Dodaj do ulubionych

Społeczeństwo w "Lalce"

IP: *.czestochowa.sdi.tpnet.pl 03.11.02, 19:12
Arystokracja w powieści ogólnie jest oceniana negatywnie. Jest pozbawiona
jakichkolwiek uczuć patriotycznych. Uważa, że jest stworzona do używania
życia, do zapewniania sobie wszelkich przyjemności. Inni są od tego żeby
pracować i dawać im pieniądze. Wszelkich ludzi pracy arystokraci traktują jak
gorszą rasę. Wyraźnie widać to na przykładzie Izabeli Żydzi są pracowici,
systematyczni i oszczędni. Pieniądze wydają mądrze z myślą o przyszłości.
Niemcy także są podobnie jak żydzi pracowici i systematyczni. Nie trwonią
pieniędzy na próżno. Przedstawicielem jest Mincel, właściciel sklepu, który
bardzo dobrze prosperuje. Świadczy to o jego mądrości i pracowitości. Ci
ludzie są oceniani pozytywnie przez Prusa.

Mieszczaństwo polskie natomiast jest oceniane bardzo źle. Klejn, Lisiecki,
Marczewski zachowują się tak samo jak arystokraci. Wszystkie pieniądze wydają
na zabawy, nie myślą o przyszłości. Swoją pracę traktują nieodpowiedzialnie.
Z taką postawą są zupełnie bezużyteczni dla kraju.

Jedynie Wokulski jest inny. On zajął się handlem i stara się w to wciągnąć
jak najwięcej ludzi, szczególnie Polaków. Robi to z myślą o przyszłości kraju
(praca organiczna). Pomaga także biednym wydobyć się z dołka.

Istnieje także zdeklasowana szlachta polska, która nie może się przystosować
do popowstaniowej rzeczywistości, tym samym nie przyczyniają się do rozwoju
kraju.

Ostatnią klasą jest biedota miejska. Będąc w skrajnej nędzy nie potrafi
wydobyć się na powierzchnie. Musi im ktoś pomóc i oni muszą też chcieć
pracować. Nie wolno pogodzić się ze swoim losem. Wokulski pomógł Mariannie,
Wysockiemu, Węgiełkowi i ci pracują dla dobra swojego i kraju.

Prus skrytykował społeczeństwo polskie. W kraju gdzie większość ludzi to
wyzyskiwacze, próżniacy i ci wyzyskiwanie biedacy nie może być dobrze.
Obserwuj wątek
    • Gość: Ciekawy Boharerzy w 'Lalce' IP: *.czestochowa.sdi.tpnet.pl 03.11.02, 19:58
      Ignacy Rzecki, człowiek sumienny i wymagający od innych systematycznej pracy,
      mieszka samotnie w skromnym pokoiku za sklepem. Jest to reprezentant
      poprzedniego romantycznego pokolenia, wierzy w gwiazdę Bonapartych, a swoje
      przemyślenia, wspomnienia oraz relacje z bieżących wydarzeń zapisuje w
      pamiętniku. Dzięki tym notatkom poznajemy dzieje autora pamiętnika.
      Pochodzi z ubogiej rodziny, wychowywał go ojciec, woźny w Komisji Spraw
      Wewnętrznych i ciotka. To ojciec wpoił mu kult Napoleona I - cesarza
      rozdającego chłopom ziemię, obalającego trony i przynoszącego ludziom wolność.
      Od najmłodszych lat pracował w sklepie Jana Mincla, Niemca z pochodzenia, który
      prowadził swój interes na sposób patriarchalny. Wraz z przyjacielem, Augustem
      Katzem, próbował w czyn wprowadzić romantyczne hasła wolności, równości i
      braterstwa i walczył w 1848 r. na Węgrzech. Po samobójczej śmierci Katza
      (patrioty, który nie mógł znieść myśli o klęsce powstania styczniowego) przez 2
      lata tułał się po Europie, wreszcie schwytany podczas próby przekroczenia
      granicy Królestwa rok spędził w więzieniu. Dzięki pomocy syna Mincla powrócił
      do Warszawy i sklepu. Do końca życia pozostał wierny swoim ideałom, naiwnie
      oczekując nowej koniunktury politycznej, w której raz jeszcze będzie można
      podjąć walkę o wolność. Idealistyczny, nierealny stosunek do życia przenosi
      również na sprawy prywatne. Uwielbiana przez starego subiekta pani Stawska
      wychodzi za mąż nie za Stacha, a za "lekkoducha" Mraczewskiego. Podziwiany
      Wokulski, który mógłby być, w zamyśle Rzeckiego, przywódcą w wielkiej narodowej
      sprawie, ginie z miłości do niegodnej go kobiety. Sklep, któremu oddał swe siły
      przeszedł w ręce Henryka Szlangbauma (Żyd, któ(R)ego ojciec lichwiarz z powodu
      odejścia syna od religii przodków wydziedziczył). Cały świat, wyhodowany w
      wyobraźni starego subiekta, runął. Umiera w przekonaniu, iż "non omnis moriar"
      (nie wszystek umrę).

      Stanisław Wokulski - bohater łączący w sobie cechy romantyka i pozytywisty.

      Główny bohater "Lalki" reprezentuje idealistów epoki pośredniej, z pogranicza
      romantyzmu i pozytywizmu. Od wczesnej młodości życie nie szczędziło mu
      cierpień, krzywd i poniżenia. Wybitnie zdolny został przez własnego ojca
      (szlachcica) zmuszony do upodlającej pracy w jadłodajni Hopfera. Tu jednak
      zetknął się ze studentami akademii medycznej, którzy zaszczepili mu romantyczny
      rewolucjonizm. To z kolei pchnęło go do powstania styczniowego. Otrzeźwiał na
      Syberii, zrozumiał, że idee romantyzmu przebrzmiały. Na wygnaniu zetknął się z
      wybitnymi uczonymi (Czerski, Czekanowski, Dybowski) i dzięki nauce poczuł się
      wreszcie człowiekiem wolnym. Szanowano go i podziwiano, a jego wynalazki
      znalazły uznanie w petersburskich towarzystwach naukowych. Pełen nowych sił i
      optymizmu powrócił do kraju, by mu służyć swą wiedzą. Tu jednak spotkało go
      rozczarowanie, nie zapomniano, że był subiektem. Z głodu i nędzy postanowił
      ożenić się z bogatą kupcową i u boku zazdrosnej i ograniczonej żony spędził 4
      lata. Czterdziestopięcioletniego kupca z apatii wyrwała miłość, którą pojmował
      na sposób romantyczny. Obiektem uczuć była panna Izabella. Mając świadomość
      dzielącej go od ideału różnicy społecznej, całą energię wykorzystywał, by
      zbliżyć się do ukochanej. Postanowił wzbogacić się (narażał życie, by zarobić
      300 tysięcy rubli), przyjął sposób życia sfer arystokratycznych (kupno klaczy
      wyścigowej, pojedynek z Krzeszowskim, udział w rautach, konieczność
      eksponowania blichtru zamożności, nauka j. angielskiego). Jednak zaślepienie
      miłosne nie zabiło w nim człowieka myślącego, dlatego też miłości towarzyszy
      rozdarcie wewnętrzne. Bezustannie walczy w nim pozytywista z romantykiem,
      społecznik ze skrajnym indywidualistą, idealista z racjonalista. Potrafił
      krytycznie ocenić wartość klasy do której popychało go uczucie. Jednak miłość
      spowodowała katastrofę. Kiedy zrezygnował z walki o uczucie panny Izabelli,
      zrezygnował też z egzystencji w społeczeństwie, które go nie rozumiało i
      odepchnęło. Stwarzając pozory samobójstwa (wysadzenie kamienia w ruinach
      zasławskiego zamku), testamentem pożegnał się z przyjaciółmi. Z wielu
      niedomówień można wnioskować, że wybrał pracownię Geista (uczonego dziwaka,
      który w Paryżu pracował nad wynalezieniem metalu lżejszego od powietrza) jako
      już jedyny życiowy cel.

      Julian Ochocki - najmłodszy idalista

      Tak jak dla Rzeckiego i Wokulskiego nie było miejsca w ówczesnym
      społeczeństwie, tak i nie znalazło się ono dla najmłodszego reprezentanta
      niepoprawnych marzycieli, Juliana Ochockiego. Urodził się w rodzinie
      spkrewnionej z arystokratycznymi rodami, wprawdie zbiedniałej, ale utrzymujące
      przyzwoity poziom życia. W porę dostrzeżono jego zdolności i umożliwiono
      zdobycie dyplomu dwu wyższych uczelni (wydziału przyrodniczego na uniwersytecie
      i mechanicznego na politechnice). Wychowany w pozytywistyvznym kulcie nauki,
      Ochocki wierzy w nieograniczone możliwości ludzkiego rozumu. Wrażliwy, zdolny i
      wykształcony marzy o zbuodwaniu latającej machiny. Marzenie to nie było
      fantastyczną mżonką, ale niedorzecznością była wiara wynalazcy o nadzwyczajnych
      możliwościach techniki w sferze pzrekształceń ustrojowych - młody człowiek
      wierzy, że cudowne odkrycie uszczęśliwi ludzkość.
      • Gość: asia Re: Boharerzy w 'Lalce' IP: *.in-addr.btopenworld.com 11.11.02, 23:54

        "Mieszczaństwo polskie natomiast jest oceniane bardzo źle. Klejn, Lisiecki,
        Marczewski zachowują się tak samo jak arystokraci. Wszystkie pieniądze
        wydają Na zabawy, nie myślą o przyszłości. Swoją pracę traktują
        nieodpowiedzialnie. Z taką postawą są zupełnie bezużyteczni dla kraju."

        Z tego, co pamiętam, to Mraczewski oczywiście jest bawidamkiem, traktuje
        kobiety z lekceważeniem i jest "letkiewicz". Ale dlaczego Lisieckiego i Klejna
        wrzuciłeś do tego samego worka. Na jakiej podstawie? Teraz pogrzebię w książce,
        żeby się jeszcze upewnić, ale coś mi się nie zgadza.

    • Gość: Melva Re: Społeczeństwo w 'Lalce' IP: *.neoplus.adsl.tpnet.pl 17.11.02, 12:39
      Bryka piszecie, czy co :)
      • stan.borys Re: Społeczeństwo w 'Lalce' 17.11.02, 12:42
        Zmieniły się nazwy i określenia, ale codzienność coraz bardziej przypomina
        czas opisany w Lalce.

Nie masz jeszcze konta? Zarejestruj się


Nakarm Pajacyka