Marcel Proust

[Gość: Ona]

Chcialabym "wziąć" sie za Prousta i w zwiazku z tym, chcialabym sie poradzic,
czy ma znaczenie, po ktora czesc sięgnę najpierw? Czy rzeczywiscie tę prozę
nalezy czytac z umiarem, stopniowo,a nie-zachlannie,tylko smakowac jak prozę
Schulza.Dobrze slyszalam?
Czekam na Wasza pomoc:-)

[bobofruit99]

Za pierwszym razem kolejność ma znaczenie, ale nie napiszę Ci dlaczego:) poza
oczywistami względami związanymi z fabułą. "W cieniu zakwitających dziewcząt"
czytałem właśnie zachłannie; zanim przeszedłem do następnego tomu, powtórzyłem
lekturę. Jeśli będziesz czytać uważnie, to właściwie nie sposób przeczytać te
siedem tomów szybciej niż w dwa miesiące. Różne partie mają różny rytm, dobrze
też pamiętać/dostrzec, że tam najwięcej dzieje się w języku. Czy czytać z
umiarem? Zobaczysz, jak zaczniesz.

PS Pouczające jest przyjrzenie się rękopisom, które możesz obejrzeć tutaj:
gallica.bnf.fr/proust/

[another_story]

Jestem właśnie przy trzecim tomie. Proust zachwyca, ale pewnego rodzaju "umiar"
rzeczywiście wydaje się wskazany. To chyba nie są książki, które można
pochłonąć w jedną noc.

[Gość: łukasz]

Uważnie przeczytać Prousta w dwa miesiące?! Wspaniała prędkość. Czytam uważnie
już od roku i dopiero zaczynam drugi tom.

Kolejność ma więc znaczenie. Gdybym startował od końca, byłbym (licząc tomami)
bliżej końca, bo ostatnie trzy są najchudsze.

łukasz

Książki

[kubissimo]

jak odskocznie miedzy kolejnymi tomami proponuje POD NIEOBECNOSC MEZCZYZN
Philippe'a Bessona
Proust jest jednym z bohaterow :)

[Gość: pine planks]

o, zdecydowanie nie polecam, toc to takie barachlo dla geji ! :\

cos jak 'gadziny' cunninghama /czy jak tam ta geja sie pisze/ - tandeta ale
nikt sie nie odwazy skrytykowac bo to 'przesladowanych wrazliwych
mniejszosciach'

Besson

[vilya1]

Z tym to ja się nie zgadzam. Uważam, że książka Bessona jest świetnie napisana,
bardzo wyraziście oddaje emocje, przy tym zaś jest subtelna; po prostu powieść
dobra i godna uwagi.

[kubissimo]

tak tak
dokladnie tak - "barachlo dla geji"
zreszta "W poszukiwaniu straconego czasu" tak samo, bo przeciez Proust byl
pedałem. gdzie nie spojrzec te wstretne pedaly i to ich barachło, którego nikt
sie nie odwazy skrytykowac

[Gość: pine planks]

widzisz, jak latwo pograzyc 'niepoprawnego' no nie? ... gdzies pisalem o
mialkosci w poszukiwaniu? to wielka ksiazka i nie moge spokojnie przyjac
zestawiania jej z produkcjami tak typowymi dla 'ciemnej strony' kultury
francuskiej- holdujacym modom 'intelektualnym'- 50 lat temu byl to komunizm i
stalinizm /nikt nie odwazyl sie komentowac relacji czapskiego z lagrow/ a dzis
geje lesbijki i inni 'lepsi, wrazliwsi' od nas ...

[broch]

a moze zacznij od szkicu do "W poszukiwaniu.."? Jesli Cie to zainteresuje, to
pierwowzor/szkic powiesci nosi tytul "Jan Santeuil". Interesujacy wstep do
dziela, pozwala zobaczyc jak Proust tworzyl postaci. Znajdziesz tu wiele watkow
ktore pozniej zostaly zarzucone, oraz takie ktore Proust kontynuowal i poglebil
w swoim wielkim dziele.
"Czy moglbym te ksiazke nazwac powiescia? Zapewne jest to znacznie mniej i
znacznie wiecej niz powiesc, po prostu czysta, bez jakiejkolwiek domieszki,
esencja mojego zycia, troskliwie zebrana w owych godzinach rozdarcia, kiedy z
nas sie saczy. Ta ksiazka zostala nie napisana, lecz zebrana"
Tak napisal o "Janie" Proust.

W Art Institute of Chicago jest m.in. wystawa poswiecona jednemu tylko dzielu:
"Niedziela na La Grande Jatte" Seurat'a. Wedruje sie przez korytarze ze szkicami
do dziela. Postaci pojawiaja sie i znikaja, zmienia sie perspektywa. Pozwala to
na lepsze zrozumienie aktu tworzenia.

Dlatego polecam "Jana Santeuil": aby troche lepiej zrozumiec Prousta.

[ash3]

W sumie chyba najlpiej czytać W poszukiwaniu... od początku:-) we własnym
tempie. Ale jesli z jakichs powodów chcesz zacząć inaczej to może spróbuj od
cz. II tomu I, czyli "Miłość Swanna". Tam pojawiają się najważniejsi
bohaterowie (ale nie wszyscy wazni!) i watki, które sa póxniej rozwiajne w
powieści. Jednoczesnie - to moja prywtna opinia - ta część jest jakos
wydzieloną historią jednego romansu i mozna ją potraktowac jako coś w rodzaju
epizodu w tej powieści, w kótrej inne duze epizody rozwijają sie zazwyczaj
abrdziej obszernie.
A jesli chodzi o "materiały pomocnicze", to własnie dosc dla tego romansu jest
muzyka: podobno Proust piszac o pewnym wieczorku muzycznym i sonacie, która
wraca do bohatera w calej tej czesci, inspirował się mocno "Sonatą na skrzypce
i fortepian A dur" C. Francka (i nie tylko nia). A więc polecam takze
posłuchanie tego utworu:-)

[Gość: AnaisNin]

Ma to znaczenie. Zdecydowanie wskazane czytanie jest od cz. 1. którą moim
zdaniem czyta się najszybciej i najłatwiej. Natomiast tempo zalezy tylko od
Ciebie. Jeśli Cię wciągnie to przeczytasz w miesiąc. Jeśli będziesz chciala
smakować to może zająć Ci to i rok:) Miłej lektury:)))

[anatras]

Przeczytałem "W stronę Swanna" i "W cieniu zakwitających dziewcząt" (I i II
część). Muszę powiedzieć, że nie można tych książek czytać prędzej niż 10 - 20
stron dziennie. Bardzo interesujące są opisy, które powalają jak najpiękniejsza
poezja np. głogów, witraży kościelnych w I części lub gości w jadalni w Balbec
i dziewczęcych dłoni w II części, przy czym każdy opis od jednej do kilku
stron. Cykl ten również "odmładza", gdyż wprowadza starszych ludzi w atmosferę
ich pierwszych miłości. Jeżeli ktoś przeczytał całość, niech mi napisze, jakie
inne miłości bohatera pojawiają się w dalszych częściach, czy występuje tam
Gilberta i Albertynka, jaki jest w dalszych częściach baron Charlus i Saint
Loup.