Napiszmy maturę

[Gość: EWOK]

Proponuję temat pierwszy z mazowieckiego :
"Według mnie - napisał Witold Gombrowicz - literatura niepoważna usiłuje
rozwiązać problemy egzystencji. Literatura poważna je stawia. Rozważ te
słowa, odwołując się do wybranych utworów literackich z różnych epok."

Zaczynam :
Ważkie słowa jeśli padają z ust prześmiewcy. To tak jakby uznać, że to
Stańczyk w większym stopniu niż Skarga jest powołany do tego by dać
komentarz otaczającej nas rzeczywistości. Czy jednak da się ustawić poloneza
z par błazen - ponurak i poprowadzić go poprzez epoki? Każdy pisarz ma
ambicję stworzenia dzieła typu wash&go, zawierającego zarówno pytania jak i
odpowiedzi. Pewne epoki sprzyjają rozrywce, inne narodowowyzwoleńczemu
szarpaniu duszy, jeszcze inne namaszczonemu belferstwu.

[Gość: Nu!]

hihihi
i to by było na tyle - nie?
Obawiam się że matura z głowy.

[Gość: EWOK]

Założeniem wątku miała być twórczość zbiorowa. Jeśli nie masz nic
konstruktywnego do dodania to po co się odzywasz?

[agrafek]

Pewnie jest nauczycielem...;)

[Gość: Nu!]

W pewnym sensie ;)

Ale ale... nie jestem pewien czy dobrze rozumiem tok myśli EWOKA.

Bo ja to widzę tak:
Gombrowicz miał określoną wizję tego, czym powinna być
literatura - "Literatura poważna" to po prostu literatura
dobra, artystycznie i w ogóle. Niekoniecznie musi być poważna -
może być groteską, czymś humorystycznym.
"Literatura niepoważna" to literatura zła - po prostu.
To w zasadzie nie jest literatura, a coś nieudanego; bez
większej wartości.

""Według mnie - napisał Witold Gombrowicz - literatura niepoważna usiłuje
rozwiązać problemy egzystencji. Literatura poważna je stawia"

Mamy tu więc pewną definicję (chyba raczej jej zarys) literatury dobrej i złej.

Jakie nasuwają się w związku z tym pytania?

Czy ten wyróżnik (dydaktyzm) jest rzeczywiście przesądzający
o tym, czy dzieło literackie jest wartościowe ?

Czy zasada ta dotyczy całego okresu powstawania literatury (polskiej)?

Co z literaturą religijną?

i tak dalej i tak dalej

Jaki widzę problem związany z tym tematem, który może
uniemozliwić maturzyście napisanie sensownej pracy?

Ano taki, że na j. polskim nie omawia się w zasadzie
utworów ewidentnie złych, całkowicie zdezaktualizowanych.

Analogicznie, nie rozpatruje się utworów literackich
pod kątem ich ewentualnej słabizny, lecz podkreśla ich
literacką wartość...

Nie jestem więc pewien, czy maturzysta ma w ogóle jakąś
uprzednią, bardziej ugruntowaną refleksję nad tym, co
może przeczyniać się do tego, że utwór literacki jest
słaby ("niepoważny", nieważny).

[Gość: EWOK]

Ale dlaczego zakładać, że literatura niepoważna = nieważna? Ja bym na przykład
Monachomachię zaliczyła do literatury niepoważnej, zawsze odbierałam ją jako
groteskę pełną humorystycznych przerysowań, podobnie z "Kubusiem Fatalistą"
czy komediami de Bomarchais. A czy jest to literatura zła? Z kolei są dzieła
uznane, mające ambicje poruszenia dusz i umysłów, a ja uważam je za
grafomańskie niestety, np. Nieboska komedia. Kordian zresztą też jest dla mnie
niestrawną ramotą.

[Gość: Nu!]

Gość portalu: EWOK napisał(a):

> Ale dlaczego zakładać, że literatura niepoważna = nieważna? Ja bym na
przykład
> Monachomachię zaliczyła do literatury niepoważnej, zawsze odbierałam ją jako
> groteskę pełną humorystycznych przerysowań, podobnie z "Kubusiem Fatalistą"
> czy komediami de Bomarchais. A czy jest to literatura zła? Z kolei są dzieła
> uznane, mające ambicje poruszenia dusz i umysłów, a ja uważam je za
> grafomańskie niestety, np. Nieboska komedia. Kordian zresztą też jest dla
mnie
> niestrawną ramotą.

Gombrowicz z pewnością pisząc "poważna" miał na myśli - "dobra, dobrze napisana
o dużej wartości literackiej, artystycznej"
Niepoważna - "zła"

W tym się oczywiście kryła ironia, bo pod "niepoważna" każdy rozumie jakieś
jaja - takie skojarzenie. A tymczasem Gombrowicz jako "niepoważną" uważał też
śmiertelnie poważne, jakieś nawet łzy wyciskające dzieła.

Ta opozycja odpowiada (poniekąd) opozycji muzyka poważna ("klasyczna") -
popularna ("rozrywkowa").

I oczywiście są możliwe podnure dzieła pop i wesołe, figlarne "poważne".

Mimo wszystko rzecz sie tak prosto nie przedstawia, bo Gombrowicz
właściwie nie zajmował się (interesował, krytykował) literaturą trzeciorzędną,
lecz, jak sam mawiał, "pierszorzędną drugorzędną".

Ponieważ (w polskim kontekście) "literaturą niepoważną, która usiłuje
rozwiązać problemy egzystencji." są głównie ponure, smutne i śmiertelnie
poważne dzieła pozytywistycznie odchylone, niejako w kontraście
nazwanie właśnie tą część piśmienictwa literaturą "niepoważną" jest
prowokujące, śmieszne, dowcipne, itd.

Ale mam wrażenie, że wielu maturzystów nie połapie się w tej
zabawie w słowa i zrozumie rzecz dosłownie:
poważna - poważna
niepowazna - wesoła

i sensownej pracy nie napisze.

[Gość: EWOK]

No to fatalnie. Właśnie rozmawiałam z tegoroczną maturzystką, otóż po podaniu
tematów, polonistka w paru słowach komentowała każdy z nich, trochę
naprowadzając i tego Gombrowicza zinterpretowała tak jak ja to zrobiłam,
czyli, według Ciebie, błędnie. Na szczęscie "moja" maturzystka nie wybrała
tego tematu.

[Gość: Nu!]

Droga EWOK!
Ja nie jestem polonistą, może się mylę...
Ale nie widzę po prostu innej możliwości...
Gdybym był polonistą, odradzałbym pisania na ten temat maturzystom. Jeżeli mam rację, to szansa napisania pracy
całkowicie nie na temat jest ogromna.


Pamiętam, jak sam maturę zdawałem , że wszyscy najbardziej sie bali własnie takich "dziwnych" tematów, pozornie łatwych, a których NIE DA SIE NAPISAĆ bez
właściwego zrozumienia sensu zadania. Nauczycielki
też ostrzegały, że napisanie nawet dużej i "ładnej"
pracy nie na temat to katastrofa.

Pamietam też, że raz na jakiś czas wśród tematów maturalnych
pojawiają sie takie dziwolągi.

Pamietam, że widziałem raz temat z wielkim błędem merytorycznym (chyba niesprostowanym), w którym przy -
pisano cytat Rilkego komuś innemu.

Byłbym wdzięczy, gdybyś mogła zapytać jakiegąś polonistkę,
ja ona by sobie wyobrazała rozwinięcie tak zrozumianego tematu??

I co będzie, jak okaże się, że temat został błędnie
zrozumiany.

Nawiasem mówiąc nie zdziwiłbym się, gdyby nauczycielki
go źle zrozumiały, bo ta wypowiedź Gombrowicza - prześmiewcy
jest "antybelferska" i "antypedagogiczna".

I co wtedy?

P.S.
Ponieważ nauczycielki TEŻ nie znały tematów przed otwarciem
kopert, mogły się pomylić "z tych nerw". :)))

Pozdrawiam

[Gość: laki]

Gość portalu: Nu! napisał(a):

> Gość portalu: EWOK napisał(a):
>
> > Ale dlaczego zakładać, że literatura niepoważna = nieważna? Ja bym na
> przykład
> > Monachomachię zaliczyła do literatury niepoważnej, zawsze odbierałam ją ja
> ko
> > groteskę pełną humorystycznych przerysowań, podobnie z "Kubusiem Fatalistą
> "
> > czy komediami de Bomarchais. A czy jest to literatura zła? Z kolei są dzie
> ła
> > uznane, mające ambicje poruszenia dusz i umysłów, a ja uważam je za
> > grafomańskie niestety, np. Nieboska komedia. Kordian zresztą też jest dla
> mnie
> > niestrawną ramotą.
>
> Gombrowicz z pewnością pisząc "poważna" miał na myśli - "dobra, dobrze
napisana
> o dużej wartości literackiej, artystycznej"
> Niepoważna - "zła"
>
> W tym się oczywiście kryła ironia, bo pod "niepoważna" każdy rozumie jakieś
> jaja - takie skojarzenie. A tymczasem Gombrowicz jako "niepoważną" uważał też
> śmiertelnie poważne, jakieś nawet łzy wyciskające dzieła.
>
> Ta opozycja odpowiada (poniekąd) opozycji muzyka poważna ("klasyczna") -
> popularna ("rozrywkowa").
>
> I oczywiście są możliwe podnure dzieła pop i wesołe, figlarne "poważne".
>
> Mimo wszystko rzecz sie tak prosto nie przedstawia, bo Gombrowicz
> właściwie nie zajmował się (interesował, krytykował) literaturą trzeciorzędną,
> lecz, jak sam mawiał, "pierszorzędną drugorzędną".
>
> Ponieważ (w polskim kontekście) "literaturą niepoważną, która usiłuje
> rozwiązać problemy egzystencji." są głównie ponure, smutne i śmiertelnie
> poważne dzieła pozytywistycznie odchylone, niejako w kontraście
> nazwanie właśnie tą część piśmienictwa literaturą "niepoważną" jest
> prowokujące, śmieszne, dowcipne, itd.
>
> Ale mam wrażenie, że wielu maturzystów nie połapie się w tej
> zabawie w słowa i zrozumie rzecz dosłownie:
> poważna - poważna
> niepowazna - wesoła
>
> i sensownej pracy nie napisze.

Dla uczniów, tak mi się przynajmniej wydaje, którzy skłonni są do raczej
twórczego myślenia i do przeprowadzania własnych analiz i dochodzenia do
własnych wniosków, mógł to być temat ciekawy. Dla tych natomiast, którzy wykuli
epoki oraz nauczyli się myśleć pewnymi schematami (czyli, jeśli w temacie pada
hasło "miłość" to posłużyć się trzeba tymi i tymi tytułami, najlepiej po
conajmniej jednym z każdej epoki) temat ten nie był najlepszym. Można się
oczywiście oburzać, że to jest temat trudny do rozszyfowania, że łatwo go źle
odczytać (a wtedy to katastrofa), ale czy podobnie nie oburzamy się, gdy
pojawiają się tamaty nie zmuszające w ogóle do samodzielnego myślenia, a tylko
do wymieniania kolejnych dzieł z kolejnych epok w odniesieniu do jakiegoś hasła
typu "miłość", "patriotyzm", "nienawiść", "poświęcenie". To jest w ogól pytanie
o to, jaka powinna być matura. I jakie, w takim wypadku, powinno być
przygotowywanie do matury, w szkołąch, na lekcjach. Mnie by odpowiadał bardziej
taki model, w którym w szkołach nakłaniano by raczej do własnych analiz i
własnych przemyśleń, tak by uczeń potrafił się swobodnie wypowiadać i twórczo,
nawet gdyby miało się to odbyć kosztem ilości "przerobionych" Wybitnych Dzieł.
Tak na marginesie, sam maturę będę pisać dopiero za rok, ale ten temat wydaje
mi się ciekawy, głównie jednak dlatego, iż cenię Gombrowicza, a teraz właśnie
jestem w trakcie czytania jego Dzienników. Więc dla mnie nawet szkoda, że temat
taki się już pojawił (poza tym nie jestem jednak z mazowieckiego, a tym chyba
on był).
Moja interpretacja byłaby, pokrótce, taka. do zdania tego należy podejść jakby
od końca. Czyli skupić się na tym, czy dany utwór "daje odpowiedź", czy
też "stawia pytanie". Według Gombrowicza właściwe jest oczywiście
tylko "stawianie pytań" - w tym dopatruje się sensu sztuki i literatury. I to
nazaywa "poważnym". Reszta, a więc utwory z zawartą w treści odpowiedzią,
przesłaniem, wskazaniem drogi itp. nie mogą być traktowane poważnie. Bo
przecież literatura, dobra literatura, zajmuje się sprawami niemożliwymi do
łatwego zrozumienia, do udzielenia na nie prostej odpowiedzi. Itd...
Temat ten wydał by mi się atrakcyjny głównie z tego powodu, że znając
upodobania literackie Gombrowicza (Dzienniki) możnaby się było nimi zasugerować
w pisaniu pracy i na ich podstawie uznać co wg niego było poważne (czyli
stawiało pytania) a co niepoważne (odpowiedzi). Np niepoważnym byłby
Sienkiewicz, choć jego niepowaga była wyborna. Zresztą, wg myślenie
Gombrowicza, prawie wszyscy pisarze, z wyjątkiem Gombrowicza i paru może
innych, byli w mniejszym lub większy stopniu niepoważni. Ale tym nie należałoby
się chyba już kierować...

[Gość: jojop]

> Moja interpretacja byłaby, pokrótce, taka. do zdania tego należy podejść
jakby
> od końca. Czyli skupić się na tym, czy dany utwór "daje odpowiedź", czy
> też "stawia pytanie".

Mi sie natomiast wydaje, ze to nie utwor stawia pytanie, lecz autor tego utworu.

[Gość: Nu!]

Gość portalu: jojop napisał(a):

> > Moja interpretacja byłaby, pokrótce, taka. do zdania tego należy podejść
> jakby
> > od końca. Czyli skupić się na tym, czy dany utwór "daje odpowiedź", czy
> > też "stawia pytanie".
>


> Mi sie natomiast wydaje, ze to nie utwor stawia pytanie, lecz autor tego utworu
> .
Jednak chyba utwór. Analizując utwory literackie powinno się
raczej abstrachować od autora. Przecież związek autora z
dziełem może byc niejasny. Podobnie z tak zwanym podmiotem lirycznym w wierszu.
Trzeba naprawdę dobrze znać poglądy autora, całość jego twórczości, itd.,
żeby móc mieć pewność, że oto dana myśl, dane "pytanie"
jest bezpośrednią wypowiedzą autorską. To jest oczywiście
możliwe, ale rozpatrywanie dzieła literackiego w izolacji
od osoby autora ma zdecydowane pierwszeństwo (tak sobie myślę)
Pozdrawiam

[Gość: Nu!]

No tak, ale popatrz co pisze EWOK. Sami nauczyciele
komentując temat maturalny sugerowali, że wypowieź tą
należy rozumiec dosłownie. Co wtedy byś zrobił?


Pamiętam, że jak chodziłem jeszcze do szkoły, siedząc w
"kiblu" pomagaliśmy tym, którzy pisali zdaje się próbną
(chyba) maturę. I oto okazało się, że temat brzmi:
"ustosunkuj sie do zdania A. Camusa:
>Człowiek godny jest bardziej pocisku niż pogardy>"

(Mniej więcej tak to brzmiało) No więc sie pociłem,
żeby pomóc jakoś kolegom w potrzebie - nie pamietam co tam wypłodziłem.

Oczywiście okazało się, że nie stało w temacie "pocisku",
lecz podziwu".

:)))

[jimka1984]

Jestem tegoroczną maturzystką, wybrałam właśnie ten temat i podobno dostałam
piątke, więc moze w skrócie napiszę jak ja ten temat zrozumiałam. może jeszcze
warto wspomnieć,że jestem wielbicielką twórczości Gombrowicza, więc o lepszym
temacie nie mogłam marzyć.

Motto:
"I cóż z tego,że każdy z nas poszcególnie biorąc jest całkowicie
trzeźwy,rozsądny i zrównoważony, jeżeli wszyscy razem jesteśmy olbrzymim
szaleńcem co tarza się, ryczy, wije, naprzód pędzi, granice własne
przekraczając i wyrywając siebie z siebie"
monolog Henryka ze "Ślubu" W.Gombrowicza

Myślę,że wszystkie dzieła literackie, jak i teatralne, filmowe, plastyczne
poruszają problemy ludzkiej egzystencji lub trudności związane z wiarą w Boga.
Nawet gdy autor wypowiada się na temat samotności, to przecież problem samotnej
jednsotki jest związany właśnie z tym opuszczeniem przez Boga i innego
człowieka. A gdy poeta czy malarz kreśli piórem lub słowem krajobraz, to za
jego pomocą stosując psychizację karjobrazu chce wyrazić swoje włąsne odczucia.
Problemy związane z relacjami międzyludzkimi lub związkiem człowieka z Bogiem
są nierozwiązywalne tak jak konflikty tragiczne. Zazwyczaj ścierają sie ze soba
jakieś dwie wartości etyczne lub autor stawia pytania, na które brak
odpowiedzi. Dlatego uważam,że próba rozwiązania problemów egzystencji jest
niepoważna, zgadzam sie z Witoldem Gombrowiczem i jego stwierdzeniem"tu wstawic
cytat".

Dalej jako przykłądy powaznych utworów podałam Ks.Hioba, Ewangelie, Wiersze
Anny Kamieńskiej z cykLu "Pytania do Hioba", obraz Eugeniusza
Stankiewicza "Zrób to sam", "Thanatos" J.Malczewskiego, "Makbeta"
SZekspira, "Zbrodnie i karę" Dostojewskiego, "Mistrza i Małgorzatę"
Bułhakowa,"Nowy wspaniały świat" Huxleya, "Rok 1984" i "Folwark zwierzęcy"
Orwella,
"Ślub", "Iwonę, księzniczkę Burgunda", "Ferdydurke", "Dzienniki" Gombrowicza, a
za literature niepowazna uznałam powiesci Paulo Coelho jak np. "Weronika
postanawia umrzeć" i "Na brzegu rzeki PIedry usiadlam i plakalam".

jako argument na to,ze lit. jest powazna uznawalam,ze nie rozwiązuje problemow,
a nawet nie probuje ich rozwiazac-tylko je stawia-czyli wszystko zgodnie z
mysla Gombrowicza. jesli ktos ma jakies pytania-slucham...

chyba udało mi sie przekonac moja Polonistke, sprawdze to tak na pewno we
wtorek podczas ogloszenia wynikow.

Alexandra from Wonderland

Jaaaaa ja mam pytanie!

[Gość: Nu!]

Jak sobie poradziłaś z zagadnieniem literatury religijnej?
To taki typ literatury, który jakby nie pasuje do tego schematu... (średniowiecze, itd.)

[Gość: [e-mail]]

szczerze mowiąc od literatury antycznej przeszlam od razu do "Mistrza i
małgorzaty" poprzez Pilata-wszak jest w ewangelii, a potem dzieki Pilatowi i
temu ze wybral wladze zamiast sprawiedliwosci przeszlam na "makbeta". tym oto
sposobem zgrabnie ominelam sredniowiecze, ktorego nie lubie i nie mialam
pomyslu na utwor z tej epoki. sredniowiecze jest zbyt tendencyjne i chyba
naiwne.
jesli jeszcze cos, sluze odpowiedziami
Aleksandra
> Jak sobie poradziłaś z zagadnieniem literatury religijnej?
> To taki typ literatury, który jakby nie pasuje do tego schematu...
(średniowiec
> ze, itd.)

[Gość: Nu!]

A nie kusiło Cię, żeby popolemizować z Mistrzem?
Tak tylko pytam, bo maturę i tak masz na piątkę :))
Aha - czy dużo osób wybrało też ten temat?

[jimka1984]

Witam ponownie!
popolemizowac? w jakim sensie? co mialabym tam zanegowac?
na mojej sali wybraly ten temat 3 osoby na jakies 100 osob, na innej sali 2
osoby. w woj. mazowieckim najrzadziej wybieranym tematem była analiza wiersza,
a zaraz po analizie wlasnie temat z Gombrowiczem.
a co do piątki-to jest ona nieoficjalna-nie uwierze dopóki nie zobaczę!
pozdrawiam
i czekam na odpowiedź...
aleksandra

[jimka1984]

E! glupia jestem1
nie zrozumialam pytania:
myslalam ze chodzi Ci o bulhakowa!
nie, nie kusilo, bo ja sie z nim zgadzam, a poza tym jak wielbicielka W.G.
mogłaby sie z Nim nie zgodzic????
pozdrawiam
A.

[Gość: laki]

Gombrowiczowi nie podobałoby się chyba, gdyby ktoś nazwał się
jego "wielbicielem". Przecież z tym w końcu on walczył, z tymi Bożkami Kultury
i Literatury, których się bardziej "wyznaje i słucha" aniżeli "analizuje i
odnosi się" do nich.
Ale to tak na marginesie...
Być może się mylę, choć pospierałbym się.

[jimka1984]

Wiesz, ja nie jestem bezkrytyczną wielbicielką-myślę,że ttrudno jest czytać
Gombrowicza i nie analizować jego myśli. wydaję mi sie,że isntniejes spora
różnica między wielbicielem Ich Troje a wielbicielem Gombrowicza. Może
rzeczywiście źle się wyraziłam używając słowa wielbiciel-może powinnam napisac-
stała czytelniczka, nie wiem,ale to tylko słowa, do nich też nie można
przywiązywać zbyt wielkiej roli czy wagi- "słowa, słowa, słowa"-jesli kolega
wie skąd to cytat.
czuję się troche urażona oskarżeniem o bezmyślność.
A.

[Gość: laki]

jimka1984 napisała:

> Wiesz, ja nie jestem bezkrytyczną wielbicielką-myślę,że ttrudno jest czytać
> Gombrowicza i nie analizować jego myśli. wydaję mi sie,że isntniejes spora
> różnica między wielbicielem Ich Troje a wielbicielem Gombrowicza.
LAKI: Nie ma żadnej. Wielbienie jest pochodną zachwytu, a zachwyt jest skutkiem
przekonania o swej małości względem jakiejś innej wspaniałej Wielkości. A
wielbić można wszystko. Wielbienie to po prostu efekt przejścia ze
stanu "myślę" do stanu "mam gust".
Może
> rzeczywiście źle się wyraziłam używając słowa wielbiciel-może powinnam
napisac-
> stała czytelniczka, nie wiem,ale to tylko słowa, do nich też nie można
> przywiązywać zbyt wielkiej roli czy wagi- "słowa, słowa, słowa"-jesli kolega
> wie skąd to cytat.
LAKI: Oczywiście to, co powyżej piszę i to, co poprzednio napisałem jest ostre
i ofensywne, ale tak chyba w dyskusji lepiej. Mimo wszystko, bo czasem i sam
mam wrażenie, że pisząc wyzwalają się złe emocje. A może to i dobrze - dla
pisania nie dla nas?
> czuję się troche urażona oskarżeniem o bezmyślność.
> A.
LAKI: Napisałem tak gdzieś? W takim razie przepraszam.

[jimka1984]

aha, czekam na ta polemikę z utęsknieniem!


"niech kształt mój rodzi się ze mnie, niech nie bęzie zrobiony mi!!!!!!"

[Gość: Nu!]

jimka1984 napisała:

> E! glupia jestem1
> nie zrozumialam pytania:
> myslalam ze chodzi Ci o bulhakowa!
> nie, nie kusilo, bo ja sie z nim zgadzam, a poza tym jak wielbicielka W.G.
> mogłaby sie z Nim nie zgodzic????
> pozdrawiam
> A.

Aha - fajnie.
Ale jednak można gdzieś szpileczkę jakąś wbić, tak pro forma :))

na przykład w pojęcie "literatura"
albo w "stawianie problemów"...

Na przykład można spróbować argumentować, że literatura
nie odwołuje się tylko do mózgu ("problemy") ale do
całej osobowości... I przywołać starozytną teorię, która
mówiła o katharsis jako efekcie, który ma na celu sztuka (tragedia bodajże).


Pozwolę sobie na żarcik:

"Sztuka niepoważna stawia problemy egzystencjalne.
Sztuka poważna wywołuje katharsis."

:))
Pozdrawiam!

[jimka1984]

A co mi szkodzi! napiszę poprawke! jak sie dziś dowiedziałam, dostalam 6 a nie
5 z polskiego...
hihi
przepraszam,ale tak sie cieszę,ze nie moglam sie nie pochwalic. tak,wiem ze
chwalenie jest złe i prowadzi do próżnosci...

[Gość: laki]

jimka1984 napisała:

> Wiesz, ja nie jestem bezkrytyczną wielbicielką-myślę,że ttrudno jest czytać
> Gombrowicza i nie analizować jego myśli. wydaję mi sie,że isntniejes spora
> różnica między wielbicielem Ich Troje a wielbicielem Gombrowicza.
LAKI: Nie ma żadnej. Wielbienie jest pochodną zachwytu, a zachwyt jest skutkiem
przekonania o swej małości względem jakiejś innej wspaniałej Wielkości. A
wielbić można wszystko. Wielbienie to po prostu efekt przejścia ze
stanu "myślę" do stanu "mam gust".
Może
> rzeczywiście źle się wyraziłam używając słowa wielbiciel-może powinnam
napisac-
> stała czytelniczka, nie wiem,ale to tylko słowa, do nich też nie można
> przywiązywać zbyt wielkiej roli czy wagi- "słowa, słowa, słowa"-jesli kolega
> wie skąd to cytat.
LAKI: Oczywiście to, co powyżej piszę i to, co poprzednio napisałem jest ostre
i ofensywne, ale tak chyba w dyskusji lepiej. Mimo wszystko, bo czasem i sam
mam wrażenie, że pisząc wyzwalają się złe emocje. A może to i dobrze - dla
pisania nie dla nas?
> czuję się troche urażona oskarżeniem o bezmyślność.
> A.
LAKI: Napisałem tak gdzieś? W takim razie przepraszam.