czarna poezja

[czarnaiwka]

Czarna Iwka
Anarchia


Szerzysz anarchię,szerzysz złą grę,
nie patrzysz w głąb siebie,
nie wiesz co dobre a co złe.
Przypadek dał ci ludzką twarz,
ignorancja tobą zawłdnęła,
tak naprawdę nie żyjesz tylko grasz,
nienawiść górę nad miłością wzięła.
Spójrz w martwe jego oczy,
przecież to człowiek...przeciez brat,
okryłeś go wiczną wizją nocy,
zabiłeś cały jego świat.
Upada na bruk jego martwe ciało,
odeszło w niepamięć jego istnienie,
A tobie cągle jeszcze mało...
martwe twoje serce,umarło sumienie.
Co ci zawinił?
w czym gorszy był?
zabrał kawałek twojego świata,
czy przeszkadzało ci że żył?
nienawiść wskazała cię na jego kata.
Cały świat owładneła twoja generacja,
świat cały chory od przemocy,
gdzie jakiś marny sens..gdzie jakaś racja?
gdzie radość dnia i piękno nocy?
Twój umysł chory przeszyty złem,
nie jesteś człowiekiem,ludzką istotą...
nienawiścią kłujesz niczym kłem,
nie walczysz ze swą słabością,ze swą ciemnotą.
Każda jedna łza,
przez twój grzech wylana...
każdy jeden ból serca,kazdy cios,
odczuje twa dusza czarna,opętana,
uderzy w twój bezsensowny los.