MAŁY KSIĄŻĘ

[livia_m]

POZYCJA NIEŚMIERTELNA.
LUBIĘ DO NIEJ WRACAĆ. WTEDY ZACZYNAM DOCENIAĆ ŚWIAT.
A CO WY NA TO?

[kalamburka_89]

Kiedy czytałam za pierwszym razem zanudziłam się na śmierć (no, prawie, bo
jeszcze żyję). Za drugim razem więcej zrozumiałam. A kiedy przerabialiśmy jako
lekturę na lekcji języka polskiego to mogłam zrozumieć wszystkie metafory i
zrozmuiałam, że jest to książka niewątpliwie wybitna i jednocześnie jedna z
najważniejszych dla mnie.

[Gość: Misiunia]

Jedna z najpiękniejszych książek jakie czytałam. Pierwszy raz jak miałam 6 lat-
zobaczyłam wtedy tylko magiczną śliczną bajkę. A z każdym kolejnym czytaniem
tej książki rozumiałam więcej i więcej...aż znalazłam przepis na życie.

[fioletka]

Mi się najbardziej w Małym Księciu podobało oswajanie :)))

Fioletka

WIELKI MAŁY KSIĄŻĘ

[Gość: Grzech]

Ta książka - jak już wyżej wspomniano - jest nieśmiertelna. A jeśli
nieśmiertelna to jest ona duszą. Ta z kolei jest święta - a suma tych "rzeczy"
daje nam S Z T U K Ę.
Nie wiem, co wolałbym: znakomity film czy cudną, kojącą muzykę - jedno wiem na
pewno: wolę takie książki jak de Saint Exupery'ego.
Tę książeczkę winno się dopiero czytać po ukończeniu 20 roku życia. A potem co
klika lat, aż do śmierci.
Kiedyś myślalem, że to jakieś teksty dla dziewczyn, które lubią mieć spocone
oczy. Dopiero po jakims czasie mnie spadł pancerz z powiek.
Taka literatura to SZTUKA.
A autor-człowiek-mężczyzna-mąż-pilot jest niezwykłą zagadką.
Grzegorz Hajduk

[kalamburka_89]

A ja jestem zdania, że pierwszy raz "Małego Księcia" można przeczytać nawet
przy nauce czytania, a potem, to już się zgadzam, że co kilka lat, aż do
śmierci. Bo nie ma nic przyjemniejszego niż odkrywanie za każdym razem czegoś
nowego. I niż świadomość, że nigdy do końca się wszystkiego nie odkryje.

[Gość: Grzech]

Pisząc, że po ukończeniu 20 roku życia, myślałem o tym, że w tym wieku można
się pokusić o zrozumienie większości wątków.
Oczywiście, "Małego Księcia" można też czytać w młodszym wieku.
Nie chciałem w ten sposób nikogo zniechęcić - a mogło tak to zostać odczytane.
Zatem: losy tego wiecznego chłopca można podawać do stołu o każdej porze życia
(czytelniczego).
Grzegorz Hajduk

[praktycznyprzewodnik]

A ja fragment o kupcu sprzedającym tabletki od których nie chciało sie pić
dałam jako motto swej pracy podyplomowej "NPR - w opinii nauczycieli".

[franula]

Ale ja czytalam jako dziecko to mi sie okropnie nie podobala tak "nietypowa
bajka' - coz dzieci sa konserwatywne (Andersna tez nie lubilam...)
wiec se mozna zniechecic w dziecinstwie

[Gość: Grzech]

Ja Andersena pierwszy raz czytałem, mając 8-9 lat, ale nie mogę powiedzieć, że
nie lubiłem go - owszem, bardzo mi się podobał - ogromna też w tym zasługa
Mistrza "gotyckiej" kreski Jana Marcina Szancera (kto tak potrafi pięknie
ilustrować bajki i baśnie?)- choć wtedy, rzecz jasna, niewiele rozumiałem.
Grzegorz Hajduk