Kazuo Ishiguro

[Gość: daria13]

Nie mam ostatnio szczęścia do pierwszych książek poleconych na FK pisarzy. O
Haruki Murakamim, którego Na południe od granicy, na zachód od słońca,
zupełnie mnie nie zachwyciło (teraz czytam Kronikę ptaka nakręcacza i jest
już lepiej, ale ciągle nie mogę się pozbyć skojarzeń z Jonathanem Carrolem)
już pisałam, ale bardziej mnie męczy Ishiguro, którego Byliśmy sierotami
niedawno przeczytałam i też jakoś tak bez rewelacji. To pozycja bez wątpienia
niezła, ale brakuje w niej konsekwencji, jest w dziwny sposób niespójna,
nieprzekonywująca. Odnoszę wrażenie, że pisarz na siłę nadał tej pozycji
formę kryminału i w tym gatunku zupełnie się nie odnalazł, bo jednak wątek
detektywistyczny (główny bohater jest detektywem) powinien być poprowadzony z
zachowaniem minimum realizmu, konsekwencji właśnie. A tu tego zabrakło. Sam
poruszony problem tożsamości jest bez wątpienia interesujący, ale chyba nie w
takiej formie, która Ishiguro jest jakby mało bliska. Nie znam innych jego
powieści, ale na podastwie filmu Okruchy dnia, według jego prozy, nastawiłam
się na lekturę doskonałą pod każdym względem.
Mam więc pytanie do miłośników prozy Ishiguro, czy trafiłam na niewłaściwą
jego ksiażkę, czy jego pisarstwo takie właśnie jest i skoro Byliśmy sierotami
mnie nie zachwyciło, to z resztą jego pozycji może być podobnie.
Z góry dziękuję za komentarze i pozdrawiam upalnie:)

[Gość: itek]

Czesc Dario:)

Ishiguro jak dla mnie jest autorem REWELACYJNYCH Okruchow dnia, co najmniej tak
dobrych jak doskonaly film. Malarz swiata uludy jest IMO rownie dobry, lecz
bardziej egzotyczny, co moze byc przeszkoda w odczytaniu niektorych partii
textu, dobrego (ale tylko) debiutu Pejzaz w kolorze sepii (od tego lub od
Okruchow radzilbym kontakt z tym pisarzem). Ciekawy jest Niepocieszony (nie znam
calosci), troche napisany IMO w stylu Murakamiego (ktory jest IMO duzo gorszym,
bardziej efekciarskim pisarzem).
Do Ishiguro trzeba miec nastroj, potrzebne jest duze skupienie (jego nie mozna
czytac "po lebkach", bo szczegoly sa u niego najwazniejsze (to takie
japnskie):)), jego lektura daje mi osobiscie duzo satysfakcji, daje do myslenia
nie tylko w czasie lektury, ale tez juz po lekturze.

Pozdrawiam parnie i desczowo:)

[Gość: daria13]

Witaj Itku:)
Wiedziałam, że na Ciebie w kwestii Ishiguro mogę liczyć, wszak to Ty mnie
zachęciłeś:) Dziękuję za odpowiedż, ale nie powiedziałeś najwazniejszego; jakie
są Twoje odczucia względem Byliśmy sierotami i czy jest to typowa pozycja
Ishigury, czy może jednak taka maleńka wpadka, bo ja tak to trochę odebrałam.
Wiem, ze to specyficzna literatura i w sumie mi się podobało, ale coś mi tam
zgrzytało, coś mnie uwierało, jak pięknie napisał tutaj kiedyś Pan Marrodan
Casas (pewnie czytałeś ten wątek). Oczywiście po Ishigurę sięgnę jeszcze, bo na
usilne namowy forumowiczów co do Murakamiego też dałam się namówić na Ptaka
nakręcacza i nie żałuję. Btw. czy zhańbiłeś się kiedyś Carrolem i czy nie
widzisz pewnych jego powinowactw z Murakamim? A może się mylę?
Mam nadzieję, że znajdą się na FK jeszcze jacyś wielbiciele Ishigury, bo
przydałoby się więcej opinii.
Ale Ci zazdroszczę deszczu, ja tez chcę!!

[Gość: itek]

Sierot nie przeczytalem, poza poczatkowymi ok.40 stronami, czytalo mi sie je
b.dobrze, ale nie mialem niestety czasu kontynuowac:(, nie uwazam tez, ze to
ksiazka (poczatkowy fragment) wyjatkowa, inna od pozostalych (taki jest
Niepocieszony).
Jesli bys jednak wyjasnila na czym polegal zgrzyt co do Sierot bylbym wdzieczny
i moze na podstawie tego moglbym cos wiecej napisac w kontekscie innych kawalkow
Ishiguro.
Carrola zupenie nie znam.
Co do Murakamiego, to widzialem wzor, ktory mnie sie podobal:
Murakami=(Kundera+Dick)/2.

Deszcz sie niestety skonczyl i jest b.parno:(

[daria13]

W zasadzie w pierwszym poście napisałam o swoich wątpliwościach co do Sierot, o
pewnej niekonsekwencji, niespójności i obawiam się, że skoro nie czytałeś, to
nie będziesz wiedział o co mi chodzi w moich zarzutach, bo dotyczą one głównie
treści, fabuły, a nie formy powieści. Forma, głębia i wymowa książki były OK,
ale fabuła okropnie kulała i była momentami nie tyle nonsensowna, co naciągana
i pozbawiona jakichkolwiek znamion prawdopodobieństwa. Gdyby książka nie była
osadzona w konwencji powieści detektywistycznej nie czepiałabym się tak braku
konsekwencji w prowadzeniu akcji, ale skoro jest, to powinna zachować pewne
wymogi gatunku. Doprawdy musiałbyś przeczytać całość, żeby zrozumieć moje
wątpliwości.
U mnie też przed chwilą przeszła porządna burza ze wszystkimi efekciarskimi
gadżetami, spadł fajny deszczyk, ale powietrze jakoś tak słabo się oczyściło.
Nadal gorąco, ufff...
Pozdrawiam parnym wieczorem:)

[Gość: daria13]

Wzór na Murakamiego ma sie mniej więcej tak do jego prozy, jak nazwa świnki
morskiej do niej samej; ani swinka, ani morska:)))
Jestem już w połowie Ptaka nakręcacza i wyraźnie się rozkręca:) Zaczynam
wchodzić w opisywany świat i coraz bardziej mi się tam podoba. Jest w tej
ksiażce jakaś taka fajna podskórna nastrojowość i magia, ale zupełnie inna niz
na przykład w prozie iberoamerykańskiej. Zdecydowanie warto dać pisarzowi drugą
szansę i tak też zrobię z Ishiguro, pod warunkiem, że znajdę gdzieś Okruchy
dnia, bo mam pewne trudnośći, które mam nadzieję pokonać:)
Czy nikt na tym forum nie czytał Byliśmy sierotami? To dziwne.
Pozdrawiam nadal upalnie:)

[Gość: godiva1]

ishiguro wydal ostatnio now ksiazke "Never let me go" o szkole brytyjskiej dla
dzieci -klonow. Znakomicie sie czyta.

[Gość: itek]

Wiem o tym i waham sie czy nie kupic:)
Mozesz cos wiecej rzec?

[braineater]

Malarz świata ułudy i Okruchy dnia to tak sobie po prostu arcydzieła. Pisarz z
tak niesamowitym wyczuciem obrazu, budujący swiat z prościutkich pełnych
przestrzeni zdań i w dodatku, taki, który nie tonie w zachwycie nad własną
stylistyczną sprawnoscią (co zdarza się niestety Murakamiemu, szcególnie w
ostatnich textach) pojawia sie nader rzadko. A w dodatku potrafi pisać o
rzeczach ważnych i to pisac mądrze. Szczególnie polecam właśnie Okruchy w
konfrontacji z filmem, bo oba dzieła, opowiadając to samo, mówią cos kompletnie
innego - rewelacyjna jest ta ekranizacja właśnie jako dyskusja i to całkiem
odważna z pierwowzorem. "Niepocieszony jest natomiast ksiązka, o tyle dziwną,
że o ile z dwóch wyżej wymienionych pamietam praktycznie wszystko, tak z tej
nie zostało we mnie nic poza jakims przeczuciem mrocznego klimatu, rozbudowanej
gotyckości i ogólnej depresyjności całego tekstu ale czytałem go dawno, więc
może to dobry kandydat na wakacyjna powtórkę...

Pozdrowienia:)

[Gość: Wanderluster]

Dziwne jest dla mnie porównywanie Kazuo Ishiguro, który mimo japoństwgo nazwiska
wpisany jest w kanon literatury brytyjskiej (jak Conrad) i który przeprowadził
się do Wielkiej Brytanii, kiedy miał 6 lat z Murakamim. Przyznam się, że
Murakamiego znam dobrze, a czytalam tylko jedna ksiazke Ishiguro, "malarz swiata
uludy", ale nie widze zadnych punktow wspolnych.

[daria13]

Porównanie nasunęło się tylko ze względu na fakt uczucia zawodu przy pierwszym
podejściu zarówno do Murakamiego jak i Ishiguro, na szczęście w przypadku tego
drugiego zawód był mniejszy. Zabrałam się teraz metodycznie za Japończyków i
może dlatego podświadomie porównuję ich twórczość. Proszę o wybaczenie. Zgadzam
się absolutnie, że obu tych pisarzy nie da się porównać, bo ich stylistyka i
tematyka zasadniczo się różnią. Czy brak punktów stycznych? Musiałabym się
zastanowić. Ale rzeczywiście w wątku zależało mi raczej na opinii na temat
książki Ishiguro Byliśmy sierotami niż na porównywaniu z Marukamim. W sumie za
mało znam jednego i drugiego, żeby wyciagać jakieś wnioski.
Pozdrawiam:)