Vonnegut PROSZĘ O POMOC !!!!

[Gość: alex]

Witam,

bardzo proszę o pomoc w sprawie odnalezienia "Memorandum" Vonneguta.
Pomoże mi ktoś ?Chodzi mi o wersję elektroniczną,może na jakiejś stronie ?
Nie wiem, czy to długie, znam tylko tytuł .....

Z góry bardzo dziękuję !!!

[reptar]

Czy jesteś pewien, że "Memorandum" i że Vonneguta?
Nic mi nie przychodzi do głowy. Vonneguta znam, ale z czymś takim chyba się nie
zetknąłem. Znasz to z polskiego wydania?

[martolka]

Od razu wiedziałam, że zastanę tu reptara, który ma racje oczywiście:). Nie ma
czegoś takiego jak "Memorandum" Vonneguta, chyba że to nowe(?), albo jest inny
Vonnegut (w co wątpię). Alex poszukaj w sieci a sam/a się przekonasz.

[Gość: Niech]

Szukaj na stronie www.duke.edu/~crh4/vonnegut/index.html - ale nic takiego
nie znajdziesz.

[reptar]

Hej, Martolka! Hej, Niech!
Szczerze mówiąc poczułem ulgę, kiedy przeczytałem Wasze posty. Bo jednak nie
wiedzieć to nie wiedzieć, no nie?

Jakie są możliwości:

1) że jest to coś nowego. Vonnegut raczej już nie pisze, ale np. znalazłem w
sieci "Like Shaking Hands with God: A Conversation about Writing" - wydaną w 2000
roku.
www.fantasticfiction.co.uk/books/x482_1.htm?authorid=3009
Tego nie znam.

2) Może być kwestia tłumaczenia. Pewnego razu "odkryłem" nieznane opowiadanie
Vonneguta w pewnej dość świeżej antologii opowiadań sci-fi. Jednak nowe było ono
tylko w spisie treści, po otwarciu książki na wskazanej stronie znalazłem
"2BR02B", tyle tylko że inaczej zatytułowane.
A zatem chcąc odnaleźć "coś", co po polsku miałoby inny tytuł, dotarłem w sieci
do następującego adresu: www.geocities.com/aquamarine1438/VONNEGUT.html?

Można tam znaleźć nie tylko tytuły książek, ale również opowiadań zawartych we
wnętrzach tomów.

Nigdzie śladu "Memorandum", czy choćby słowa memorandum.


3) Może to być opowiadanie drukowane w prasie, a nie uwzględnione w żadnym tomie.
Nie znam "Kanarka w domu kotów" (czy to było wydane po polsku?), ale z "Tabakiery
z Bagombo" - z Przedmowy - wynika, że nic tam nie było oprócz tego, co później
znalazło się w innych zbiorach. Niemniej "Tabakiera..." powstała poprzez
wyszukiwanie dzieł Vonneguta w gazetach z dawnych lat. Być może coś umknęło. Ale
w zasadzie gdyby coś umknęło poszukującym, to w zasadzie powinno w ogóle nie być
znane.

4) Wreszcie myślałem, że może autorem "Memorandum" jest... Kilgore Trout. Ale
szukanie w tym kierunku też nie przyniosło rezultatów.

5) A co pierwsze przyszło mi do głowy, zanim jeszcze rozpocząłem poszukliwania po
sieci, to REQUIEM zamiast MEMORANDUM i Msza żałobna wprowadzona przez Kurta
Vonneguta w roku 1985. Może to o to chodzi?

[reptar]

Bo jeśli to miało być to, to polecam

vonnegut.art.pl/rozne/dzwiek.html

[Gość: Niech]

Jesli memorandum nie jest tytulem, lecz tylko forma, to moze to byc duzo
roznych rzeczy, ale raczej nie duze formy. Moze to byc tez tylko podpis V. pod
jakims apelem - jeden z kilku. Bez podpowiedzi od autora watku troszeczke
jestesmy bezradni.

[reptar]

Minęło już półtora miesiąca.
Alex milczy, i chyba się nie dowiemy, czy znalazła to, czego szukała... :(

A może jednak jeszcze się odezwie...

Jeśli zajrzy tu Sacto...

[reptar]

Przeskoczyłem tutaj z wątku "Książka, którą czytacie wiele razy".
To dlatego, że tu jest to bardziej w temacie niż byłoby tam.


Gość portalu: sacto napisał(a):

> Przy okazji, czytałem niedawno "kocią kołyskę" K. Vonneguta. Chciałem zapytać
> jego fanów czy inne książki są, że tak powiem, w podobnym stylu?


Jako że Martolka naznaczyła mnie na fana, czuję się wywołany do tablicy. Nie
chciałbym jednak napisać bzdur, a stracha mam trochę, wszak bo opieram się na
tym, co w większości już pozapominałem (i a nuż jeszcze wyjdzie, jaki cienki ze
mnie fan). Potraktuj to więc niezobowiązująco, a czy jest w tym źdźbło racji,
przekonaj się sam, czytając kolejne książki KV.

Jest tak: "Kocia kołyska" jest wartka, jak gdyby autor gnał do przodu, by
zdążyć opowiedzieć całą historię, zanim skończy się książka. Jest najszybszą
z książek Vonneguta. Takie tempo ma jeszcze "Galapagos". Obie dotyczą bardziej
samej historii niż występujących w niej osób. Trudno jest wybrać kogoś, z kim
by się identyfikowało. Nawet narracja w pierwszej osobie nie przeszkadza
usytuować się na zewnątrz. "Kocia kołyska" i "Galapagos" są jak jazda na
karuzeli albo dobrze skonstruowany dowcip.

"Syreny z Tytana" są już bardziej angażujące emocjonalnie - o, dużo bardziej!
To książka o niebo głębsza od dwóch wymienionych wcześniej, bo oprócz tego, że
śmieszna, że konstrukcję ma pozapinaną na ostatni guzik, potrafi również
wzruszyć. To dla mnie najlepsza powieść KV, to dla niej stałem się fanem.

Niektóre książki Vonneguta cechuje styl gulaszowy (do tego określenia jeszcze
wrócę). "Slapstick", w którym wyczuwasz biograficzność nawet tam, gdzie z
pozoru próżno by jej szukać (ale jest), albo "Rzeźnia numer pięć" - Vonnegut
miesza fantastykę z opiniami, relacje ze wspomnieniami i refleksjami, akcja
staje się przede wszystkim okazją. Podobnie rzecz ma się z "Niech pana Bóg
błogosławi, panie Rosewater" (w mniejszym stopniu) i ze "Śniadaniem Mistrzów"
(w większym). To ostatnie powszechnie uważane jest za jedno z najlepszych (może
najzabawniejszych?) dzieł Vonneguta, ja jednak wolę z tuzin innych, a w tym
tuzinie wszystkie pozostałe trzy z tego akapitu (Slapstick, Rzeźnia i Bóg
błogosławi).

Jest też pewna grupa książek - "Rysio Snajper", "Recydywista", "Sinobrody",
"Hokus-pokus" - które nazwałbym zwykłymi powieściami bez fantastyki, oraz
"Pianola", którą nazwałbym zwykłą powieścią z fantastyką. Czyta się je całkiem
przyjemnie, jeśli się jest już fanem, ale gdyby się od nich zaczynało, to trudno
powiedzieć, czy skończyłoby się tak, jak się skończyło. Aha, w "Sinobrodym"
jest jeden zupełnie odlotowy motyw.

Najpoważniejszą książką - a zarazem jedną z najlepszych - jest "Matka noc".
Jest całkiem na serio.

Jest też kilka książek gawędziarskich - "Niedziela palmowa", "Wampetery, foma i
granfalony" oraz "Losy gorsze od śmierci", zresztą składają się one z różnych
przemów, wstępów i posłowi, listów, wywiadów, esejów etc. To w ogóle nie są
powieści, tylko konglomeraty.

"W dniu urodzin Wandy June" to sztuka, a więc i zupełnie inna percepcja. A
jeśli chodzi o treść, to z tych bardziej groteskowych i z tych mniej ciekawych.

Dwa tomy opowiadań ("Witajcie w małpiarni" i "Tabakiera z Bagombo") są cudowne.
Smutne i spokojne, czasem potrafiące wyszperać niezwykłość w zwyczajności. I
niejednolite - obok czystej fantastyki w jednych, czysta codzienność w innych.
Ale są też i opowiadania, które psują trochę tę przychylną ocenę, które dobrze
że się już skończyły.

I wreszcie "Trzęsienie czasu", powieść odgrzana. To właśnie z niej zapożyczyłem
ów gulasz kilka linijek wyżej. "Trzęsienie czasu" powstało po raz pierwszy w
1966 roku, lecz sam autor stwierdził, że jest to książka, która po prostu nie
chciała być napisana - nieudana, pozbawiona sensu. Po trzydziestu latach wrócił
do niej, i o nowej wersji napisał tak: "Powiedzmy, że ta książka to gulasz
przyrządzony z najlepszych części tamtej, doprawiony przemyśleniami i
doświadczeniami ostatnich siedmiu miesięcy". To książka bardzo dziwna. Niestety
wyszła w idiotycznym przekładzie - Kilgore Trout występuje tu raz jako Pstrąg
Zabijuch, kiedy indziej jako Pstrąg Zabijucha, i już samo to (nawet bez
wytkniętego dualizmu) wystarczy, żeby wydać wydawnictwu jak najbardziej
niepochlebną opinię. Co do samej książki, ja ją lubię. Bardziej niż "Śniadanie
Mistrzów".

[pippin]

Reptar jesteś killerem. Przeczytałem to wszystko ale tyle nie pamiętam. Może dlatego że mam pełny recyclin - mogę po 4 latach coś czytać drugi raz i jest jak nowe. :-)
Powiem jedno K.V. Jr jest jak pizza albo seks - raz lepszy, raz gorszy ale zawsze dobry (to chyba z filmu threesome BTW).
Ja zacząłem czytanie tego autora od Syren z Tytana i był to początek najlepszy z możliwych. Do dziś nic Syren nie pobiło, choć o włos znajdowało się "Śniadanie Mistrzów".
[Dzięki Kurt za bobry. Dzięki tobie wiem o co chodzi Primusowi w piosence "Wynona's big brown beaver"]

:-)

[martolka]

pippin napisał:

> Reptar jesteś killerem. Przeczytałem to wszystko ale tyle nie pamiętam.

No i miałam rację z tym 'fanem'. A próbował się asekurancko wykręcić...

[Gość: Mema]

Ja tez to wszystko, no moze prawie wszystko, przeczytałam, ale i tak nie
zmieniłam zdania , ze moim naj-najem Voneguttowskim jest "Śniadanie mistrzów",
albowiem "jabłko był to owoc a wyglądał tak" oraz oczywiscie dziury w zadku i
bobry :]
Ale niedawno, niedawno dopiero przeczytałam "Tabakierę z Bagombo" i baaardzo mi
sie podobały niektóre z opowiadań ("Chcielibyśmy dziś zaczać wszystko od nowa.
Czy mozesz nam powiedzieć, który guzik wcisnać?"). Te opowiadania maja trochę
inny klimat tej specyficznej Kurtowej kpiny z konsumpcyjnych Stanów, taki mniej
gorzki, pozostawiający nadzieje...
A "Rzeźnia"?

Pozdrawiam
Mema

Może zajrzy tu Spacja...?

[reptar]

Droga Spacjo, na wątku
forum.gazeta.pl/forum/72,2.html?f=151&w=74&a=1577440
(niestety, zarchiwizowany, więc tam się już nie da rady dopisać) wymieniliśmy
parę postów na temat książki "Eden Express". Ja pisałem o czerwonej okładce, Ty
nie prostowałaś. Udało mi się kupić inne wydanie (Remix, Wrocław 1992), i ono
jest bez czerwonej okładki. W tłumaczeniu Sherill Howard Pociechy i Lecha
Janerki. Wydanie aż roi się od błędów: cudzysłów zamiast przecinka, brakujące,
pomylone lub nadliczbowe litery, notoryczne używanie ż zamiast ź, pisownia
łączna i rozdzielna "nie" z przysłówkami oparta na zmiennej losowej, kitfasić
i do nikąd... Krótko mówiąc: blamaż. Aha, i ta interpunkcja typu "wysoka ruda,
dziewczyna".

Rzuć okiem na swoją półkę, proszę. Masz inne wydanie, prawda? Kto je wydał? Czy
to również to samo tłumaczenie?


Przy okazji ciekawostka: w książce pojawia się szachownica, która po jednej i
drugiej stronie ma wypisane gotykiem przekazy "Ta zabawa nie jest dla
dziewczynek" i "Strzeż się". Dlaczego ciekawostka? Spójrzcie jeszcze raz na
nazwisko tłumacza   ;-)

Mark Vonnegut - Eden Express

[reptar]

Mark Vonnegut, syn Kurta, napisał książkę o schizofrenii (według ówczesnej
klasyfikacji), biograficzną. Jako że Kurt wspomina "Eden Express" w swoich
książkach, a Mark pokazuje ojca na łamach swojej, jest to ciekawe rozszerzenie
horyzontów dla miłośników KV.

Zabawny jest moment, kiedy Kurt ukazuje się Markowi w halucynacji i rozmowa
przebiega mniej więcej tak: Mark informuje ojca, że pierwszą rzeczą, jaką
czytał po wyjściu z wariatkowa są "Bracia Karamazow"; ojciec proponuje, by
otworzył książkę na dowolnej stronie i Mark trafia na zdanie "Koniec czasu
będzie naznaczony czynami bezgranicznej litości".

- Dzięki. Tato - uśmiechnąłem się mimo woli.
- Co w tym śmiesznego, Mark?
- Nic, tylko pomyślałem sobie, na jakie gówno trafiłbym, gdyby była to na
        przykład "Kocia kołyska".