Wasz ukochany wiersz- wpisujcie :)

Tolkien

[she8]

Tolkien


Zielone liście...


Zielone liście, zieleń traw,

Wysoki, jasny szalej ;

A na polance światło gwiazd

Na tle cienistych alej.

Tinuviel wiedzie tutaj tan

(Ton fletni; słyszysz? bliski),

A na jej włosach światło gwiazd

I w sukni gwiezdne błyski.



Zmęczony Beren przyszedł z gór,

Wędrował wciąż pod liśćmi ;

Aż ujrzał rzeki elfów brzeg

I rzekł: gdzież dalej iść mi?

I spojrzał przez szaleju liść:

Na płaszczu złoto słońca

I fala włosów niby cień

Za głową szła ; tańcząca.



Zmęczonym stopom jakiż lek!

Wędrówek dość bez końca!

Więc ruszył naprzód poprzez bór

Chwytając blask miesiąca.

A ją przez elfów mroczny las

Tańcząca stopa niesie ;

A on samotny tak jak wprzód

W milczącym błądzi lesie.



A czasem słyszy szelest stóp

Wśród liści lip leciutki;

A czasem jak z podziemnych grot

Melodii cichej nutki.

Szaleju liść już dawno zwiądł

A z bukowego drzewa

Czerwone liście lecą w krąg

I zimny wiatr je zwiewa.



Szukał jej wszędzie, szukał wciąż,

Gdzie leżał liść pokotem,

Gdy w mroźnym niebie księżyc lśnił

I gwiazdy przy nim złote.

W miesięcznym płaszczu lśnił jej płaszcz,

Gdy na pagórku, w dali

Tańczyła, mając u swych stóp

Srebrzystą mgłę z opali.



Minęła zima ; ona znów

Swą piosnką budzi wiosnę,

Jak topniejącej wody szum

I tryle z nieb radosne.

U stóp jej ; patrz , rozkwita kwiat,

Już Beren urzeczony

Z nią tańczyć chciałby pośród traw

I z kwiatów pleść korony.



I znów uciekła ; Beren w głos

Tinuviel woła miła.

Myślała, że to może elf,

Więc główkę odwróciła.

Ten głos snadź rzucił na nią czar ;

Stanęła urzeczona,

I wtedy spełnił się jej los,

Gdy padła mu w ramiona.



A gdy w jej oczu spojrzał toń,

Jak na niebieskim łanie,

Oczarowany ujrzał gwiazd

Srebrzyste migotanie.

Tinuviel, najpiękniejsza wśród

Odwiecznych elfów grona ;

Zarzuca nań swych włosów sieć

I srebrne swe ramiona.



Daleką drogę dał im los

Wśród mroźnych gór kamieni,

Przez mrok podziemnych, głuchych grot

I lasy pełne cieni.

Dzieliły ich obszary mórz,

Lecz w końcu się spotkali...

I dawno zmarli... tylko pieśń

Pobrzmiewa w lesie dalej.

[jarka63]

Philip Larkin "This be the verse" i "Days".

[Gość: Polonista]

No nie inaczej, jak "My z drugiej połowy XX wieku" - Małgorzaty Hillar
-----------------------------

My z II połowy XX wieku
Rozbijający atomy
Zdobywcy kosmosu
Wstydzimy się miękkich gestów
czułych spojrzeń
ciepłych uśmiechów

Kiedy cierpimy wykrzywiamy
ironicznie wargi
Kiedy przychodzi miłość
wzruszamy pogardliwie ramionami
Silni, cyniczni z ironicznie
zmrużonymi oczami

Dopiero pózną nocą
przy szczelnie zamkniętych oknach
gryziemy z bólu ręce
umieramy z miłości.

[b_a_l_b_i_n_k_a]

Chcesz się ze mną bawić, powiedz,
w przygodach i wyprawach towarzyszyć,
trzymając się za ręce w ciemność pobiec,
przystanąć, serca trzepotanie ściszyć?

Chcesz z miną pół surową, pół szelmowską
wody do wina lać umiarkowanie,
rzucać perłami, cieszyć się błahostką,
przez ciżbę strojną w lichym przejść gałganie?

Słuchaj, czy chcesz się ze mną bawić w życie,
codziennie zaczynając je na nowo?
Czy umiesz w długą pluchę lub śnieżycę
w milczeniu pić herbatę rubinową?

Chcesz żyć rozrzutnie, serca strat nie licząc
i tylko z rzadka trwożąc się, ze oto
listopad znów przechadza się ulicą,
ten biedaczysko z szeleszczącą miotłą?

Czy chcesz się bawić w ptasi lot za oknem,
w pełzanie płaza niewidoczne w gęstwie,
podróż w nieznane, w stuk pociągu, w okręt,
sen, dobroć, Boże Narodzenie, szczęście?

Czy chcesz się bawić w szczęśliwych
kochanków,
w płaczu naiwną i chytrą przejrzystość,
przez nocy tysiąc i tysiąc poranków
zabawę zamieniając w rzeczywistość?
Trzymając się za ręce w ciemność pobiec
i w śmierć się ze mną bawić czy chcesz,
powiedz?

Dezso Kosztolanyi

Anna Achmatowa

[she8]

I nawet nikt nie wyszedł


...I nawet nikt nie wyszedł
Z latarnią mi naprzeciw.
I weszłam w domu ciszę,
Gdy blady księżyc świecił.
Pod zielonym kloszem,
Z uśmiechem wymuszonym
Rzekł mi: "Kopciuszku, proszę,
Czemu masz głos zmieniony?"

W kominie gaśnie płomień,
Świerszcz ćwierka smętne trele.
Ktoś na pamiątkę po mnie
Wziął biały pantofelek.

I trzy goździki podał,
W bok odwracając oczy.
O, miłe mi dowody,
Gdzież schowam was tej nocy?

A sercu trudno wierzyć:
Nie minie czasu wiele -
On wszystkim zacznie mierzyć
Mój biały pantofelek.

tłum. Wanda Grodzieńska

[schabomil]

W zasadzie to nawet mógłby być mój manifest światopoglądowy:


Julian Tuwim - "Do jednej"

Piotr miał cię za swą dziką żądzę,
Jan za to, że jest piękny ciałem.
Alojzy miał cię za pieniądze,
Ja - zawsze cię za k...ę miałem.


Ukłony: Schabomił

Julian Tuwim napisal nie tylko "Lokomotywe"

[mister1]

Apsztyfikanci grubej Berty
I katowickie węglokopy,
I borysławskie naftowierty,
I lodzermensche, bycze chłopy,
Warszawskie bubki, żygolaki
Z szajką wytwornych pind na kupę,
Rębajły, franty, zabijaki,
Całujcie mnie wszyscy w dupę.

Izraeliccy doktorkowie,
Widnia, żydowskiej Mekki, flance,
Co w Bochni, Stryju i Krakowie
Szerzycie kulturalną francę!
Którzy chlipiecie z Naje Fraje
Swą intelektualną zupę,
Mądrale, oczytane faje,
Całujcie mnie wszyscy w dupę.

Item aryjskie rzeczoznawce,
Wypierdy germańskiego ducha
(Gdy swoją krew i waszą sprawdzę,
Wierzcie mi, jedna będzie jucha),
Karne pętaki i szturmowcy,
Zuchy z Makabi czy z Owupe,
I rekordziści i sportowcy,
Całujcie mnie wszyscy w dupę.

Socjały nudne i ponure,
Pedeki, neokatoliki,
Podskakiwacze pod kulturę,
Czciciele radia i fizyki,
Uczone małpy, ścisłowiedzy,
Co oglądacie świat przez lupę
I wszystko wiecie: co, jak, kiedy,
Całujcie mnie wszyscy w dupę.

Item ów belfer szkoły żeńskiej,
Co dużo chciałby, a nie może,
Item profesor Cy... wileński
(Pan wie już za co, profesorze!)
I ty za młodu niedorżnięta
Megiero, co masz taki tupet,
Że szczujesz na mnie swe szczenięta,
Całujcie mnie wszyscy w dupę.

Item Syjontki palestyńskie,
Haluce, co lejecie tkliwie
Starozakonne łzy kretyńskie,
Że szumią jodły w Tel-Avivie,
I wszechsłowiańscy marzyciele
Zebrani w malowniczą trupę,
Z byle mistycznym kpem na czele,
Całujcie mnie wszyscy w dupę.

I ty fortunny sku..synu,
Gó..arzu uperfumowany,
Co splendor oraz spleen Londynu
Nosisz na gębie zakazanej,
I ty, co mieszkasz dziś w pałacu,
A sr.. chodziłeś pod chałupę,
Ty, wypasiony na Ikacu,
Całujcie mnie wszyscy w dupę.

Item ględziarze i bajdury,
Ciągnący z nieba grubą rentę,
O, łapiduchy z Jasnej Góry,
Z Góry Kalwarii parchy święte,
I ty, księżuniu, co kutasa
Zawiązanego masz na supeł,
Żeby ci czasem nie pohasał,
Całujcie mnie wszyscy w dupę.

I wy, o których zapomniałem,
Lub pominąłem was przez litość,
Albo dlatego, że się bałem,
Albo, że taka was obfitość,
I ty, cenzorze, co za wiersz ten
Zapewne skarzesz mnie na ciupę,
Iżem się stał świńtuchów hersztem,
Całujcie mnie wszyscy w dupę!...

[Gość: sonia]

Obym miał serce zawsze otwarte dla małych ptaków
bo każdy z nich jest tajemnicą życia
cokolwiek zaśpiewają jest lepsze niż wiedzieć
gdy ktoś już ich nie słucha znaczy że siwieje

obym miał myśli krążące dokoła męstwa pragnienia uległości głodu
nawet gdy jest niedziela obym mógł się mylic
gdy ktoś ma rację znaczy że nie jest już młody

obym nie robił nic co pożyteczne
i kochał cię bardziej niż wiernie i wiecznie
nie było takich głupców co by nie umieli
jednym uśmiechem schowaś się w nieba pościeli

To Cummings w tłumaczeniu Bara, uwielbiamńczaka

[kowianeczka]

Moze nie moj ukochany wiersz, ale jakos zakolataj sie wmojej glowie, zapukal i
na te oto strony sfrunal:)

KTÓRY SKRZYWDZIŁEŚ

Który skrzywdziłeś człowieka prostego
Śmiechem nad krzywdą jego wybuchając,
Gromadę błaznów koło siebie mając
Na pomieszanie dobrego i złego,

Choćby przed tobą wszyscy się skłonili
Cnotę i mądrość tobie przypisując,
Złote medale na twoją cześć kując,
Radzi że jeszcze jeden dzień przeżyli,

Nie bądź bezpieczny. Poeta pamięta
Możesz go zabić - narodzi się nowy.
Spisane będą czyny i rozmowy.

Lepszy dla ciebie byłby świt zimowy
I sznur i gałąź pod ciężarem zgięta.

Washington D.C., 1950

[Gość: blizniaczykaczor]

"Na każdym miejscu i o każdej dobie,
Gdziem z tobą płakał, gdziem się z tobą bawił,
Wszędzie i zawsze będę ja przy tobie,
Bom wszędzie cząstkę mej duszy zostawił."

[czas.na.sjeste]

Ukochany... pewnie Kofty albo Twardowskiego...
Wpiszę Ostatni Bardzo Ważny, bo niedawno pisałam Go komuś w ramach pocieszenia
po śmierci Najbliższej Osoby...

R.Brandstaetter

Modlitwa bez słów

Jeżeli nie umiesz modlić się słowami,
Nie rozdzieraj szat
Ani głowy nie posypuj popiołem,
Ale módl się tak, jak umiesz,
Bez słów, jak drzewa, jak trawy, jak morza,
Które również zmawiają modlitwę bez słów.
Słowa są nieporadne, zawodne.
Nieokreślone i nieokreślające.
Są rozczarowaniem. Bolesną omylnością.
Módl się zatem bez słów,
Jak drzewo, jak trawa, jak morze…

[andzina]

Ty jesteś jak paryska Nike z Samotraki,
o miłości nieuciszona!
Choć zabita, lecz biegniesz z zapałem jednakim
wyciągając odcięte ramiona...

Maria Pawlikowska-Jasnorzewska


i jeszcze:

A kiedy będziesz moją żoną,
umiłowaną, poślubioną,
wówczas sie ogród nam otworzy,
ogród świetlisty, pełen zorzy.

Rozwonią nam się kwietne sady,
pachnąć nam będą winogrady,
i róże śliczne, i powoje
całować będą włosy twoje.

Pójdziemy cisi, zamyśleni,
wśród złotych przymgleń i promieni,
pójdziemy wolno alejami,
pomiędzy drzewa, cisi, sami.

Gałązki ku nam zwisać będą,
narcyzy piąć sie srebrną grzędą
i padnie biały kwiat lipowy
na rozkochane nasze głowy.

Ubiorę ciebie w błękit kwiatów,
niezapominajek i bławatów,
ustroję ciebie w paproć młodą
i świat rozświetlę twą urodą.

Pójdziemy cisi, zamyśleni,
wśród złotych przymgleń i promieni,
pójdziemy w ogród pełen zorzy,
kędy drzwi miłości nam otworzy.

K.Przerwa - Tetmajer

i jeszcze:

Widzę cię w futro wtuloną,
wahającą się nad małą kałużą,
z chińskim pisekiem pod pachą, z parasolem i z różą...
I jakżeż ty zrobisz krok w nieskończoność?

Maria Pawlikowska-Jasnorzewska

i jeszcze jeden:

Nie wierzę w to,
że wszystko było już,
pozwólcie mi
na jeszcze parę róż:

Jeszcze tylko raz pokochać,
ach, jeszcze jeden raz!

Nie pragnę wciąż
królewną z bajki być,
lecz serca dzwon
niech nie przestaje bić.

Jeszcze tylko raz pokochać.
ach, jeszcze jeden razi

W tę nową miłość
pobiegłabym tak,
jak rusza w drogę
księżyc i ptak,
tę nową miłość
umiałabym wziąć,
tak jak się bierze
rumianki do rąk.
Nie wierzę w to
że prześnił się mój czas,
pozwólcie mi
na jeszcze parę gwiazd:

Jeszcze tylko raz pokochać,
ach, jeszcze jeden raz!

Jeszcze tylko raz usłyszeć
szalony serca głos,
a potem - wielką ciszę,
a potem - noc...

Agnieszka Osiecka

Lament - Garcia

[wdeszczurosne]

Lament
Lorca Garcia


Zamknąłem drzwi od balkonu,
ponieważ nie chciałem słuchać płaczu,
ale za szarymi ścianami
nic nie było słychać prócz płaczu.

Bardzo mało jest śpiewających aniołów,
bardzo mało jest szczekających psów,
tysiące skrzypiec mieści się w jednej dłoni.
Ale płacz jest olbrzymim aniołem,
płacz jest olbrzymimi skrzypcami,
łzy tamują głos wiatru
i nic już nie słychać prócz płaczu.

O ogrodach - Kofta

[wdeszczurosne]

Kofta:

Bluszczem ku oknom
Kwiatem w samotność
Poszumem traw
Drzewem co stoi
Uspokojeniem
Wśród tylu spraw

Pamiętajcie o ogrodach
Przecież stamtąd przyszliście
W żar epoki użyczą wam chłodu
Tylko drzewa, tylko liście
Pamiętajcie o ogrodach
Czy tak trudno być poetą
W żar epoki nie użyczy wam chłodu
Żaden schron, żaden beton

Kroplą pamięci
Nicią pajęczą
Zapachem bzu
Wiesz już na pewno
Świeżością rzewną
To właśnie tu

Pamiętajcie o ogrodach...

I dokąd uciec
W za ciasnym bucie
Gdy twardy bruk
Są gdzieś daleko
Przejrzyste rzeki
I mamy XX wiek

Pamiętajcie o ogrodach...

[Gość: maga]

Julian Tuwim
Do prostego człowieka

Gdy znów do murów klajstrem świeżym
Przylepiać zaczną obwieszczenia,
Gdy "do ludności", "do żołnierzy"
Na alarm czarny druk uderzy
I byle drab, i byle szczeniak
W odwieczne kłamstwo ich uwierzy,
Że trzeba iść i z armat walić,
Mordować, grabić, truć i palić;
Gdy zaczną na tysięczną modłę
Ojczyznę szarpać deklinacją
I łudzić kolorowym godłem,
I judzić "historyczną racją",
O piędzi, chwale i rubieży,
O ojcach, dziadach i sztandarach,
O bohaterach i ofiarach;
Gdy wyjdzie biskup, pastor, rabin
Pobłogosławić twój karabin,
Bo mu sam Pan Bóg szepnął z nieba,
Że za ojczyznę - bić się trzeba;
Kiedy rozścierwi się, rozchami
Wrzask liter pierwszych stron dzienników,
A stado dzikich bab - kwiatami
Obrzucać zacznie "żołnierzyków". -
- O, przyjacielu nieuczony,
Mój bliźni z tej czy innej ziemi!
Wiedz, że na trwogę biją w dzwony
Króle z pannami brzuchatemi;
Wiedz, że to bujda, granda zwykła,
Gdy ci wołają: "Broń na ramię!",
Że im gdzieś nafta z ziemi sikła
I obrodziła dolarami;
Że coś im w bankach nie sztymuje,
Że gdzieś zwęszyli kasy pełne
Lub upatrzyły tłuste szuje
Cło jakieś grubsze na bawełnę.
Rżnij karabinem w bruk ulicy!
Twoja jest krew, a ich jest nafta!
I od stolicy do stolicy
Zawołaj broniąc swej krwawicy:
"Bujać - to my, panowie szlachta!"

w wersji śpiewanej...:)

[danab71]

Kiedy mówisz, ks. Jan Twardowski

Nie płacz w liście
nie pisz że los ciebie kopnął
nie ma sytuacji na ziemi bez wyjścia
kiedy Bóg drzwi zamyka - to otwiera okno
odetchnij popatrz
spadają z obłoków
małe wielkie nieszczęścia potrzebne do szczęścia
a od zwykłych rzeczy naucz się spokoju
i zapomni że jesteś gdy mówisz że kochasz

( to jeden z moich ulubionych - bardzo do mnie przemawia, bardzo, bardzo... )

[Gość: Er Arien Linde]

Niektórzy lubią poezję


Niektórzy -
czyli nie wszyscy.
Nawet nie większość wszystkich ale mniejszość.
Nie licząc szkół, gdzie się musi,
i samych poetów,
będzie tych osób chyba dwie na tysiąc.

Lubią -
ale lubi się także rosół z makaronem,
lubi się komplementy i kolor niebieski,
lubi się stary szalik,
lubi się stawiać na swoim,
lubi się głaskać psa.

Poezję -
Tylko co to takiego poezja.
Niejedna chwiejna odpowiedź
na to pytanie już padła.
A ja nie wiem i nie wiem i trzymam się tego
Jak zbawiennej poręczy.


Wisława Szymborska

Mistrz Antoni

[mister1]

czyli Slonimski - tak w prozie jak i w wierszu.



"Uwaga! Uwaga! Przeszedł!
Koma trzy!"
Ktoś biegnie po schodach.
Trzasnęły gdzieś drzwi.
Ze zgiełku i wrzawy
Dźwięk jeden wybucha i rośnie,
Kołuje jękliwie,
Głos syren - w oktawy
Opada - i wznosi się jęk:
"Ogłaszam alarm dla miasta Warszawy!"

I cisza.
Gdzieś z góry
Brzęczy, brzęczy, szumi i drży.
I pękł
Głucho w głąb.
Raz, dwa, trzy.
Seria bomb.

To gdzieś dalej. Nie ma obawy.
Pewnie Praga.
A teraz bliżej, jeszcze bliżej.
Tuż, tuż.
Krzyk jak strzęp krwawy.
I cisza, cisza, która się wzmaga.
"Uwaga! Uwaga!
Odwołuję alarm dla miasta Warszawy!"

Nie, tego alarmu nikt już nie odwoła.
Ten alarm trwa.
Wyjcie, syreny!
Bijcie, werble, płaczcie, dzwony kościołów!
Niech gra
Orkiestra marsza spod Wagram,
Spod Jeny.
Chwyćcie ten jęk, regimenty,
Bataliony, armaty i tanki,
Niech buchnie,
Niech trwa
W płomieniu świętym "Marsylianki"!

Kiedy w południe ludzie wychodzą z kościoła,
Kiedy po niebie wiatr obłoki gna,
Kiedy na Paryż ciemny spada sen,
Któż mi tak ciągle nasłuchiwać każe?
Któż to mnie budzi i woła?

Słyszę szum nocnych nalotów.
Płyną nad miastem. To nie samoloty.
Płyną zburzone kościoły,
Ogrody zmienione w cmentarze,
Ruiny, gruzy, zwaliska,
Ulice i domy znajome z dziecinnych lat,
Traugutta i Świętokrzyska,
Niecała i Nowy Świat.
I płynie miasto na skrzydłach sławy,
I spada kamieniem na serce. Do dna.
Ogłaszam alarm dla miasta Warszawy.
Niech trwa!


1939

wojaczek

[kawa_malinowa]

przypadek nie istnieje.
scenariusz ma swoich bohaterów.
życie nadzoruje producent.
a ja?.
ja jestem ku.. statysta.

/R.Wojaczek/

hebert

[kawa_malinowa]

Mademoiselle Corday



W sukni sinej jak skała Charlotte'a
słomkowy kapelusz dwie wstążki mocno zaciśnięte pod brodą - pochyla się nad
Maratem
i szybciej niż spadająca gwiazda - wymierza sprawiedliwość

Za ścianą turkot miasta Bębny Rewolucji

A dalej las pole strumień pierzaste obłoki
- skłony powietrza - dziki łubin - ślaz

I wszystko było normalne w ten dzień nieodwracalny

Sztywno wyprostowana jechała Panna Corday
odziana jak sąd nakazał w suknię ojcobójców
pośród wyjących tłumów
rzucanych w twarz ogryzków
jechała na stracenie w duszny dzień przez Paryż
pośród złorzeczeń ale jakby w koronie
na krótko obciętych włosach

Należy jej się pomnik lub przynajmniej obelisk za to
że cała była z mitycznych czasów kiedy autorzy greccy albo rzymscy
czytelnicy przy lampce oliwnej lub świecy pakt zawierali i mocno wierzyli
ze obrona wolności jest rzeczą chwalebną

Panna Corday po nocach czytała Plutarcha
książki brano na serio

[wioskowy_glupek]

Leśmian - Dziewczyna
Staff - Deszcz Jesienny
Mickiewicz

NAD WODĄ WIELKA I CZYSTĄ

Nad wodą wielką i czystą

Stały rzędami opoki,

I woda tonią przejrzystą

Odbiła twarze ich czarne;



Nad wodą wielką i czystą

Przebiegły czarne obłoki,

I woda tonią przejrzystą

Odbiła kształty ich marne;



Nad wodą wielką i czystą

Błysnęło wzdłuż i grom ryknął,

I woda tonią przejrzystą

Odbiła światło, głos zniknął.



A woda, jak dawniej czysta,

Stoi wielka i przejrzysta.



Tę wodę widzę dokoła

I wszystko wiernie odbijam,

I dumne opoki czoła,

I błyskawice - pomijam.



Skałom trzeba stać i grozić,

Obłokom deszcze przewozić,

Błyskawicom grzmieć i ginąć,

Mnie płynąć, płynąć i płynąć -


The Tiger
By William Blake

TIGER, tiger, burning bright
In the forests of the night,
What immortal hand or eye
Could frame thy fearful symmetry?

In what distant deeps or skies
Burnt the fire of thine eyes?
On what wings dare he aspire?
What the hand dare seize the fire?

And what shoulder and what art
Could twist the sinews of thy heart?
And when thy heart began to beat,
What dread hand and what dread feet?

What the hammer? what the chain?
In what furnace was thy brain?
What the anvil? What dread grasp
Dare its deadly terrors clasp?

When the stars threw down their spears,
And water'd heaven with their tears,
Did He smile His work to see?
Did He who made the lamb make thee?

Tiger, tiger, burning bright
In the forests of the night,
What immortal hand or eye
Dare frame thy fearful symmetry?

The Lamb
Poem lyrics of The Lamb by William Blake.

Little Lamb, who made thee?
Dost thou know who made thee?
Gave thee life, and bid thee feed,
By the stream and o'er the mead;
Gave thee clothing of delight,
Softest clothing, woolly, bright;
Gave thee such a tender voice,
Making all the vales rejoice?
Little Lamb, who made thee?
Dost thou know who made thee?

Little Lamb, I'll tell thee,
Little Lamb, I'll tell thee.
He is called by thy name,
For He calls Himself a Lamb.
He is meek, and He is mild;
He became a little child.
I a child, and thou a lamb,
We are called by His name.
Little Lamb, God bless thee!
Little Lamb, God bless thee!

Song of innocent

Piping down the valleys wild,
Piping songs of pleasant glee,
On a cloud I saw a child,
And he laughing said to me:

"Pipe a song about a lamb!"
So I piped with merry cheer.
"Piper, pipe that song again."
So I piped: he wept to hear.

"Drop thy pipe, thy happy pipe;
Sing thy songs of happy cheer."
So I sung the same again,
While he wept with joy to hear.

"Piper, sit thee down and write
In a book, that all may read."
So he vanished from my sight,
And I plucked a hollow reed,

And I made a rural pen,
And I stained the water clear,
And I wrote my happy songs
Every child may joy to hear.


-William Blake

E .E Cummings

Anyone lived in a pretty how town

anyone lived in a pretty how town
(with up so floating many bells down)
spring summer autumn winter
he sang his didn’t he danced his did.

Women and men(both little and small)
cared for anyone not at all
they sowed their isn’t they reaped their same
sun moon stars rain

children guessed(but only a few
and down they forgot as up they grew
autumn winter spring summer)
that noone loved him more by more

when by now and tree by leaf
she laughed his joy she cried his grief
bird by snow and stir by still
anyone’s any was all to her

someones married their everyones
laughed their cryings and did their dance
(sleep wake hoe and then)they
said their nevers and they slept their dream

stars rain sun moon
(and only the snow can begin to explain
how children are apt for forget to remember
with up so floating many bells down)

one day anyone died i guess
(and noone stooped to kiss his face)
busy folk buried them side by side
little by little and was by was

all by all and deep by deep
and more by more they dream their sleep
noone and anyone earth by april
wish by spirit and if by yes.

Women and men(both dong and ding)
summer autumn winter spring
reaped their sowing and went their came
sun moon stars rain

[Gość: belsie]

Marcin BAran

"Mam nadzieję, rodzaj zadośćuczynienia,
że za każdym razem, kiedy o mnie myślisz;
Kiedy mnie wyczuwasz, chociaż to wcale
nie muszę być ja; kiedy mnie widzisz -
naprawdę albo w pragnieniu, mam nadzieję,
że wtedy i we wszystkich chwilach napinasz
ciało, a ono sie rozpada. Brzuch wypływa,
dłonie nikną i przez sekundę jesteś bólem,
jesteś martwa i nie możesz zaczerpnąć powietrza."

[latte20]

Ucieszyłam się że niektórzy również dostrzegli magię wierszy Leśmiana, a
zwłaszcza mojego ulubionego wiersza "Dziewczyna".
Po za nim jeszcze mam inne ulubione...

Ryszard Kapuściński
Jak to się wszystko zapomina

przecież
było coś takiego
co sie zaczęło
co trwało
bylismy w nim zanurzeni
było nami

coś co

zaraz

daj mi pomysleć

coś co

jak to się wszystko zapomina


a dlaczego nikt nie wspomniał o Janie Pawle II, przecież jego wiersze są
niezwykłe, i daleko im do kazań w stylu ojca Rydzyka, nawet do sentymantalizmu
ks Jana Twardowskiego, wcale nie umniejszając jego poezji

Jan Paweł II, Zdumienie

Zatoka lasu zstępuje
w rytmie górskich potoków
ten rytm objawia mi Ciebie,
Przedwieczne Słowo.
Jakże przedziwne jest Twoje milczenie
we wszystkim czym zewsząd przemawia stworzony świat...
co razem z zatoka lasu
zstępuje w dół każdym zboczem...
to wszystko co z sobą unosi
srebrzysta kaskada potoku,
który spada z góry rytmicznie
niesiony swym własnym prądem...
- niesiony dokąd?

Co mi mówisz górski strumieniu?
w którym miejscu ze mną się spotykasz?
ze mną, który także przemijam -
podobnie jak ty...
Czy podobnie jak ty?
(Pozwól mi sie tutaj zatrzymać -
pozwól mi się zatrzymać na progu,
oto jedno z tych najprostszych zdumień)
Potok się nie zdumiewa, gdy spada w dół
i lasy milcząco zstępują w rytmie potoku
- lecz zdumiewa się człowiek!
Próg, który świat w nim przekracza,
jest progiem zdumienia.
(Kiedyś temu właśnie zdumieniu
nadano imię "Adam")

Był samotny z tym swoim zdumieniem
pośród istot, które się nie zdumiewały
- wystarczyło im istnieć i przemijać.
Człowiek przemijał wraz z nimi
na fali zdumień.
Zdumiewając się, wciąż się wyłaniał z tej fali,
która go unosiła, jakby mówiąc wszystkiemu wokoło:
"zatrzymaj się - masz we mnie przystań"
"we mnie jest miejsce spotkania z Przedwiecznym Słowem"
"zatrzymaj się, to przemijanie ma sens"
"ma sens...ma sens...ma sens!"

Tryptyk rzymski, 2003

[pty1]

Życie To Nie Teatr
Stachura Edward




Życie to jest teatr

[Gość: greg]

[Gość: greg]

A to znacie? Tu puszczam do Was oko:

RODOĆ (MIKOŁAJ BIERNACKI)
(1836 - 1901)

IDYLLA MALEŃKA TAKA...

Idylla maleńka taka:
Wróbel połyka robaka,
Wróbla kot dusi niecnota,
Pies chętnie rozdziera kota,
Psa wilk z lubością pożera,
Wilka zadławia pantera,
Panterę lew rwie na ćwierci,
Lwa - człowiek, a sam, po śmierci,
Staje się łupem robaka.
Idylla maleńka taka...

Kochani! Pewnie bym się nie odezwał, gdyby nie to, że w jednym z
ostatnich wpisów znalazłem - dla mnie najpiękniejszy polski wiersz -
Mickiewicza "Nad wodą wielką i czystą". A Słowacki? Chyba ani razu! Norwid:
bodajże raz, i to bez "Bema pamięci żałobnego rapsodu"!
To nie jest tak, że kocham tylko poezję XIX wieku, i że tylko polską.
Podaliscie już wiele moich ukochanych wierszy, ale... Np. - w tłumaczeniu
Czesława Miłosza - utwór Nuchima Bomse:

MODLITWA MOJEJ MATKI
PRZED ZMROKIEM

Niech Twoje światło, Panie, tylko dniowi świeci
A tylko ciemność zachowaj dla nocy.
Niech moja suknia ubogiej kobiety
Spokojnie leży na ławeczce w nocy.

Niechaj w klasztorze umilkną już dzwony,
Mój sąsiad Iwan niech ich nie kołysze,
Niech nocny wiatr odejdzie w inne strony,
Żeby dzieciom w kołysce było jak najciszej.

Niech kury śpią na grzędach, w stajniach konie
Pośrodku ciemnej nocy.
Kamień sprzed nogi złodziejowi odejm,
Żeby nie upadł, idąc w ciemnej nocy.

Napełnij niebo w ciemnej nocy ciszą,
Błyskawice powściągnij, przytłum gromy,
Niechaj rodzące matki ich nie słyszą.
Niech nikt nie będzie i w myśli skrzywdzony.

Uchroń od grozy ptaki w czas noclegu
Na wysokim drzewie w dzikim lesie.
I wód ryczących nie wypuszczaj z brzegów.
Niech rzeka w nocy kładek nie uniesie.

Mnie samą chroń od wody, błyskawicy,
Przeciw ogniowi bądź mi ku pomocy.
Niech moja suknia ubogiej kobiety
Spokojnie leży na ławeczce w nocy.

A Eliot, Rilke, Cwietajewa, Auden, Celan? A Mandelsztam, np. taki (niestety,
nie mam pod ręką przekładu Stanisława Barańczaka, musimy zadowolić się wersją
Marii Leśniewskiej):

***

Prosto z mostu mówić będę,
Dosyć bujd!
Wszystko brednie, sherry brandy,
Skarbie mój!

Gdzie Hellenom blaski snuje
Piękna wzór -
We mnie hańba się wpatruje
Z czarnych dziur.

Grecy morzem rwali z panną,
Fali łysk -
Mnie natomiast - słoną pianą
prosto w pysk!

Teraz wargi mi pomaże
puste szkło,
Figę z makiem mi pokaże
Nędzy dno.

Źle czy dobrze - to chimery,
Tak czy siak,
Żłop koktajle, słodka Mary,
W nich jest smak.

Prosto z mostu mówić będę,
Dosyć bujd:
Wszystko brednie, sherry brandy,
Skarbie mój!

Moskwa, 2 marca 1931

Nie wiem, dużo to czy mało: 150 maili w sprawie ulubionych wierszy od
listopada 2005 do lipca 2006. Zakładam,że wielu miłośników Panny Poezji woli
książki od internetu, ale to i tak mało. Oj, ma rację nasza Noblistka... Zatem
nie usiłuję podsumowywać, lecz mam PROŚBĘ, WIELKĄ PROŚBĘ DO WSZYSTKICH:
PAMIĘTAJCIE O TŁUMACZACH, ZAWSZE PISZCIE ICH DANE, to TYLKO tyle i AŻ tyle.
Dzięki.

[magdaksp]

ryszard kapuścinski"zapis pewnej idei"

O tak
trwało długo
zanim nauczyłem się mysleć o człowieku
jako o człowieku
zanim odkryłem ten sposób myślenia
nim poszedłem ta drogą
w tym zbawczym kierunku
i mówiąc o człowieku albo rozmyślając o nim
przestałem zadawać pytania
czy jest biały czy czarny
anarchista czy monarchista
czciciel mody czy stęchlizny
swój czy obcy
a zacząłem pytać co w nim jest z człowieka

i czy jest

a takze pytałem czy byc człowiekiem to cos oczywistego co dzieje się samo przez
się czy tez trzeba ciagle do tego zmierzac nakłaniać się stale wzbudzać w sobie
chęć bycia człowiekeim

i odtad zacząłem szukac go
w jego odrębności
w jego wyłączności
chciałem sie zblizyć

przede wszystkim zblizyc się do niego w sobie
wewnątrz siebie samego
pragnąłem aby we mnie istniał
bez nalepek oznak chorągiewek
bez tomahawka
bez pióropusza

żeby odrzucił blaszna trabkę

uwielbiam ten ;D

[good_morning]

Pejzaż (Jerzy Hrasymowicz)

Mniej gatunków motyli
To czyste powietrze i szyby
Okna naszego zmotoryzowanego wnętrza
Pan docent tłumaczy królewnie

Która siedzi założywszy nogę na nogę
Jak górę na górę

Jej umysł wypuszcza dymek
I to jest wszystko na co się zdobywa

Pan docent jest szczęśliwy
Jego habilitowane ręce habilitują kierownicę
Razem z pejzażem

Przez roztargnienie biorą za hamulec
Kolano królewny habilitując je jednocześnie

Docenta drażnią tylko ptaki
Które nie są habilitowane
I brudzą roześmianą maskę wozu
Na postoju w naturze

Ptaki które wożą się
Na huśtwace nieba
Nad górami

Które mają wszystkie prace docenta
W bajecznie kolorowej dupie.

ups, literówka, ptak zjadł a: Harasymowicz/bt

[good_morning]

[sztuka.latania]

Oprócz całego mnóstwa z Baczyńskiego, jest jeden malutki Krzysztofa
Pieczyńskiego, który odcisnął się jakimś piętnem na moim życiu ....

***
a przecież niewykluczone
że biegnąc w deszczu skręcisz w bramę
i wejdziesz na piętro
będę siedział przy herbacie
zaklinając jej aromat w czas trwały kiedy staniesz w drzwiach
i oderwę się od kamienia
ja rzeźba co z rąk rzeźbiarza odeszła
i deszcz pobłogosławię
i ciebie że w me progi weszłaś


Pisany z pamięci może zawierać błędy :) Więc zapraszam do tomika Autora "Zebrane
z powietrza"

pozdrawiam serdecznie

check this out

[miss.capricorn]

Koniec świata
Rafał Wojaczek

To mogło być we wtorek albo w piątek
Niewykluczone też że w poniedziałek lub w środę
A również dobrze w czwartek sobotę czy niedzielę
W styczniu lecz także w lipcu zgódźmy się
Że to przecież nie jest takie ważne
W roku tysiąc dziewięćset sześćdziesiątym
Zdaje się - którymś rano lub o zmierzchu
W samo południe albo o północy
W pogodę słoneczną może w deszcz może w czas zamieci
Na własnym pasku powiesił się
Na czymś stosownym czy nie na rurze od bojlera
Dwudziestoiluśtamletni skończony alkoholik
Rafał Wojaczek syn
Edwarda i Elżbiety z domu Sobeckiej

[zmanka]

"List do Koryntian"
Gdybym mówił językami ludzi i aniołów,
a miłości bym nie miał,
stałbym się jak miedź brzęcząca
albo cymbał brzmiący.
Gdybym też miał dar prorokowania
i znał wszystkie tajemnice,
i posiadał wszelką wiedzę,
i wszelką [możliwą] wiarę, tak iżbym góry przenosił.
a miłości bym nie miał,
byłbym niczym.
I gdybym rozdał na jałmużnę całą majętność moją,
a ciało wystawił na spalenie,
lecz miłości bym nie miał,
nic bym nie zyskał.
Miłość cierpliwa jest,
łaskawa jest.
Miłość nie zazdrości,
nie szuka poklasku,
nie unosi się pychą
nie dopuszcza się bezwstydu,
nie szuka swego,
nie unosi się gniewem,
nie pamięta złego;
nie cieszy się z niesprawiedliwości,
lecz współweseli się z prawdą.
Wszystko znosi,
wszystkiemu wierzy,
we wszystkim pokłada nadzieję,
wszystko przetrzyma.
Miłość nigdy nie ustaje,
[nie jest] jak proroctwa, które się skończą,
albo jak dar języków, który zniknie,
lub jak wiedza, której zabraknie.
Po części bowiem tylko poznajemy,
po części prorokujemy.
Gdy zaś przyjdzie to, co jest doskonałe,
zniknie to, co jest tylko częściowe.
Gdy byłem dzieckiem,
mówiłem jak dziecko,
czułem jak dziecko,
myślałem jak dziecko.
Kiedy zaś stałem się mężem,
wyzbyłem się tego, co dziecięce.
Teraz widzimy jakby w zwierciadle, niejasno;
wtedy zaś [zobaczymy] twarzą w twarz:
Teraz poznaję po części,
wtedy zaś poznam tak, jak i zostałem poznany.
Tak więc trwają wiara, nadzieja, miłość - te trzy:
z nich zaś największa jest miłość.

[Gość: yot]

Ja
Było raz dziecko zabawne i tłuste. Umarło. Nie ma go nigdzie.
Biegało po domu, krzyczało. Są jeszcze jego fotografie w salonie.
Aż śmiać się i istnieć przestało, i nikt się nie zdziwił tej krzywdzie
choć było tak kochane i rozpieszczane.
Gdy z domu powoli znikło, obyło się jakoś bez płaczu i pisku.
Zabawki, sukienki, niepotrzebne pamiątki zalegają poddasze.
Mama nieraz i do późnej nocy czuwała nad jego kołyską,
a jednak dzisiaj, gdy je wspomina – nie płacze.

Nazywało się tak jak ja, więc wszyscy myślą, że ja to ono,
i nie usypali mu gróbka, choć takiego jak kopiec kreta.
To też płacze nocami w kominie, że je zapomniano, zgubiono,
że miejsce jego zajęła jakaś niedobra kobieta...

M. Pawlikowska-Jasnorzewska