sto lat samotnosci

[Gość: lidia]

przeczytalam ostatnio te ksiazke, podobala mi sie, ale szczerze mowiac nie
bardzo ja zrozumialam...a wy jak ja rozumiecie?o czym ona wlasciwie jest?

[lipa55]

o czym ona wlasciwie jest?


do licha!
nie znosze takich pytań
a o czym jest Ulisses? Albo Mistrz i Małgorzata? Albo cały Proust?
o tym, o czym chcesz
o miłości
przyjaźni
nienawiści
o zyciu
o tym wszystkim, co w niej znajdziesz
i wróc do niej za parę lat, znajdziesz tam nowe rzeczy

[lipa55]

jeszcze się pomądrzę ;-)

Macondo to cały świat, ba, nawet wszechświat
po prostu poznawaj go, smakuj (chociażby ten deszcz, który padał, padał i
padał...)
i za którymś razem przyjdzie zrozumienie

[Gość: itek]

Troszke chyba przesadzasz z tym wszechswiatem :)
Nie cierpie tego typu pouczen, odpisz chlopie lepiej konkretnie na zadane
pytanie.
Jesli nie masz nic do powiedzenia to lepiej zamilcz, zlotko.

[lipa55]

Gość portalu: itek napisał(a):
odpisz chlopie lepiej konkretnie na zadane pytanie.

i vice versa

PS odpisz babo...

[Gość: elwin]

lipa ma racje: MAcondo to wszechswiat, znajdziesz tam historie, biblie, mity.

jak nie czytales to sam zamilcz!

[Gość: marta]

no rzeczywiscie powinnas sie nie mądrowac!

[Gość: Sambady]

Wyluzuj sie i zapomnij. Ja przeczytalem Sto lat... jakies poltora roku temu i
bylem jednym z tych którzy wieszali na niej najwiecej psów. Nawet o tym
zalozyłem wątek :) Dzisiaj mysle o tym zupelnie inaczej :)
Po prostu poczekaj. To samo przyjdzie :)

[venus22]

Tak to trudno powiedziec o czym. Otoz jest to historia, a raczej kawal historii
ukazany na przykladzie mitycznego miasteczka Macondo i jego zniweczenia, i
rodziny (kilku jej pokolen) Buendia'ow.
Rzeczywistosc jest przepleciona z surrealizmem co dodaje autenycznosci i
speyficznego klimatu.

na tej osnowie autor ukazje wyobcowanie, szalenstwa, milosci itd.. ale przede
wszystkim to poczucie wyobcowania, samotnosci u bohaterow.
Juz sam fakt ze Buendiowe byli blisko pokrewnieni a mimo to wchodzili w zwiazki
malznestwie swoadczy o pewnym wyobcowaniu z "zewnatrz".

Duzo z tego to prywatne wspomienia z zycia samego Marquez'a ktorego babcia
miala dar opowiadania i w swoich narracjach mieszala wydarzenia rzeczywiste z
fikcja nie zmieniajac tonu co dodawalo "prawdziwosci" jej slowom.
Nawiasem mowiac z tego mieszania rzeczywistosci z elementami basniowymi
postwalo okreslenie magical realism czyli tlumaczac doslownie magiczny realizm.
Rowniez w domu Marqueza bylo duzo gosci, rzekomo duchow, ludzi ktorzy
przewidzieli swoja smierc, rozmow o polityce itp jak opisuje w ksiazce. A
zatem - mocno biograficzna ksiazka.
Trudno tez znalezc jakis moral, jakies przeslanie- w/g mnie nawet go za bardzo
nie ma.

Venus

[spiral_architect]

"ale przede wszystkim to poczucie wyobcowania, samotnosci u bohaterow."

Wlasnie tak !!!

W tej ksiazce nikt nikogo naprawde nie kocha...

[Gość: divad]

jakiś czas temu ktoś zadał pytanie 'o czym jest 'trainspotting'?'. oba pytania sa mniej wiecej tego samego kalibru. na oba nie da sie odpowiedziec. samemu trzeba do tego dojsc. generalnie to chyba sa o egzystencji...(bystry jestem, nieprawdaz?:))

[Gość: fly]

było w tej książce takie zdanie..."człowiek nie jest przywiązany do żadnego
kawałka ziemi, dopóki nie pochowa w nim kogos ze swoich bliskich"...zdania
dobrze nie pamiętam, ale mniej więcej tak, jak napisałam...i to utkwiło mi
najbardziej z tej książki....bo...dokładnie ze mną tak się stało....
książkę czytałam dobre 11 lat temu...i też pogubiłam się w losach tej rodziny i
całego tamtejszego świata....
jedno wiem napewno...przeczytam "Sto lat..." jeszcze raz.....

[Gość: daria13]

Sto lat samotności czytałam tak dawno, że gdybym teraz miała powiedzieć o czym
jest musiałabym zacząć nieźle ściemniać, a chyba nie o to chodzi. Pozostało
jednak we mnie po tamtej lekturze ogólne wrażenie przeżycia czegoś
niepowtarzalnego, wiem, że to brzmi jak banał, ale tak było. Od tej książki
zaczęłam szukać w lekturach nie tylko treści, opowieści czy konkretnej
historii, ale przede wszystkim doznań zmysłowych, bo Sto lat samotności jest
książką uniwersalną, książką o wszystkim, o wszystkich możliwych namiętnościach
i każdy znajduje w niej to czego szuka i potrzebuje, ale nade wszystko
zauroczyło mnie doskonale zmysłowe opisywanie świata i to, że do warstwy
realnych opisów można tak cudownie włączyć magię i pierwiastek surrealizmu,
robiąc to niemal niezauważalnie i doskonale harmonijnie. Takie były moje
odczucia, ale każdy może to odbierać inaczej, niekoniecznie tak głęboko, ale
też nie powinno się zrażać, jeśli nie zrozumiało się przesłania Marqueza, bo to
chyba nie o przesłanie chodzi, ale o przeżywanie i odczuwanie, oddychanie
atmosferą Karaibów i bezwolne oddanie się jej magii.
Przepraszam za patos, ale tak mam do dziecka:)

[meteorah]

Ostatnio zostałam skrytykowana za nadużywanie patosu właśnie(praca ze
stylistyki)...ale uważam, ze minimalizm to też skrajność...dleczego piękny
język ma być spychany na bok?
Jednak chcę dodać coś od siebie o "Stu latach". Ja zapamiętałam z niej ciągłą
bezsenność, uśpienie, atmosferę niedosytu snu, a przy tym niedosytu uczuć u
jednych bohaterów, a przesytu - u innych.
Bardzo mało śpię, po części z konieczności(praca), po części szkoda mi czasu na
spanie i potrafiłam wczuć się w ten świat. a jak inaczej świat wygląda, gdy się
śpi po 4 godziny!
Poza tym opisywani tam ludzie mają tak zróżnicowane osobowości, że obserwowanie
ich to dla mnie czysty zysk! czysta przyjemność z tego płynąca.
Jest to książka, do której się wraca z ciekawością, bo za każdym razem coś
innego można odkryć.

"Z warg moich(...) purpurowe róże"

[mijaczek]

Kilka tygodni temu skonczylam czytac "Sto lat samotnosci" i musze sie przyznac,
ze nigdy wczesniej nie zdarzylo mi sie "mielic" ksiazki tak dlugo! Jej
przeczytanie zajelo mi... ponad 2 miesiace!!! Nie wiem czemu! Zazwyczaj albo
pochlaniam ksiazki, albo je porzucam, jesli nie przemawiaja do mnie, a z ta
bylo inaczej... musialam ja sobie dawkowac... po troszeczke... po malu... moj
malz nawet za mna chodzil i powtarzal "no skoncz w koncu czytac te czerwona
ksiazke!" [nie zna polskiego, wiec nie znal tytulu]... a ja nie moglam...
czytalam strone dziennie... az nagle, gdy zostalo mi okolo 50 stron do konca
zaczelam ja polykac... ostatnie strony przeczytalam jednym tchem... i strasznie
mi teraz brakuje Maconda... i zal mi, ze juz nie istnieje miasto z tak
wytyczonymi ulicami, zeby wszyscy mieli tyle samo slonca co i cienia...
to dobra ksiazka...
Mia

[Gość: oozzz]

Jedna z dwoch najlepszych ksiazek ktore przeczytalem. Nie da jej sie opisac.

Jaka jest ta druga?

[zembig]

Pozdro dla czytających.

[Gość: Lechu]

Trzeba być młodym jak wtedy Marquez, by pokusić się o taką parabolę... Trzeba tej młodzieńczej arogancji, by się na coś takiego porwać. Jeżeli wyniki nie dorównały zamiarom, to jakże wspaniałe jest to porażka!

Czy dzieje rodzaju ludzkiego mają sens?
Czy nie mają sensu?

Czytajcie co dziesięć lat.

Jak każde arcydzieło (choć nie ma ich przecież aż tak wiele!) czyta się za każdym razem inaczej.

[Gość: koand]

Kto nie rozumie tej książki nie rozumie nic.Taka jest smutna prawda.

[sylwiastep]

A jesli ja rozumiem ksiazke, albo przynajmniej mi sie tak wydaje, ale nijak nie
moge polapac sie w tych wszystkich Jose and Arcadio, to czy cokolwiek rozumiem?

[Gość: Tete]

Chyba nie chodzi o to, zeby rozumiec doslownie...jezyk polski przeciez znasz,
wiec ja rozumiesz. Trzeba wyczuc klimat. Gdybys naprawde pojela o co tam chodzi
nie przejmowalabys sie, ze nie mozesz sie polapac "w tych wszystkich Jose..."

HA ha ha!

[zembig]

[chiara76]

zaczęłam, czytam po raz pierwszy, jak dobrze, że są jeszcze takie książki...
Cieszę się, że mogę ją czytać...a o czym jest? Chyba o wszystkim po trochu, o
czym napisali przedmówcy...jest wspaniała, czytam i już wiem, że kiedy skończę,
będzie mi jej brak...

[flakonka]

wydaje mi się, że jeżeli trzeba pytać "o czym była właściwie ta książka" to
znaczy że nie była to dla ciebie "ta" książka...

dla mnie jedna z najlepszych książek które czytałam... właśnie czytam ją po raz
kolejny.

[aroma1]

..."człowiek nie jest przywiązany do żadnego
kawałka ziemi, dopóki nie pochowa w nim kogos ze swoich bliskich"

to samo zdanie utkwiło mi w pamięci z tej książki
a o czym ona jest?
o wszystkim !

"Czarna owca"

[hrabalek]

Zawsze męczyła mnie myśl co takiego jest w Marquezie, co sprawia ,że trudno Go
przyswajam.Dziś czytając "Fimę" Amosa Oz trafiłam na następujący cytat:

"Mówili o współczesnej literaturze latynoamerykańskiej, o realiźmie magicznym,
w którym Nina widziała kontynuację tradycji kafkowskiej, podczas gdy Fima był
skłonny uznać ją za wulgaryzację spuścizny Cerwantesa i Lope de Vegi i zdołał
urazić Ninę stwierdzeniem, że jeśli o niego chodzi, to oddałby cały ten
latynoamerykański cyrk, z wszystkimi fajerwerkami i cukrową watą za jedną
stronicę Czechowa. "Sto lat samotności" za jedną "Panią z pieskiem.""

Kurczę ja chyba tak mam jak ten dziwak Fima.

[venus22]

>> Kurczę ja chyba tak mam jak ten dziwak Fima.<<

alez w tym nie ma nic zlego. na to czy jakas ksiazka bedzie nam sie podobala
czy nie sklada sie bardzo wiele rzeczy, szczegolnie nasza osobowsc, nasze
prefrencje, a te powstaja latami...
jedni lubia marqueza, jedni nie ale to nie znaczy ze jedno jest lepsze od
drugiego..

Venus

[cecyl]

Po pierwsze czy trzeba literature traktowac w kategoriach czarno - bialych? Po
drugie czy literatura to proszki do prania: lepsze - gorsze? I po trzecie: czy
naprawde literatura iberoamerykanska to jeden worek prozy pisanej na jedno
kopyto? Ja tam "przyswajam" i Czechowa, i Marqueza, i Oza, i Brunona Schulza
(rozumiem, ze dla Fima Schulz to tez cyrk, z fajerwerkami i cukrowa wata)i
Vargasa Llose i Leskowa, i Hrabala i Babla.

[hrabalek]

cecyl napisał:

> Po pierwsze czy trzeba literature traktowac w kategoriach czarno - bialych?
Po
> drugie czy literatura to proszki do prania: lepsze - gorsze? I po trzecie:
czy
> naprawde literatura iberoamerykanska to jeden worek prozy pisanej na jedno
> kopyto? Ja tam "przyswajam" i Czechowa, i Marqueza, i Oza, i Brunona Schulza
> (rozumiem, ze dla Fima Schulz to tez cyrk, z fajerwerkami i cukrowa wata)i
> Vargasa Llose i Leskowa, i Hrabala i Babla.

Siebie nazwałam "czarną owcą" , ponieważ "przestraszyło mnie strasznie"
powyżej gdzieś zawarte zdanie,że "kto nie rozumie tej książki, nie rozumie nic".
Ze zrozumieniem u mnie jeszcze jako tako, ale " przyswajaniem"-jak to ciekawie
ująłeś- kiebsko, nie przepadam za literaturą ibero....
Zazdroszczę jednocześnie łatwości w przyswajaniu przez Ciebie wszystkiego co
powyżej wymieniono, u mnie widać da durna dusza słowiańska tak się notorycznie
kołacze.
Daleka jestem także od dzielenia na dobrą i złą- no bo proste to jako drut,że
zawsze to co mnie się podoba innym nie musi, co nie zmiania faktu,że nawet
jeśli coś mnie nie porywa, nie znaczy ,że nie przeczytam do końca, chociażby po
to , aby wiedzieć co w trawie piszczy .Pozdrawiam:))

[Gość: ania]

Sto lat... było moją pierwszą ksiazką Marqueza. Sięgnęłam po nią 3 lata temu i
do tej pory przeczytałam wszystkie arcydzieła (bez ironii, dla mnie są
arcydziełami) tego auora, jakie się w POlsce ukazały. Szczerze przyznam, iż
niektóre czytałam nawet kilkakrotnie (Sto lat 8 razy) i nawet ogarniając całość
jego twórczości, która się wspaniale łączy (to też jest fascynujące) nie
śmiałabym wypowiadać się o czym one są. Gdyż z każdym czytaniem odnajduję w
nich coś nowego, czzego wcześniej nie zauważyłam. Sto lat podejmuje tyle
wątków, odwołam i aluzji, że chyba trzeba by ją czytać co roku, aby wszystkie
ogarnąć. Ale to jest własnie piękne, nieamowite, wciągające. Mnie wciągnął ten
magiczny wir :)
ps wlasnie zaczelam uczyc sie hiszpańskiego, by móc czytać w oryginale :)

[charade]

Do licha, przecież to nie jest zadanie z matematyki, żeby rozumieć. Książkę
trzeba czuć, a nie rozumieć. Albo ci się podoba, albo nie.

100 lat samotności to chyba najlepsza książka, jaką czytałam w życiu. Jestem
oczarowana (czytałam niedawno).

[Gość: vg]

przeczytalem 1/3 tej ksiązki i wogole mnie nie wciągnęła. Owszem jest to dobra
literatura, nawet powiedziałbym ponad przeciętna ale nic poza tym.
Historie małe i duże na pograniczu wierzeń ludowych itd... no i co z tego?
Uznałem, ze lepiej przerwac czytanie na jakis czas, moze za kilka lat spróbuję
jeszcze raz.

I troche czuję sie źle z tym, ze sporo osób uważa tą ksiązkę za wybitną,
niektórzy nawet mówią, ze najlepsza w historii. MAm ogromny niedosyt, ze
nie "załapałem".

[cecyl]

Bez sensu. I co z tego, że nie załapałeś. Tak bywa, że jesteśmy nieprzemakalni
na pewne książki, autorów, piosenki, artystów, ludzi. Na pewno zresztą
załapałeś książki, przez które przejść nie mogą wielbiciele "Stu lat
samotności". Nie czyń więc sobie niepotrzebnych wyrzutów - jest tyle pięknych
książek, które czekają tylko na nas.

[iza2306]

kocham "sto lat samotności" za bycie tak bardzo "ibero". czytam i czuję, że
czas przesuwa się wolniej, popołudnia sa dłuższe i inaczej smakuje kawa. jest
to dla mnie jedna z książek, które sie smakuje i dlatego czyta powoli.
najlepiej do mnie dotarła, kiedy byłam w Madrycie i na własne oczy zobaczyłam,
jacy są ludzie z tych klimatów: ma się wrażenie, że nigdzie sie nie spieszą i
zawsze mają czas. zapachy są inne, czuć wilgoć powietrza.
na pewno to nie jest książka "o czymś". to jest raczej dla kogoś. i kazdy
znajdzie coś innego i za każdym razem innego. zresztą, to ciekawe - obserwowac
własny rozwój odbity w zwierciadle książki.

polecam do kawy dolewać gorącego mleka, zamiast zimnej śmietanki:)

[Gość: Alicja]

Ja przeczytałam ją kilka mies temu. Czytałam bo podobno dzieło wybitne. I co?
Jakoś też nie załapałam. Troche mi wstyd, troche głupio, czuje się gorsza. Ale
myślę, że może kiedyś jednak zrozumię.
Jeżeli nie lubię realizmu magicznego, nie przemawia do mnie. Ale czytając wasze
wypowiedzi myślę, że za jakiś czas sięgnę po nią znowu. Może trzeba ją czytać
wolniej, spokojnie.

[Gość: elwin]

zacznij od opowiadan marqueza: godzina zapowiedzianej smierci, szarancza, nie ma
kto pisac do pulkownika. tam marquez tworzy swoj magiczno realny swiat. powoli
sie z nim oswoisz, a wtedy Sto lat pojdzie jak z platka.

A ja zachwyciłam sie ta ksiązka

[monikaannaj]

wiele lat temu (bez co prawda takich tam uniesień - że cały wszechswiat - po
prostu swietnie napisana historia...).

A teraz jakos nie moge jej czytac. Własciwie nawet wzsiąc do rak. I przeszkadza
mi sam autor - nie moge przestac myslec jak żałosny z niego idiota.

[Gość: ewa]

a ja byłam dwa tygodnie temu na wystawie fotograficznej w Centrum Sztuki
Współczesnej. Autorką była Meksykanka. Po obejrzeniu wystawy przyszła mi do
głowy jedna rzecz - ona fotografuje tak ja Marquez pisze. To czysty realizm
magiczny. Żałuję, że nie wszsycy wielbiciele "Stu lat asamotności" mogli to
zobaczyć.
Co do mnie - nie poamiętam ile razy czytałam tę książkę. Ale jast dla mnie
książką życia.
Pozdrawiam wszsytkich współwielbicieli

[daria13]

> I przeszkadza
> mi sam autor - nie moge przestac myslec jak żałosny z niego idiota.
A przepraszam bardzo, czy koleżanka mogłaby nieco rozwinąć, co miała na myśli
konkretnie pisząc te słowa, bo ciekawość;)

Kolezanka mogłaby.

[monikaannaj]

Nie mogę przejść do porządku dziennego nad sympatią Marqueza dla Fidela Castro
i jego reżimu. Podpiera go swoim autorytetem, swoja sławą w sutuacji, gdy
kubańscy pisarze nie maja prawa pisac tego co chcieliby pisac. Uwazam że to
załosne i nie jestem w stanie zrozumiec jak on moze byc tak ślepy - jeśli
faktycznie wierzy w zwycięstwo rewolucji...

Generalnie nie zwracam specjalnej uwagi na poglądy pisarzy (chyba że je
dobitnie uwidaczniają w ksiażkach), ale tu nie o poglądy chodzi, tylko o
postepowanie.

Wielu iberoamerykańskich pisarzy sympatyzowało z Fidelem, wszyscy predzej czy
później przejrzeli na oczy. Został tylko wierny Marquez. szkoda.

[daria13]

Tak sądziłam, że to właśnie miałaś na myśli i przyznam, że się tego
jednocześnie obawiałam. Dla mnie jest to nierozwiązana zagadka. Był moment, że
tłumaczyłam zachowanie Marqueza wyrachowaniem, mającym na celu zdobycie
zaufania Castro, by móc podstępem wykorzystując zażyłość, przy okazji załatwiać
z dyktatorem sprawy niedające rozwiązać się inaczej, a mianowicie, dzięki
wstawiennictwu pisarza, uzyskać ułaskawienia dla wielu więźniów politycznych na
przykład, co wielokrotnie miało miejsce. I takie wytłumaczenie wystarczyło mi
dopóki nie przeczytałam pierwszej części autobiografii Marqueza, w której
wyraźnie, bez ogródek pisze o początkach tej wielkiej przyjaźni i o tym że
przetrwała ona po dziś dzień. Nie rozumiem. Choć może z drugiej strony jest to
wciąż kamuflaż?
Dość paskudny jednakowoż, nie przeczę.
Wszystko to rzeczywiście może budzić sporo zamieszania i niepokoju, w niczym to
jednak nie umniejsza faktu, że dla mnie Marquez jest i będzie jednym z
największych pisarzy w moim życiu! Podkreślam - pisarzem!
Btw. osoba, która wstydzi się obecnie, że czytała w młodości Sto lat samotności
z wypiekami, obawiam się, że nie do końca przemyślała swoją wypowiedź, albo
chce być na siłę oryginalna. To dość śmieszne. Gdyby powiedzieć tak o Cohelo
albo o Wiśniewskim to jeszcze rozumiem, ale o bądź co bądź o nobliście,to już
farsa.
Pozdrawiam, zwłaszcza osoby dla których lektura Marqueza była objawieniem w
młodości i pozostała fascynacją na zawsze!

[Gość: elwin]

a co ma wspolnego pisarstwo Marqueza z jego sympatiami politycznymi. ja tego nie
rozumiem. wolałabyś zeby woził kwiaty Pinochetowi?

A dlaczego ma od razu kwiaty pinoczetowi wozic!!!!

[monikaannaj]

Po prostu niech nie jeździ na kawke z torcikiem na Kube! Napisałam ze poglądy
pisarza (o ile nachalnie nie eksponuje ich w swoich dziełach) zasadniczo mnie
nie obchodza. Ale na ploty do castra jeżdzi jednak ten sam człowiek który pisze
ksiązki! ja uważam, ze powinmno sie Fidela bojkotowac a nie wspierac swoim
autorytetem. To wcale nie jest nic nie znacząca kwestia, zwłaszcza z punktu
widzenia ludzi siedżacych w mamrach. I niestety - kupując ksiązki Marqueza
umozliwia mu sie częstsze spotkanka z przyjacielem.

Do darii: Sto lat samotnosci jest wspaniałą ksiązką - w liceum czytałam ją z
wypiekami - teraz juz nie, ale w życiu by mi nie przyszło do głowy wstydzic sie
tej fascynacji. To samo dotyczy masy ksiązek, które teraz czesto wydaja mi sie
naiwne. (na szczęście nie zdazyło mi sie w młodosci fascynowac czyms co teraz
uwazam za ostatnią szmirę)

[Gość: Do monikaannaj:)]

To o wstydzeniu się wypieków z młodości było do kangura4. Ja dobrze zrozumiałam
Twoje wypowiedzi, że jako pisarz jak najbardziej, ale nie jako człowiek. Ja
jeszcze nie czytałam Stu lat ponownie od czasów mojej młodości, ale czytała
ostatnio moja latorośl i była tak zachwycona (14 lat), że w kółko zmuszała mnie
do słuchania jej czytającej na głos. Słuchając może wypieków nie miałam, ale to
chyba nie dlatego, że podoba mi się teraz mniej, tylko dlatego, że w pewnym
wieku lekura powoduje inne odczucia niż wypieki na twarzy:))))
Pozdrawiam:)

[Gość: piotr c.]

nie wiem nie doczytaelm do konca

Co mial autor na mysli?

[Gość: fando]

Sto lat samotnosci jest o stu latach samotnosci. To chyba proste.

[edziunia]

echhh to dziwne pytanie!
książke każdy przeżywa inaczej- dobrą książke.
Ja czytałam "Sto lat..." kilka razy- i zawsze chętnie do niej wróce. To jedna z
tych powieści, ktorych autora dotknął błysk geniuszu...
A o czym jest? dla mnie o stukrotnym cierpieniu, miłosci i jej stu odmianach, o
samotności, którą znajdziemy w stu ciemniach...

[kangur4]

Gość portalu: lidia napisał(a):

> przeczytalam ostatnio te ksiazke, podobala mi sie, ale szczerze mowiac nie
> bardzo ja zrozumialam...a wy jak ja rozumiecie?o czym ona wlasciwie jest?

O niczym, moja droga. O niczym.
Jest to jedna z tych książek, które czyta się w liceum z wypiekami na twarzy, a
po kilku latach człowiek się strasznie wstydzi, że mu się podobało.

[Gość: Agata]

Przeczytałam co sadzicie (do tej pory) i jestem oszolomiona. Nikt nie napisal ze to o przemijaniu. Dla mnie to pierwsze skojarzenie. Magiczny realizm, przypadki splatajace sie w wiele znaczaca calosc - to dodatek, jak scenografia.

[Gość: DDDorotheee]

Ja skończyłam wczoraj czytać. Długo ją mieliłam. Nie wnikam co autor miał na
myśli i jakie miał sympatie polityczne.. Mimo swej magii jest taka prawdziwa i
tak bardzo poruszająca... Aczkolwiek samo życie pisze takie scenariusze ża nawet
Marquez by nie wymyślił(choć był blisko) ;-))

[Gość: jakasia]

o kobietach.jak ich nie ma świta sie wali a dzieci zjadaja mrówki.ot co

[zembig]

Też przeczytałem, i chyba też nie wiem jak odpowiedzieć na takie pytanie... Na
pewno jest to "mocna" książka i to na kilka sposobów. To pierwsza
naprawdę "mocna" książka, jaką czytałem. Pamięta ktoś, jak Niziurski
opisał "mocną" ksiażkę? Jak u Marqueza było pogodnie, to i ja się lepiej
czułem, jak u niego mroczno i duszno, to i u mnie brak dobrego nastroju...
Czytałem ją długo i cieszyłem się, gdy skończyłem. Na razie nie wracam.

[Gość: Artur]

Dla mnie to najpiękniejsza książka świata (obok Mistrza i Małorzaty i Imienia
Róży). Ale o czym jest? Chyba o wszystkim.

Ach...

[myrtana]

...Remedios i te jej motylki :)...

[povilas]

to jest rzecz o bardzo długiej izolacji. Uwierz mi wiem co mówię, bom
literaturoznawca:)

[Gość: zozo]

Czytalam z 10 lat temu. Nie zapomne. A o czym dla mnie jest: o tym, ze nie ma
ludzi oryginalnych, nasza historia juz sie zdarzyla, a jednak w niej jestesmy
sami.

Zazdroszczę tym, którzy nie czytali

[moira]

Zazdroszczę im, że mają przed sobą to niesamowite przeżycie. Zetknięcie się ze
światem, z jakim nigdzie indziej się nie spotkają. Pamiętam swoje zadziwienie,
czytając odrywałam się od rzeczywistości - brzmi banalnie, ale doskonale
pamiętam tę wielką przyjemność czytania. Wracam często do "Stu lat samotności"
jak i do wielu innych wspaniałych lektur.
I szkoda, że są rzeczy które można przeżyć tylko raz. Tak jak tylko raz można
przeżyć pierwsze spotkanie z Macondo.

[Gość: x]

A co by sie stało gdyby ta ksiazka była w spisie lektur obowiazkowych? Jak by
sobie z jej opisem poradzili uczniowie gimnazjum? Czy wystarczyłoby
powiedziec , że jest o wszystkim i niech nauczyciel sam się domysli reszty i
nie zadaje pytań, bo przeciez kazdy interpretuje ja inaczej.

[tanczacy.z.myslami]

Wydaje mi się, że na gimnazjum to trochę za wcześnie. Raczej liceum (pozostając
z respektem dla gimnazjalistów czytających i rozumiejących to co czytają)

[Gość: sara-bez-zegara]

Święte słowa:) Ja właśnie czytam. Im bliżej końca tym bardziej zwalniam żeby
odwlec ten moment. Jestem pod niesamowitym wrażeniem.
Pozdrawiam wszystkich miłośników.

[Gość: Lechu]

Staram się unikać zbyt górnolotnych określeń, ale tu nie idzie:
myślę, że to jedna z najlepszych powieści napisanych w XX wieku.
Pytanie o czym ta powieść jest, jest dość absurdalne. Wszystkim, którzy mają problemy z tą powieścią daję radę:

czytaj raz dziesięć lat, a przekonasz się, że za każdym razem jest o czymś innym. Myślę, że to jest wyróżnik prawdziwego arcydzieła.

Ja czytałem już trzy razy.

[zzzytkaaa]

a ja zachęcona opiniami na tym forum zaczęłam czytać i ... nie przebrnęłam:(

[Gość: kredens]

..szczerze mówiąc to książka, którą raczej nie staraj się zrozumieć.Sam
miałem duże kłopoty z nią w chwili kiedy tylko próbowałem ją 'rozumieć'.To są
wizje ,które albo ci pasują,albo nie.Ja osobiście odpuściłem ją sobie tak mniej
więcej po przeczytaniu jednej trzeciej.Kościsty i surrealistyczny świat ludzkich
mutantów.Moja słowiańska dusza tego nie 'łyka' - ot i cała prawda o moim
odbiorze tych 'stu lat..'

[cecyl]

Uderz w kredens a drewno się odezwie. Co wobec tego łykasz? Może oduczymy sie
negowac od tak dla negacji, a nauczmy się mówić: nie polubiłem "Stu lat
samotności" (bo to o to, i to),za to bardzo lubię ...... Łatwiej jest z forum
GW stworzyc listy lektur tych, którzy coś lubią, niż listy lektur tych którzy
czegoś nie lubią (chyba, że będzie to lista lektur jedynie negatywna). Więc
Kredensie powiedz przecie co najbardziej lubisz w świecie?

sto lat w takich światach to za wiele dla mnie

[Gość: kredens]

..widocznie z nieoheblowanego drewna jestem,ale trudno..8)Tak, raczej
powinienem napisać,że nie lubię ..i wcale nie czuję się przez to gorszy od tych
co akurat tą książkę wynoszą pod niebiosa - jako doskonałość absolutną.Kredens
podobnie jak w/w dzieło nie LUBI również napisaną przez J.Gaarder 'Świat
Zofii'.Uwielbiam Wł.Reymonta prawie wszystko,S.Kraszewskiego,F.Dostojewskiego
kilka pozycji i paru innych pisarzy mniej i bardziej znanych.Z wyrazami szacunku
kredens..8)

[Gość: kredens]

przepraszam za ten mój język polski w wersji pisanej..8)

[cecyl]

I od razu lepiej. Nie sądzę, żeby wielbiciele "Stu lat..." deprecjonowali tych,
którzy mają do "Stu lat.." stosunek obojętny lub negatywny. Raczej częściej (a
przynajmniej w różnych wątkach forumowych to się czuje)owi obojętni lub
niewielbiciele sami się ustawiają w pozycji zwanej syndromem "sekatora pana
Browna". Również uwielbiam Reymonta ("Fermenty" i "Komediantka" to dla mnie
jedne ze wspanialszych powieści światowych) i Dostojewskiego (wszystko) - więc
jak widzisz Kredensie więcej potrafi ludzi łączyc niż dzielić, a czytelników i
wielbicieli książek szczególnie. A czytałeś inne książki Marqueza?

[Gość: kredens]

nie, nic poza 'sto..' nie wpadło mi jeszcze do rąk.Otwarcie /pomimo
niechęci do bohaterów i ich świata/ przyznaję,że sam styl i sposób poprowadzenia
tej ksiązki wzbudza i podziw dla pomysłu i uznanie dla warsztatu pisarza.