magda1217
13.01.07, 20:33
Pisałam tutaj jakiś czas temu o moim problemie polegającym na braku wiary w
słowa męża potwierdzające moją atrakcyjność w jego oczach (bo kiedyś byłam
grubsza, on tego nie akceptował itd. o czym mówił). Schudłam, chudnę
pomalutku dalej, moje ciało się zmienia. Ale CO Z TEGO skoro zatraciłam
całkiem własny tzw. seksapil. Nie mam psychicznej siły, aby ubrać się w
bieliznę i pouwodzić męża, a co tu dopiero mówić o jakimś tańcu. Kiedyś tak
robiłam, może nie czułam się do końca pewnie i komfortowo, ale
po "rozkręceniu" nawet mnie to bawiło i miałam z tego przyjemność. W chwili
obecnej w trakcie seksu myślę o swoich fizycznych wadach. Co mi się wcześniej
NIGDY nie zdarzało.
I co z tego, że mąż jest miły, komplementuje mnie, ale ja jestem bryłą lodu.
Może jeszcze nie leżę jak przysłowiowa kłoda, ale czuje, że jestem na
najlepszej drodze ku temu. W tym roku skończe 30 lat, a czuję się jak jakiś
procent kobiety :/ A nie chcę się tak czuć. Chyba wariuję...
Dodam jeszcze, że "leci" nam 8 rok małżeństwa, 10 znajomości. Żadnych dzieci,
żadnych zdrad, problemy codzinne jak u wszystkich w tym kraju.
Pozdr.