Wielki mit Macondo

[Gość: Pierwszy!]

Miałem nie kupować tej książki bo myślałem że jest nudna, ale po takiej
recenzji... lecąc do szkoły wpadne do kiosku.

[Gość: michał]

jeśli nie przeczytałeś "Stu lat samotności" to nic nie przeczytałeś. to
arcydzieło które nie może nie zostawić śladu. polecam także "Miłość w czasach
zarazy", najpiękniejszą powieść o miłości kiedykolwiek napisaną. ostatnie zdanie
będzie tak samo prawdziwe za 50 lat jak jest teraz. zacząłem czytać "Sto lat"
(po raz pierwszy) jadąc samochodem na działkę a skończyłem o 4 nad ranem. od
tego czasu czytałem Marqueza 4 razy, mój egzemplarz jest trasznie sfatygowany,
zaznaczony markerem nieskończoną ilość razy. nie zawiedziesz się, ale uważaj,
Gabriel Garcia Marquez uzależnia....

[Gość: Karolina]

A mi się owa książka w ogóle nie podobała :)

[Gość: kaw2a]

Moim zdaniem - Najlepsza książka świata

[Gość: xxx]

Moim też. Kiedy czytasz "Sto lat samotności" masz wrażenie,że czas płynie w
innym tempie.

[rafi.raf]

Zgadzam sie!!!
jestem pod jej urokiem. boje sie ja skonczyc! Chce aby caly czas trwala. nigdy
czegos takiego nie mialem. no, moze u Zweiga, czytajac "niecierpliwosc serca".

Jak chcialbym tam byc! niesamowita, wciagajaca!

ufff :)

[Gość: sb]

doskonała

[Gość: muzakate]

Cudna ksiazka! Dla mnie osobiscie najlepsza; Dzieki niej studiuje j.hiszpanski; Powiesci Marqueza sa porywajace, ale polecam rowniez cykl jego felietonow zebranych w ksiazce "Morze utraconych opowiadan"
Polecam!

[weatherwax]

To jedna z książek mojego życia. Rewelacja! Przeczytaj koniecznie, jesli
chwycisz ten klimat, będziesz do niej wracał.

[Gość: Joanna]

kupiłam. Ledwo bo ledwo ale udało się. własnie czytam i......jestem
zaczarowana. i pewnie nie pójde dzisiaj spać. Ale nie szkodzi. Dla tej "bajki"
warto nie jedną noc zarwać. a zaczarowana bede jeszcze bardzo długo. Z
pewnościa. Pozdrawiam

Kocham tę książkę...

[Gość: klinta]

i moge ją czytac bez końca...

Sto lat samotności

[Gość: anatol]

a mnie znudziła niestety, jak zresztą prawie cała tzw. literatura
iberoamerykańska...do przemyślenia:)

[Gość: aaa]

nuda, zgadzam się z Anatolem

[Gość: Kazek]

Anatol, nie poddawaj się.
Pierwszy raz przeczytałem "Sto lat..." dawno temu, jako student, z obowiązku, i
stwierdziłem, że fajnie, niezła lektura, ale nic ponad to. Do dziś nie wiem,
jak to możliwe było, żem taki był ślepy w młodym wieku.
Ponownie wziąłem tę ksiązkę do ręki kilka lat później, gdy juz trocę zwiedziłem
miejsca, gdzie mówi sie po hiszpańsku i po prostu odpadłem. Podobnie jak wielu
przedmówców, uważam, że to najlepsza książka świata. Może daj sobie trochę luzu
w życiu, odetchnij i spróbuj przeczytac ponownie? :-)

[Gość: asica]

oj, wspolczuje Ci, anatolu... bardzo

[Gość: Walocha]

Właśnie skończylem czytac i jestem oczarowany. Piękna, mądra książka. Gorąco
polecam!!!!

[Gość: moll]

Skończyłem teraz czytać choć początek był trudny (miałem kłopot z ilością
postaci i kto jest kim) ale potem poszło szybko i przyznaję było warto

[Gość: AnB]

to najpiękniejsza książka jaką czytałem!!!!!!!!!!

[Gość: beciq]

to jest chyba najpiekniejsza książka jaką czytałam... skończyłam dzisiaj o 4
nad ranem, poryczałam sie nad końcówką... niesamowite jak uzależnia.. nie moge
przestać o niej myśleć... cudowna książka :)

[bobofruit99]

A ja bym wolał, żeby Marquez został jednak tym prezydentem Kolumbii. Napisze mi
ktoś z Was, co takiego szczególnego znajduje w "Stu latach samotności"?

[Gość: Sambady]

Jestem z tobą bobofruit99. A najlepsze że słyszalem kiedys wywiad z jakims
wykladowca ktoregos z uniwersytetów Ameryki srodkowej i byl on wielce zdziwiony
jakim cudem ksiazka w Europie zdobyła taką popularnosc. Doszedl w koncu do
wniosku ze Europa odbiera ją po prostu jako fantastyke, bo nie znajac
mentalnosci latynosow, tamtejszych realiów itd. nie wyobraza sobie jak mozemy
pojąc o co tam idzie.
Za to "12 opowiadan tulaczych" Marqueza to jest mistrzostwo swiata.

[Gość: Spłonia]

Mnie ta książka urzekła... nie mogę powiedzieć że zakochałam się w niej ale..te
żółte motyle, deszcz kwiatów po śmierci Jose, wodorosty wyrastające z bielizny
czy wszędobylskie duchy.Rozumiem,że ta książka może stać się ulubioną(choć
osobiście wolę Mistrza i Małgorzatę;)Może za szybko ją przeczytałam - to
książka do delektowania się a nie jednodniowego maratonu! polecam jednak
gorąco!!!!!!!!!!!!(nawet dla nieznających mentalności latynosów:P)

[edoras]

"Sto lat samotności jest cudowne" !! ale dodatkowo polecam również "Kronikę
zapowiedzianej śmierci"


-Zabili Santiago Nasara !

[Gość: Edzia]

"Sto lat samotności" to świetna książka, ale zgadzam się z tym, że "Kronika
zapowiedzianej śmierci" też jest rewelacyjna!!! Ja polecam także "O miłości i
innych demonach" - mistrzostwo!!!

[Gość: beciq]

no niestety, ja nie znam mentalności latynosów... a dlaczego podobało mi
sie "sto lat samotności"?.. czyta sie jak baśń... ma taki niepowtarzalny
kilmat.. porusza wszystkie najważniejsze sprawy w życiu człowieka.... jest
bardzo magiczna i przyjemna, w czasie jej czytania nie można myśleć o niczym
innym (przynajmniej ja tak miałam), tak jak ktoś napisał wcześniej, urzekają
zółte motyle, śpiew ptaków i kwiatowy deszcz... książka sen.

[Gość: Kazek]

Nie rozumiem poglądu, wg którego daną ksiązkę moga odbierać tylko osobnicy z
danego kręgu kulturowego. To jest oczywiste, że my tutaj nie chwytamy
wszystkiego tego, co chwytaja latynosi, mało tego czytałem wypowiedź Marqueza w
której mówił, że nawet hiszpański czytalnik raczej nie wyłapie wszystkiego,
choćby z powodu róznić w kolumbijskiej odmianie kastylijskiego.
No i co z tego?
Książka żyje w czytelnikach. Nie znajdziesz tego, co latynos, to znajdziesz coś
innego. Może coś, czogo on nie znajdzie? Może to będzie bardzo ciekawe?
Natomiast zgadzam się, że "12 opowiadań..." równiez nalezy zaliczyć do
arcydzieł Marqueza.

[Gość: alrick]

już od miesięcy trwa moje "zamroczenie" spowodowane tą książką. myślałam, że po
mistrzu i małgorzacie nic nie jest w stanie mnie już zwalić z nóg, a jednak...
i zapadłam na tę chorobę wbrew wcześniejszym gustom, nigdy jakoś sczególnie nie
fascynowała mnie literatura iberoamerykańska, ale sto lat samotności to
najcudowniejsza książka świata- magiczna, mądra, mroczna, wypełniona symbolami,
przedstawiająca świat i prawidłowości życia za pomocą mitycznego Macondo. jak
oszalała rzuciłam się potem na inne powieści Marqueza- miłość w czasach zarazy
i kronikę zapowiedzianej śmierci, które zachęciły mnie do poznawania
pozostałych dzieł tego pisarza, ale nie znalazłam już w nich tego "czegoś".
wiem, że nie wszyscy są tą książką tak bardzo zachwyceni, zwłaszcza, że
wzajemne mieszanie się pokoleń i te monotematyczne imiona nie ułatwiają
lektury. można na przykład(jak ja) sporządzić prowizoryczne drzewko
genealogiczne rodziny Buendia. Wtedy na pewno nie sposób przegapić żadnego
szczegółu, jak choćby skądinąd znajomej postaci potomka pułkownika Gerinelda...
życzę miłej lektury!

[Gość: beciq]

niesamowite... alrick ja też wyrysowałam drzewko :) :) :)

Widzę, że genealogia rodu Buendia...

[tanczacy.z.myslami]

nie tylko mnie sprawiała kłopot :) Zapraszam cichutko i nieśmiało:
republika.pl/sto_lat_samotnosci

[avalon111]

tanczacy.z.myslami napisał:

> nie tylko mnie sprawiała kłopot :) Zapraszam cichutko i nieśmiało:
> republika.pl/sto_lat_samotnosci

Dzięki Tańczący!! Nareszcie wiem czyją córką była piękna Remedios!:-).

Genealogia rodu Buendia...

[tanczacy.z.myslami]

avalon111 napisała:

> Dzięki Tańczący!! Nareszcie wiem czyją córką była piękna Remedios!:-).

Cała przyjemność po mojej stronie :))
Już kilka miesięcy nie sięgałem po "100 lat...", chyba znów trzeba...

100 lat...

[avalon111]

tanczacy.z.myslami napisał:

> Już kilka miesięcy nie sięgałem po "100 lat...", chyba znów trzeba...

Ja się jednak do grona miłośników "samotności" i Margueza nie zapiszę.
Przeczytałam, bo...przeczytałam, trochę własnie denerwowało mnie to pomieszanie
imion i problem z identyfikacją powiązań rodzinnych. Czyta się miło, ale
Bułhakowa czy Dostojewskiego z zapartym tchem;-).

[Gość: Edzia]

Tak "Sto lat samotności" to świetna książka. Mnie także zachwyciła dopiero ta
książka po "Mistrzu i Małgorzacie". I także drzewko genealogiczne się przydało,
mam je do dziś zresztą.
Ja jednak tylko raz przeczytałam "Sto lat...", wrócę do nej później, a teraz
póki co czytam inne książki Marqueza, które podobają mi sie równie jak historia
Macondo.

[kadlubek07]

Mnie Marquez oczarował w zeszłoroczne wakacje...uwielbiam język, jakim pisze a jego książki czytam najdłużej, bo każde zdanie warte jest tego, żeby sie nim delektować :) mniam, mniam :) teraz "konsumuję" "o miłości i innych demonach" ") ale jak będę miała czas, chetnie wróce do "Stu lat..."

Sto lat samotności

[Gość: Żółw]

Książka jest bardzo dobra a ludzie którzy nie potrafią ją docenić są jakby
zatrzymani w czasie i przestrzeni. Polecam tą książke sam ją narazie czytam.
Jestem nią zafascynowany jest zupełnie inna od tych które do tej pory czytałem.
Naprawde polecam

[Gość: astray]

A ja nic w niej nie widze nadzwyczajnego. To jednak z tych ksiazek, na
wspomnienie ktorych wiekszosc inteligentow ;) omdlewa z zachwytu, a mnie nie
zauroczyła ani nie wytarmosila mej psychiki. Markeza nie lubie, ale literature
iberoamerykanska i owszem, a juz telenowele to najbardziej.
pozdrawiam

[Gość: delfinka]

Jestem na TAK!!! Ta książka o rzeczach ciężkich i trudnych mówi lekko, o
tragicznych - śmiesznie, o poważnych - błaho, a ogólnie o rzeczywistości - jak
o śnie... Zacieraja się wszelkie granice, nie wiadomo co jest prawdą a co
urojeniem, tęsknotą, iluzją. Jak w życiu.

[Gość: Venus]

>> można na przykład(jak ja) sporządzić prowizoryczne drzewko
genealogiczne rodziny Buendia.<<

np jak to!! wam wydali bez drzewka!?

Venus

[luciamdb]

No coz, ja jestem latynoska, i przyznam sie ze sadze ze ksiazka jest niezla,
niestety nie mialam okazji czytac jej po hiszpansku, ale takich zachwytow to
sie prawde mowiac nie spodziewalam, i jeszcze dodam ze wiele rzeczy w niej
opisanych w Europie odbieranych jako nierealne, sa w Ameryce jesli nie mozliwe,
to przynajmniej, prawie mozliwe. Ale zgadzam sie na temat dwunastu opowiadan,
te czytalam po hiszpansku, i uwazam za przecudne, szczegolnie (nie wiem jak
przetlumaczono tytul), "slad twojej krwi na sniegu". Pozdrawiam

[venus22]

>>i jeszcze dodam ze wiele rzeczy w niej opisanych w Europie odbieranych jako
nierealne, sa w Ameryce jesli nie mozliwe, to przynajmniej, prawie mozliwe.<<

na przyklad co? bo ja mysle ze te motyle to jednak nierealne. Pojscie zywcem do
nieba - tez.

Venus

[Gość: panRyś]

ja na podstawie "Stu lat samotności" piszę pracę maturalną o Macondo. Wszelkie
uwagi i spostrzeżenia o tym magicznym miasteczku byłyby mi bardzo pomocne.
[e-mail]

[Gość: Madzia]

Jezeli chcesz przeczytac swietna, fascynujaca, mityczna ksiazke to polecam. Lektura warta uwagi:))))

[gulczi]

Uwielbiam "Sto lat samotności".Fascynuje mnie ten magiczny realizm.To
mądara,poruszająca literatura pełna uroku i wewnętrznego ciepła.Polecam także
"Księżyc szaleńców";to także literatura iberoamerykańska(klimat baredzo zbliżony
do Macondo).

[katara]

właśnie skończyłam czytać, mnie się podobało, czy jestem zachwycona nie wiem,
fajna książka, podobała się, warta przeczytania, ale nie pieję z zachwytu nad
nią, ale nie dłużyła się, jeśli chodzi o osoby, rzeczywiście można dostac trochę
pomieszania, ale jakoś się udało bez drzewka, ale taka myśl przeszła mi przez
głowę, napewno jeszcze coś Marqueza przeczytam, nie teraz bo teraz biorę się za
Toni Morison Miłość, polecali w tv, jako książkę z górnej półki więc zobaczy się.

Wielki mit Macondo

[remediosedy]

"Sto lat samotności" to świetna książka! Kiedy czytałam ją za pierwszym razem
nie mogłam opanować ataków śmiechu - szczególnie na samym początku, np. to
porównanie Ziemi do pomarańczy, czy eksperymenty z lupą... Nie lubiłam Urszuli,
ale z biegiem czasu przekonałam się do niej. Oczywiście drzewko genealogiczne
także rysowałam. Teraz jestem na etapie zaczytywania się innymi książkami
Marqueza. Polecam "O miłości i innych demonach"!

[ojasia]

"Sto lat samotności" odświeżyło moje spojrzenie na świat! Polecam
również "Miłość w czasach zarazy", "Jesień patriarchy" i "Nie ma kto pisać do
pułkownika".

[Gość: kasiek]

książka jest świetna!poleceam

[bananahamak]

Pierwszy raz czytałam pod koniec liceum. I ta książka wciąż jest we mnie.
Ucieszyłam się jak dziecko, kiedy dostałam ją od kumpla w prezencie, ale radość
moja nie trwała długo... okazało się, że przypadł mi w udziale wadliwy
egzemplarz, w którym zdublowano kilkadziesiąt stron, i równocześnie nie
wydrukowano kilkudziedziesięciu w zamian :-(
Ale zawsze pozostaje biblioteka:-)
Chyba nadszedł czas, aby wrócić do Macondo...

[__jw]

"100 Lat Samotnosci" bylo na mojej osobistej liscie przez dlugi czas na
pierwszy miejscu, do czasu az przeczytalem Mistrza i Malgorzate Bulhakowa,
ktorej to ksiazku wczesniej sie balem dotykac powodowany wspomnieniem
przedstawienia w teatrze, na ktore nas dawno temu w liceum zaciagneli sila.

Najgorsze jest to, ze jak juz sie raz takie ksiazki przeczyta to na cokolwiek
lepszego jest niewielka szansa...

[Gość: ananiasz4]

za pierwszym razem książka mi sie nie spodobała - za szybko przeczytałem.
ostatnio zrobiłem sobie przyjemność ponownego przeczytania (po paru latach) i
muszę przyznać, że książka jest dobra. nie rozumiem tylko tych wszystkich
zachwytów - dla mnie powieść była dosyć smutna. na każdej stronie jakiś nowy
odcień samotności, często przygnębiającej. owszem, książka jest piękna, ale to
smutne piękno. czy to moja ulubiona powieść? hmm... chyba za mało w niej
"straconego czasu":)

[Gość: enamorada]

Ksiazka jest piekna, opowiadajaca o waznosci rzeczy prostych - a to najbardziej
lubie. Zgadzam sie, ze jest to ksiazka smutna, na poczatku bajkowa, potem coraz
bardziej przygnebiajaca. Pokazuje jak bardzo ludzie trwonia czas na
niepotrzebne rzeczy i sparwy wydajace sie tak waznymi, przy okazji tracac to,
co najwazniejsze: porozumienie z drugim czlowiekiem. Pokazuje samotnosc w
tlumie i brak umiejetnosci tego porozumienia.
Znalazlam w niej tez elementy "orwellizmu", czyli proste schematy ukazujace
narodziny i przeksztalcanie sie systemow panstwowych, co bylo dla mnie
smakowitym kaskiem.
Jest to na pewno piekna ksiazka, ale nie zapominajcie, ze nie ma czegos takiego
jak "najlepsza ksiazka swiata" (chyba ze w bardzo subiektywnym odczuciu) i
szanujcie zdanie osob, ktorzy nic w tej ksiazce nie odnalezli dla siebie.