toja1111
16.09.05, 23:48
Wsłuchana w nocną ciszę, biorę długopis, piszę. Jak to dawniej bywało się
rozmarzam, - pewnie sięgałabym do kałamarza? Pióro gęsie robiłoby kleksy, a
czyliż długopis lepszy? Wychodzi ze mnie podła natura, długopis, pióro, nie,
klawiatura! Piszę bajki, opowiadania, lecz czy nadają się do słuchania? Dla
dorosłych, bajki dla dzieci, a czas nieubłagalnie leci. Noc już minęła, dnieje
- a mąż się ze mnie śmieje. Spedzać tak czas - pisanie - choć spać, kochanie.
A jeszcze wyraz, wers jeden, minut minęło siedem. Jeszcze kawałek krótki,
urywek częóci malutki. Zbliża się dzień nieuchronnie, spać teraz, nie
zapomniej! Jutro to jakoś nadrobię, krzywdy sobie nie zrobię. Lub pojutrze się
wyśpię, może baśń jakąś wyśnię? Szkoda czasu na spanie, co zrobić już
śniadanie? :)
