Zdrada chcę wybaczyć, jak? :-(

[kris20071]

Nie krzyczcie, wiem, że temat poruszany, ale moja sprawa jest chyba inna,
bynajmniej w moim mniemaniu.
Dowiedziałem się o zdradzie mojej żony, spotykała się przez pół roku z innym
facetem.
Bezgranicznie jej ufałem, nic nie widziałem. Rozmawialiśmy o tym bardzo
długo, wydaje mi się, że jestem wstanie wybaczyć, nadal bardzo ją kocham,
mamy śliczne dziecko, które bezgranicznie kocham i nie wyobrażam sobie, życia
bez ich obu. Nie wiem co robić, żona, obawia się odwetu z mojej strony za
kilka lat, nie wiem czy z tego względu nie odejdzie, wydaję mi się, że jest
przekonana, że mogę jej wybaczyć tylko ze względu na strach przed samotnością.
Nie wiem co robić, nie mam ochoty do życia :-(
Czy może powinniśmy iść do terapeuty, w końcu nie z takich opresji ludzie
wychodzą.
Pomóżcie.....

Kris

[misssaigon]

kris - najlepiej isc do terapeuty, najlepiej najpierw osobno a potem oboje...

na forum jest mnóstwo ludzi z doswiadczeniem i dobra wola ..ale nie sa oni
przygotowani do profesjonalnego pomagania w tego typu sytuacjach...

życze powdzeniai uratowania rodziny:))

[kris20071]

Czy ktoś może polecić mi dobrego terapeutę z Warszawy?
Czy komuś udało się uratować rodzinę z takiej sytuacji?

Tak bardzo je kocham....

[yoric]

Ja mam radę, na którą pewnie najpierw się obrazisz, a potem docenisz.

Natychmiast przestań być dupą.

Jeśli żona Cię zdradziła i to nie ona o Ciebie, ale Ty nadal starasz się o nią
(a tak wynika z wpisu), to coś tu nie gra. Jeśli zostanie z litości, co miałoby
ją powstrzymać przed powtórką?

Pozdrawiam

[kris20071]

Co powstrzyma .... hmmm. doświadczenie - ja uważam, że ludzie popełniają błędy,
ważne żeby wyciągać z tego wnioski.
W dzisiejszych czasach łatwo zbłądzić.

[cyni]

Kris skoro raz jej to łatwo przyszło to zrobiła to nie tylko Tobie ale i
waszemu dziecku zastanów się nad przyczyną..skoro raz jej to tak łatwo przyszło
to może za jakis cześ to powtórzy... I zadaj sobie uczciwie pytanie czy na
związku zależy Wam czy Tobie?

[kris20071]

Cyni, masz rację skrzywdziła nie tylko mnie, ale przede wszystkim dzidzię.
Tylko czy myślisz, że rozstając się, sąd weźmie to pod uwagę, sfeminizowane
sądy w 90% zostawiają dzieci przy matce, to czysta statystyka, ja bez mojej
dzidzi pod jednym dachem nie przeżyję tygodnia.

[cyni]

Masz rację przede wszystkim sąd kieruje się dobrem dziecka vide związkiem
emocjonalnym z matką. Przepraszam nie mam prawa oceny Twojej żony ale z Twojego
opisu wynika że na związku zależy Tobie. Przed rozwodem jest jeszcze
separacja... Nie wiem czy masz zamiar żyć obok kogoś kto nie daj boże będzie
Tobą gardził i po pewnym czasie będziecie obok siebie a nie razem.



kris20071 napisał:

> Cyni, masz rację skrzywdziła nie tylko mnie, ale przede wszystkim dzidzię.
> Tylko czy myślisz, że rozstając się, sąd weźmie to pod uwagę, sfeminizowane
> sądy w 90% zostawiają dzieci przy matce, to czysta statystyka, ja bez mojej
> dzidzi pod jednym dachem nie przeżyję tygodnia.

[misssaigon]

jasne, najlepiej wszytko rozpirzyc i byc twardym macho...ciekawe czy kobiecie
bys to samo doradził????

psychoterapeutow których znam raczej bym nie polecała...radze wrzucic w google
np "poradnie małzenskie" "Polskie Towarzystwo psychologiczne" etc...lub zapytac
na forum Psychologia

tak naprawde dla własnego sumienia najwazniejsze jest , ze sie zrobiło to co
mozna tylko aby uratowac rodzine, małzenstwo - jesli sie wczesnie i pochopnie
zrezygnuje to czesto potem drecza wyrzuty symienia..tak wiec czas zainwestowany
w ratowanie zwiazku nie jest stracony nawet jesli nie uda sie go uratowac

[justyna.ada]

zaraz, bo Kris nie napisał tego wyraźnie, a rozmówcy zakładaja a priori.
Kris, czy wydaje Ci się że żonie też zależy żeby ratować związek?
Myślę, że jeśli ma poczucie winy, to może się obawiać że teraz ją "odrzucisz"
emocjonalnie (co dośc logiczne).
Mówisz że ją kochasz. Kochasz? (zakładam że nie mówimy o emocjach, tylko o
swego rodzaju decyzji)

Ja tam jestem w ogóle zdania że trzeba próbować. (ale nie znam terapeuty :-(

[kris20071]

justyna.ada, ja ją kocham, dlatego chcę walczyć o naszą rodzinę.
Czy ona chce, hmmm..., z godziny na godzinę wiem coraz mniej, czuję że sytuacja
wymyka mi się spod kontroli, mam mętlik w głowie, pomijam fakt, że fizycznie
jest mi również coraz gorzej, źle mi, wymiotuję, nie mogę jeść :-(
Wiem i tego jestem pewien, że ona żałuje tego co zrobiła, ale czuję również u
niej jakiś lęk przed życiem z piętnem tej "złej" żony, nie chcę, żeby przed tym
uciekała. Co mam zrobić, żeby włożyła wszystkie siły w naszą walkę o miłość.
Nie uwierzycie ile razem przeżyliśmy, tego nie można zostawić.

[lilyrush]

Nie uwierzycie ile razem przeżyliśmy, tego nie można zostawić.

Każdy razem wiele przeżył
I nie pisz, że nie przeżyjesz tygodnia bez dzidzi. Po pierwsze bez dziecka
(dzidza to dla roegzaltowanych nastolatek, a nie dorosłęgo faceta), po drugie-
a co jabyś musiał na tydizeń wyjechać. Popełnił byś samobójstwo peirwszego dnia?
Mniej melodramatyzmu, wiecej działania i stanowczosci. Rozmaiwaj z Zona-
dlaczego Cie zdradziła? To nie był jednorazowy skok w bok tylko półroczny
romans. Z Twojego postu wyziera Twoaj rozpacz i walka i zupełna obojetnosci
żony. On żałuje teog, co zrobiła czy tego, że Ty sie dowiedziałeś?
Chyba jednak powinniście sobie to wyjaśnic. I to nie zasadzie, że żona zwiesi
głowe i nic nie powie. Tu musi byc WASZA miłosc a nie tlyko Twoja

[justyna.ada]

No nie dziwię Ci się że Ci źle też na ciele.

Przecież jej nie zostawiasz, nikt tego od Ciebie nie wymaga.

A czy rozmawiałeś z nią o terapii? bo to ze ma poczucie winy to nie dziwne. Ona
wie, że jeśli jej wybaczysz, to przecież amnezji nie będziesz miał. Liczy sie z
tym, że możesz być w przyszłości podejrzliwy, że bedzie chcąc nie chcąc na
cenzurowanym. Jeżeli o jej wyskoku wiedzą też inni ludzie poza Wami to boi się
też tego piętna.
Pewnie tak jest, że to ją trochę przerosło...

Wg mnie to jedną stroną medalu jest świadomość ciężaru winy, bycia nie w
porządku i dobrodziejstwo inwentarza. (i tu się kończy mój pogląd jako
neutralny a zaczyna jako katolibański :-PPP)
A drugą stroną jest chęć naprawy. Ty ją możesz wspierać, ale nie zachcesz za
nią. Może ona też powinna przypomnieć sobie "to co mam, to co się zdarzyło nam".

A swoją drogą, przydałoby Ci się chyba "na koń i w step" w ramach kurażu dla
ducha :-)

[sagittka]

> czuję że sytuacja
> wymyka mi się spod kontroli, mam mętlik w głowie, pomijam fakt, że fizycznie
> jest mi również coraz gorzej, źle mi, wymiotuję, nie mogę jeść :-(

To są pierwsze objawy. Potem uspokoisz się fizycznie, ale psychicznie będzie
coraz gorzej. Zaczniesz siebie obwiniać, szukać własnych błędów (to akurat jest
potrzebne, ale musi być konstruktywne), zatracisz granicę między sprawcą a
ofiarą.
Zona cię zraniła, więc to ona powinna naprawiać, ale paradoksalnie
psychologowie uważają, że "uratować związek może siła i determinacja
zdradzanego".
Z pełną odpowiedzialnością proponuję terapię, nie tylko po to żeby ratować
małżeństwo, ale przede wszystkim po to, żeby uporać się z emocjami, które się
pojawiły. Potem będzie czas na okrzepnięcie i zadanie sobie pytań, co dalej,
czego oczekujecie i chcecie. A potem to już konsekwentna realizacja programu
naprawy. Łatwo nie będzie. Moze nawet się nie udać. Spróbować warto, pod
warunkiem, ze twoja żona jeszcze żywi dla ciebie jakieś ciepłe uczucia.
Tak, czy tak ty skorzystaj z terapeuty, choćby po to żeby poradzić sobie z tym
co teraz przeżywasz. A są to bardzo silne emocje, które mogą doprowadzić nawet
do depresji.

[fiat501]

to ciekawa reakcja zdradzającego, ja bym ją olał i od niej odszedł, ale to
twoje życie i twoja sprawa. Piszesz też, że macie dziecko, to jedyny argument
za tym by pozostać, ale jak dla mnie, chyba za słaby, bo z tego co napisałeś,
wynika, że żona cię nie kocha. Zdradzała cię pół roku (więc nie był to
jednorazowy wyskok), takich zdrad mogło i może być więcej. Skoro się
dowiedziałeś o zdradzie żony, to po to by sobie życie ułożyc na nowo. Taka
jest moja opinia.

[kris20071]

>Piszesz też, że macie dziecko, to jedyny argument za tym by pozostać, ale jak
dla mnie, chyba za słaby

fiat501, jeśli dziecko to dla Ciebie za słaby argumenty, to założę się, że nie
masz dzieci, ale rozumiem i szanuję Twoje zdanie.
Widzisz, ja dla mnie życie bez dziecka nie ma żadnego sensu, żadnego i jak tu
układać sobie życie na nowo.

[gosc82]

Pewny jesteś że to Twoje dziecko? Bo ja niestety znam przypadek który źle się
skończył dla faceta, był w podobnej sytuacji i bach... kobieta mówi mu to nie
Twoje. Koleś zwariował, terapeuta mu nie pomógł.

Trochę Cie rozumiem, i myśle ze ja osobiscie był bym wstanie wybaczyc pojedynczy
incydent, ale pół roku... hm...

[fiat501]

nie mam dzieci, nie spieszy mi się, same potem problemy. Odnośnie tego co
napisałeś, to uważam, że nie ma sensu bycie na siłę i dla dziecka, ty już chyba
jednak wybrałeś, szczęśliwy chyba nie będziesz, bo życie z kobietą, która
zdradza i nie kocha to kiepskie życie, a to że ją kochasz nie będzie dla niej
istotne, chyba już nie jest. Lepiej żebyś odszedł i się pozbierał niż tkwił w
chorym związku. Ale to twoja sprawa i twoje życie.

Rozwód nie oznacza utraty dziecka

[glosatorr]

kris20071 napisał:

> >Piszesz też, że macie dziecko, to jedyny argument za tym by pozostać, ale
> jak
> dla mnie, chyba za słaby

Zgadzam się - on jest żaden.

>
> fiat501, jeśli dziecko to dla Ciebie za słaby argumenty, to założę się, że
nie
> masz dzieci,


Ja mam dziecko i kiedy pokazałem mojej eks, że może wywalczyć i szantażowac
mnie tym, że kocham dziecko i dla dziecka zrobie wszystko - wycyckała mnie do
końca. Kumasz? Ty sam jej dajesz bicz na siebie. Ona wykorzysta fakt, że masz
kręcioła na punkcie dziecka i wydoi Cię ze wszystkiego a Ty się na wszystko
zgodzisz. Dla niej dziecko będzie przedmiotem, którym będzie Cię walić po
głowie.
I uwierz - dziecko będzie cierpiało męki właśnie przez Twoją ślamazarność!
Tak - będzie w reku Twojej zony przedmiotem a Ty będziesz taką pacynką,
zabaweczką w jej ręce. Jak się na coś nie zgodzisz? To ona Cie pac dzieckiem!
Na wszystko się zgodzisz bo nie masz jaj.
A tak - choćby Cię skręcało, choćbyś miał zjeść własne palce i odstrzelić łeb -
swoją miłość do dziecka schowaj głeboko. Pomęcz się jakiś czas bez niego.
Wiem, że to potwornie ciężkie - ale uratujesz dziecko. Ustal dni, w których
będziesz z dzieckiem (jeśli ona czuje się winna, podtrzymaj jej poczucie winy -
to da Ci atuty). Ale potem mimo, że bardzo lubisz usypiać dziecko, kąpać je,
bawić się z nim, zaciskaj zęby. Wracaj do swojego pustego domu a niech ona
widzi jak to jest samotną matką. Jeśli okażesz, że cierpisz z powodu rozstania -
ona Ci to dziecko odbierze złośliwie, by wywalczyć większe alimenty, bys nie
rządał ożeczenia winy. Ona już kombinuje, bo Ci nie wierzy! Nie ma zaufania
między Wami. Dzięki takiemu postępowaniu - moje dziecko jest ze mną kiedy tylko
chce. A moja Ex chodzi podniecona ilekroć zabiorę nasze dziecko do siebie.
Bo ma czas dla siebie... jak mówi: "wreszcie mogę odetchnąć".
Nie bądź "d....a" i nie pękaj. Budowanie życia sobie i dla dziecka to wysiłek -
nikt Cię w tym nie wyręczy, a tak mając jaja może uratujesz dziecko, ustawisz
sobie życie na nowo. A problem "bylej slubnej" - to jej problem. Niech się
nauczy brac na siebie konsekwencje właśnych czynów.

> ale rozumiem i szanuję Twoje zdanie.

Nie szanujesz, bo panikujesz i już się stawiasz. Kolega dał Ci dobrą radę, ale
Ty już jesteś pod pantoflem, a Twoja "była", kochanka jakiegoś fajfusa - jest
nad Tobą górą, bo się już ślamazarnie zachowujesz.

> Widzisz, ja dla mnie życie bez dziecka nie ma żadnego sensu, żadnego i jak tu
> układać sobie życie na nowo.

Obudź się - życie jakie miałeś do chwili, kiedy ona Cię kochała - już nie
istnieje! Nie istnieje! To co było już umarło a z Twojej rodziny pozostały
tylko palące się i dymiące zgliszcza. Przestań chlipać - walcz o swoje i
dziecka życie.

Witaj w Klubie Rogacza :-)

[glosatorr]

kris20071 napisał:

> Nie krzyczcie, wiem, że temat poruszany, ale moja sprawa jest chyba inna,
> bynajmniej w moim mniemaniu.

Jest klasyczna, częsta i tak na prawdę wielu facetów nie wie, że ich ślubna
doprawiła im rogi. Ty należysz do tych, którzy poznali prawdę. Nie obiecuję, że
nie ryknę - bo widzę siebie w tym co piszesz więc napiszę Ci to czego mi nikt
ładnych parę lat temu nie powiedział, nie nauczył i nie doradził.
Witaj w klubie Rogaczy ;)

> Dowiedziałem się o zdradzie mojej żony, spotykała się przez pół roku z innym
> facetem.

Moja spotykała się przeszlo rok - wiem, to szok odkryć, że kobieta, którą się
kocha, za którą się tęskni, której się nawet nadskakuje, dba, ubiera, pomaga,
wspiera - miała to wszystko w d.... i oddawała się jakiemuś innemu. W moim
przypadku smarkaczowi....
Więc nim zaczniesz wyznawać echa swojej miłości (Miłość ma to do siebie, że jak
się kogoś kocha, to lokomotywa gna ale jak się nagle dostrzeże, że oto obiekt
Miłości daje d.... innemu, to lokomotywa gna ale tak naprawdę Ty jesteś już pod
jej kołami)

> Bezgranicznie jej ufałem, nic nie widziałem.

Pomyśl sobie, że wszyscy Rogacze nic nie wiedzą do momentu, kiedy odkryją, że
Twoją "Ukochaną" ślubną posuwał jakiś kolo, który jeszcze się może na jakimś
forum chwalił, że posuwa mężatkę. Mało tego - śmieje się z Ciebie, że jesteś
naiwny - że w czasie gdy pracowałeś, zajmowałeś się dzieckiem on wypychał swoje
przyrodzenie w miejsce, które Ty byś sam chciał sobą wypełnić.
Pomyśl, że w czasie kiedy Ty kochałeś, ona - ta Twoja była ślubna (piszę
celowo, by do Ciebie dotarło, że to już była Twoja kobieta - chociaż zaraz Ci
tutaj Matki Polki zaraz całą teorię wyłożą, że jeszcze można coś ratować - nie
można - bez zaufania nic już nie zbudujesz, a nie zaufasz nigdy)

> Rozmawialiśmy o tym bardzo
> długo, wydaje mi się, że jestem wstanie wybaczyć,

Wydaje Ci się. Mi też się wydawało. Też ratowałem. Pamiętam jak po paru
miesiacach, pomimo mojego "wybaczenia" odkryłem, że się bzykala z kochasiem
folklorystycznie. Albo zacząłem głupio się tłumaczyć moim znajomym, że ten
znajomy, z którym widzieli moją "ślubną" to mój znajomy.... No przecież go
znałem, nie?
Pomyśl Czlowieku - czy jsteś w stanie zapomnieć ten "półroczny incydent"?
Potrafisz zapomnieć, że to co pieścisz, calujesz - to już było w innych rękach?
Potrafisz zapomnieć tak, że jak Ci ona niechcący nadepnie na odcisk - to jej
nie wygraniesz, sięgając jako po koronny argument: "A Ty się puszczałaś na lewo
i prawo i co? Tobie wolno?". Pomyśl, czy nie przypomnisz sobie o jej zdradzie i
będziesz czuł zdenerwowanie, oraz wzrastające napięcie, kiedy Ona będzie się
spóźniać, kiedy Ty wyjedzisz? Kiedy nie odbierze Twojego telefonu? Uwierz mi -
nie dasz rady.

>nadal bardzo ją kocham,

Za co?
Ja Ci powiem co nazywasz teraz miłością - Miłością nazywasz taki odruch, jaki
ma każdy facet zdradzony - To ja zawaliłem, jeśli ona poszła do innego. To ja
byłem gorszy, jeśli ona wybrała innego - więc muszę jej wybaczyć, bo to ja ją
pchnałem w ramiona innego. Ty nadal myslisz, że ona jest Twoja - ale kochasz
już tylko siebie. Utraciłeś ją. I oczywiście zaraz Ci Ciotki rewolucji zaczną
pisać, że wszystko można jeszcze uratować jak się bardzo chce. Tak - ale to co
będzie - to już będzie inna jakość, to reanimacja trupa - Takie emocjonalny
Frankensztain - chodzi, robi kupę, nawet coś powie ale to już nie człowiek...
W końcu i tak umrze... a to co będziecie robić to będzie męka.

> mamy śliczne dziecko,

Też mieliśmy

> które bezgranicznie kocham i nie wyobrażam sobie, życia
> bez ich obu.

No to sobie pomyśl, że jakieś 30% byłych małżeństw w tym kraju ma taką samą
sytuację jak Ty - dziecko bywa raz z jednym rodzicem, raz z drugim i nie ma
tragedii. Moje dziecko dzisiaj, po 7 latach mówi, że jest szczęśliwe, bo ma dwa
domy i jego rodzice się nie kłocą.
To nie jest tragedia - kiedy dwoje rodziców wychowuje dziecko osobno. Za to
niech Twoja "żonka" teraz weźmie na siebie konsekwencje puszczania się.

>Nie wiem co robić, żona, obawia się odwetu z mojej strony za
> kilka lat,

OOOOO za kilka lat a nie teraz? Oczywiście, że się boi bo wiesz co?
Bo mając teraz świeże dowody zdrady, jesteś górą nad nią, bo ona jest
wiarołomną małżonką odpowiedzialną za rozpad związku, teraz to ona może płacić
alimenty Tobie. A jeśli odczekasz chwilę - to ona potem w sądzie wybije Ci
koronny argument w walce o alimenty - to taki przykład. Ty bedziesz płacił jej
a ona za Twoją kasę będzie m.in. zaspokajała tego bądź innego pana


> nie wiem czy z tego względu nie odejdzie,

Czyli Ty chcesz mieszkać, żyć, i jeszcze współżyć z kobietą, której już nie
zaufasz, bo na jakiej podstawie? Aaaa - masz wielkie serce. Ciekawe jak długo
ono będzie takie wielkie.

> wydaję mi się, że jest
> przekonana, że mogę jej wybaczyć tylko ze względu na strach przed samotnością.

Boisz się samotności? A co się takiego stanie jak będziesz samotny?
Wyleczysz rany, zadbasz o siebie, jeszcze raz rozpoczniesz nowe zycie - w końcu
odżyjesz, zakochasz sie w nowej dziewczynie, zrozumiesz, jakie popełniłes
błędy, dojrzejesz, zmądrzejesz - samotnośc po zdradzie to mądry nauczyciel i
lekarz. Nie nalezy się bać - bo czas wyleczy rany...

> Nie wiem co robić, nie mam ochoty do życia :-(

Popłacz sobie, pochlip i poużalaj sie - ale zaraz szybko się wścieknij i
zobaczysz, że jak tupniesz nogą, wygnasz wiarołomną do kochasia, to poczujesz
wreszcie, że jesteś mężczyzną a nie jakąś rozkłapciałą namiastką samczyka
chlipiącego nad faktem, że jakiś fajfus był dla Twojej żony i przez nią uznany
za lepszego od Ciebie, a wszystko - Twoja rodzina, to co budowaliście, Ty sam
byliście mniej warci niż parę orgazmów i masa kłamstw jakie dostałeś. Kumasz to?

> Czy może powinniśmy iść do terapeuty, w końcu nie z takich opresji ludzie
> wychodzą.
> Pomóżcie.....
>
Pomagam - oszczędzisz na terapii - wykop dziewoję z domu, poblokuj
kartykredytowe, odeślij do matki z piętnem niewiernej, ustalaj datę rozwodu
póki ma poczucie winy, i pokaż, że masz jaja - a nie że Ci je wykastrowano.
Lepiej Ci już?

> Kris

[kris20071]

glosatorr, czytam i chlipię jak baba, ale Ty chyba masz rację, ja nie mam jaj.
Zostać i chorować z zazdrości też nie dam rady, k......a!!!!!!!!!!! nie pojmuję
jak można tak bliskiej osobie zniszczyć życie, w tak okrutny sposób zabić
człowieka.

[glosatorr]

kris20071 napisał:

> glosatorr, czytam i chlipię jak baba,

Kris - popłacz sobie. Łzy oczyszczają duszę. Nie ma co się mężczyźnie wstydzić
łez - tylko psychopaci nie płaczą. Ale wypłacz się w czterech ścianach - wyrzuć
to z siebie i odnajdź w sobie Mężczyznę.

> ale Ty chyba masz rację, ja nie mam jaj.

Nie miałeś - ale możesz je w sobie odkryć!
Do dzieła - Jedno życie zakończyłeś - czas zacząć nowe - już po Twojemu.
Nauczyć się na błędach - zrozumieć i zmądrzeć.
Wejdź na mój blog - tam znajdziesz mój email - napisz jeśli potrzebujesz
wyjaśnień. Ale nie bój się - Ból przejdzie. Dr. Time leczy rany znakomicie.
Chodź powoli.

> Zostać i chorować z zazdrości też nie dam rady, k......a!!!!!!!!!!!

Nie dasz i tak to właśnie jest skonstruowane. Miłość opiera się na zaufaniu.
To fundament mIłości. Jeśli brakuje zaufania, albo zaufanie zostało zniszczone -
można je odbudowac, ale już z innym partnerem.

> nie pojmuję
>
Zawsze jest jakiś powód zdrady - musisz go odgadnąć i zrozumieć - to pomaga.

> jak można tak bliskiej osobie zniszczyć życie, w tak okrutny sposób zabić
> człowieka.

A tego ja nie wiem - powody mogą być przeróżne - może Ty sprawiłeś, że ona to
zrobiła albo wybrałeś niewłaściwą kobiete?
Ja nie wiem - ale może sam to zrozumiesz?

[kris20071]

glosatorr, dziękuję

[miedzianakonefka]

Tak sobie myślę że ci których związek jest oparty o przyzwyczajenie i wspólne
pchanie wózka są w stanie łatwiej machnąć ręką i po jakimś czasie wybaczyć
dając drugą szansę, natomiast osoby bardzo zaangażowane uczuciowo odczuwają to
jako wielką krzywdę z którą muszą się zmagać przez resztę wspólnego/lub nie
życia. Po poście wnioskuję że autor jest bardzo zaangażowany uczuciowo i tu bym
przyznał raję (jak zwykle) Glosatorrowi bo może się okazać że wybaczenie może
być trudne i może się odbijać czkawką przez resztę życia. Mam na myśli różne
uwagi i wtręty podczas małżeńskich sprzeczek. Druga sprawa to kto chce
naprawiać. Na razie widzę że tylko jedna strona a nie wiadomo czy druga już nie
zdecydowała się na zwijanie żagli.

Alleluja i do przodu...

[sagittka]

miedzianakonefka napisał:

> Tak sobie myślę że ci których związek jest oparty o przyzwyczajenie i wspólne
> pchanie wózka są w stanie łatwiej machnąć ręką i po jakimś czasie wybaczyć
> dając drugą szansę, natomiast osoby bardzo zaangażowane uczuciowo odczuwają
to
> jako wielką krzywdę z którą muszą się zmagać przez resztę wspólnego/lub nie
> życia.

Właśnie dlatego, że najbardziej boli nas krzywda doznana od osoby najbliższej.
Im bardziej kochamy, tym bardziej zranieni jesteśmy. I tym bardziej chcemy
wybaczyć i zapomnieć, ale równoczesnie jest to wtedy trudniejsze, czasem
niemożliwe.

[trzydziestoletnia]

Kris, zanim podejmiesz jakąkolwiek decyzje inspirowana wypowiedziami na tym forum, pamietaj, ze pisza tu nie znawcy zwiazkow czy psychologii, ale w wiekszosci mocno zawiedzeni ludzie, ze swoim wielkim bagazem i bolaczkami. Radza na swoją miarę.

[kris20071]

trzydziestoletnia, wiem, wiem, tyle, że ja teraz też jestem mocno zawiedzionym
człowiekiem, dlaczego miał bym myśleć inaczej?

[aandzia43]

Bo nie ma dwóch identycznych przypadków, mimo podobieństwa schematów.
Skąd wiesz, czy twoja żona jest tak pokrętną, niestałą w decyzjach i
zatwardziałą w gierkach i dogadzaniu sobie kobietą, jak żona Glosatora
(przynajmniej z tego, co wiemy od niego)?
Nie oszczędzaj na terapii i idź do psychologa chociażby po to, by dowiedzieć
sie, czy naprawde chcesz z nią być,i dlaczego, na spokojnie poznac punkt
widzenia żony i przede wszystkim dogadać sie sam ze sobą.
ZADNEJ decyzji nie podejmuj pochopnie! Jeśli podejmiesz błędną decyzję,
zrypiesz sobie życie. Co ci szkodzi okiełznać emocje przy pomocy fachowca,
pomyśleć potem na trzeźwo i zacząć nowy rozdział życia, bez niej lub z nią?

[m717]

To co Ci napisał Glossator jest w pełni słuszne. Mężczyzna musi mieć honor.
Mnie nie spotkała zdrada, ale jednak mogę zrozumieć co czujesz. Wiedz jednak,
że kobiety nie cenią tych zbyt odpowiedzialnych,tych spolegliwych, tych co mają
zbyt dużo wyobraźni...taka jest prawda. Jeśli teraz się pogodzisz z tą zdradą
to będziesz już żył taki przygnieciony, bez honoru!
Niekiedy musimy robić to co niemiłe w danej chwili, ale konieczne...którą to
myśl również sobie dedykuję:)

[sherman-doberman]

Widzę dodatkowy kamyczek wrzucony do ogródka kobiet.
A co ze zdradzonymi żonami? Czy nie muszą mieć honoru? czy nie chudną, płaczą, wymiotują- jak ty.
I chyba jest ich znacznie więcej, niż rogatych mężów.
A w ogóle, to jakim jesteście wieku i po jakim stażu małżeńskim, bo to nie jest bez znaczenia.
Jeżeli małżeństwo stosunkowo krótkie, to nie jest wykluczone, że trafiłeś pechowo na niestałą kobietę.
Jeżeli długie - to może być po prostu wypadek. nale zachwianie równiwagi psychicznej i hormonalnej,
znudzenie codzienną monotonią życia itd, co mi powtarza od pewnego czasu mój mąż, który sobie też
na taki wyskok pozwolił. Mam wrażenie, że oprzytomniał, bo po 22 latach małżeństwa wiem, że jest
zasadniczo naprawdę bardzo przyzwoitym człowiekiem.
Z wielkim trudem staram się dojść do siebie i nabrać ponownej wiary we wspólne życie.
I widzę, że on też się stara. Nie da się ukryć, że zaufanie - solidne, murowane, ślepe - wyparowało w
jednej chwili i to jest właśnie chyba to, co najtrudniej jest odbudować, jeśli w ogóle możliwe.
I to chyba jest najbardziej smutne w takich wypadkach: upadek zaufania i wiary w stabilność związku,
który wydawał się być na zawsze.
Nie staraj się zapomnieć czy wybaczyć - to jest niemożliwe. PPo prostu staraj się przyjąć do
wiadomości i okrzepnąć.
Myślę jednak, że gdyby doszło do ewentualnej "powtórki z rozrywki" - to sprawa zostanie ostatecznie
zamknięta.
I nie stawiaj na dziecko. Jest monetą przetargową- to raz. Po drugie, utrzymywanie mażeństwa ze
względu na dzicko nic nie da, jeżeli będziedzie współżyli w stanie permanentnego stresu. Ani Wam ani
dziecku nic to nie da. Najwyżej zaszkodzi.
Też rozważam możliwść terapii - ale się waham...pewnie spróbuję wyjść z tego własnymi siłami.

[cyni]

Warunkiem sukcesu terapi i jakiejkolwiek próby ratowania "zwiazku" jest chęć i
wola partnerów do uratowania związku. Kompromis powinien byc obustronny.
Nie wiem czy pani żyjaca w podwójnym zwiazku od pół roku będzie miała ochotę na
ratowanie czegoś co do tej pory nie miało dla niej znaczenia.

[glosatorr]

sherman-doberman napisała:

> Widzę dodatkowy kamyczek wrzucony do ogródka kobiet.
> A co ze zdradzonymi żonami? Czy nie muszą mieć honoru? czy nie chudną,
płaczą,
> wymiotują- jak ty.

Ależ oczywiście, że tak się czasami zdarza!
Ale o ile literatura, kultura poświęca zdradzaniu kobiet i ich odczuć
w spotkaniu ze zdradą partnera, o tyle o dziwo o odczuciach mężczyzn dziwnie
rzadko się wypowiada, czyż nie?
Zdrada boli i zawsze kończy jakiś okreś w związku a najczęściej jest pocżatkiem
końca związku albo i końcem - więc musi boleć.

> I chyba jest ich znacznie więcej, niż rogatych mężów.

A tu niestety może zaskoczę - ale według róznych badań, ta różnica na korzyść
mężczyzn to około 5 %, wiec niewielka (zdrady dopuszcza się 18% kobiet i 23%
facetów)

> A w ogóle, to jakim jesteście wieku i po jakim stażu małżeńskim, bo to nie
jes
> t bez znaczenia.

Ja doświadczylem zdrady po 10 latach małżeństwa - i teraz wyjasnij mi, jakie to
ma znaczenie wiek i długość związku? Jestem normalnie zaciekawiony.
Bo do tej pory twierdzę i twierdziłem, że zdrada jest takim samym bólem
niezaleznie od wieku zdradzających i zdradzanych i stażu ich związku.
Nielojalność i zdrada zawsze boli.

> Jeżeli małżeństwo stosunkowo krótkie, to nie jest wykluczone, że trafiłeś
pecho
> wo na niestałą kobietę.

Świetna teoria. A po 10 latach nie można się przekonać, że 10 lat wcześniej nie
dokonało się złego wyboru, tylko zdradzająca kobieta wolała Cię zdradzać i być
z Tobą, boś utrzymywał i ją i jej kochanka?
Wygoda - jest cechą wielu kobiet i to niezależnie od wieku. Można tu poczytać
wiele historii o tym, jak kobieta nie kocha męża, zdradza go lub chce zdradzac,
ale nie odejdzie od niego bo...? No? Bo...?

> Jeżeli długie - to może być po prostu wypadek.


O pewnie - np. żona notorycznie się nachyla a jakiś facet od pół roku
przypadkowo trafią ją dokładnie w pochwę przypadkiem swoim fallusem, naprężonym
i gotowym do penetracji, pewnie potykając się o próg np. Twojego mieszkania i
tak calkiem przypadkiem szczytuje w niej a ona tak przypadkiem o tym przykrym
wypadku nie mówi mężowi... Albo inny wypadek - po prostu idąc ulicą spotkała
kogoś i pomylila go z meżem. A może po prostu zaćmiło kobietę? Albo ją zgwałcił
dywizjon Huzarii powietrznej?
Bardzo bym prosił o niewciskanie kitu - przypadkiem, to sobie można guza nabić.
Człowiek ma rozum, wole, poczucie lojalności a nie jest pieskiem lub suczką, że
jak nagle dostaje potrzeby seksu, to zrobi to nawet w piaskownicy z byle kim.
Te "wypadki", "niechcący", "przypadkiem" - to są tylko wymówki.

> nale zachwianie równiwagi psychi
> cznej i hormonalnej,

A to już normalnie super. Jeśli ktoś już ma problemy z psychiką i hormonami -
to idzie do lekarza, na terapię a nie do łózka z facetem (albo odwrotnie).
A nimfomanką albo erotomanem lub seksoholikiem nie staje się przypadkiem.

> znudzenie codzienną monotonią życia itd,

to dawniej nazywało się wypaleniem związku - czyli końcem związku. Więc czemu
ludzie się nie rozwodzą tylko zdradzają? Są ze sobą i się nie kochają?
No chyba, że łączy ich interes. Bo o alibi w postaci dziecka to już pisałem i
między bajki to wkładam.

> co mi powtarza od pewnego czasu mój mą
> ż, który sobie też
> na taki wyskok pozwolił.

I rozumiem, że Ty mu wybaczyłaś?

> Mam wrażenie, że oprzytomniał, bo po 22 latach małżeńs
> twa wiem, że jest
> zasadniczo naprawdę bardzo przyzwoitym człowiekiem.

Oczywiście, wyjątki potwierdzają regułę. A Ty mu teraz bezgranicznie ufasz,
kochasz go jak za pierwszym razem jak się spotkaliście i on jest wobec Ciebie
lojalny, wierny i wszystko po prostu gra. To czemu tutaj jesteś?

> Z wielkim trudem staram się dojść do siebie i nabrać ponownej wiary we
wspólne
> życie.

I jak Ci idzie?

> I widzę, że on też się stara. Nie da się ukryć, że zaufanie - solidne,
murowane
> , ślepe - wyparowało w
> jednej chwili i to jest właśnie chyba to, co najtrudniej jest odbudować,
jeśli
> w ogóle możliwe.

Nie - nie jest to możliwe - ale widzę, że potrzebujesz strasznie dużo czasu by
odkryć, że kochasz męża, ale tego męza sprzed zdrady a uzmysłowienie sobie, że
on 22 lata Twoich starań, miłości, oddania, pragnienia, tęsknoty, czasami
odmawiania sobie wiele zamienił na może przypadkowy albo zaplanowany seks z
inna kobietą - na proste kilka sekund orgazmu....

> I to chyba jest najbardziej smutne w takich wypadkach: upadek zaufania i
wiary
> w stabilność związku, który wydawał się być na zawsze.

Nie ma miłości bez fundamentu zaufania. Jak nie ma zaufania - nie ma miłości.
Życie jest proste - to ludzie je komplikują....

> Nie staraj się zapomnieć czy wybaczyć - to jest niemożliwe. PPo prostu staraj
s
> ię przyjąć do
> wiadomości i okrzepnąć.

Co to znaczy okrzepnąć? Ja tam by wolał, aby w tym momencie facet zagorzał!

> Myślę jednak, że gdyby doszło do ewentualnej "powtórki z rozrywki" - to
sprawa
> zostanie ostatecznie
> zamknięta.

A myślisz, że on o tym będzie wiedział jak dojdzie?
Uwierz, że jak dojdzie - to nie dowie się tego, jak nie wiedział, że jjego żona
puszczała go z innym przez pół roku wcześniej.

> I nie stawiaj na dziecko. Jest monetą przetargową- to raz. Po drugie,
utrzymywa
> nie mażeństwa ze
> względu na dzicko nic nie da, jeżeli będziedzie współżyli w stanie
permanentneg
> o stresu.

Przepraszam, ale to mnie rozbawiło. Dla mnie to już perwersja.

> Ani Wam ani
> dziecku nic to nie da. Najwyżej zaszkodzi.
> Też rozważam możliwść terapii

Terapii czego? Terapia zdradzanego wyłacznie poprawia mu humor, stawia na nogi,
pozwala poradzic sobie ze stresem, odbudować to co w nim zniszczono. Można
opczywiście iść na terapię rodzinną. Czyli razem z wiarolomną/ym partnerem -
ale jeśli to coś da to tylko pozwoli się spokojnie rozstać.

> - ale się waham...pewnie spróbuję wyjść z tego wł
> asnymi siłami.

Tak będzie lepiej - najlepiej nazywając wszystko po imieniu. Nie udając, że
czegoś się nie widzi a coś inaczej wygląda albo inaczej się nazywa...
Nowego poczatku zyczę. I sił, które każdy ma w sobie :-)

Glosatorr...

[libressa]

...całkowicie się z Toba zgadzam.
Coś co ma poczatek ma i koniec,który zazwyczaj jest poczatkiem ;))

Urażona miłość własna, chyba nie mam nic gorszego :D

Pozdrawiam
Libressa

[aandzia43]

libressa napisała:

>
>
> Urażona miłość własna, chyba nie mam nic gorszego :D
>

Urażona miłość własna to rzeczywiście strasznie przykra sprawa. Szczególnie dla
narcyza. Dla innych ludzi są gorsze rzeczy niż urażone ego.

[kici10]

Dla innych ludzi są gorsze rzeczy niż urażone ego.

To prawda, wisi mi czyjeś urażone ego, ale nie wisi mi własne, ponieważ lubię
się dobrze czuć we własnej skórze. Chociaż narcyzem nie jestem.

[libressa]

...miłość do siebie, to najpiekniejszy stan, trwa przez całe życie :)))

Pozdrawiam
Libressa

[sherman-doberman]

Pytałeś się, jakie zaczenie ma długość związku małżeńskiego i wiek delikwentów.
To ci wyjaśnię łopatologicznie.
Wiele z was podjęło decyzję o małżeństwie w bardzo młodym wieku, bez specjalnie długotrwałych
doświadczeń, lub szybko.Ludziom młodym brak nie tylko doświadczenia ale i dytansu do pewnych
spraw sami nieraz jeszcze nie są pewni, czego tak naprawdę od życia chcą.
Twoje 10 lat małżeństwa stoi naprzeciw moich 22 lat takiego stażu.
Przy czym. zawierając związek - z pełną świadomońcią wszelkich implikacji, byliśmy już oboje po
30stce, ustawieni życiowo, itd.
W dodatku: pewnie krzykniesz, że to nie prawda: mężczyźni jednak szczególnie cenią, jeżeli uda im się
osiągnąć coś, co jest trudne do osiągniącia.
Tak było w naszym przypadku, gdyż dzieliła nas nie tylko kolosalna odległoś- geograficzna ale i
systemy polityczne, niełatwe do przełamania. Udało się przełamać wszystko, co też trwało nie mało.
Życie było nietypowe, pełne zmian geograficznych i zawodowych, toteż żar nowości - a to jest dla wielu
osób, złaszcza panów, nie bez znaczenia, utrzymywał się bardzo długo.
Dobre 15 lat.
Potem przyszła stabilizacja, codzienne, małostkowe problmy już szarawej egzystencji, stąd pewnie
zrdziła się nagła chęć zmiany. A najłatwiej zmienić partnera.
Jeżeli parnterzy oboje byli bardzo młodzi, jeszcze niewyżyci pod wszelkimi względami, nasycenie
"słodkim życiem małżeńskim" może przyjść wcześniej. Bo że kiedyś przyjdzie, to pewne.
Tylko, każdy człowiek reaguje inaczej.
Jeden birze drugi etat lub zabiera się do działalności charytatywnej, a inny szuka rozrywek
seksulanych-
też się w końcu rozczaruje (przynajmniej mój tak twierdzi - że nie żałuje doświadczenia, ale czuje się
rozczarowany), z wiekiem, zmniejszającą się atrakcyjnością i żywotnością seksualną.W dodatku każdy
odczuwa pewnego dnia potrzebę stabilizacji.
Ale przy okazji może połamać niejedno życie. Swoje i cudze.
Dlatego sądze, że czasem, po bardzo wielu latach pięknych doświadczeń, trzeba teraz spróbować
schować dumę do kieszeni - zwłaszcza jeżeli partner/rka nadal pragnie zachować całość związku.
Niestety gorzej z ranami, które się długo liże, właśnie z powodu zniszczenia najcenniejszego dobra
wspólnego pożycia: zaufania.
I pewnie się od siebie wzajemnie niedużo nauczymy, gdyż mimo dużej częstotliwości takich zawirowań
życiowych, jednak każdy przypadek jest indywidualny i ma różne uwarunkowania.
Najwyżej możemy dodać sobie otuchy.

[trzydziestoletnia]

Kris, niewiele wiemy o postawie twojej zony, panowie tutaj juz ją sklasyfikowali i przypisali m.in. brak milosci, niechec do ratowania zwiazku etc. Od ciebie jeszcze nic takiego nie slyszelismy, napisz cos wiecej o nastawieniu zony do tej calej sytuacji i przyszlosci zwiazku.

[yoric]

IMHO musisz kompletnie zmienić nastawienie.

Obecnie masz postawę proszącą i nie jesteś partnerem, tylko emocjonalną kulą u
nogi. Partnerem w związku jest ktoś, kto ma własne życie (sprawy, hobby) i kto
nie polega w 100% na innej osobie, bo to jest dla tej osoby ciężar. Poza tym
starajac się dajesz tej osobie komunikat, że może sobie na dużo pozwolić, a Ty i
tak będziesz chciał z nią być.
Kobieta w związku potrzebuje silnego faceta. Jesli nawet jej wybaczysz, ale
nadal będziesz stroną emocjonalnie słabszą, ona w sposób naturalny będzie szukać
kogoś silnego. Tak to działa, taka jest naturalna dynamika związku.

Pozdrawiam

[misssaigon]

popieram zdecydowanie...ponadto bycie ze partnerem zbyt dobrym i zbyt łatwo
wybaczajacym powoduje jeszcze wieksze wyrzuty sumienia i zamiast sprzyjac
zblizeniu ..paradoksalnie oddala..czasami po prostu nie jestesmy w stanie
patrzec w oczy osobie, ktora skrzywdzilismy,a ktora nam wybaczyla i dalej jest
taka dobra...

[kris20071]

Dziękuję wszystkim, za podzielenie się swoimi doświadczeniami.
Życzę Wam i sobie dużo szczęścia.
Po rozważeniu wszystkich za i przeciw, będziemy próbowali odzyskać choć część
tego co kiedyś mieliśmy i wierzę, że się uda, choć nawet się nie łudzę, że
będzie tak jak dawniej.

[lancelotte]

Nie wybaczaj.Zdradziła to bądź facetem.Niech poniesie konsekwencje.Nie ma co
pękać.Nigdzie nie jest powiedziane że trzeba z kimś być.Życie podaje najlepsze
scenariusze ,nawet wśród tych najgorszych jest miejsce na lepszy.

[sagittka]

> Nie wybaczaj.Zdradziła to bądź facetem.Niech poniesie konsekwencje.

On też ponosi konsekwencje. Nawet w większym stopniu, bo trudniej pogodzić się
z konsekwencjami wynikającymi dla nas z cudzego działania, niż własnego.

Nie wiemy, jakie konsekwencje on poniesie po próbie wybaczenia, a jakie po
rozstaniu bez tej próby, to zależy od ich związku, ich uczuć. Piszę "próby", bo
nie można sobie powiedzieć wybaczam lub nie wybaczam, mozna próbować, starać
się, nauczyć się tego, ale efektu nie przewidzimy.

[deenzeel]

Sobie możesz pożyczyć szczęścia. Będzie Ci bardzo potrzebne.
Szkoda tylko kilku ładnych lat Twego życia. Stracisz je bezpowrotnie.
Za pięć lat gdybyś odszedł natychmiast mógłbyś juz żyć normalnie
jak człowiek. Gdy zostaniesz będziesz sobie czynił zarzuty mogłem odejść.
Lecz będziesz emocjonalnym wrakiem faceta. Nic nie uratujesz. A efekt będzie
taki:
1. drżysz bo żona nie wraca na czas, nie odbiera telefonu.
2. czynisz wymówki, wracając do zdrady - nie zapomnisz, nie wytrzymasz
3. seks przestanie Ci smakować - ona zawsze będzie mniej zaangażowana, Ty
będziesz myślał dlaczego
4. dziecko będzie widziało złość, kłótnie, niechęć, obojętność, nie będzie
czuło się bezpiecznie
5. Ty będziesz zapierdalał w pracy na osobę, która Cię zdradzi ponownie lub
nigdy już Ciebie nie pokocha szalenie
6. Będzie z Tobą z wyrachowania - już chce zapewnień byś za jakiś czas jej nie
zdradził
7. Przypłacisz wszystko nerwicą, alkoholizmem, impotencją, niską samooceną
własnej wartości ( wybierz właściwą Tobie opcję)
8. Z czasem względy finansowe nie pozwolą Ci odejść
9 Teraz możesz odejść z twarzą i z jajami - za chwilę pozostawiony zostaniesz
bez honoru faceta
10.Odejdź natychmiast będziesz wtedy lepszym ojcem , człowiekiem , facetem i
kochankiem ( z inną rzecz jasna osobą )

jeśli zostaniesz to będziesz żałował za lat pięć lub wcześniej i powiesz sobie
dałem dupy a to jak mawiają Cesi se ne wrati...spierdalaj zatem bo słowa ciepłe
i delikatne do Ciebie nie docierają. Powodzenia - życzę poprawnego wyboru

[nina9999999]

dlaczego ja mam wrażenie, że Ona usiłuje zrzucić odpowiedzialność za przyszły
rozpad związku na Ciebie?.... może się mylę...tak tylko pytam......

Jak tak bardzo kochasz dziecko...

[misbaskerwill]

Zostań z dzieckiem, a żonie pomóż się przeprowadzić do kochanka...

I wtedy w sądzie będziesz ustalać, kiedy matka ma widywać dziecko, skoro Ty z
nim "od dawna" mieszkasz.
Ale do tego trzeba mieć jaja.
Wygląda na to, że u Was jaja ma Twoja żona, więc uważaj.
Przed iloma jeszcze rzeczami się nie zawaha?

Oczywiście - jest też terapia małżeńska.
Ratuj rodzinę, jeśli czujesz, że się da...
Ale najpierw podpiszcie intercyzę, postaw niewiernej ultimatum ("ostatni raz"),
rozważ też możliwość separacji (można potem znieść na wspólny wniosek za 100
zł). Nie poczuje "chłodny powiew świeżości".

Rób jak chcesz, ale pamiętaj (parafrazując przedmówcę):
"Jak ma się miękkie serce, to trzeba mieć twardą dupę".

[palolinkaa]

żden terapeuta nie pomoze, zaden psycholog...
to siedzi w nas i chociaz chcialabys zapomniec o tymco sie stalo, bedzie to
wracalo jak bumerang i juz nigdy nie zapomnisz o tym jak bardzo skrzywdzila cie
osoba na ktorej tak bardzo ci zalezalo/zalezy i ktorej tak bezgranicznie ufales.
we mnie tez to siedzi..bo zdradzil mnie (wtedy jeszcze nie maz!!) moj
narzeczony a ja mu przebaczylam bo tak bardzo kochalam, chcialam zapomniec,
ponoc czas leczy rany ale w moim przypadku hmm nie sprawdza sie albo za krotki
okres bo od tego incydentu minely 3 lata a ja czuje sie tak jakby wydarzylo sie
to wczoraj
byl moim jednym jedynym,wspanialym,kochanym-powtarzalam o nie co to to nie-ON
by mi tego nie zrobil i co..bach...bol rozpacz smutek lzy
ufalam mu bezgranicznie a teraz???
nie ufam jak kiedys i w sumie nie wiem czy w gole kiedykolwiek odzyska moje
zaufanie.chyba nie-za bardzo boli, ale dalam jeszcze jedna szanse bo w koncu
jestesmy ludzmi z roznymi slabosciami..a teraz ja zaczynam miec jakas obsesje
ze kazda dziewczyna napotkana, czy to kolezanka czy inna jest zagrozeniem dla
mnie i kolejnym wyskokiem dla mojego meza...
to jest chore ale silniejsze ode mnie..
a przy kazdej klotni wypominam mu to w sumie nie wiem po co-bo chyba chcialabym
aby zabolalo go to tak jak wtedy mnie ale to beznadziejne zachowanie z mpojej
str
a wiesz co jest najgorsze??to ze terazpo tych kilku latach(teraz juz w
malzenstwie)mmysle o zdradzie, o tym aby sie zrewanzowac...zeby sie dowiedzial
i poczul co to za bol...
wiec hmmm
to wszystko zalezy od ciebie i tego czewgo naprawde chcesz i czy jestes w
stanie zapomniec o tym co bylo i zyc dalej.ja robowalam ale nie wychodzi..

zycze wytrwalosci i powodzenia

czeka was dluga i ciezka droga do odbudowania tego co bylo wczesniej

pzdr

p.