Najważniejsza proza ostatniej dekady

[Gość: Radek Wiśniewski]

Pracuje nad książką, mam swoje gusta, ale ciekawym opinii forumowiczów. Jakie
polskie ksiązki prozatorskie uzanjecie za najważniejsze, istotne wnoszącego
cos nowego do literatury naszej w latach 1997-2004.
Podkreslam chodzi mi o lata 1997-2004, o prozę i to o polska prozę.

[Gość: bobofruit]

W najnowszej polskiej prozie dzieje się zdecydowanie mniej niż w poezji. Może
nie jestem najpilniejszym obserwatorem w tym zakresie, wymienię jednak nie tyle
książki, co trzy ważne moim zdaniem zjawiska.
Pierwsze to wzrost znaczenia tzw. literatury środka w amerykańskim wydaniu. Mam
na myśli popularność "Samotności w sieci" Janusza L. Wiśniewskiego, odcinanie
kuponów przez Pilcha, brzydko mówiąc, kierunek rozwoju pisarstwa Huelle, książki
Jerzego Sosnowskiego ("Wielościan" jest odrębnym zjawiskiem i chyba
zasługującym na większą uwagę) itp.
Drugie zjawisko, które mnie cieszy, to przypływ literatury z pogranicza
beletrystki. Wystarczy wspomnieć "W ogrodzie pamięci" Olczak-Ronikier,
fenomenalny "Kościół św. Rocha" Rutkowskiego czy ostatni "Mój przyjaciel król" Hena.
A trzecie zjawisko na imię ma Magdalena Tulli. "Tryby" reprezentują literaturę
nadal mało u nas obecną i nadal niebanalną. A "W czerwieni" to majstersztyk.
Brakuje mi jednak w naszej literaturze czegoś na miarę "Błednych cieni" Quignarda.
Pozdrawiam

[Gość: Radek Wiśniewski]

ja może dodam tylko, że ten rok 1997 nie został przeze mnie wybrany
przypadkowo, jiż książeczka ma byc lekko publicystyczna, lekko krytyczna, więc
zabieram sie za coś co ostatnio był robione w okolicach roku 1997, swoistych
rachunków zamknięcia ery bruLionu. Tylko mam narastające poczucie, że teraz nie
ma czego zamykac bo nic sie nie otworzyło. Jak na razie zaciekawiające jest dla
mnie że nie wymieniliście żadnych młodych autorów, a liczbowo ich był wysyp
ostatnio i to spory - Winiarski, Shuty, Odija, Kuczok, Sieniewicz. To nie żaden
zarzut, tylko konstatacja:-)

[Gość: bobofruit]

Celowo pominąłem najnowszych pisarzy, także tych wymienionych przez ciebie,
ponieważ uważam, że, aby ocenić wagę ich dokonań choćby w stosunku do pokolenia
bruLionu i okolic, trzeba jeszcze troszeczkę poczekać. Głośno o nich, ale raczej
w kumpelskich okolicach (no, może poza Kuczokiem).
Uważam, że pisarstwo Kuczoka jest dobre, dalekie od banału, ale literackiego
koła to autor "Opowieści słychanych" na razie nie wymyślił. Ostrzę sobie zęby na
najnowszą książkę, która może sporo wnieść.
vide: www.wab.com.pl/katalog.nsf/ksiazka/isbn8374140267
Sieniewicz też dobrze pisze, ale cóż, Gombrowiczem jeszcze nie jest.

[belle]

Odopowiedź jest prosta: owi wymienieni przez pana autorzy nie dokonali
niczego ,,wybitnego", by móc ich twórczość zaliczyć do najważniejszej prozy
ostatnich lat.

[Gość: kokos]

caly Dukaj,Stasiuk-Dukla,Opowieści galicyjskie,Heulle

[Gość: sartoris]

"Miasto utrapienia" Pilcha - niedoceniona przez krytyków, ale dla mnie o niebo
lepsza od nagrodzonej Nike "Pod mocnym aniołem". Niezwykle wciągająca,
pulsująca humorem, ze szczegółami oddająca topografię dzisiejszej Warszawy.

[Gość: bobofruit]

Wybacz, ale mam wrażenie, że ta książka jest jak tygodnik "Polityka" - coś dla
przeciętnego inżyniera z Bytomia (bez urazy, to określenie pochodzi podobno z
redakcji owego tygodnika). Dobra literatura popularna. To wszystko.

[Gość: sartoris]

No cóż, dla mnie to naprawdę jedna z lepszych polskich powieści w ostatnim
czasie. Inna sprawa, że polskim autorom od paru lat najlepiej wychodzi poezja.
Z prozy uwielbiam "Widnokrąg" Myśliwskiego, ale on ukazał się w 1996, a
autorowi wątku chodziło o powieści wydane po 1997.

[Gość: bobofruit]

Dla "Widnokręgu" należałoby zmienić okres i zacząć od 1996 roku.

[Gość: pszemcio]

no Dukla oczywiście- Stasiuka. Tylko nie wiem czy to czasem nie wcześniej niż w
1997 r. wyszło. No i "Sny i kamienie" -Tulli. Pisarstwo tej pani to ewenement.
O czym zresztą wspominałem wczoraj na obronie mojej pracy mgr:) ..ja bym z
chęcią dorzucił "Powrót do Breitenhide" - Kowalewskiego i opowiadania "Sęk Pies
Brew' Wiedemanna

[Gość: bobofruit]

Wszystkie mieszczą się w przedziale. Zgadzam się co do tych książek.

[point.a]

A dla "Kamienia na kamieniu" zaczac od '84.

[Gość: Kazek]

jeżeli tygodnik Polityka oceniasz tak nisko, to nie wiem, jak nisko trzeba by
ocenić inne polskie tygodniki opinii - Wprost cz Newsweek, stojące przeciez na
o niebo niższym poziomie.
Co do "Miasta utrapienia"- moja ocena jest chyba podobnie jak Twoja bardzo
niska, ale z inych względów. Przeciętny inzynier z Bytomia nie będzie przez 300
stron odczytywał opowieści o niczym z powtarzanymi non stop pomysłami,
przewidywalnej niczym wynik meczu polskiej reprezentacji i nudnej jak serian
Klan. Pewnie szybciej przeczyta jakiś dobry horror.

odp

[Gość: belle]

Zgadzam się w sprawie ,,Polityki" - o najlepszy tygodnik w Polsce,
nieporównywalnie lepszy od ,,Wprostu" , ,,Przekroju".
,,Miasto utrapienia" to książka mimo wszystko niedoceniona przez krytykę, ale
jedna ze słabszych autora, co nie zmienia faktu, że jedna z najlepszych jakie
ostatnio ukazały się. Sumując: daj Boże, żeby wszyscy takie ,,słabe" książki
wydawali.
Po za tym jak Pilch miał dostać dobre recenzje skoro sam poddawał złośliwej
krytyce dziennikarzy z ,,Przekroju", ,,Życia" itd.?

[Gość: pszemcio]

"Wprost cz Newsweek, stojące przeciez na
o niebo niższym poziomie" - co za fraza!!!!!!!!!!!!!!!!! na O NIEBO NIZSZYM
POZIOMIE:)....cóż ...każdy ma swoje niebo

[Gość: Kazek]

niech no mnie kolega stylista pouczy co do frazy, bardzo proszę.
Ale z drugiej strony jeśli doceniesz jednostronicowo-wykresowy typ argumentacji
w/w pism tudzież głębię stylistyczną notatek o przepisywaniu Biblii na język
sms-ów (Newsweek), to marne szanse, byś mnie przekonał.

[Gość: pszemcio]

Chyba nie zrozumiałeś co miałem na mysli (albo uznam że to ja niezbyt jasno
napisałem - żebys sie nie obraził:)...więc wyjaśniam...chodzi mi o związek
frazeologiczny, źle użyty w twojej wypowiedzi...nie może być coś O NIEBO NIŻSZE
od czegoś innego!!!!!!!! może byc o niebo wyższe:) pozdrawiam...aha..co do
polityki to nawet bym nie śmiał z toba polemizować bo ja gazetami typu newsweak
i wprost po prostu gardzę...

[Gość: Kazek]

do błedu się przyznaję i świece oczami ze wstydu, choc proszac
o wybaczenie :-)) zwracam uwage, że tak na forum trudno o puryzm jezykowy. ja
to niestety wystukuje w przerwie międzi innymi, niestety o wiele nudniejszymi
niz dyskusja z Tobą, zajęciami :-))
pozdrawiam

[Gość: cldwlkr]

tez zwrocilem na to uwage... cos mi nie pasowalo ;)

[dziewczynanaurodziny]

Gość portalu: bobofruit napisał(a):

> Wybacz, ale mam wrażenie, że ta książka jest jak tygodnik "Polityka" - coś dla
> przeciętnego inżyniera z Bytomia (bez urazy, to określenie pochodzi podobno z
> redakcji owego tygodnika). Dobra literatura popularna. To wszystko.



A my-nieprzeciętni humaniści ,z nieprzeciętnych miast, z nieprzeciętnymi duszami
czekamy na (dostosowane do naszego nieprzeciętnego poziomu ) książki
nieprzeciętne.
Ejże

[Gość: belle]

Na wstępie należałoby podkreślić, że książki najważniejsze, najwięcej wznoszące
to niekoniecznie książki dobre, więc mimo wszystko najbardziej znacząco pozycją
jest ,,Wojna poslko - rusko..." Masłowskiej.

Najważniejsza

[Gość: Radek Wiśniewski]

Fakt, napisałem najważniejsza i niedoprecyzowałem w pospiecu. Chodzi mi o taka
prozę która wyraa zeitgeista najpełniej. Nie chodzi mi o najbardziej znaną,
najpoczytniejszą - bo wówczas bym sie odwołał do badań rynku, albo stał w
wejściu ksiegarni i aptrzył co ludzie z poslkiej prozy kupują.
Chodzi mi o cos artystycznie istotnego wypowiadającego sprawy waszym zdanie
najważniejsze, albo w spośób najważniejszy, istotny, sprytny, sprawny, ciekawy.
Dodam że siedze głownie w prozach niskonakładowych, tam sa moje miłości, ale
przeciez nie moge polegac na swoich miłościach, więc sobie rozszerzam horyzonty
na rózne sposoby, miedzy innymi wpisując ten wątek.
Serdecznie dzieki tym którzy do tej pory się wypowiedzieli, ciekawe to jest dla
mnie jak cholera.

KONWÓJ. OPERA

[Gość: bobofruit]

KONWÓJ. OPERA A. Sosnowskiego

> Fakt, napisałem najważniejsza i niedoprecyzowałem w pospiecu. Chodzi mi o taka
> prozę która wyraa zeitgeista najpełniej.

ale...

...nie ma takiej. I nie będzie (mam nadzieję). Pomysł na to, że literatura ma
wyrażać 'zeitgeista' jest stosunkowo nowy i został już odrzucony. Chciałbym
jeszcze, żeby panie polonistki w szkołach i publicystyczni krytycy to zrozumieli.

Coś "artystycznie istotnego wypowiadającego sprawy moim zdaniem najważniejsze i
w sposób najważniejszy, istotny, sprytny, sprawny, ciekawy" dziś nieco podważa
"artystycznie istotne wypowiadanie spraw najważniejszych w sposób
najważniejszy". Coś rozgrywa coś. Taka jest cała twórczość A. Sosnowskiego,
szerokiem kręgu kompletnie nieznana (i bardzo dobrze, Sępa sonety też czytali
tylko znajomi).

A gdyby wierzyć w nowoczesne artystyczne wyrażanie spraw najważniejszych w
sposób najważniejszy, to mimo wszystko największym wydarzeniem w tym okresie nie
byłaby żadna nowa książka, ale dajmy na to kolejne wznowienie "Doliny Issy".

[Gość: pszemcio]

PANIE ZAŁOŻYCIELU WĄTKU!:) jeśli jest pan tym panem o którym myślę , że pan nim
jest:) to proszę uprzejmie o pojawianie sie częściej na "popularnych" forach i
zachęcanie do ciekawych dyskusji z szarymi, przeciętnymi ludźmi , a nie
tkwienie tylko na forach typu "literatorium", które jest troche taką enklawą do
której my "maluczcy"wstępu nie mamy...może warto zainicjować czasem jakieś
ciekawe wątki, a nie narzekać (jak to robicie na literatorium) na płytkośc
popularnych for (forów???:)...to apel do wszystkich piszących do
www.literatorium.pl (i nie tylko) krytyków (i nie tylko)...

PS

[Gość: bobofruit]

Pozdrowienia dla SŻP!

Tylko spokojnie,

[Gość: Radek Wiśniewski]

Szybko odpowiadam,
mam nadzieję że wszystkim. Więc po pierwsze - daty wiadomo że wybane są
arbitralnie, ale nie nieracjonalnie - 1996 ukazuje się "Chiwlowe Zawieszenie
Broni" J.Klejnockiego i Jerzego Sosnowskiego, w końcu 1996 o ile mnie pamieć
nie myli, pada "Nowy Nurt", a razem z nim ostatnie w miare powszechne medium
literackie (od tamtego czasu prym w ustalaniu gustów literackich wiodą gazety i
tygodniki opinii). Chociażby te dwie okoliczności każą mysleć ostrożnie o dacie
1996 lub 1997 jako ważnej. Omówienie dotyczące lat 1989-96 byłoby dosyc jałowym
powtarzaniem pewnych ustaleń. I jeszcze, ja nad takim opracowaniem sobie
dopiero myślę, i mysle sobie że taki facio jak ja, to może sie brac za projekty
drobne, momentalne. Opasłe analizy epoki zostawiam akademikom. Inna jeszcze
kwestia że te akademickie wykłady z epok byłyby niemożliwe gdyby nie cała ta
chwiejna drobnica recenzji, chybotliwych pierwszych prób syntezy-rozpoznań
bojem. To było do Norwida.

Co do Sosnowskiego - mam z nim poważny problem, przynajmniej z tym co do tej
pory czytałem. Nie czaję tego co facet robi, nie rozumiem zatem zachwytów,
egzegetów przetrawiam żeby zrouzmiec ale po ich przeczytaniu - rozumiem jeszcze
mniej :-). Zakładam że w odniesieniu doi niektórych zjawisk zawsze będę głupi.

Co do Literatorium - nie mnie oceniać pomysł jakim było stworzenie tego forum.
Ja tam uważałem go za dobry, nawet bardzo dobry. Sądze że gdyby wiekszość tam
zaproszonych autorów uczyniła chociażby 1 (sic!) wpis, albo załozyła chociazby
jeden wątek - byłoby to forum ciekawsze.

A na forach GW bywam często:-), ale nie jako ja. Bywa też na www.nieszuflada.pl
też i na poezja-polska.art.pl i na swoim blogu tyż, ale sie przyca nie rozerwę
ani nie sklonuję, bo jestem przeciw.
Pozdrawiam, na koniec zadając pytanie w przestrzeń o tzw. literature
zaangażowaną. W srodowichu taki termin zrobił sie "modny" chociaż ja nie
rozumiem za bardzo na czym owo zaangażowanie miałoby polegać. Bo jak oglądam
niektóre filmy okreslane jako zaangażowane [zawsze didaskaliach mamy że jak
zaangażowane to społecznie] to ja weim o co chodzi. A na
czym ;olega "zaangażowanie" u Kuczoka nie czaję.

odpowiedź

[belle]

Bodajże Nabokov pisał, że ,,człowiek nie jest niczym innym jak strzępem fikcji,
utkanym z danych statystycznych". Intepretując to stwierdzenia na potrzeby tego
tematu, diagnoza może się wydać druzgocąca, aczkolwiek prawdziwa. Ludzie
czytają to, z czym się utożsamiają, co ich przy tym bawi czyli czytają
Grocholę, trochę bardziej wyintelektualizowane jednostki może Gretkowską. Jest
to niestety najważniejsza proza i najbardziej karykaturalnie (bo
niezamierzonie) wyraża ,,zeitgeist". Poza tym wszelkie tego typu terminy czy
filozofia gadamerowska jest nieco naiwna, ale zapewne pisać bez wiary w nią
niepodobna;) Literatura nie musi wcale wyrażać zeitgeista na całe szczęście, bo
nie znoszę dla przykładu Żeromskiego, który przecież w swojej twórczości był
zaangażowany w problemy jemu współczesne. Literatura zwykle dotyczyła wąskiej
grupy ludzi, ludzi na ogółu silnie zindywidualizowanych, dlatego wydaje mi się,
że warto zwrócić się np. ku Ingardenowi.
A żeby ta wypowiedź nie była całkowicie panu zbędna do pracy to muszę przyznać,
że wolę czytać klasykę, literaturę zagraniczną (,,Cząstki elementarne" wyrażają
aż nadto zeitgeista!;), prozy współczesnej czytam niewiele, a z tej co znam
to ,,Próba listopada" Piotra Wojciechowskiego wydaje mi się godną podziwu prozą
ostatniej dekady. pozdrawiam,

[Gość: bobofruit]

> Literatura zwykle dotyczyła wąskiej
> grupy ludzi, ludzi na ogółu silnie zindywidualizowanych, dlatego wydaje mi się,
> że warto zwrócić się np. ku Ingardenowi.

Czy mogę prosić o rozwinięcie, dlaczego warto zwrócić się ku Ingardenowi? To
chyba zbyt duży skrót myślowy dla mnie.
Zdawało mi się, że do Ingardena w tym aspekcie nie warto wracać, skoro
literatura składa się z quasi-sądów, a więc jest pozbawiona "znaczenia" dla
"rzeczywistości".

[belle]

Warto zwrócić uwagę na Ingardena, poniewaz kładł on szczególny nacisk na
intencjonalność dzieła, wchodzienia w strefy ,,niedookreslenia" przez co
niezależnie od realiów, w jakich zył pisarz można odnajdywać się w jego
utworach jako indywidualna jednostka. A we wczesniejszym poscie zwróciłam uwagę
na bezsensowność, a właśnie brak potrzeby by literatura miała wielkie znaczenie
dla ,,rzeczywistości". Mam nieodparte wrażenie, że literatura stanowi
wyrafinowaną rozrywkę, chociaż zdawałoby się, że jest inaczej. Jeśli
przyświecają niektórym książkom (nawet tym wyrażającym zeitgeist;) jeszcze inne
wznioślejsze aspekty to tym lepiej dla odbiorcy. pozdrawiam,

[Gość: bobofruit]

Pozwolę sobie podzielić włos na czworo: akurat intencjonalność łączy Ingardena z
Gadamerem i większością hermeneutów. Gdy czytam Gadamera interpetacje wierszy
Celana, to on tam nie robi nieczego innego jak tylko dookreśla, wypełnia luki.
Problem powstaje, jeśli dookreślanie traktuje się jako skończone, np. gdy
czytając taką interpretację damy wiarę, że wyraziła, pospołu z interpretowaną
książką, raz na zawsze owego ducha czasu.
Z fenomenologicznym pozdrowieniem,
b

[belle]

Pan wchodzi w filozofię Gadamera i Ingardena, a ja bardziej chciałam zwrócić
uwagę na błędne intepretowanie lub powierzchowne obu filozofii, które
rzeczywiście mają parę wspólnych mianowników. Niestety nie czytałam
gadamerowskich intepretacji wierszy Celana, ale z samej filozofii owego
filozofa łatwo wywnioskować, że ,,prawdziwa" intepretacja jest jedna
(aczkolwiek ponawialna), o czym świadczy chociażby wprowadzenie terminu gry,
który stanowi swoisty ontologiczny wzorzec dla sztuki. GRa m.in. nie doprowadza
do sprowadzenia sztuki do subiektywności oraz (i w dodatku niestety;) zastępuje
kategorie estetyki. Inny przykład podkreślający uzależnienie filozofii Gadamera
od ,,ducha czasu" to chociażby zanegowanie trwałości i tożsamości dzieła
sztuki, ponieważ człowiek jako Dasein jest bytem pozbawionym pozaczasowości,
jakiś absolutnych odniesień itd. Z kolei Ingarden w moim odczuciu bardziej
stawia na indywidualizm, odbiorca wchodzac w relacje z dziełem sztuki (może
nawet współczesną prozą?;) może dojśc do ,,prawd" bardziej dalekosiężnych niż
samego autora, przez co intepretacji może być wiele. Następnie dla porównania
Ingarden wprowadził pojęcie zachowań kulturotwórczych jako niezbednych do
zachowania tożsamości podmiotu indywidualnego itd...
Przechodząc do setna: lepiej niech ,,młodzi" pisarze skupiają się na
indywidualnym przekazie ( zwrócą się ku Ingardenowi) niż na wyrażaniu
zeitgeista, co wyjdzie lepiej nam jako czytelnikom i im jako artystom (sic!).

popzdrawiam ciepło, czule po ludzku, a nie fenomenologicznemu;)

[Gość: ella]

"jest" dawid bieńkowski

[Gość: bungo]

"Hanemann" - Chwina ; może nie najważniejsza ale proza najlepsza jaką czytałem
w ostatnich 10 latach.

[Gość: pszemcio]

też sie nią zachwycałem...troche to później opadło gdy przeczytałem artykół o
tym, że opisana historia była niemożliwa z historycznego punktu widzenia...ale
to zależy czego sie od literatury oczekuje.... w sumie i tak bardzo wysoko
cenie...zapomniałem jej dopisać:)

[Gość: Cyprian K. N.]

1997 - 2004? Syn jeszcze minie, lecz ty wspomnisz, wnuku, na to, co dziś
czytane pedem, za panowania panteizmu-druku, pod ołowianej litery urzędem...
Panowie, za wcześnie na Dziady i jasełka w tym temacie.

[iselin]

Gość portalu: Radek Wiśniewski napisał(a):

> Pracuje nad książką, mam swoje gusta, ale ciekawym opinii forumowiczów. Jakie
> polskie ksiązki prozatorskie uzanjecie za najważniejsze, istotne wnoszącego
> cos nowego do literatury naszej w latach 1997-2004.
> Podkreslam chodzi mi o lata 1997-2004, o prozę i to o polska prozę.

Poczytaj Waldemara Łysiaka!
Polecam Statek, Cena, Flet z mandragory, MW, Wyspy Bezludne, Wyspy Zaczarowane.
No i pisze takze historyczne.

[Gość: korek]

dziwne że nikt nie wymienił Madame Antoniego Libery

[Gość: Golarkin]

"Madame" rzeczywiście bym chętnie wymienił

[Gość: korek]

no to współczuje gustu i wychowania...

[Gość: Golarkin]

Gustu nie mozna współczuć

[bobofruit99]

Można współczuć gustu, wystarczy sobie wyobrazić, że ktoś ma miarę (dla gustu),
a o to nie trudno, jest w czym wybierać. Czy miara jest intersubiektywna, to już
inna sprawa. (Raczej nie jest). Nie powiem, żebym współczuł, bliższa jest mi
raczej pogarda dla kogoś, kto przedkłada Grocholę nad Liberę.
Najważniejszej książki dla 'pamięci zbiorowej' nie było i być nie mogło. Ale
komu to potrzebne? To, co czyta Grocholę, to tylko mięso.

[Gość: Golarkin]

Sam jesteś mięso, Fruciu. A raczej kaszana. Tyle w tobie pogardy, ile
kompleksów. Bili cię w dzieciństwie? (Zwłaszcza czytelnicy Grocholi?)

[bobofruit99]

Wiedziałem, że zadziała :)) Miłej lektury :)) Bez odbioru.

[lemuriza]

Olga Tokarczuk

[Gość: kkkkkk]

zgadzam sie olga tokarczuk ;)

[Gość: SmOCzyC4]

..."bliższa jest mi
raczej pogarda"... - zdumiewające wyznanie, doprawdy...

[ewa.ola]

Dorota Terakowska

[Gość: faze]

"Złota trąbka" Bogdan Loebl

[Gość: Marta Marucha]

Dla mnie niekwestionowanym gigantem prozatorskim jest Olga Tokarczuk. Być może
wynika to z tradycji literackiej, do której nawiązuje, a którą ja bardo sobie
cenię - realizmu magicznego. Tokarczuk potrafi z pozoru zwyczajne historie
opowiedzieć w niesamowity sposób. Widać, że kocha Szulca, Hessego i całą
plejadę pisarzy iberoamerykańskich.

stasiuk

[Gość: pingwin hrabia]

jako pisarz i zjawisko, biroąc pod uwage dekade, i wyraźnka klasyczna droga od
kontestacji do komercji. może więc mury hebronu, jako początek tej drogi?

książki to gówno, lepsze jest piwo (_)>

[Gość: piwoszek]

.

[sutekh1]

ja lubie pipki...przede wszystkim wyniku meczu rozgrywanego przez repr.polski w
pn przewidzieć sie jednoznacznie ostatnio nie da, najładniej w fenomenologii
powiązanej z literaturą poszedł bachelard.
w latach 90. ważną książką było "na klęczkach" praszyńskiego-dużo się tam
ważnych rzeczy wala po stronach co jest całkiem wyśmianiem schematów życia
które zaczęło się wtedy otwierać na perspektywy szersze niż prl-owska kałuża.
po ok. 10 latachy taką podobną wypowiedź wypuściła masłowska.
sieniewicz nie zostanie gombrem no, trudno sobie wyobrazić konkurencja
olbrzymia a i media niektóre genialnego "nowego" nie poszukują wolą oryginał w
postaci rity gombrowicz(jego fizyczny substytut).burszewski tez jest ważną
osobą szkoda że nie osiągnął większego niż lokalny nakładu swojej"eddy domowej
każdego polaka" uważam że to jedna z naważn. książek prześmiewczych dotyczących
polski w half lat 90.

to wszystko?

[Gość: origami]

a Tomasz piątek - Kilka nocy poza domem?

[Gość: borewicz sławomir]

1. Stasiuk - Jak zostałem pisarzem ... i Jadąc do Babagad
2. Varga - Śmiertelność
3. Masłowska - Wojna polsko-ruska

Siłą wszystkich wymienionych jest język. Każdy z autorów po mistrzowsku się nim
posługuje.
Masłowska zamieszała ostro i dla tego jej książka jes ważna i co by nie mówić
wartościowa, ale nie z powodów socjologiczno jakichśtam (proza dresiarska i
tego typu pierduły). To po prostu kawałek znakomitej prozy i tyle.

A Stasiuk w swojej ostatniej księżce oddaje honor zapyziałej prowinji, o której
trudno popwiedzieć czy to Europa czy może już nie. Wiem cośo tym bo sam od lat
jeżdzę tam gdzie nie ma makdonaldów, a kible śmierdzą, albo w ogóle ich nie ma.

A Krzysztofa Vargę po prostu lubię. Zresztąśmiertelnośćto naprawdę dobrze
napisana, dojżała księżka.

I tyle.

[Gość: Dorota]

Z góry przepraszam za możliwe omyłki - bo aż tak doskonałej pamięci nie mam, by
wiedzieć, czy dana książka została wydana w 1996, czy w 1999 itd. , a sprawdzić
nie mogę, gdyż z braku odpowiedniej ilości środków książek kupuję bardzo mało,
głównie wypożyczam z biblioteki.
W moim odczuciu do ważniejszych zjawisk należałoby zaliczyć - oprócz
wymienionych przez innych dyskutantów "Pod mocnym aniołem" Pilcha, "Snów i
kamieni" Tulli, co najmniej 2 pozycji Olgi Tokarczuk ("Dom dzienny, dom
nocny", "Prawiek i inne czasy") - także "Niskie łąki" Siemiona, "Poczwarkę"
i "Ono" Terakowskiej, "Memorbuch" Grynberga, a także - choć osobiście nie lubię
tego typu książek, gdyż świat w nich opisywany jest mi całkowicie obcy i
antypatyczny, niemniej jednak nie da się udawać, że nie istnieje - "Tequilę"
Vargi i "Wojnę polsko-ruską..." Masłowskiej.
O Miłoszu, Szymborskiej, Hartwig, Przyborze itd. nie wspominam, bo to swego
rodzaku klasycy - pozycje, które wydali, nie stanowią rewolucji w literaturze,
nie są w niczym pionierskie - wiec chyba nie o takie chodziło.

[Gość: jozef]

Marcin bałczewski "w poszukiwaniu straconego miejsca" - calymi garsciami zbiera
to co w postmodernizm nam dal, calosc to jedno wielkie nawiazanie do kultur,
motywow, cytatow itp, dosc odmienny nurt od reszty wspolczesnych /szczegolnie
tych najmlodszych/ autorow, szkoda ze malo dostepna /lub ogolnie wcale nie
dostepna/...

[preacher]

Mogę tu wymienic trzech autorów i najwazniejsze wg. ich utwory: W.
Kowalewski("Bóg zapłacz"), D. Odija("Ulica", "Tartak") oraz M.
Sieniewicz("Czwarte niebo").

[Gość: kasia]

Hanemann Stefana Chwina