Wybitne ksiazki, ktorych nie lubie

[Gość: zdanka]

Nie trawię polskich grafomanów,którzy na siłę wkładają publicystykę w
literaturę:Dąbrowska,Nałkowska,Żeromski{ to jest po prostu koszmar}.Szczerze
przyznam,ze nie przepadam też za literaturą z kręgu realizmu magicznego[czuję
się w niej ,jak w bajce dla niedorozwiniętych dorosłych,piszących o cudach na
każdym kroku}A kocham powieści Witkacego i Dostojewskiego{ za "Biesy"
szczególnie};paradoksalnie oni obaj pokazują,co się dzieje z człowiekiem,jeśli
rozpaczliwie goni za metafizyką.

[exilvia]

też uważam Żeromskiego za grafomana, ale inteligentnego :)
co do realizmu magicznego, w którym ja się czuję jak ryba w wodzie, to wydaje mi się, że Ty po prostu nie 'czujesz' tej kultury. kultury południowo-europejskiej i połudnowoamerykańskiej. z tego co wiem, to realizm magiczny nie jest tylko formą literacką, ale także, przede wszystkim!, spospobem odbierania świata przez ludzi żyjących w tym kręgu kulturowym. ja sobie dopiero z tego zdałam sprawę czytając felietony Marqueza. i to nie jest 'rozpaczliwe gonienie za metafizyką' w żadnym razie. to jest sposób patrzenia na świat i odczuwania tego świata.

[Gość: adas]

Realizm magiczny, to strasznie pojemne pojęcie. Marqueza nie trawię ("Sto lat
samotności" do przeczytania ponownie), choć pomysły ma genialne a opis masakry
bananowej czy Cyganów pozostaje na długo w pamięci. Kolumbijczyk czasami
zapomina, że przede wszystkim jest pisarzem, a nie politykiem. Llosa, pisarz
kojarzony z realizmem ale nie magicznym, napisał np. "Gawędziarza" i "Litumę w
Andach". Asturias - "Legendy" zbyt poetyckie, za to "Niejaka Mulatka"
frapująca - bój Szatana z diabłami ziemskimi genialny. Bastos - wolę
realistycznego "Syna człowieczego", choć "Ja, Najwyzszy" jest zaskakujący pod
względem formalnym. Nie rozumiem Ciro Alegrii - ta polityka i polityka. Osobny
rozdział to Argentyńczycy - Cortazar, Borges, Casares - bliżsi Europie, w tle
czasami pojawia się motyw latynoamerykański. No i Fuentes, chyba najbardziej
europejski z tego kręgu, jednak tak naprawdę jego powieści opisują
konfrontację "kultury" Europy i Stanów z meksykańską historią - i indiańską i
hiszpańską. A i jeszcze nudny Alejo Carpentier, może jeszcze ciekawa
jest "Podróż"
Conrad - "Lorda Jima" nie czytałem, spróbuję jeszcze raz. "Korsarz" koszmarny.
Ale "Jądro ciemności" genialne i bardzo dobre "Nostromo" (powieść sprzed stu
lat a opisujace współczesne mechanizmy polityczne w Ameryce Południowej)
i "Smuga cienia". Problem z pisarzami z początku dwudzietego wieku jest taki,
że pisali bardzo dużo i nierówno.
"Mistrz i Małgorzata" - syndrom lektury szkolnej się kłania. Powieść wielka,
ale zbyt modna, i jak na szkołę zbyt wielewątkowa.
Prus - pisarz w polskiej literaturze, cierpiącej na brak monumentalnych,
przekrojowych utworów, wyjatkowy.
Człowieka, który wpisał Schulza na listę lektur powinno się zamknąć w
psychiatryku. Pojedyncze opowiadanie, proszę bardzo, ale całość? - za wcześnie
i niepotrzebnie.

[Gość: endacoo]

Ja strasznie nie lubię Marqueza. Pomimo wielu prób i sugestywnych zachwytów
znajomych nie mogłam przebrnąć ani przez "Sto lat samotności",ani przez "Miłość
w czasach zarazy". A np. "Gra w klasy" -jak najbardziej.

Wybitne ksiazki, ktorych nie lubie

[Gość: pimsleur japanese]

Mistrz i Malgorzata
trylogia Tolkiena
wszystko Sienkiewicza

dobrnalem do moze 5 strony kazdej z tych ksiazek...

[Gość: wqrwiony]

sie zdenerwowałem, nie dosyc ze czlowiek cierpi skacowany to jeszcze musi czytac
takie brzydkie rzeczy o jednej z jego ulubionych książek.

KAMIEŃ NA KAMIENIU - WIESŁAWA MYŚLIWSKIEGO to rzecz dziejowa w polskiej prozie
ot co! tako rzecze:
wqrwiony.

Romeo i Julia

[Gość: Meyka]

Również nie potrafiłam doczytać Tolkiena.
Kolejną książką, która mi raczej nie przypadła do gustu był "Romeo i Julia".
Początkowo mi się podobała, ale jednak denerwuje mnie te nadmierne okazywanie
uczuć. Poza tym nie rozumiem tego jak Romeo początkowo zakochany do
nieprzytomności w jednej kobiecie, zaraz po zobaczeniu Julii zmienia zdanie i z
kolei płomienne uczucie kieruje na nią. Zapewne jakby miał trochę więcej czasu
i zobaczył kogoś o większej urodzie z kolei przerzuciłby uczucie na niego. Poza
tym Romeo i Julia praktycznie się nie znali i "miłość", o ile można to tak
nazwać, dotyczyła wyglądu zewnętrznego. Przepraszam, że tak ostro to
skomentowałam, możecie się ze mną nie zgodzić, to tylko moje zdanie...

[cynamoon6]

Ja nie lubie Cortazara, (Gra w klasy, brrr :-))))
Zastanawiam sie, czy tez nie lubie Marqueza. 100 lat samotnosci zmeczylo mnie i
czylam sie jak wyzeta scierka po przeczytaniu :-)
Nie odmawiam tworcom talentu, ale to nie moja bajka.
I Mistrza i Malgorzaty nie lubie.
fakt, ze czytalam wyzej wymienione 10 lat tamu.
Podobnie jak Tolkiena- wtedy mi sie podobal, dzis bym nie strawila.

[Gość: Layla]

Mi się także ta książka nie spodobała. Autor "popycha akcję buldożerem " czyli wydarzenia dzieją się za szybko . Julia ma 14 lat [!!!!!] , kiedy po kilku minutach rozmowy całuje się z obcym dla niej mężczyzną[Romeem] , a po kilku godzinach jest gotowa wyjść za niego za mąż i następnego dnia to robi . Kompletnie bezsensownie .

[drano]

Halo!!! Romeo i Julia to dramat z epoki elżbietańskiej!!! Wtedy czternastolatka była uznawana za dorosłą kobietę, która mogła już wyjść za mąż. Myślę, że wiele Waszych "nie lubię" i "nie trawię" wynika właśnie z takiego niezrozumienia epoki czy kultury autora. Już taka uroda klasyki, że nie jest osadzona w naszych realiach.

[dafni]

Zdziwiło mnie, że tak często pada tutaj "Anna Karenina" - nie mogłam się od
niej oderwać.
A co do moich czytelniczych porażek to na pierwszym miejscu plasuje się
bezkonkurencyjny Eco. Uwielbiam jego felietony, ale do "Imienia róży"
i "Wahadła" podchodziłam chyba ze 20 razy i nie daję rady. Odrzuca mnie ta
intelektualna masturbacja.
Nie dałam też rady "Potopowi" chociaż uwielbiam "Ogniem i mieczem" (a w ogóle
wszystkim przeciwnikom Sienkiewicza polecam "Bez dogmatu" - po tej książce
można się do niego przekonać).
Nie doczekuję też końca książek Kazana. I raczej nie będę się do niego starała
przekonać.
Kilka razy zaczynałam Prousta, lektura wspaniała ale mocno wymagająca i nie
starczyło mi do tej pory cierpliwości i samozaparcia.

[Gość: Wonderwall]

Jak ja nie cierpię 'Zbrodnii i kary'-czytając miałam wrażenie,że to jest
dobre,ale dla jakichś kryminalistów i psychopatów.Przerażające,że tak dużo osób
to lubi.Natomiast jednym tchem czytałam 'Lalkę'-absolutnie najlepsza lektura.

[aderydy]

Zawsze i wszędzie "Mistrz i Małgorzata"!
"W poszukiwaniu straconego czasu" - oj, straciłam go sporo, by zmęczyc i sie poddałam!
"ULissess" - nawet znajoma bibliotekarka przyznała się, że nie potrafiła przebrnąc!
Tolkien przeczytany po starannym ominięciu długaśnych opisów.
I lektury okresu pozytywizmu -tego sie nie da czytac i już!

[dzioucha_z_lasu]

Mag Fowlesa.... Rozdmuchany do miana wielkiej literatury grafomański gniot o niczym, pisany na prochach albo ciężkim kacu. Z dużym samozaparciem przeczytałam całość - "bo to wielkie dzieło" - i do dziś się zastanawiam, o czym to właściwie było, i jaka myśl się tam znajdowała....

[kalllka]

Ehh, to ci się udało i uniknęlas "larwy"
sam Fowles uważał "maga" za młodzieńcze wypociny i dziwił jego niezwykłej popularności.
No ale miało być o nielubianych wybitnych.

[angazetka]

"Czarodziejska góra".
"Idiota" - potworne rozczarowanie po zachwycie nad "Zbrodnią i karą", "Braćmi Karamazow" i "Biesami".

[eeela]

Faust Goethego - niby ciekawa historia, ale język potwornie mi nie podchodzi. Pisarstwo Goethego to w moich oczach okaz nieumiejętnego gospodarowania słowem - ale może to kwestia tłumaczenia?

Kurt Vonnegut - przeczytałam tylko "Śniadanie mistrzów", które na początku wydawało mi się genialne, a potem coraz bardziej nużyło, bo miałam wrażenie, że czytam ciągle jedną i tą samą myśl przy użyciu jednych i tych samych środków wyrazu.

William Gibson - Neuromancer. Ogołocone z wiarygodnych emocji, bardzo impresjonistyczne i chaotyczne. Po prostu nie mój klimat.

[drano]

Tak czekałam kto dołoży Kurtowi, bo ja go uwielbiam. Spróbuj z Rzeźnią, bo Śniadanie to sam mistrz bardzo źle po latach ocenił. ;) Ale dzięki, że chociaż zaliczyłaś Go do klasyków.

[zwany_kiedys_drussem]

A nie jest przypadkiem tak, że czytamy niektóre książki w nieodpowiednim momencie życia? Są dzieła ponadczasowe - tu lektura na każdym etapie dorastania, potem dorosłości, przynosi nam zupełnie nowe doznania i emocje. Ale są też takie, które czytamy za wcześnie, albo za późno, albo mamy po prostu zły okres w życiu - to sprawia, że nie umiemy docenić danego utworu...
Moje przykłady - Czarne oceany Jacka Dukaja i Wilk stepowy Hessego - w tym drugim przypadku spóźniłem się z lekturą kilkanaście lat, bo tę książkę powinno się poznawać w momencie, gdy wkracza się w wiek dojrzały...

[Gość: annaaa]

Ja nie dałam rady przeczytać Ulissesa, nic z tego nie rozumiałam.
I jeszcze Wyspa skarbów, taka jakaś ta książka bez żadnej głębi.

[Gość: inga-aksze]

Cały Hemingway dla mnie to po prostu nuda. No i "Dżuma" to samo.

[Gość: jerzy_k]

W temacie jest "Których nie lubię" a autorzy wątków zaraz uważają, że jak czegoś nie lubią, to znaczy, że to coś to gó.... Ja nie lubię Żeromskiego, ale nie twierdzę, że "ludzie bezdomni" to gó..., bo mi się nie podoba. W ten sposób bieżący wątek zmienił się w narzędzie żalu dla sfrustrowanych kretynów, którzy nie rozumieją ambitnej literatury.

[Gość: phi]

To niech tam sobie uważają, co chcą. Lubienie nie ma nic wspólnego ze zrozumieniem.

[Gość: phi]

Żeromski i Balzak - brr
Czarodziejska Góra - nie przeczytanie drugiego tomu, uratowało mnie przed śmiercią z nudów
Mazurek dla dwóch nieboszczyków - może uznane, dla mnie grafomański bełkot
Łysiak - za koncertowe spartolenie końca "Dobrego". Próbowałam jeszcze Karawanę Literatury - bulwersujący na komentarze tutaj, to sobie powinni zobaczyć. Wanna jadu. No i poglądy polityczne tego pisarza.
Cortazar - Gra w klasy - przekombinowane na siłę. Ludzie się zachwycają literatura południowoamerykańska, ja jej nie znoszę.

[anthonyb]

Jedna z nielicznych ksiazek, ktorej nie doczytalam do konca jest Zamek Kafki. Probowalam kilkakrotnie.