Milan Kundera

[sztuka.latania]

Lubicie czy nie? Za co lubicie? Za co nie lubicie?

[Gość: zazdrosnica]

strasznie lubicie, czuję do niego ogólny sentyment bo czytałam 'Nieznośną
lekkosć...' w waznym dla mnie momencie życia tzn. na przełomie matury i studiów
kiedy to też napotkałam swoją pierwszą miłość.

[uzi80]

hihi..ja tez wtedy. wlasciwie to na pierwszym roku studiow chyba. najbardziej
lubie za to, ze facet potrafi patrzec na rzeczywistosc jak mezczyzna i jak
kobieta. ktory facet to potrafi??

[Gość: w.]

wulgarny jest chwilami, pisze o seksie jak o czynnosci fizjologicznej, ale Czesi
to tak maja chyba,
nie mniej szanuje jego proze, pełną lirycznej goryczy,ironii i groteski

[gaudia]

pisze książki dla chłopaków

a jam jest baba

[daggy4]

lubicie bardzo za lekkosc........pisania :)

[iwka_j]

Oj lubimy, lubimy! Czytalam tylko dwie jego ksiazki i obie bardzo mi sie
podobaly. Lubie jego spojrzenie na swiat, ciekawe postacie oraz atmosfere w
tych powiesciach...

[tsun_am]

lubicie. wybitny pisarz. Najbardziej: "Nieśmiertelność". Za to "nieznośna
lekkość bytu" lekko irytujaca.

[sigrid.storrada]

dla mnie nie tyle "Nieznośna lekkość bytu", co główny bohater budzi irytację:)
ale lubię tę książkę. Podobają mi się zwłaszcza jak losy głównych bohaterów
splatają się z historią.
Z tego samego powodu lubię też "Żart".

[jazzfoxy]

Lubię. Mam duży sentyment. Szczególnie polecam "Żart".
Trochę było już na jego temat:
forum.gazeta.pl/forum/72,2.html?f=151&w=50942162&a=51278108

[Gość: Agresja]

Ja narazioe czytałam tylko Żart i bardzo mi się podobał :))

[tsun_am]

hmmm, główna bohaterka też mnie lekko wkurzała:-)

[easz]

Lubię, dosyć. Podobała mi się <Księga śmiechu i zapomnienia>, a zwłaszcza
utkwiło w pamięci opowiadanie? <Litost>. Czy rzeczywiście nie ma polskiego
odpowiednika nazwy tego uczucia;)?.. Mam wrażenie, że ostatnio coraz częściej
miewam podobne stany w obecności niektórych bliźnich...

[mieszkowamama]

Witam się najpierw, bo pierwszy raz się odważam pisać ;)
Kunderę bardzo sobie cenię. Czytałam 2 książki zaledwie jego, "Nieśmiertleność"
i "Nieznośną lekkość bytu", ale teraz czas wrócić do niego, bo już tyle lat
minęło....

[sztuka.latania]

To sa dwie, ktore mi sie najbardziej podobaly. Poniewaz poza fabula pokazuje, ze
ma jednak cos wiecej do powiedzenia. "Zart" i "zycie jest gdzie indziej" raczej
po mnie splynely, "Ksiege smiechu i zapomnienia" zaczelam i odlozylam, bo
wkurzylam sie, ze po raz kolejny pokazuje takiego samego bohatera - faceta, dla
ktorego jest zrozumiale, ze seks i milosc to dwie rozne sprawy, ktory to facet
niepotrafi wytlumaczyc tego kobiecie, ktora kocha ... bla bla... to niesamowite,
jak wielkim problemem egzystencjanym jest dla niego seks i ile mu poswieca miejsca.
Ale ma fajne momenty :)

[cien_wiatru]

Uwielbiam " Nieznosna lekkosc bytu " i " Zart ".

Natomiast nie podobaja mi sie jego ostatnie ksiazki : Powolnosc, Tozsamosc i
Niewiedza.

[tsun_am]

A to częste "zafiksowanie" na jakimś temacie pisarzy, i to nawet największych.
Niemal każdy zreszta ma jakąs manierę, albo powtarzajace sie symbole, elementy,
postaci. Np Murakami też ma jakies swoje obsesje - np. znika kobieta, postać
cynicznego, wyrachowanego czlowieka, ucieleśnienia zła wręcz. To co napisałaś o
Kunderze też jest trafne, no literatura feministyczna bym tego nie nazwała:-))
i drażni mnie ten element, ale trzeba mu przynać, że i tak jest świetny.

[sztuka.latania]

Chodzi o to, ze zastanawiam sie, czy nie mnozyl ksiazek bez potrzeby ;) czy jest
sens powtarzac te same fabuly, bo przeciez mocno sie powtarza w tym co pisze i
czy to zafiksowanie nie ogranicza go za bardzo, Murakamiego dwie ksiazki do tej
pory czytalam, trzecia z tego, co zdazylam przeczytac na okladce, zdradza, ze
wlasnie on tez bazuje zasadniczo na tym samym pomysle. Po pewnym czasie pisarz
staje sie wiec przewidywalny, nie zaskakuje, nic juz nowego nie mowi ...

[Gość: joszte]

nie przyszloby mi do glowy porownanie kundery z murakamim.
moze to kwestia latwosci zrozumienia slowianina-czecha wobec jednak totalnie
innej rzeczywistosci japonczyka-azjaty, ale kundera jest wedlug mnie
nieporownywalnie 'glebszy' od murakamiego.

[tsun_am]

Zauważ, że porównujemy tych dwóch autorów pod tylko jednym wąskim aspektem,
tego, że niektórzy autorzy w wielu swoich książkach powtarzaja jakieś motywy,
symbole, czasem postaci. Co do "głębi" obydwóch - nawet nie będę próbowac się
wypowiadać, bo to niezmiernie głębokie i szerokie pojęcie.

[Gość: joszte]

fakt. jesli porownanie dotyczy wylacznie aspektu powtarzalnosci motywu/motywow,
to racja, to jeszcze mozna porownywac.
:)

[sztuka.latania]

Choc, czemu by ich nie porownywac tak w ogole? Nie tylko pod haslem powtorek
motywowo w powiesciach, mozna ich tez porownac pod wzgledem fiksacji na punkcie
seksu i jego znacznego miejsca w poowiesciach, swoja droga to staje sie juz
nudne we wspolczesnej literaturze, niedopowiedzenia dodaja smaku i poruszaja
wyobraznie a tu ... ale to tylko moje zdanie ...

[formaprzetrwalnikowa]

bardzo.
głownie za to, jak pisze o kobietach (ciekawe, która baba mu o babskich
sekretach pwoiedziała... ja bym się do neiktórych spraw chyba tylko na
torturach przyznała ;-))
i o miłosci.
Moja pierwsza ksiązka Kundery- Walc pozegnalny do spólki z następną 'Smieszne
miłosci' pozostają od lat na topie. do tego stopnia, ze nie odwazyłam się ich
przeczyatc jeszcze raz ;-)
Nr 3 to 'Zycie jest gdzie indziej'.
Potem gdzies się pałętają Nieznośna lekkość bytu i Księga śmiechu i
zapomnienia.
Reszta ksiązek nie zrobiła na mnie tak wielkiego wrazenia.
Zart dogłębnie mnie znudził. Podobnie jak Niewiedza

[joszte]

racja. tez sie zastanawialm nad tym skad mial taka dobtra informatorke i jak to
w ogole mozliwe ze az tyle z tego 'przekazu' zrozumial!? mysle, ze pod tym
wzgledem to fenomen.
a 'zart' stawiam na drugim miejscu, po 'nieznosnej..'.

pozdrawiam!

[azha]

(koleżanka na studiach jak zobaczyła starą, zniszczoną okładkę 'walca
pożegnalnego' powiedziała - to chyba musi być nudne...)

Kundera ma trafność spostrzerzeń, łatwosć opisywania rzeczywistości, wiedzę o
ludziach, bezpruderyjność, ironię i taką 'mądrość po cichu'.

I zawsze czuję dyskomfort, że za chwilę się książka skończy.

[stefan_waldek]

sorry za brak rozbudowanych uzasadnień, ale ten.

jestem wielkim fanem "żartu", zrobił na mnie kolosalne wrażenie. niuanse
interpersonalne zarysowane kapitalnie i w tle wielka historia i idee. wiem,
brzmi trywialnie, ale wg mnie to jest wielka rzecz.

za to 'n.l.b" owszem, ale wg mnie słabsze, drażnił mnie nieco
przechył "postmodernistyczny" w jej konstrukcji.

"życie jest gdzie indziej" - nie doczytałem do końca (juz nie pamiętam
dlaczego, ale widać nie zawładnęło mną :-), lubie za to "śmieszne miłości".

i jeszcze ze dwa jakieś eseje, b. dobre, ale sczegółow nie pamiętam.

[amatorka_wisni]

Bardzo mi sie podobały "Nieśmiertelność" i "Nieznośna lekkość bytu".Dlaczego?
Cały czas się zastanawiam i nie znajduję trafnych określeń.
Zachwycił mnie jego esej "O sztuce powieści" - bardzo zajmujące rozważania o
wyobraźni w powieści - pod jego wpływem przeczytałam "Gargantuę i Pantagruela",
a potem powrót do baśni z dzieciństwa...itd, itp.

[troubleska]

Lubicie.

Za imponderabilia. Czytałam Żart, Nieznośną lekkość bytu (to akurat bez
fajerwerków), i Ignorance, która zrobiła na mnie spore wrażenie.
Księga śmiechów i zapomnienia czeka w kolejce.

[itek1]

Bardzo lubicie- za jaja, umiejetnosc trafienia w sedno, jasnosc tresci i konsztownosc formy. Z wczesnych rzeczy szczegolnie lubimy Smieszne milosci oraz Walc pozegnalny, a z poznych Tozsamosc i Ignorancje.

[pomme]

ja czytałam w liceum, wtedy mi się bardzo podobał i przeczytałam wszystko co
było dostepne w bibliotece, ale to było tak z 15 lat temu, jakos nie weryfikuję
czy nadal lubicie:-)

[golemno]

Dla mnie Nieznosna lekkosc bytu to jeden z najlepszych tytulow jakie slyszalam. A sama ksiazka jest
niezla, ale nie zrobila na mnie wrazenia, jakie oczekiwalam. Moze to przez to, ze mieszkalam jakis czas
w Czechach a potem w Polsce a w Polsce wszyscy pytali sie na Kundere. Wiec probowalam znalezc ta
ksiazke w ksiegarniach, w bibliotece (w j. czeskim), ale nie udalo mi sie. Z tego co wiem, to ostatnio
dodrukowano ja w Czechach, bo brakowala na polkach w ksiegarniach. No i w koncu znalazlam u
znajomych w polskim wydaniu z lat 80, pisane malymi, czasami prawie nieczytelnymi literkami - chyba
drugi obieg. I mialam wrazenie, ze za duzo slyszalam tych ochow i achow, i mialam jakies wygorowane
oczekiwania. Zreszta taki sam stosunek mam do Hrabala, za to lubie innych czeskich autorow, ktorych
ksiazki niestety nie zostaly przetlumaczone.
Ale po tym jak czytam wasze posty chyba powinnam siegnac znow po Kundere, moze po inny tytul...
(ale wlasnie, ten tytul...)