Jadąc do Babadag

[aniak31]

Gdziekolwiek spojrzę to recenzje tej książki są rewelacyjne, właśnie
zamówiłam ją w księgarni wysyłkowej i nie mogę się doczekać żeby móc już
czytać

A już kto przeczytał ?

[Gość: fafik]

szukaj.gazeta.pl/szukaj/0,52001.html?slowo=Babadag

[Gość: jw]

no cóż, zachęcony reklama kupiłem i przeczytałem. Skłonny byłbym zażądać zwrotu
zapłaconej ceny. Rozczarowanie i zniechęcenie. Po przeczytaniu nie wiem po to
to napisał, o co mu chodziło. Bełkot.

[sutekh1]

oj, dziadu. bełkot jest li tylko twoim spłyconym i głupim wyziewem z paluszków.
nie wiesz po co to napisał - to sięgnij po wywiady i inne książki ,
tudzież "tekturowy samolot" czyli zbiór jego felietonów ale i tak pewnie nie
dowiesz się o co mu chodzi.?

[ben-oni]

Kocham takie wnikliwe analizy . Perełki eseistyki - miód z wódeczką !!!
Tamten kolega nie zrozumiał i ma do tego prawo . Uzasadnił . Ty
swojej "wypowiedzi" nie opatrzyłeś co by miało chociaż pozory uzasadnienia .
A jeśli do zrozumienia książki niezbędnym jest sięganie po inne wypociny
pisarza , który i bez tego jest mało zrozumiały , to ja dziękuję serdecznie !
I jeszcze namawiasz do "sięgania po wywiady" ... a pompek robić nie muszę ?

[Gość: Jaaa]

Stasiuk. Cóż, to pisarz - prostak, ale takich też da się lubić. Jaaa cenię Go
głównie za "Jak zostałem pisarzem". A Jego "Mury Hebronu" to najstraszniejsza
książka, jaką w życiu czytałam. Normalnie chyba nie wypada pisać czegoś takiego.
"Jadąc do Babadag" to jedyna Jego książka, po którą nie sięgam, bo znam te Jego
zapędy do powieści-drogi już po lekturze "Przez rzekę" i "Dziewięć".
Nieustająca jazda samochodem, opisy drogi, poboczy, pubów, krajobrazów - mnie
to nuży.

[agnes_magnes]

Nieco zboczę z tematu, ale ja zaczęlam lekturę Stasiuka od "Jak zostałem
pisarzem" i "Bialego kruka", potem "Dukla". Dlatego "Jadąc do Babadag" czytałam
z pozytywnym nastawieniem. Ale gdybym od Babadag zaczęla, to raczej
niekoniecznie siegnęłabym po następne książki Stasiuka. Ale może oczekiwania
mialam za wielkie:) Ach, ta reklama...;)

[Gość: asica]

Nike jest dziełem bardzo dużych wśni i kompromisów. Było wiele lepszych ksiązek.

[Gość: melody finder]

a nikomu nie przyszło do głowy, że tegoroczna Nike jest raczej za "całokształt
twórczośći"? Bo Stasiuk NIke powinien dostać za Mury Hebronu albo Opowieści
Galicyjskie np, tylko, że wtedy jeszcze NIke nie było.

[agnes_magnes]

W zasadzie zazwyczaj krążą takie opinie, że dana nagroda jest za calokształt
twórczości, że przypomnę, poza Stasiukiem, Nike dla Miłosza czy Oskara dla
Wajdy. Wtedy tez pojawiła się ta magiczna formułka.
Dostal za Babadag i tyle. Widocznie się podobalo. Nie wiadomo, czy jeśli teraz
o Nike walczyłyby "Mury Hebronu", to laureatem nie zostałby np. Kapuściński...A
tak przy okazji - Kapuścińskiemu nie nalezy się za calokształt? Stasiuk
młodszy...

Powinno się zorganizować Nike od publiczności - może nie byłoby tego
zwyczajowego niezadowolenia z werdyktu jurorów:)

[h.e.r.baciana]

agnes_magnes napisała:

> Powinno się zorganizować Nike od publiczności - może nie byłoby tego
> zwyczajowego niezadowolenia z werdyktu jurorów:)

Ależ nagroda publiczności też jest przyznawana. W tym roku wygrał Ryszard
Kapuściński ze swoimi "Podróżami...".
Chyba że chodzi Ci o całkowitą rezygnację z wyboru jurorów i zastąpienie go
nagrodą od publiczności. Nie sądzę jednak, że zmniejszyłby to zwyczajowe
niezadowolenie.

[Gość: Filofax]

czyta sie gladko i przyjemnie, opisy pelne uroku i wyjatkowego klimatu. Ksiazka
jest jednak bez tresci - w sensie ze po przeczytaniu nic nie zostaje w pamieci,
zadnej akcji - trudno wiec np z kims dyskutowac o tej ksiazce bo co powiedziec -
ze pisze tam jak w 1 knajpie 2 gosci pilo piwo?

[agnes_magnes]

O tzw.micie Europie Środkowo - Wschodniej można podyskutować, ba, nawet wykazac
się znajomością topografii ;) i literatury podobnego typu. Może ja jakas
nadinterpretatorka jestem i sensy znajduję, gdy ich nie ma, ale wydaje mi się,
że czegoś jednak można się dopatrzeć:) Gdy czas pozwoli, to nawet slużę
konkretami:)

Już zupelnie off topic - czytał ktoś "Wszystkie języki świata"? Po tej książce
to mozna pozostać z kilkoma frazesami w ustach i tyle.

[bdx65]

Na początku - zaskoczenie, jest inna, brak klasycznie rozumianej akcji.
Potem się człowiek przyzwyczaja do sposobu narracji i książka może nawet
zachwycać. Mnie się podoba, poznaję miejsca, które nie są mi znane, nie tylko z
autopsji, ale nawet z lektury.
Po rozczarowaniu powieścią "Dziewięć", mile zaskoczył mnie p. Stasiuk.
Język też mi się podoba; może nie trzeba udziwniać prozy wynaturzoną formą
języka, żeby była ciekawa i potrafiła zainteresować.
Ciekawe są też komentarze:
"(...)Esso to już prawie Shell i być może jesteśmy już blisko."
Blisko grobu Jakuba Szeli, więc gra słow zupełnie na miejscu.
"Powiedziałem mojemu nowemu koledze, że zawsze byłem za królami i cesarzami, że
teraz, w tym marnym czasie, szczególnie mi ich brakuje, ponieważ demokracja nie
zaspokaja pragnień estetycznych ani mitologicznych i człowiek czuje się w niej
nieco opuszczony".
To prawda z tą naszą demokracją!
I jeszcze o pomniku Lenina, stojącym przed pustym domem kultury:
"Karykaturalny monument zbrodniarza przed pustym gmachem, w którego wnętrzu
dudniła rozpaczliwa podróbka muzyki zgniłego Zachodu."

A Stalin:
"Zaprojektował rozpad własnego poronionego imperium tak, by niósł ze sobą jak
najwięcej zamętu. Po prostu nie miał innego pomysłu na to, by go wspominano"

[ryza_malpa1]

Statsiuk jako pisarz zupelnie mi nie wchodził ( poza ""Jak zostalem pisarzem")
więc byłam mile zaskoczona czytając "Jadąc do Babadag" i mocno trzymałam kciuki
podczas finału Nike.
Podobaja mi sie obszary, po których podrózuje, podoba mi sie podejście do
świata bez gadżetów, podoba mi sie komentarz do tamtejszej rzeczywistości.


(Nic to nie ma wspónego z "Białym krukiem"!!!!)

[Gość: Jaaa]

Lubię Stasiuka za jego zdrowe, bezpruderyjne podejście do życia. No i z żoną
Moniką robią dużo dobrego dla dzieciaków z okolicznych wiosek.
:))

[Gość: jaska]

"jadac do babadag" mnie nie zachwycicilo a czasami wrecz nudzilo. powiesc
drogi, ale raczej nie porywajaca. wiele miejsc przez monotonne i podobne opisy
zmywa sie ze soba i chyba najbardziej utkwila mi w pamieci Slowenia, o ktorej
bylo najkrocej :)

a co do samej Nike, to zastanawiam sie czy u nas nie jest jak we Francji, ze o
przyznaniu nagrody decyduja pieniadze wydawcow. w koncu po otrzymaniu tak
prestizowej nagrody poczytnosc pisarza wzrasta kilkakrotnie.

to jest doskonała książka dla tych,

[gph]

co się lubią włóczyć po opisywanych tam okolicach.

bo te miejsca się czuje albo nie

i lektura wiele nie jest tu w stanie zmienić.

[aniak31]

wreszcie jadę ze Stasiukiem do Babadag(str.100)i bardzo przyjemna jest ta podróż
książkę polecam

[Gość: Zuzia]

Całkowicie się z tobą zgadzam, fenomenalna książka! Jakieś 50 stron temu byłam
tego samego zdania, co moi przedmówcy (przedforumowicze?) - książka nużąca,
pozbawiona akcji, chronologii, właściwie nie wiadomo o czym. Jednak im dłużej
ją czytam, tym bardziej podziwiam sposób, w jaki autor opisuje nie tyle (kraj-)
obraz, ale przede wszystkim panującą w tamtych atmosferę, mentalność
mieszkających tam ludzi, a brak chronologii i nieco chaotyczny styl książki nie
tylko świetnie oddają panujący tam nastrój (życie tu i teraz, nieplanowanie
przyszłości itd.), lecz także pokazują, jaka tak naprawdę była podróż autora -
tak samo nie do końca zaplanowana i chaotyczna. A odnośnie wszystkich tych,
którzy zastanawiają się, po co Stasiuk napisał tę książkę, chciałabym zauważyć,
że czasy, w których książka miała osiągnąć określony cel i przedstawić z góry
wytyczoną tezę, już dawno minęły. Teraz autor może po prostu dzielić się z
czytelnikami swoimi wrażeniami i refleksjami.

[Gość: Aga]

A czy wszystkie książki muszą mieć akcję? Niektóre maja klimat i taka jest
własnie proza Stasiuka. Lubię, wracam i delektuję się niektórymi fragmentami
Dukli, Opowieści Galicyjskich i własnie Jadąc do Babadag

[Gość: Poltergeist]

Mam podobne spostrzezenia do przedmówcą. Przez pierwsze paredziesiąt stron
strasznie sie meczyłem i myslałem, ze ją odłoże, w połowie wydawała mi się
dobra, do końca pozostało parenaście stron i uważam ją za fenomenalną.