Thomas Bernhard "Autobiografie"

[a.adas]

Ciężka sprawa z tym facetem. W końcu dorosły, a nawet cokolwiek dojrzały,
mężczyzna, a w swym pisarstwie zachowuje się jak dziecko.

Jest równie okrutny i bezwzględny jak kilkulatek, ale także równie naiwny w
swych fascynacjach. Łatwo wpada w gniew z byle powodu, obraża się jeszcze
szybciej, ale jest zdolny do bezinteresownych uczuć raczej obcych światu
dorosłych. Niezrozumiałe dla innych porażki go niszczą, sukcesy mijają w
mgnieniu oka i są w zasadzie jedynie początkiem kolejnych klęsk. Ciagle chce
być w centrum świata, czuc się doceniany - prawdziwie nieznośne dziecko!

Może jednak dlatego jego obserwacje (i te wczesne, i te późniejsze) wykazują
się rzadko spotykaną wyrazistościa i ostrością? I można o nich stwierdzic
wiele, ale na pewno nie to, że pozostają niewinne jak dzieciństwo, bo ono
nigdy nie jest... niewinne i czyste, jedynie, może..., w oszukanych wspomnieniach.

A może po prostu z wiekiem nabiera się "twardości", traci się wrażliwość,
przystosowuje do rzeczywistości, zaciera się różnica między bielą i czernią,
tylko Bernhardowi ta sztuka się nie udała?

Nie znam innych rzeczy Austriaka.

[braineater]

Merci wielkie adasiu, bo miałem problem ze zracjonalizowaniem sobie, co mnie
gryzło i wnerwiało w Wymazywaniu, a ty tu, prosze ot, tak sobie, od niechcenia,
pokazałeś paluszkiem, że własnie to - to bezustanne samoużalanie się nad soba,
ten ciągły jęk, jak to mnie nie lubią i wszyscy są przeciw mnie i to marudzenie
i czepianie się totalnie wszystkiego. Można to zrozumieć u 15 latka, u 50 latka
jest już ciut manieryczne i niestrawne. Mozna oczywiście kilka razy docenić
ostrośc i bezkompromisowośc sądów, usmiechnąc się nad jedną czy drugą
precyzyjnie złosliwą metaforą, ale po jakimś czasie, czytelnik nabiera
wrażenia, że ten facet sam z własnej nie przymuszonej woli się w to wpędza, sam
się nakręca, a co gorsze, taka postawa daje mu dużo satysfakcji i za nic w
świecie nie chciałby być lubiany i doceniany - tyle, że wtedy powstaje pytanie -
no to po jaką cholere pisze...

Pozdrowienia:)

[beatanu]

Trochę jakby nie na temat, bo ww pozycji nie znam ale czytam
właśnie "Wymazywanie" i... no właśnie! przygotowana na tzw "ciężką" lekturę
szybko doszłam do wniosku, że ciężkawa ta powieść, owszem, ale głównie ze
względu na mękolący ton malkontenta do potęgi piątej co najmniej! Uff! Może
jeszcze za wcześnie na wypowiadanie się o całości, bo jestem dopiero na
dwieście-którejś stronie, ale pan B. zdążył już zbluzgać wszystkich i wszystko
(oprócz siebie i swego ucznia G. i swego wuja G) i zaczynam się zastanawiać co
będzie robił na kolejnych dwustu iluś tam?

Oczekiwałam bezkompromisowej krytyki kraju ojczystego, instytucji kościoła
katolickiego, bolesnego rozliczenia z przeszłością ale, litości, nie w ten
sposób! Strasznie trudno brać mi na poważnie argumenty wiecznie niezadowolenego
faceta, dla którego świat jest tak czarno-biały, że aż razi po oczach!

Jest jeszcze taka możliwość, że totalnie nie zrozumiałam tego "co poeta miał na
myśli" :(
Ale książkę zamierzam skończyć. Obiecuję. I pozdrawiam:)

[broch]

Proponuje "Starych mistrzow" i ewentualnie "Beton". W Obu podoba mi sie ironia,
za ktora Bernharda lubie, w obu (ale "Beton bardziej) widac proby rozliczania
sie z "austriackoscia" ktora dzisiaj traci myszka, i jest (jak w calej
tworczosci Bernharda) naiwno-denerwujaca. Choc z drugiej strony czytelnicy
"zachywycaja sie" dosc glupawa Jelinek.
Czytanie Bernharda dzisiaj jest nieco inne niz ponad 20-cia lat temu. Nie wiem
czy Bernhard ma szanse prztrwania, problem przemijacacej aktualnosci dotyczy
wielu pisarzy niemieckojezycznych.

[nunebbia]

Jestem już prawie na finiszu Wymazywania, w trakcie czytania rozmaite emocje,
natomiast istotnie, mam wrażenie, że Bernhadt pisząc tą książkę zrobił sobie
dobrze, sam siebie zdiagnozował i sam siebie, no może nie wyleczył, ale sobie
ulżył jakoś tam ulzył. Z takim malkontenctwem i rozkoszowaniem się swoim
własnym niezadowoleniem, jak sam często mówi - perwersyjnym (nader często
posługuje sie zresztą tym określeniem)jeszcze się nie spotkałam. Osobiście mnie
pasował by do tej ksiązki tytuł Nazywanie, jako że to co go irytuje i, "by tak
rzec",( ten wtręt do mnie przywarł)porusza nazywa po imieniu i dosadnie. Przy
tem, aby juz całkiem siebie zadowolić jako narrator i siebie pognębia w
dosadnym nazywaniu swoich zachowań, czy reakcji. Ale czyta się bardzo dobrze,
wciąga, forma książki doskonała, obsesyjne powtarzanie fraz potrafi wywołać
ścisk żołądka, pozwoliłam sobie na czytanie tego czasem na głos... efekt
wzmocniony. Niebawem zabiorę się do czytania Dawnych Mistrzów, chętnie
poczytałabym coś jego wcześniejszego. Pozdrawiam