet pozytywiści mają rację bytu i
robią w soich dziedzinach świetną robotę, ale wara wam od filozofii, filozofii
nauki - za krótcy jesteście! Jeszcze raz: żeby rozumieć praktykę pisarstwa
Derridy trzeba mieć za sobą całą tradycję filozoficzną Zachodu: od presokratyków
po Nietzschego, Husserla, Heideggera, trzeba czytać Arystofanesa równolegle z
Platonem i Arystotelesem, w Fenomenologii ducha umieć odnaleść powieść, znać
Mallarmego, znać współczesną semiotykę i językoznawstwo i wiele, wiele więcej.
Ja mam propozycję dla was drodzy pozytywiści: zacznijcie od Kuhna "Struktury
rewolucji naukowych". Zgroza!
Dalej czekam na merytoryczną dyskusję.

[Gość: earleen]

Nie intencja badacza, lecz EFEKT badań. Okropnie smieszne argumenty i etykietka
"pozytywisci" przy tym. Czy np. z tego, ze samochody zmienily cywilizacje i kulture krajow
uprzemyslowionych mozna mowic o dialektyce nauki technologii i kultury? Mozna. Ale czy to
oznacza, ze cos jest nie tak z samym wynalazkiem? NIE!!! To czym interesuja sie filozofowie
to nie NAUKA i sposoby jej uprawiania lecz KULTURA i jej stosunek do nauki. Struktura
rewolucji naukowych Kuhna to obiekt badan lezacy w polu zainteresowania socjologii i
kullturoznawstwa. Holistyczne aspiracje fiozofow zalatuja konformistycznym pedem ku
integracji osobowosci wokol bagna kulturowego. Interesuje cie to i owo - czemu nie mialbys
budowac na tej pdstawie swoich wizji? I wsztstko OK. Ale wymysl cos co sie obroni w
praktyce tak jak termodynamika. Jaki uzytek z filozofii maja naukowcy? An taki, ze potrafia
sie z niej wybronic za pomoca faktow obiektywnych, nie zas teoretycznych argumentow.
Robia tym samym w konia slowotworcow, poniewaz slowa i wizje popieraja czynem.
Jakkolwiek by nie patrzec zasada silnika spalinowego ma wiekszy wplyw na twoje zachowanie
niz poglady Derridy czy kogostam. Wynalazki naukowe bardziej zmuszaja cie do okreslonych
zachowan niz gadanie filozofow. Oczywiscie to nieprawda. Na twoje zachowanie najwiekszy
wplyw ma twoja wola, ale ona czerpie z wyobrazni, a ta z wielu zrodel. Np nie wyobrazasz
sobie, ze przejedzie cie samochod i dlatego nie pchasz sie pod kola. No ale gdyby filozofia
kola nie doprowadzila do samochodu to...
Dziecinne dyskusje. Dlaczego w ogole ktos, kto nie uprawia nauki chce ja oceniac? Czy nie
prosciej pwiedziec: nie czuje sie szczesliwy z ta wasza nauka!
Dla wszystkich filozofow mam propozycje: wymyslcie cos praktycznego, a poznacie temat
bezposrednio, ze wszelkimi filozofiznymi, spolecznymi i osobistymi szykanami. Aha, nie
zapomnijcie, ze trzeba cos jesc. Praca umyslowa strasznie wypala organizm.

[bobofruit99]

> Nie intencja badacza, lecz EFEKT badań. Okropnie smieszne argumenty i
etykietka "pozytywisci" przy tym. <

Nie etykietka, ale termin z dziedziny filozofii nauki, bądź historii nauki - jak
wolisz, trochę repektu dla nauki.

>Czy np. z tego, ze samochody zmienily cywilizacje i kulture krajow
uprzemyslowionych mozna mowic o dialektyce nauki technologii i kultury? Mozna.
Ale czy to oznacza, ze cos jest nie tak z samym wynalazkiem? NIE!!! To czym
interesuja sie filozofowie to nie NAUKA i sposoby jej uprawiania lecz KULTURA i
jej stosunek do nauki. Struktura rewolucji naukowych Kuhna to obiekt badan
lezacy w polu zainteresowania socjologii i
kullturoznawstwa. Holistyczne aspiracje fiozofow zalatuja konformistycznym pedem
ku integracji osobowosci wokol bagna kulturowego. <

Na ten temat warto przeczytać:
www.ensmp.fr/~latour/articles/article/087.html
Przeciwstawienie nauki i kultury jest czymś dla mnie zdumiewającym. Zawsze było
zdumiewające, poczynając od Greków: architekt, budowniczy operuje techne i jest
także techne rhethorike krasomówcy - jest to takie samo techne. Nauka jest
elementem kultury, wiedzą to licealiści.

> Interesuje cie to i owo - czemu nie mialbys budowac na tej pdstawie swoich
wizji? I wsztstko OK. Ale wymysl cos co sie obroni w praktyce tak jak
termodynamika. Jaki uzytek z filozofii maja naukowcy? An taki, ze potrafia sie z
niej wybronic za pomoca faktow obiektywnych, nie zas teoretycznych argumentow. <

Poza tym, że to pozytywistyczna bzdura, która broni się tylko, gdy zaakceptujemy
metodologiczny pragmatyzm lub relatywizm, pamiętaj, że języka (w tym języka
nauki), czyli słów i reguł, tropów i figur, pojęć i składni dostarczają poeci i
filozofowie - mam nadzieję, że wiesz do czego to aluzja.

> Dlaczego w ogole ktos, kto nie uprawia nauki chce ja oceniac? <

To jest pogląd kogoś, kto nieczęsto myśli refleksyjnie (pozorna tautologia).
Chyba że to jest poważne pytanie?

Ciężko dyskutować z kimś, kto nie zna (albo zna z popularnych opracowań)
poglądów, które krytykuje. Ale nadal czekam na to samo, co wcześniej.
Kłaniam się

[Gość: earleen]

Zgazam sie z Toba :Bobofruit", jezeli chodzi o mechanizm kultury. Czy jednak
kazda negocjacja wiedzy, np. architektura, jest nauka? Moim zdaniem nie. Uwazam
nauke za dosc dobrze okreslony sposob argumentacji i dzialania. Czy wiedza
intuicyjna lub przenoszona przez naturalne mechanizmy spoleczne jest nauka? Jaka
nauka jest naturalne bycie mechanizmow kultury? Nauka polega na okreslonej, nie
zas na przypadkowej operacjonalizacji wiedzy. Problem ten jest obecny wsrod
ludzi nauki i spolecznosci z nazwy "naukowych". Tkwi on w zwyklym mechanizmie
wspolzycia spolecznego, o jeszcze zwierzecych korzeniach. Ale to, ze nauka ulega
znieksztalceniom, ze pryzmat emocji czy automatyzmu osadow trzeba brac pod uwage
w klarownym wytlumaczeniu zjawisk, jest elementem badan, nie zas narzedziem
badawczym. Roznica polega na jakosci wytlukmaczenia. Mozna powiedziec "widze
wiecej gwiazd przez teleskop" lub "teleskop powieksza" lub "obraz na siatkowce
oka uzyskany przy zastosowaniu teleskopu obejmuje inny wycinek niebosklonu i w
innej rozdzielczosci", "swiatlo biegnace przez soczewki teleskopu ulega pewnemu
znieksztalceniu" etc. W momencie, kiedy mowimy o teleskopie, wazna jest tresc
zjawiska, fakt. Dopoki mowimy o faktach, nie ma problemu. Kiedy jednak
przychodzi do wytlumaczen, wszystkie chwyty sa dozwolone. Nauka opiera
wytlumaczenia na faktach. Jezeli jednak zajmiemy sie sama stuktura wytlumaczen,
obraz jest przerazajacy, bo wytlumaczenie musi byc zrozumiale i to jest
problemem kultury. Mowiac o komunikowaniu idei z punktu widzenia odbiorcy
pozbawionego bezposredniego doswiadczenia narazamy sie na smiesznosc, bo
poruszamy sie po zestawie idei oderwanych od zrodla - od faktow. Kultura jest
pelna irracjonalnych przeslanek i to odroznia ja od nauki. Ustalanie "prawd" to
zadanie dla orwellowskiego "ministerstwa prawdy", ktorego podstawa jest potrzeba
ograniczenia pracy umyslu do niezbednego, efektywnego optimum ewolucyjnego.
Naukowy punkt widzenia stosuje inna zasade - liczy sie poznanie obiektu badan,
nie zas elegancja formy komunikacji. Oczywiscie, elegancja komunikacji ma
znaczenie w propagowaniu wiedzy, ale to juz troche inny problem, choc wielu
matematykow nie zgodzi se z takim zdaniem. Podazajac za eleganckim
wytlumaczeniem tracimy wiele z eksperymentu. Czy rzeczywiscie ciala niebieskie
poruszaja sie po krzywych stozkowych? Takie to eleganckie, ze samo piekno mylone
jest z prawda. A zatem zasieg stosowania i zgodnosci teorii z faktami jest
najwazniejszy. Reszta to tylko filozofia. W teoriach naukowych wazna jest skala
obowiazywania i sprawdzalnosc. Przenoszenie koncepcji z jednego pola na drugie
to doskonale cwiczenie wyobrazni, ale jednak nie nauka. Nauka staje sie wtedy,
kiedy ma zastosowanie (w sensie wytlumaczenia). Mozna np. zastosowac teorie pola
Riemmana do ekonomii miast, ale to nie spowoduje, ze ekonomia stanie sie nauka.
Nauka i wiedza to dwie rozne rzeczy. Ekonomista nie pracuje naukowo, lecz uczy
sie fachu - uczy sie regul gry. Podkreslam jeszcze raz - czym innym jest sztuka
gry, czym innym nauka, choc czesto ci sami ludzie uprawiaja i jedno i drugie.

[Gość: Anglik]

Jaki generator? Nic nie rozumiem. Może by tak jakieś łącze podpiąć?

[Gość: winnie]

Hurrra! Dekonstruktywista zdekonspirowany! Próbowałam wgryźć się w Derridę
i...załamka, nic nie rozumiałam. Taki geniusz i ja taka ciemna? Dopiero od
profesora lingwistyki (mądry bardzo gość) usłyszałam - nie martw się, to
bełkot, nikt tego nie rozumie, łącznie z autorem. Teraz jest dowód. Oklaski!!!

[Gość: nico]

to naprawde cudowna wiadomosc dla wszystkich, ktorzy do tej pory tak strasznie
sie z postmodernizmem meczyli. profesorowie (nie tylko od lingwistyki, jakies
98% np. takiego Uniwersytetu Jagiellonskiego) odetchnie nareszcie z ulga i
zamknie ten ponury, metny i zawiklany rozdzial raz na zawsze. by powrocic do
swiatlej drogi normalnego i logicznego rozwoju nauki, kultury i sztuki.
postuluje natychmiastowy powrot np. wiarygodnych i powaznych powiesci
historycznych. poezji klasycznej oczywiscie tez. nareszcie ktos zrobil porzadek
(jeszcze zanim tak naprawde w naszym kraju ktos na dobre zapoznal sie z tymi
bzdurami, przetlumaczyl to co od 20 lat nalezy juz do historii humanistyki. my
unikniemy tych bledow!)

[Gość: conieco]

Znalazlem ciekawy fragment w niniejszej dyskusji. Apeluje by przeslac go
wszystkim urazonym naukowcom w Polsce zeby mieli w koncu cos konkrtetnego,
czego moga sie trzymac (za te marne grosze jakie im placa). Oto cytat:
"Problem z humanistami jest taki: „humaniści” z nieznanych mi powodów mają
większy posłuch i to oni w większości kreują nasz obraz świata – obraz z gruntu
błędny (a ponieważ jest on błędny należy go wyplenić) – nie dlatego, że któryś
się myli czy nie, ale dlatego, że jest oparty na wyimaginowanych przez nich
bytach, na podstawie których wyciągają wnioski, które ni jak nie mają w
większości związku z rzeczywistością (czyli fizyką) – one po prostu nie opisują
poprawnie otaczającego nas świata bo są wydumanymi bytami opisującymi
teoretyczny świat (świat powstały w głowie danego „myśliciela”) . Problem jest
taki, że te teorie próbują tłumaczyć rzeczy dla nas dość ważne i ja nie chcę by
mi wmawiano głupoty – I WSZYSTKIE TE TEORIE PO KOLEI OKAZUJĄ SIĘ NIC NIE WARTE
i często nie z innego powodu, ale dlatego, że zmienia się oda w myśleniu.
(wiem, że mówienie wszystkie jest sporo na wyrost, ale tak lepiej brzmi)
Dodam, że oczywiście nie mam problemu z teoriami powstałymi na podstawie
obserwacji i logicznego (naprawdę) rozumowania."

[braineater]

A nie jest to przypadkiem zabawa w zawiść, w wzajemne podkładanie świni
postaciom popularnym, o pewnym było nie było ustalonym dorobku naukowym -
różnorako, nawet i na tym forum ocenianym? Kiksy zdażały się każdemu dobremu
naukowcowi, bo ichyba na tym między innymi polega naukowe dochodzenie prawdy -
na błądzeniu, zmienianiu tez i wniosków itp. A coś mi się nie widzi żeby
taka "Ameryka" czy "Precesja Simulakrów" były takim totalnym bełkotem - dla
mnie osbiście tekstami były i przekonującymi i w pewnym sensie inspirującymi a
McLuhana nadal cenię, chociażby za wprowadzenie pewnej świeżości we współczesne
metody badawcze...
Ale oczywiście mogą to być błedne wrażenia prostego człowieka zmanipulowanego
przez tych fstrentnych postmodernistóf....
Pozdrowienia:)

[noida]

Najgorsze w teoriach jest to, że kiedy się już raz wymyśli coś sensownego i to
zostaje uznane to pojawia się pokusa, żeby pójść dalej i dalej i dalej... i tak
tworzy się bełkot, który już nie ma wiele wspólnego z rzeczywistością. Rzeczony
autorytet brnie dalej w nieskończoność, bo nie wypada mu zmienić zdania, albo
sam siebie uznał za geniusza.
Niestety, 99% teorii naukowych tak kończy, i dlatego nauka może się rozwijać-
bo nikt nie ma ostatecznej racji. Chyba oczywiste było, że prędzej czy później
nastąpi upadek posmodernizmu i wrócimy do miłej, ładnej i poukładanej
rzeczywistości, aż ktoś znów nie wywróci jej do góry nogami.

derrida

[zielka]

ech, blizni, jezdzicie na Derridzie jak na (cytat z mojego ojca) lysej kobyle. Ja nie chce go tutaj bronic,
jest kilka jego rzeczy, ktore sie same bronia (vide: H. Staten, "Wittgenstein i Derrida", krytycznie prosze
czytac, ale odnajdujemy kilka ciekawych intuicji).
niemniej: prosze przyjrzec sie 'Imposturom intelektualnym' (jaki jest ten polski tytul? 'Modne bzdury'? a
to dopiero modny tytul). Nie mam egzemplarza przed soba, ale pamietam, ze jako mlody czlowiek
czytalam te ksiazke, bedac w fazie bardzo pro-analitycznej, szukalam zartow z Derridy i.. no, i nie
znalazlam, po prostu.
Z tego tez powodu, to znaczy z powodu braku osobistych atakow, Derrida zdecydowal sie napisac do
Monda artykul jakos zaraz po publikacji (w 1997). Artykul, zgadzam sie, sredni. I w ogole, lepiej zeby
go nie bylo. Ale prosze pamietac ze jedynym dla niego usprawiedliwieniem jest wlasnie fakt, ze Derrida
nie jest atakowany (czy tez jest, w jednym malym miejscu marginalnym, cos mi sie widzi).

Nie chce mi sie wracac do poprzedniej strony by sprawdzic co to za zuch spuszczal wode po Pierre
Bourdieu. Biedny, maly przyjacielu. I co na takie spuszczanie na poziomie odpowiedziec? Jak mowili
nasi wojujacy koledzy w maju 1968: "D'ou tu parles?!"

uklony

A Arystoteles miał bardzo ciekawe poglądy na

[a.adas]

niewolnictwo i rolę kobiet w społeczeństwie. Słuszne.

[Gość: Box]

Wszystkim broniącym Derridy przypominam, że także wśrodowisku filozofów
("prawdziwych", chciałoby się dodać złośliwie...) jest ten pan postacią co
najmniej kontrowersyjną. Opinia (przez kogoś tu cytowana), z gatunku "nie
przejmuj się tym, że nie rozumiesz, co pisze Derrida - on sam też tego nie
ruzmie" jest jedną z łagodniejszych w środowisku...

Oczywiście - każda dziedzina naukowa (także konkretny nurt filozofii) musi
dysponować swoim "warsztatem", którego jednym z elementów jest język (w tym -
cały słownik używanych pojęć). Jeśli jednak słownik ten skonstruowany jest tak,
że nikt poza auotrem i niewielką grupą jego "uczniów" nie jest w stanie
zrozumieć sensu pisanego tekstu - to od razu widać, że "coś tu nie gra".
Zajrzyjcie koniecznie na tę stronę z "generatorem postmodernistycznym". To
niestety rozrywka tylko dla osób znających angielski, ale rozrywka przednia.
Każdy, kto miał przyjemność (...) zetknąć się w czasie studiów czy pracy
naukowej z tekstami postmoderny filozoficznej (a zwłaszcza dekonstruktywistów)
przyzna, że parodia jest nie do odróżnienia od oryginału! Gdyby ktoś nie
wiedział, że to "humbug" mógłby z powodzeniem uwierzyć, że to autentyczne
teksty...

Czytałem kiedyś taką historię o którymś z przedwojennych polskich chemików
(bodaj Mościckim, ale nie jestem pewien...). Otóż ten pan miał asystenta
lubującego się w "trudnym słownictwie". Kiedyś, po jakimś doświadczeniu, chemik
powiedział do asystenta: "Panie X, proszę zapisać w dzienniku laboratoryjnym,
że to doświadczenie wyraźnie potwierdza nasze przypuszczenia". A asystent
zapisał:
"Ten eksperyment ewidentnie weryfikuje nasze antycypacje".
Ta sama treść, tylko wyrażona w bardziej skomplikowany sposób. Otóż w 90 proc.
przypadków podawaną w ten sposób treść MOŻNA wyrazić prościej, za pomocą
ogólnie zrozumiałego aparatu pojęciowego. Tylko że wtedy znacznie łatwiej
byłoby dostrzec, że teksty pisane przez niekórych "wielkich" współczesnej
filozofii są tekstami... dokładnie o niczym.

[a.adas]

Oj, nawołujesz do PRAWDZIWEJ rewolucji w humanistyce, ba w każdej dziedzinie
życia (choćby urzędy). Z czego ci specjaliści od "odkrywania" prostej rzeczy,
późniejszego komplikowania całej sprawy, a następnie jej rozszyfrowywania będą
żyć? Stracą podstawowe żródło zarobków.
A poważnie, następna "rewolucja" bedzie pewnie reakcyjna i wsteczna, ciekawe
jak zostanie opakowana. A moze pójdziemy dalej w gmatwaniu?

> Ta sama treść, tylko wyrażona w bardziej skomplikowany sposób. Otóż w 90
proc.
> przypadków podawaną w ten sposób treść MOŻNA wyrazić prościej, za pomocą
> ogólnie zrozumiałego aparatu pojęciowego. Tylko że wtedy znacznie łatwiej
> byłoby dostrzec, że teksty pisane przez niekórych "wielkich" współczesnej
> filozofii są tekstami... dokładnie o niczym.

Duże gównowate

[Gość: Blorkon]

Nie ma temu radości na słonecznej częsći. Kiedy, pytam, zgaduję jednocześnie -
podstawowe problemy nie miną. Czy łatwiej posłużyć się nieskomplikowanym, by
nie zanegowno zbyt łatwo? A czy mamy prawo do jasnego, jeśli ciemne na pstrym
koniu jeździ? Te pytania stare jak nasza matka, kolebka od zarania, (chciało by
się rzec - niewiarygodne!) postawione zostały. A co my z nimi jeśli nie wiemy?

Pozdrawiam SŁONECZNYCH

[Gość: Anzelm]

W ktorejs czesci wspomnien Feynmana jest sliczna historia o tym, jak RPF jest
zaproszony na konferencje nt filozofii nauki. Uczestnicy posluguja sie tam
okrutnie zawilym jezykiem, np:

"Indywidualny przedstawiciel wspolnoty spolecznej czesto przyswaja informacje
poprzez symboliczne kanaly wizualne"

Co oznacza, ze "ludzie czytaja", itp.

Wszystkie wyklady, pytania i dyskuscje byly stenotypowane, po konferencji
stenotypistka zapytala Feynmana, kim on jest z zawodu.
- Profesorem.
- Pan nie moze byc profesorem, bo ja rozumialam wszystko, co pan mowil. Wszyscy
pozostali sa profesorami - z ich wypowiedzi nie rozumialam ani slowa..."

[sutekh1]

większość wpisów to gówniarsko-niekonkretne wpisy .najgorsze gówno projektują
tu ci co to usłyszeli od doktorka że 'derrida to bełkot nie martw siękochanie
ja też nie rozumiem'(bo nikt ci nawet nie pomógł zrozumieć bezargumentowy
ignorancie.co ciekawe prawdopodobnie większość z oponentów new language w
humanistyce chcą prawd prostych i sloganowych jakimi postmodernistyczne wg
nich:pierdoły - nie mogą być bo są zbyt skomplikowane. to już od setek lat
widać że język naukowy humanistyki i jęz. filozoficzny spiralująsię i
komplikują do granic absurdu ale i można to zrozumieć i magiczne to jest (vide
przyjemność textu).
tajemnica pewnie dla was nieodkrytą jest to że musicie znaleźć sobie enemies by
na forum powiedzieć nie co w realności cholernie dotykalnej wam nie wyjdzie ani
nie ujdzie.szkoda czasu na tłumaczenie wam dlaczego lepiej kręcić porno.taka
gotowość do intelektualności to katastrofa pseudoedukacji kabaretowej...

[a.adas]

Sorry, jak rozumiem Tobie trzeba pomagać w rozumieniu tekstu. Przecież to kpina
z Twojego i mojego intelektu. Twój tekst jest pewnie z założenia
postmodernistyczny, a i tak zawiera najważniejsze zarzuty (o pychę i
niekomunikatywnosć). Potwierdzasz tylko poprzedni post. Nie wiesz gdzie? Proszę
bardzo:
to już od setek lat
> widać że język naukowy humanistyki i jęz. filozoficzny spiralująsię i
> komplikują do granic absurdu ale i można to zrozumieć i magiczne to jest
(vide
> przyjemność textu).
> tajemnica pewnie dla was nieodkrytą

Czytam te posty i nikt nie poruszył najbardziej fascynujacego tematu w tej
sprawie. Najpierw ktoś napisał, z założenia bełkotliwy i ironiczny, artykuł do
prestiżowego ponoć periodyku. Potem go opublikowano i nikt nie zareagował. Czyli
a) tak naprawdę nikt nie czyta tego magazynu mądrości
b) przeczytano i przyjęto bez zastrzeżeń
c) przeczytano i coś nie pasowało, ale paanowie prafoserowie woleli się nie
wychylać w środowisku, jeszcze palnę coś głupiego
d) przyjęto to jako konkurencyjny bełkot i lepiej się nie wychylać, bo tylko
stwierdzę swą własną miałkość oraz ujawnię własne oszustwo
itd.

Jako totalny idiota błagam o zweryfikowanie następującego tematu:
"Nieprzystawalność tradycyjnych teorii znaków wobec problemu współczesnej mysli
socjologiczno - rytmicznej w oparciu o badania przeprowadzone na populacji
ludzkiej Bieguna Północnego"

[Gość: DSD]

> szkoda czasu na tłumaczenie wam dlaczego lepiej kręcić porno

Bo się więcej zarobi niż na filozofii i naukach ścisłych wziętych do kupy?

[Gość: czapski]

Prosze Cię zanim zaczniesz kogoś wyzywać o zaprzestanie używania makaronizmów,
a przdd lekturą wielkopomnych dzieł małe spotkanie ze słownikiem języka
polskiego.

[Gość: jami46]

w Polsce takim idealnym intelektualistą do "obśmiania" jest Zygmunt Bauman i
wszystkie jego prace na temat "postnowoczesności" gdzie bełkot goni bełkot

[krzywuj]

Żadna filozofia nigdy i nigdzie mi nie wchodziła. Na diabła wymyślać milion
definicji tego samego, które właściwie różnią się tylko stopniem zbełkocenia i
ścigają na ilość przemadrych słów? Bo co to do cholery jest "zjawisko
intersubiektywnie obserwowalne"????

[Gość: lu]

zjawisko intersubiektywnie obserwowalne to takie które zaobserwowac mogą
wszyscy :)

kiedyś miałam problemy z zaliczeniem na uczelni, odpowiadałam z mikrostruktur
społecznych i pani dr powiedziała: "no tak, pani to wszystko rozumie i
wie...tylko język nie ten..." odesłała, żebym się nauczyła języka i przyszła
za tydzień...

ZZZZZZZZZZZZZZZZZZZZZZZZZZZZZZZZZZZZZZZZZZZZZZZZZZ

[Gość: ZZZZZZZZZZZZZZZZZZ]

Problem z humanistami jest taki: „humaniści” z nieznanych mi powodów mają
większy posłuch i to oni w większości kreują nasz obraz świata – obraz z gruntu
błędny (a ponieważ jest on błędny należy go wyplenić) – nie dlatego, że któryś
się myli czy nie, ale dlatego, że jest oparty na wyimaginowanych przez nich
bytach, na podstawie których wyciągają wnioski, które ni jak nie mają w
większości związku z rzeczywistością (czyli fizyką) – one po prostu nie opisują
poprawnie otaczającego nas świata bo są wydumanymi bytami opisującymi
teoretyczny świat (świat powstały w głowie danego „myśliciela”) . Problem jest
taki, że te teorie próbują tłumaczyć rzeczy dla nas dość ważne i ja nie chcę by
mi wmawiano głupoty – I WSZYSTKIE TE TEORIE PO KOLEI OKAZUJĄ SIĘ NIC NIE WARTE
i często nie z innego powodu, ale dlatego, że zmienia się oda w myśleniu.
(wiem, że mówienie wszystkie jest sporo na wyrost, ale tak lepiej brzmi)
Dodam, że oczywiście nie mam problemu z teoriami powstałymi na podstawie
obserwacji i logicznego (naprawdę) rozumowania.

[Gość: łyżeczka]

Derrida, Lacan, Kristeva... miałam dziś zaliczenie z tekstów tych państwa (i
nie tylko) i bardzo mi miło, że moje osobiste przekonania co do ich wartości
znajdują potwierdzenie :)

[Gość: conico]

Dopiero teraz "znalazly potwierdzenie"? Na przyszlosc proponuje - spytaj kogos
wczesniej:)

[Gość: Królowa]

Slowa uznania i sympatii dla Monadina. Zadko spotykana na lamach netu kultura
konwersacji. Dziékujé

[ola]

w srodowisku historkow sztuki nikt jeszcze na to nie wpadl. serio. albo boi sie
przyznac. czasem mam wrazenie, ze postmodernistyczny belkot jest rodzajem
szpanu: ale jestem madry, znam tyle madrych slow na opisanie tego jajka na
kwadratowym cokole czy dziury w blejtramie...

[Gość: LEM]

Jeśli spojrzymy wnikliwie na świat nauki zobaczymy jak wiele jest tam
hipokryzji. Dużo można by mówić. Ale ludzie niestety pozostaną ułomni.
Mojej nauczycielce fizyki zdarzyło się raz powiedzieć "załóżmy że 20 = 30, albo
nie , to może akurat nie jest dobry przykład". Ale przynajmniej była
sympatyczna. No i zaraz potem nazwała swoją wypowiedź idiotyzmem.
Kogo jeszcze dziś na to stać?

[Gość: łyżeczka]

Po prostu miło mi, że nie jestem sama.
Skoro Derrida sam nie wiedział o czym pisze, to ja już nie czuję się
zobowiązana by mieć o tym jakies pojęcie.

[Gość: przecinek]

niedawno mial podobny skandal ale na "terenie" fizyki - dwu francuzow, nie
pamietam nazwisk :( opublikowali artykul nt tzw. teorii strun - wszyscy sie tym
strasznie zachwycali dopoki nie okazalo sie ze to kompletny belkot.
nikt wiec nie jest bez winy;)

Lacana, Derrida, Deleuze'a, Kristeva

[Gość: cherry]

"(...)cytując najwybitniejszych francuskich intelektualistów (Lacana, Derrida,
Deleuze'a, Kristeva)"
A kto to jest Derrid i Kristev?
(skoro Lacana i Deleuze'a juz odmieniliśmy...)

[Gość: ola]

pamietam iz kiedys na zajeciach z kulturoznawstwa na uj (przedmiot teoria
kultury)z nabożna czcią czytaliśmy tekst liotarda "kondycja postmodernistyczna"
dr. l. i mrg d. twierdzili, iz jeżeli nie znasz tego tekstu to jesteś
ignorantem bowiem to fundament współczesnej mysli. sokal dowiódł iz to jedna
wielka bzdura gdyż liotard udawadniajac swoje tezy posługiwał sie dowodami z
nauk ścisłych których po prostu nie rozumiał.

masz zapewne na mysli Lyotarda

[Gość: cherry]

:)

[Gość: bobofruit]

Masz na myśli zapewne "Kondycję ponowoczesną", bo taki jest polski tytuł.
No cóż, trudno wytłumaczyć kompletnym ignorantom, jak bardzo się mylą. Niektórzy
moi znajomi humaniści nie pojmą znaczenia równań Maxwella, nie poznają rachunku
różniczkowego, bladego pojęcia nie będa mieli co to zbiór Mandelbrodta. I mogą
posługiwać się fałszywymi analogiami do tzw. nauk ścisłych. Niektórzy.
Niektórzy fizycy znają zapewne jedynie logikę dwuwartościową, przestarzałą
semiotykę, wierzą w pozytywistyczny model nauki, staromodny model tekstu
naukowego jako pudełka dla przenoszenia "obiektywnego" sensu, mylą intencję z
intencjonalnością, bo: lekturę Kanta zakończyli na 20 stronie pierwszej krytyki,
pominęli Hegla, naiwnie przeczytali Nietzschego, nie zajrzeli nawet do Husserla,
więc Heidegger ich przeraził, zapomnijmy o Austinie i Searlu. Nie posiadają
minimum niezbędędnego wykształcenia by czytać ze zrozumieniem takiego Derridę. I
na podstawie zasłyszanych ogólników mogą stawiać jego pismom fałszywe zarzuty.
Na szczęście - tylko niektórzy :)
Tzw. nauki szczegółowe same w sobie nie potrzebują filozofii nauki. Naukowiec
nie musi być filozofem nauki. Ale powinien ostrożniej wchodzić na obcy teren,
jeśli już musi.

Taka np. fizyka wszystkiego nie opisze i nie może

[Gość: as31]

mieć takich ambicji, ale postmodernizm to po prostu bełkot. Produkują go albo
spryciarze od "szat króla", albo autentyczni idioci, wierzący w swoje posłanie
(taka wyspecjalizowana grafomania) albo różne kombinacje tych dwóch
typów .Bełkot ten jednak jest b. przydatny ruchom z mętną, bełkotliwą
ideologią, jak n.p. alterglobaliści, zaawansowane feministki(ści), zieloni-
postępowi,etc - on wszystko relatywizuje i wszystko można nim uzasadnić. Jeśli
te ruchy sterowane są przez ludzi, którzy dobrze wiedzą, czego chcą (a tak
bywa), to wygodne jest ukrywanie ich prawdziwych celów pod tą grubą i miękką
pierzynką bełkotu. Ale na ogół, tak jak tym krawcom, chodzi po prostu o kasę, o
władzę... Grafomanom chodzi o sławę i prestiż, ale to się też przelicza na
kasę...

[Gość: tmg]

...a takze takim jak np: masoneria, performerzy, wielcy krawcy itd.

[Gość: będącmłodądoktorką]

nie rozumiem tego oburzania sie na sposob funkcjonowania nauki i licytacje,
który kierunek jest wieksza sciema. 'Szukanie prawdy' to metoda prob i bledow,
przy ktorej zroznicowanie dyskursow (excusez le mot) jest całkowicie normalne,
ryzyko bzdury ogromne, i – na szczescie - nie ma zadnej mozliwosci
ustanowienia, co jest słuszne, a co niesluszne, i kto ma falszywa świadomość, a
kto samowiedze. Zwolennicy spiskowej teorii, wedlug której rzesze szarlatanow z
premedytacja efektownie belkocza zeby zachowac cieple posadki, niech sie lepiej
zastanowia, dlaczego ci zadni slawy panowie i panie nie zajeli sie czyms
bardziej intratnym. Gorsze jest to, ze placowki naukowe przyciagaja rozmaite
dziwne osoby, dla których niezobowiązujący styl 'pracy badawczej' jest swietna
okazja do realizacji skłonnosci, ktore gdzie indziej zostalyby po bozemu
wykluczone przez rozne opresywne i patriarchalne mechanizmy :)) A powaznie:
jeśli ktos jest rzetelny, pracowity, ma warsztat, dobre intencje, zdrowy
rozsadek i przede wszystkim wspomniane już przez kogos jaja, to niech sobie
pisze. O wlasnie: Sokal i Bricmont, w przeciwieństwie do Francuzow,
przynajmniej udaja, ze je maja :)

[Gość: zdzisek]

Ale jaja!Można by pomyśleć, że ktoś z obecnych ma jakąś definicję prawdy – czy
nawet Prawdy (olewając oczywiście klasyczną definicję w związku
z „rzeczywistością”) Trzeba by może pogodzić się z tym, że nie wszystko, czego
nie rozumiemy jest kompletnym szajsem . Derrida to już klasyk, (czego o
autorach „Modnych bzdur” napisać nie można no chyba żeby wymyślić jakąś nową
kategorię , no powiedzmy : – wkurzeni naukowcy zakochani w klasycznym dyskursie
filozoficzno- naukowym bez znaczących osiągnięć we własnej dziedzinie i bardzo
potrzebujących pieniędzy – konieczny jest także kompletny brak wyobraźni [im
wystarcza wyobraźni tylko do tego żeby za bardzo nie czepiać się Derridy]
Oczywiście że i wśród postmodernistycznej czy posstrukturalistycznej gromady
znajdą się także i oszołomy ale gdzie ich nie ma?
Rzecz w tym że Derrida podcina nogi „prawdzie” i „pewności” ( poruszając się w
poszukiwaniu innej drogi raz na przełaj a raz drogą dłuższą i skomplikowaną)
Śledzenie tej drogi to dopiero jest zabawa (i gra oczywiście)ale z drugiej
strony trudno się dziwić że lekko zasiedziali funkcjonariusze kontroli drogowej
mają mu za złe że porusza się wbrew zasadom .Derrida uchylił okno i wpuszcza do
zachodniej metafizyki (jeśli jej wcześniej nie przejedzie) coś czego tam dawno
nie było – świeże powietrze i wyobraźnię , czego i innym życzę .
Pozdrawiając kol. Monad i na spadam.

Gora Zdzisiek czyli unkanie oszolomow z lewa i

[Gość: Paskuda]

i prawa. Nie tylko niektorzy postmodernisci belkoca, ich niektorzy przeciwnicy
tez... Nawet jesli nie zawsze zgadzam sie z Deriida, zycze standardu myslenia
Derridy paru tu dyskutujacym...

Gora Zdzisiek czyli unkanie oszolomow z lewa i

[Gość: Paskuda]

i prawa. Nie tylko niektorzy postmodernisci belkoca, ich niektorzy przeciwnicy
tez... Nawet jesli nie zawsze zgadzam sie z Deriida, zycze standardu myslenia
Derridy paru tu dyskutujacym...

Gora Zdzisiek czyli unkanie oszolomow z lewa i

[Gość: Paskuda]

i prawa. Nie tylko niektorzy postmodernisci belkoca, ich niektorzy przeciwnicy
tez... Nawet jesli nie zawsze zgadzam sie z Deriida, zycze standardu myslenia
Derridy paru tu dyskutujacym...

Swoja droga skandalizowanie jest modne takze wsrod znudzonoych rutyna
akademikow, jest to zabieg ozywczy i pozadany, tyle ze idea wychodzac na ulice,
zamieniac sie nieco w groteska... i tym razem, co usilnie udowadnia paru tu
dyskutantow...

[Gość: Paskuda]

Nie wiem co sie dzeije, ale ze zdumienim odkrywam, ze w trzech postacich
objawia sie moje slowo. Nie dane mi widac byla cnota skromnosci

ha - ha - ha

[Gość: mamuna]

bardzo się cieszycie, że już nie trzeba rozumieć, bo "on sam nie wiedział o co
chodzi", prawda?

przecież jeśli idiota uważa, że "Pegaz" to "głupi program" to nie czyni tego
dlatego, że przetrawił zawartość intelektualną programu, tylko po prostu
dlatego, że ani w ząb nie rozumie tego, co widzi i nie wie, o co chodzi

irytacja jest nieodłącznym towarzyszem niezrozumienia

jak też kompleksy i dzika radocha, że "dokopali profesorkom"

smutne to, ten inżynierkowaty Sokal wytykający "mundrym" że są głupi, smutni
Wy, przyklaskujący radośnie, bo już nie trzeba czytać "Trudnej Książki".

P.S. Re: ha - ha - ha

[Gość: mamuna]

Generator zabawny, ale nie piszcie bzdur, że jego produkcje są "nie do
odróżnienia" od prawdziwych artykułów - bez przesady, nie ma się co tak
podniecać, mili moi.

[sutekh1]

chaos i oburzenie. jesli sie nie chce czytać to się nie zabiera za to i koniec .
DEFINICJA PRAWDY (DLA WIEKSZOSCI TYCH CO SIĘ TU WPISYWALI): PRAWDA TO TO CO
WIDAĆ.
TO ZUPEŁNIE BZDURNE STWIERDZENIA nie rozumiał co pisał, aty rozumiesz cokolwiek
z tego co napiszesz?powtarzam: w większości tych krótszych wypowiedzi nie ma
żadnych argumentów na realną bełkotliwość tekstów wymienionych autorów, brak
argumentacji na wskazaną obecność/zawartość bełkotu w...
wcale nie zawarłem w swojej wypowiedzi potwierdzających "przyznań" że teksty
są splątane -to dla was one są splątane i sie tyym delektujecie wraz z
agresywnym odrzuceniem ich(pewnie tak samo odrzucacaie a. samsona po oskarżeniu
go o pedofilię-calkiem nieźle skrojone wiązki informacji przez dziennikarzy
np.TROJKI).ja czytam "kres pewności"prigogine'a studiując filo pol. i rozumiem
cóś- trzeba tylko otworzyć sie na rozumienie . derrida zaś opisuje bardzo
podstawowe rzeczy językiem nie-starożytnym którego też pewnie nie lubicie bo
klasyczność niemodna. najciekawsze że na uczelniach (przynajmniej tych
peryferyjnych-jak ta na której ja)pocxhwala się kolejne komentarze do uznanych
dzieł a drążeń w poszukiwaniu nowego czegos nie dopuszxcza sie do zaistnienia.

Przecież to wszystko jest oczywiste

[jenisiej]

Właśnie piszę dłuższy tekst na ten temat:

"Róg obfitości kontra puszka Pandory.
Genderowe ujęcie diachronii fraktalnych struktur paradygmatów
poznawczych w kulturach ternarnych w oparciu o postjungowską
reinterpretację teorii strun."

Trochę się zaciąłem na teorii strun - może ktoś zna jakieś
zgrabne jej streszczenie (2-3 strony, bez matematyki)? Doznałem
intuicyjnego wglądu, że jest ona kluczem do tego i wielu innych
zagadnień.

Pozdrawiam humanistów. Scjentystów zresztą też.
;)

najgorsze

[Gość: mamuna]

walka o to, żeby autorzy starali się być zrozumiali, jest zjawiskiem
pozytywnym, ale...

najgorsze jest to, że tego typu żarty stają się wymówką dla matołów albo po
prostu leniwych, że nie muszą się starać niczego zrozumieć, bo "autor sam nie
wie, o czym pisze"