A mnie jest dobrze w takim związku. Z żonatym.

[asiek25]

Z racji tego, że mam wiele koleżanek, które miały/mają romans z żonatym
mężczyzną, i z racji tego, że ja sama też coś takiego przeżyłam, trudno jest mi
uwierzyć w szczerość wypowiedzi Kiry. O ile wierzę, że jest jej z tym wygodnie,
że to czasem fajnie mieć majętnego faceta na odległość, który nie drażni
codzienną obecnością, przy którym nie trzeba się za wiele starać lub starania
nie wymagają zbyt dużego wysiłku, o tyle trudno mi uwierzyć w brak zazdrości
żonę, o jego życie i w brak zakładania perspektyw na przyszłość. W którymś
poście Kira napisała, że wierzy iż są sobie przeznaczeni. A co to właściwie
według niej znaczy?
Nie wierzę, że bawi ją spędzanie świąt bez niego, sylwestra, różnego rodzaju
imprez, weekendów. Nie wierzę, że absolutnie akceptuje fakt, że w pewnych
sytuacjach ten związek muszą ukrywać, że nie może podnieść przyłbicy i
oświadczyć wszystkim i światu, że to jest ten facet, którego kocha. Nie wierzę,
że nie zastanawia się jak poczułaby się w sytuacji, gdyby któregoś dnia spotkali
gdzieś tam przykładowo rodzinę jego żony i nagle z roli kobiety uwielbianej
przez niego spadłaby (zapewne chwilowo) do roli w najlepszym wypadku dobrej
koleżanki. No jakoś nie wierzę, że kobietę tak egocentryczną i nastawioną na
własne ja nie zabolałaby jej własna duma i ambicja.
Myślę, że przedstawiła kolorową wizję życia nie jakie wiedzie, ale jakie
chciałaby wieść. I być może nawet w tę własną wizję wierzy. W sumie ma prawo,
jest dorosła.
Natomiast wstrząsnęła mną kwestia posiadania dziecka. Pierwsze co mnie
przeraziło, to w jaki sposób wyjaśniłaby dziecku sytuację, w której celowo je
postawiła:
a) ten pan to nie jest twój tatuś, to przyjaciel mamy, który nam pomaga i Ciebie
bardzo lubi,
b) ten pan to jest twój tatuś, ale nie może z nami mieszkać, bo ma inną żonę i
inne dzieci.
c) ten pan to jest twój tatuś, ale nie może z nami mieszkać, bo mieszka gdzie
indziej, a ty nie możesz go odwiedzać, bo... (tu wstawić odpowiednie kłamstwo).
Przerażające jest dla mnie to, że w moim odczuciu Kira w ogóle nie zastanawia
się nad uczuciami i emocjami dziecka, jego potrzebami, ale chce je mieć, by
zaspokoić jedynie swoje własne egocentryczne potrzeby. Nie interesuje jej to, że
na dzień dobry, sama z siebie, zafunduje dziecku niepełną, dysfunkcyjną
rodzinę, że nie interesuje jej potrzeba dziecka posiadania ojca, że zamierza je
wychowywać w kłamstwie. Że nie zamierza dać mu tego, co dziecku do prawidłowego
rozwoju emocjonalnego jest absolutnie niezbędne - szczęśliwego dzieciństwa z
kochającą matką i kochającym ojcem, których dziecko potrzebuje na codzień.
Mam nadzieję, że ten facet jest trochę bardziej odpowiedzialny, że z racji
posiadania już dzieci ma świadomość iż dziecko to nie zabawka i że celowo
odłożył kwestię dziecka na parę lat, mając nadzieję, że Kira z czasem przestanie
tego od niego wymagać. Jeśli nie, to niefrasobliwość tych dwojga po prostu nie
mieści mi się w głowie...

Ja bym się tak tym dzieckiem nie ekscytował

[marek_gazeta]

Hehe... co robi żonaty i dzieciaty facet, mający kochankę i z takiego układu zadowolony, kiedy owa kochanka zaczyna wspominać o dziecku? No, domyślam się, że wpada w panikę. Dziecka już nie da się "odkręcić", wytłumaczyć żonie, że to była tylko życiowa pomyłka itp. Na szczęcie gość nie z tych w ciemię bitych:

> Po wielu godzinach, spotkaniach, spędzonych na rozmowach o
> dziecku, gdzie ten temat był wałkowany aż do wyrzygania, udało nam
> się myślę dojść do konsensusu.
>
> Temat dziecka odkładamy o 4-5 lat, w okolice moich 34-35 urodzin.
> Jeżeli nadal będę chciała bardzo mieć dziecko, to po prostu ono
> się pojawi. Pod warunkiem spełnienia szeregu warunków, które ja
> sama sobie, jak i on mi postawił.

No i mamy spokój na 4-5 lat, a potem się zobaczy.

A potem się laskę spławi pod pretekstem

[triss_merigold6]

A potem się laskę spławi pod pretekstem dobra dzieci i rodziny.

[kira_korpii]

Taaaa.
No to teraz ujawnię trochę swojej wrodzonej wredoty i powiem, że ja
w żaden sposób się nie zabezpieczam.
Zabezpiecza mnie tylko on, wiadomo w jaki sposób.
Sposób dobry, u nas się sprawdza, ale jak wiadomo, kiedyś może
zawieść.
I choćbym nawet myślała o aborcji to mój przyjaciel nigdy mi na to
nie pozwoli.

I nie, nie jestem bezpłodna, bo już kiedyś byłam w ciąży.

[anula36]

aborcja lub pronienie nie rokuja za dobrze,jesli chodzi o plodnosc.

[kira_korpii]

Anula, z tym idź do Triss.
Ona ma większe doświadczenie.
Jest na tyle uczynna, że opowie Ci, jak się rodzi dzieci po aborcji.

[anula36]

poczekam na twoje doswiadczenia w tej materii:)

[kira_korpii]

No niestety.
Ja nie mogę służyć pomocą.
Bo dziecko mogę co najwyżej urodzić, a nie abortować.

Do anuli

[mantis_after_dinner]

> aborcja lub pronienie nie rokuja za dobrze,jesli chodzi o plodnosc.

-

[fanny]

kira_korpii napisała:

> Taaaa.
> No to teraz ujawnię trochę swojej wrodzonej wredoty i powiem, że ja
> w żaden sposób się nie zabezpieczam.
> Zabezpiecza mnie tylko on, wiadomo w jaki sposób.
> Sposób dobry, u nas się sprawdza, ale jak wiadomo, kiedyś może
> zawieść.
> Oj, myślałam, że to jest oczywiste. Ja widać nie dla każdego.
> My nie używamy prezerwatyw. Od ładnych już paru lat.

Czy ja dobrze rozumiem, popraw mnie jesli sie myle, ze chodzi o stosunek przerywany?
Jesli tak, to dziwny wybor, szczerze mowiac. A tak juz bardzo szczerze, to dla
mnie nie do zaakceptowania z ukochanym czlowiekiem.
Jakis strasznie zubazajacy..

f.

[fanny]

I jeszcze osobiste pytanie mnie naszlo.
Ty (bo Twoj facet jasne ze nie, wszak bzyka dwie babki) naprawde nie chcialabys czestszego seksu?

f.

Zieeew. Jedna z wielu

[triss_merigold6]

Zakładając, że nie troll i nie wprawka literacka w ramach produkcji
do "Pani domu".
Jedna z wielu wielkomiejskich singielek tuż przed 30-tką. Jeszcze ma
wybór. Za 5 lat wartość na rynku matrymonialnym tej wykształconej,
dobrze zarabiającej i zadbanej pani o szerokich zainteresowaniach i
o trudnym charakterze, będzie mniejsza niż 25-latki po technikum
pracującej w spożywczym. Żebym takich kobiet nie znała to może bym
uwierzyła w sielankowy obrazek.

[zakletawmarmur]

A ja nie rozumiem jednego... Dziewczyna piszę, że jest szczęśliwa to dlaczego
wiele osób próbuje jej wmówić, że to nie jest możliwe. Chyba sama wiem lepiej
czy coś daje mi szczęście lub go nie daje.

Oczywiście nasze potrzeby mogą z biegiem czasu się zmieniać. To normalne.

[eeela]

> A ja nie rozumiem jednego... Dziewczyna piszę, że jest szczęśliwa
to dlaczego
> wiele osób próbuje jej wmówić, że to nie jest możliwe.

Bo z ogolnego rozrachunku ludzkich obserwacji i doswiadczen wynika,
ze szanse sa na to bardzo nikle - takie to proste. Nic trudnego do
rozumienia.

Moja teoria w temacie

[selfmademan]

jest może ciut wydumana ;)
Zakładając, że watek nie założyła bardziej inteligentna
wersja "kakalive" tylko realna osoba - to myślę, że robi sobie tutaj
coś w rodzaju rozrachunku / podsumowania zyciorysu tuż przed 30-tką.
W sumie wypada fajowo: studia, dobra robota w korporacji, kasa,
pewna samodzielność finansowa (nie mylic broń Boże z osobistą
dojrzałością...), mieszkanie, auto, facet z kasą ale nie żaden stały
pachnący smutnie codziennością tylko mądry, dojrzały, działa na
zmysły (no bo nie ma go na stałe w domu i w łózku autorki...).

Tylko co dalej z tym / takim życiem ???

Idzie kryzys, może korporacja obetnie koszty (a kurs franka w
kredycie rośnie jak głupi), może gdzies w głowie dojrzewa myśl, że
ten "sobie przeznaczony" facio zwyczajnie nie rzuci nigdy w życiu
swej połowicy i dzieciaków ( o zrobieniu kolejnego za te obiecane 4-
5 lat nie wspominając...) - i wszystko pierdyknie z łoskotem jak
stąd do dalekiego domu rodzinnego ?

O "dojrzałych" wypowiedziach autorki na temat rodzicielstwa i
dziecka zmilczę przez grzeczność....na kilometr widać brak
jakiejkolwiek głębszej znajomości tematu (no ale gdzie szukać
przykładów udanej rodziny z dzieckiem w gronie znajomych singielki i
bogatego faceta z laską na boku ???)
Nie życzę Ci Kiria niczego - z reguły źle ludziom nie życzę, a na
prawdziwe dobro jakoś trzeba w życiu zapracować....

[kici10]

Tylko co dalej z tym / takim życiem ???

Może jeszcze niechcący guma strzelić. Jak człowiek czeka, to się w
końcu doczeka :-)

[kira_korpii]

Oj, myślałam, że to jest oczywiste. Ja widać nie dla każdego.
My nie używamy prezerwatyw.
Od ładnych już paru lat.

Co nie znaczy, że ja podświadomie czekam, aż zajdę w ciążę.
Gdyby to się teraz zdarzyło, uff, powiem szczerze, że byłoby mi
bardzo trudno.
Bo ja nie jestem jeszcze gotowa na dziecko.
Więc to nie jest tak, że mój ukochany zażądał czekania te 4-5 lat.
To ja opracowałam pewien plan pięcioletni, a ponieważ zawsze dostaję
to, czego chcę:P, więc uda mi się go exactly, punkt po punkcie
zrealizować*

Teraz dziecko nie byłoby może tragedią w ostatecznym rozrachunku,
ale dla mnie byłoby PO PROSTU ZA WCZEŚNIE

* - a to był joke (wyjaśnienie dla niekumatych), bo przecież
wiadomo, że plany swoje a życie swoje:)

[dadd]

eeela napisała:

> > A ja nie rozumiem jednego... Dziewczyna piszę, że jest szczęśliwa
> to dlaczego
> > wiele osób próbuje jej wmówić, że to nie jest możliwe.
>
> Bo z ogolnego rozrachunku ludzkich obserwacji i doswiadczen wynika,
> ze szanse sa na to bardzo nikle - takie to proste. Nic trudnego do
> rozumienia.

A mnie z ogólnego rachunku ludzkich obserwacji i doświadczeń wynika, że coś takiego, jak szczęśliwe małżeństwo nie istnieje. Mogą istnieć okresy szczęścia w małżeństwie, tak jak i w wolnym czy równoległym związku. Na dodatek w związku równoległym partnerzy - nie będąc "skazani" na siebie - mają dość sił, by nieustannie o siebie zabiegać, co niemal nie zdarza się w kilkuletnim nawet związku małżeńskim (czy bezmałżeńskim, ale w wersji 1+1).
Jestem o pokolenie starsza od Kiry i w swoim dość już długim życiu poznałam wiele par małżeńskich, które wyglądały na szczęśliwe, ale po jakimś czasie albo przestawały być szczęśliwe, albo przestawały być parami. Niedawno świętowaliśmy w gronie znajomych 50 rocznicę związku małżeńskiego pewnej znajomej pary (znanej mi od dzieciństwa). Pozornie wszystko jest tam OK i nawet zdrad żadnych nigdy nie ujawniono, ale taki ładunek pogardy i nienawiści, jaki ci ludzie sobie serwują na co dzień, dla mnie jest nie do przyjęcia. Nie ma czegoś takiego jak definicja szczęścia, czy definicja miłości. Więc jeśli założycielka wątku uważa, że kocha, jest kochana i odczuwa szczęście, to należy jej tylko życzyć, by stan taki trwał jak najdłużej. Bo wszak szczęście, to tylko przerwa w cierpieniu/smutku...

[zakletawmarmur]

Mam podobne przemyślenia...

Biedna jesteś - przykro mi to stwierdzić

[nowotkomarceli4]

I nie wynoszę tego na podstawie obserwacji innych ale z autopsji.
jest wspaniale każdego dnia, każdego dnia się cieszę że budzę sie u
boku mojej zony. A każdy weekend to nasze wspólne święto.

[zakletawmarmur]

Tak nieśmiało zapytam, czy Ty lub twoja żona już na łożu śmierci
leżycie?

[nowotkomarceli4]

nie jesteśmy na łożu śmierci:) jesteśmy 12 lat razem i nie żałuję
żadnego dnia.
Owszem róznie bywało, ale tak naprawdę jest nam razem wspaniale.

[zakletawmarmur]

"jesteśmy 12 lat razem i nie żałuję
żadnego dnia.
Owszem róznie bywało, ale tak naprawdę jest nam razem wspaniale."

No i niech tak zostanie:-)

[anais_nin666]

eeela napisała:

> > A ja nie rozumiem jednego... Dziewczyna piszę, że jest szczęśliwa
> to dlaczego wiele osób próbuje jej wmówić, że to nie jest możliwe.
>
> Bo z ogolnego rozrachunku ludzkich obserwacji i doswiadczen wynika,
> ze szanse sa na to bardzo nikle - takie to proste. Nic trudnego do
> rozumienia.

Nikłe nie znaczy żadne. Wmawianie dziewczynie, że nie czuje tego co czuje jest
zabawne. Możemy domniemywać co będzie czuć za ileś lat, co czuje teraz wie ona.
I tylko ona.

[eeela]

Ja niedajbuk nie chcę jej wmawiac, co ona czuje, a czego nie czuje.
Mówiłam tylko jak czuję się ja - zaniepokojona, że zrobi sama sobie straszną
krzywdę. Widziałam takie przypadki, to naprawde nie jest do pozazdroszczenia. Te
przypadki, które widziałam, były równiez podobne w mechanizmie chwilowej
akceptacji, podobnej argumentacji, etc. Stąd moje wnioski i moje obawy. Nigdzie
nie napisałam, że koniecznie muszą się spełnić. Ale jeśli kilkanaścioro
forumowiczów ma podobne obserwacje, a jak na razie żaden nie zaprezentował
obserwacji odwrotnych, to to jednak cos do myslenia dawac powinno - a z
pewnościa nie powinno budzić zdziwienia i niezrozumienia, bo sprawa do
rozumienia jest bardzo prosta.

[zakletawmarmur]

Nic trudnego do
> rozumienia.

Wybacz dla mnie dalej mnie nie jest to takie proste.

Zakładasz, że biedna Kira zostanie wykorzystana przez okropnego
faceta i porzucona na końcu... A co jeśli ten układ przestanie ją
satysfakcjonować i to ona faceta rzuci? Będzie miała nawet dobrą
wymówkę więc i wyrzuty sumienia nie będą jej męczyć.

> Bo z ogolnego rozrachunku ludzkich obserwacji i doswiadczen
wynika,
> ze szanse sa na to bardzo nikle - takie to proste. Nic trudnego do
> rozumienia.

Tylko zwróć uwagę, że nie wszyscy jesteśmy tacy sami. Większość
moich koleżanek miała dużo większe parcie na ślub niż ich faceci.
Jednak wiem, że nie zawsze tak jest. Znam pary gdzie to facetowi
bardziej zależy... Czy zawsze musimy się sugerować tym co
popularniejsze?

Rozumiem, że ludzie chcą ostrzec ją przed problemami, które mogą z
tego wszystkiego wyniknąć. Jednak sugerowanie, że w tym związku musi
być jej źle jest przesadą. Chyba sami takie rzeczy potrafimy lepiej
określić:-)

[eeela]

> Wybacz dla mnie dalej mnie nie jest to takie proste.
>
> Zakładasz, że biedna Kira zostanie wykorzystana przez okropnego
> faceta i porzucona na końcu...

Nigdzie nie uczyniłam takiego założenia. proszę nie obarczać mnie
odpowiedzialnością zbiorową za wszystkie wypowiedzi w wątku.

[zakletawmarmur]

Z twojej wypowiedzi:
"Bo z ogolnego rozrachunku ludzkich obserwacji i doswiadczen wynika,
ze szanse sa na to bardzo nikle - takie to proste."

Wyciągnęłam wniosek, że na jakieś 99% zdarzyć się musi coś bardzo
nie przyjemnego dla dziewczyny. Skoro ogólny rozrachunek musi być
ujemny, a teraz jest dodatni...

Mój matematyczny umysł tak to widzi: 5-10=-5 (wg tej wersji
pesymistycznej) a nie 5-2=3 (w optymistycznej wersji).

"rozrachunku LUDZKICH obserwacji i doswiadczen wynika"

Doszłam do wniosku, że piszesz w imieniu większej liczby osób. Więc
odpowiedzialność zbiorcza na Tobie spoczęła:-)

[eeela]

> Wyciągnęłam wniosek, że na jakieś 99% zdarzyć się musi coś bardzo
> nie przyjemnego dla dziewczyny. Skoro ogólny rozrachunek musi być
> ujemny, a teraz jest dodatni...


Jedyne, co zrobiłam, to przedstawiłam rozrachunek. W celu wytłumaczenia,
dlaczego stanowcza większość osób wypowiadających się w wątku czarno widzi
sprawę, bo było to dla kogoś z jakiegoś dziwnego powodu niezrozumiałe.
Wyjasniłam jedynie prostą zależność: większość ludzi czarno widzi sprawę, bo
większości ludzi dotychczasowe obserwacje i doświadczenia na to wskazują. Nie
poczyniłam żadnych założeń, że coś się stanie, jak mi imputowałaś.

[zakletawmarmur]

> Jedyne, co zrobiłam, to przedstawiłam rozrachunek

Rozrachunek, który coś negatywnego musiał zawierać. Do tego się
odniosłam.

Dla Ciebie to jest proste. Ja uważam, że to może być bardziej
skomplikowane. Cały ten wątek wzbudza spore emocje. Trudno mi
uwierzyć, żeby wszyscy Ci widzący negatywne zakończenie sprawy,
opierali się na swoich obserwacjach i logice...
Nie piszę tego konkretnie do Ciebie:-)

[eeela]

> Dla Ciebie to jest proste. Ja uważam, że to może być bardziej
> skomplikowane.

Ty nadal nie rozumiesz, o czym ja pisze. Ja nie pisze o sytuacji
zalozycielki watku. Pisze o prostej zaleznosci majacej swoj przejaw
w typowych reakcjach forumowiczow na tej sytuacji opis. Ta zaleznosc
jest prosta jak konstrukcja cepa i nic w niej nie ma
skomplikowanego. Juz nie wiem, jak mam sie jasniej wyrazic, zeby
zrozumiano, o czym mowie - czy to moja polszczyzna tak kuleje, czy
twoje czytanie.

[triss_merigold6]

Bo sytuacja założycielki wątku, mimo jej przekonania o własnej
wyjątkowości, jest typowa do bólu.
Jak ktoś ma te 30+ lat i nie żył na pustyni to parę osób poznał i
parę układów międzyludzkich widział. Plus historie opowiedziane
przez przyjaciół, znajomych, rodzinę, przeczytane. Plus statystyka.
Na podstawie dostępnych danych można wnioskować z dużym
prawdopodobieństwem jaki będzie rozwój sytuacji. Nie na 100%, ale z
dużym prawdopodobieństwem.

[zakletawmarmur]

Faktycznie widzę że się nie dogadamy:-)

[eeela]

Wystarczyłoby przeczytać ze zrozumieniem, i nie dorabiać sobie ideologii.

Triss

[kira_korpii]

Sweetie, nie zaprzątaj sobie tej swojej ślićnej praskiej,
dresiarskiej blond główki takimi wątkami, bo nie dasz rady;)

To trzeba mieć trochę wyobraźni, inteligencji i empatii, no a przede
wszystkim szersze pole widzenia. Ty potrafisz poruszać się tylko w
ustalonych ramach. Rameczkach, dodajmy;)

Bo przecież jeżeli ty czegoś nie rozumiesz, no to tego nie ma. No
nie tak?!
Idź sobie na wątki o alkoholikach i przemocowcach, to przecież twój
żywioł.

Coś Ci opowiem

[triss_merigold6]

Parę miesięcy temu jedno z pism dla kobiet z tzw. górnej półki
zamieściło tekst o wielkomiejskich singielkach: 3 panie podpisane
imieniem i nazwiskiem, ozdobione zdjęciem, opisywały swoje życie.
Jedna z nich, 35-letnia dziennikarka opowiadała o swojej potrzebie
doznań rozmaitych, kosztownych hobby, czasochłonnych pasjach,
mężczyznach, którzy rzucali jej się do stóp pragnąc by z nimi była
na zawsze etc. Motyw drogich prezentów jakimi ją obdarowywali
panowie również był poruszany. I oczywiście "jej nie dogonią", ona
stabilizacji nie chce, nudzi ją, męczy, wolna dusza.

Problem w tym, że z ową panienką spędziłam 5 lat na studiach i potem
4 na doktoranckich, później zaś miałysmy wspólnych znajomych.
Photoshop rulez, to raz. Panienka z tych, co w każdym "cześć"
slyszała miłosne wyznania, to dwa. Na końcie miała głównie związki
wirtualne.
Tekst w piśmie był bardzo budujący ale rzeczywistość nieco skrzeczy.

[swinka-morska]

> Mam 30 lat i poczucie, że nareszcie życie zaczęło mnie dobrze
> traktować.

Z biednej rodziny? Patologia? Dysfunkcja? Ze wsi?
No to może rzeczywiście sponsor-opiekun cokolwiek zmienia na lepsze.

> Jest moim najlepszym
> przyjacielem, powiernikiem, kochankiem, pocieszycielem, wsparciem,
> całym moim światem. Jest po prostu mężczyzną mojego życia.

Dołóżmy do tego, że jest twoim szefem.
Faceci w korporacjach tak już mają, że stukają laski w firmie.

> Bardzo fajne, wymuskane, eleganckie i luksusowe
> mieszkanko, które jest tylko moje (no i banku, w jakichś 85%,
> niestety)

Spoko, o tym pomyślisz jak sponsor-opiekun nie będzie cię już mógł dłużej kryć
we wpomnianej korporacji. A firma zdecyduje, że ma dość zatrudniania cizi byłego
bossa i po prostu wylecisz.

Zgadzam się z Triss: kandydujesz do grupy ryczących 35-latek z zadbanym ciałem i
trudnym charakterem, których wartość na rynku matrymonialnym zmierza do zera (ku
wielkiemu zdziwieniu samych zainteresowanych).

garść refleksji

[kira_korpii]

Teraz refleksje na temat czytania ze zrozumieniem będą.

Mój przyjaciel mógłby się nieźle zdziwić, zawitawszy przypadkiem do
tego wątku:D
Bo dowiedziałby się o sobie paru interesujących rzeczy.
Po pierwsze - że ma dzieci
Po drugie - że jest moim szefem
Po trzecie - że pracujemy w jednej firmie, do której oczywiście mnie
wkręcił zaraz po tym, jak zrobiłam mu dobrze;)
Po czwarte - że jest moim sponsorem

No i ja też dowiedziałam się już paru rzeczy o sobie.
Bo pochodzę ze wsi.
Bo z biednej rodziny.
No i z patologii:-)
No i kredyt we frankach mam, taka głupia byłam;)

No i nie zapominajmy o moim parciu na ślub i prawdziwą rodzinę.
Bo przecież ja o niczym innym nie marzę.
Tylko tkwię cały czas w zaprzeczeniu.
Ale nic to, uczynni forumowicze nie omieszkają mi powiedzieć, co ja
tak naprawdę myślę, czuję i czego pragnę.

No nie mogę, im dalej w las, tym coraz zabawniej.

Styliostycznie

[triss_merigold6]

Stylistycznie kopiujesz Anastazjępotocką, obecnie występującą pod
nickiem Karolina. Ona też ma manierę bałwochwalczego opisywania pana
i również traktuje go dużą literą niczym Boga Ojca. Opisy prezentów,
gestów (ach ten szpital!) są również zbliżone.

[kira_korpii]

No, Karolinka ciekawą postacią jest, nie powiem.
Dodam w zaufaniu, że mam nawet klucz do ukrytego forum bezdzietnych
z wyboru, więc to co tam wyczytam u Karolinki, powoduje czasem u
mnie wytrzeszcz oczu.
I tak naprawdę to nie wiem, czy ona pisze prawdę, czy zmyśla.
No niby znam się na ludziach, a tak do końca nie potrafię
rozstrzygnąć.

Ale jedno trzeba jej przyznać - ma bardzo lekkie pióro. Podobnie,
jak i ja, bo z tego co wiem, to łączy mnie z nią wykształcenie.

[triss_merigold6]

Karolinę swego czasu bezlitośnie wykpiono na Macochach, Nowej
Rodzince a teraz bywa wykpiwana na forum o rozwodach.
Ona nie ma lekkiego pióra, przykro mi. Jest absurdalnie manieryczna
i egzaltowana więc nie polecam naśladownictwa.

[anais_nin666]

Kira, ludzi boli, że nie wylewasz łez nad swoim losem, bo powinnaś, bo co robisz
jest moralnie złe i wedle wszelkich schematów - nie daje szczęścia;). POwinnaś
troszkę ponarzekać, pokajać się, a Ty harda trzymasz się swego, że Ci dobrze, to
i ludzie muszą Ci uświadomić, że jesteś wredna i tak naprawdę jesteś
nieszczęśliwa, niezależnie jaka jest prawda;)
Dla mnie w Twym opisie szczęścia jest szczerość. I chwilowe zadowolonie z życia.
W sielankę po wsze czasy nie wierzę w takim układzie w jakim jesteś, ale wiem,
że jakiś czas jeszcze może być fajnie.
Wiem też, że nigdy nie spotkasz się ze zrozumieniem, bo mimo że zdradza naprawdę
gros z nas, to i tak zdradzający pierwsi rzucą kamieniem i powiedzą "zła kobieta
jesteś".

[murakami2]

kira_korpii napisała:

> Teraz refleksje na temat czytania ze zrozumieniem będą.
>
> Mój przyjaciel mógłby się nieźle zdziwić, zawitawszy przypadkiem do
> tego wątku:D
> Bo dowiedziałby się o sobie paru interesujących rzeczy.
> Po pierwsze - że ma dzieci


Jesli nie ma dzieci, to skłamałaś w tym wątku?
forum.gazeta.pl/forum/72,2.html?f=898&w=79538070&a=79552602

[kira_korpii]

No jedno dziecko ma przecież.
Czy czytanie ze zrozumieniem boli, czy co?!

[murakami2]

Rzeczywiście, jest niezwykle CZĘSTO spotykane, aby ktoś pisząc "nie ma dzieci"
myślał "nie ma DWOJGA dzieci".

Argument z czytaniem godny poważnej dyskusji, zaiste.

[triss_merigold6]

Utrzymanka na studiach. Śliczne. Nie mogła taka bystra bidusia mieć
choćby stypendium naukowego i dorabiać?

[kira_korpii]

No ślićnie. A nie mogła taka wyszczekana dresiara porządnie się
prowadzić, a nie jako 18stka bzykać po pijaku z pierwszym lepszym?
No i jeszcze guma bidusi pękła:DDD

[eeela]

I tak rozwiał się obraz delikatnej, lekko rozkapryszonej, acz inteligentnej
dziewczyny z klasą, a pojawił się obraz rozpuszczonej zarozumiałej, pełnej
nieuzasadnionego poczucia wyższości wobec ludzi pannicy, wdającej się w brzydkie
pyskówki, kiedy tylko ktoś jej nadepnie na odcisk.

[prosta-kobieta56]

Moze cos tez dodam.A wiec super masz.Jestes singielka masz bogatego sponsora-wiem teraz powiesz ze to najlepszy przyjaciel kochanek powiernik etc.ale tak w jezyku potocznym to jednak jestes utrzymanka.Prowadzisz super zycie realizujesz sie z jego pomoca bo wiadomo on Cie kocha i ja powiem Ci ze nie mam nic do Ciebie Twoich pogladow i teorii skoro Tobie jest z tym dobrze ok.nie interesuje mnie rowniez czy chcesz miec dziecko czy nie z takich lub innych powodow bo jakie to ma znaczenie ale powiem Ci jedno skoro on jest taki cudowny taki wspanialy tak kocha ma tyle kasy to dlaczego oklamuje zone?w jakim celu to robi?rozumiem nie chcesz z nim mieszkac na stale bo to zaklocalo by Twoj porzadek itp.ale skoro ma kase to stac go zeby kupic sobie 2 mieszkanie skonczyc oklamywac zone i dziecko wrocic jej wolnosc a przede wszystkim byc uczciwym wobec was obydwu i wobec siebie samego?powiedz dlaczego nie ma na tyle godnosci by odejsc od zony i dochodzic do Ciebie wspierac Cie itd?Powiedz co by bylo gdyby w wyniku jakiegos wypadku losowego on znalazl sie na wozku to powiedz kto by przy nim byl?ty?watpie z Twoim nastawieniem do zycia z Twoim narcyzmem i jak sama powiedzialas egoizmem w tym mamencie Twoj luby stracilby na wartosci za to ta najbardziej oklamywana przez lata zona bylaby przy nim na dobre i zle i odpowiedz za co?kim ona jest ze zasluguje na takie zycie w klamstwie?wszystko jestem w stanie zrozumiec glupote brak uczuc brak jakichkolwiek zasad wyzszosc mamony dobr materialnych od jakichkolwiek uczuc ludzkich odruchow ale ona kobieta ktora urodzila mu dziecko jest czlowiekiem i powinna miec prawo wyboru czy chce zyc w klamstwie czy nie.

[anais_nin666]

Kochanki, kochankowie, sponsoring to coś starego jak świat, co więcej często
tolerowanego przez małżonków, częściej małżonkę oczywiście. Czasy się zmieniły,
sponsoring i posiadanie kogoś na boku zostało...
Nie wiem czemu post dziewczyny zadowolonej z romansu budzi tyle negatywnych emocji.
Gdyby nam tu płakała z tego powodu zupełnie byłaby inna reakcja. Złote rady itp.
TEraz nic poza zjadliwością i umoralniającymi wstawkami... Denerwuje jej
szczęście czy to, że uważa iż ma do niego prawo będąc w związku z żonatym facetem?
Jestem kobietą zdradzoną, której mąż miał jakiś czas swoją nową, lepszą miłośc,
a mimo to nie budzi we mnie ta kobieta złości;)

[asiek25]

> Nie wiem czemu post dziewczyny zadowolonej z romansu budzi tyle negatywnych emo
> cji.

Być może dlatego, że niektórym Kira jawi się jako osoba nie do końca szczera.
Przynajmniej mnie. Bo jakoś nie potrafię potraktować spójnie takich oto komunikatów:
- bardzo się kochamy
- jesteśmy sobie przeznaczeni
- chcę się z nim zestarzeć
- rozważamy opcję posiadania wspólnego dziecka
- nie jestem zazdrosna o jego żonę
- akceptuję fakt, że dzieli życie między dwie kobiety
- nie mam nic przeciwko temu, że uprawia seks z żoną
Jak dla mnie te komunikaty są ze sobą zupełnie sprzeczne, ja tego po prostu nie
kupuję. Myślę, że gdyby napisała: "jestem z żonatym facetem, jest fajnie,
czerpię z tego garściami ile się da, mam fajny seks i przyjemne życie, mam w
dupie jego żonę i dziecko, nie zamierzam mieć żadnych zobowiązań, a jak
przyjdzie czas, to go po prostu wykopię od siebie", to wtedy byłaby dla mnie
wiarygodna. Ale w momencie gdy w życiu człowieka pojawia się miłość, gdy ktoś
pisze, że spotkał człowieka swojego życia, to ja po prostu nie wierzę, że można
być szczęśliwym w takim trójkącie. I albo ktoś sam się łudzi, albo usiłuje
łudzić innych.
Kwestia posiadania dziecka w takim układzie to dla mnie osobna, przerażająca
historia, ale to już pisałam wcześniej.

[triss_merigold6]

To nawet nie musi być brak szczerości tylko próba redukacji
dysonansu poznawczego. Bardziej poirytowane współczucie budzi niż
agresję.

[kira_korpii]

> Być może dlatego, że niektórym Kira jawi się jako osoba nie do
końca szczera.
> Przynajmniej mnie. Bo jakoś nie potrafię potraktować spójnie
takich oto komunik
> atów:
> - bardzo się kochamy
> - jesteśmy sobie przeznaczeni
> - chcę się z nim zestarzeć
> - rozważamy opcję posiadania wspólnego dziecka
> - nie jestem zazdrosna o jego żonę
> - akceptuję fakt, że dzieli życie między dwie kobiety
> - nie mam nic przeciwko temu, że uprawia seks z żoną

No naprawdę nie rozumiem. Bo dla mnie to wszystko jest spójne.
Ehh, chyba poproszę darię nowak do tego wątku, może ona chociaż mnie
zrozumie:)

No i jak mam później sobie nie myśleć, że jestem wyjątkowa i jedyna
na świecie?!

:)

[murakami2]

> No i jak mam później sobie nie myśleć, że jestem wyjątkowa i jedyna
> na świecie?!

Byli różni wyjątkowi. Hitler, na przykład.

[triss_merigold6]

Błagam, jacy wyjątkowi?! Toż takich panien jest mnóstwo. Tylko jakoś
dziwnie im są starsze tym bardziej w hermetycznie singlowskich
środowiskach tkwią, bo na spotkania na ktorych są same pary bez
sensu je zapraszać. O czym tu gadać? Ludzie wspólnie mieszkania
urządzają, domy budują, zastanawiają się do jakiego
przedszkola/szkoły dziecko wysłać i dokąd na wakacje pojechać. Ile
można o studiach nadawać skoro już dawno skonczone. Praca fajna
rzecz ale w wolnym czasie ze znajomymi szkoda prądu na roztrząsanie
zawiłości biurowo-korporacyjnych układów i awansów. Inny lifestyle.

Więc spotykają się takie 30+ w warsiawkowych trendy miejscach,
opowiadają sobie jakie są boskie i o żonatych misiach. A misie w
weekend z żonami po centrach handlowych i z dziećmi po parkach
chodzą. Qrde, żebym z racji rodzonej siostry nie obserwowała takich
klimatów to może bym wątek panny inaczej odebrała.

[juzia214]

triss_merigold6 a co ty tam wiesz.
dziewcze przeszczęsliwe więc w euforii nawet nie zwrociła uwagi na jakim forum
pisze...
i w ogole pewnie trafila tu zupelnie przypadkiem... ;)

[nowotkomarceli4]

nie mogę się z tobą zgodzić.
znam singli grubo po czterdziestce i są to single bardzo aktywne nie
tylko zawodowo ale również towarzysko - i wcale nie zamykają się do
grona singli. Są szczęśliwe i cieszą się kazdą chwilą swojego życia -
bo taki jest ich wybór.
znam też osoby zgorzkniałe ledwo po trzydziestce, tkwiące w
związkach bez przyszłości - tkwią bo sobie nie wyobrażają, że można
odejść i zacząc sobie życie na nowo układać.

[kira_korpii]

No my też wspólnie mieszkanie urządzamy.
Dywan musimy wybrać, a to nie takie hopsiup.
Dywan musi być porządny, gruby, miękki i puszysty, tak, aby się
dobrze na nim seks uprawiało.

Wakacje... no właśnie, trzeba dobrze wybrać miejsce, do którego
chcemy pojechać. Wiadomo, że citygirl byle gdzie nie pojedzie.

Warsiawkowe klimaty? A co to takiego? Na takie coś właśnie szkoda
prądu. Większość ludzi jest mi doskonale zbędna.

Weekend z misiem? Miś jest fajny, ale jakby tak w weekend mi d. za
bardzo nie zawracał, to by pięknie było.
No chyba, że świeżutkiego losta mi przyniesie*




* kochanie, jeżeli jakimś cudem trafisz na ten wąteczek, to po
pierwsze masz prawo przylać mi nawet i z 50 razy na gołą d..., a ja
to zniosę z honorem i godnością, a po drugie, to Ty przecież wiesz,
że ja żartuję;)
I że dostałeś już prawo do profanowania moich weekendów.

[zuzann-a]

Ale zdaje się,że wcześniej pisałaś o tym,że weekendowe wyjazdy
owszem ale na wakacje razem nie możecie wyjeżdżac i tego Ci właśnie
brakuje czy się mylę??

[dadd]

> skoro on jest taki cudowny taki wspanialy ta
> k kocha ma tyle kasy to dlaczego oklamuje zone?w jakim celu to robi?
> skonczyc oklamywac zone i dzi
> ecko wrocic jej wolnosc a przede wszystkim byc uczciwym wobec was > obydwu i wobe
> c siebie samego?powiedz dlaczego nie ma na tyle godnosci by odejsc od zony
Jakoś nie jestem pewna, czy każda zdradzana kobieta marzy o rozstaniu z mężem.
Wszak małżeństwo, to nie tylko seks, ale cała sfera powiązań rodzinnych,
majątkowych, towarzyskich. To umowa obejmująca wiele sfer życia. Tylko jakoś
niezwykle rzadko zdarza się, że obie strony należycie się wywiązują z tych
wszystkich umownych zobowiązań. Czasem brakuje w małżeństwie seksu, czasem
podziwu, czasem wsparcia, czasem... każdy tu może coś dopisać. Jeśli dobrym
słowem nie darzy nas współmałżonek, ale np przyjaciel tej samej płci, to
wszystko jest OK. Jeśli czuły seks otrzymujemy od przyjaciela płci przeciwnej,
to nazywa się to zdradą. Więc jeśli np żonie/mężowi nie chce się gadać ze swoją
ślubną połówką i z wewnętrznej potrzeby chce sobie pogadać z przyjacielem, to
czy jest to powód do rozwalania ogólnie dobrego małżeństwa? Czy jeśli brakuje w
małżeństwie seksu, a w związku są na dodatek dzieci, to czy warto zrywać tę całą
sieć powiązań, bo ma się dobry seks z przyjaciółką niechętną zawieraniu
formalnego związku? Czy to tak naprawdę jest nieuczciwe? A może bardziej
nieuczciwe jest złamanie obietnicy "że cię nie opuszczę aż do śmierci"? Nie tak
łatwo to ocenić. W naszym społeczeństwie, jeśli nie mówimy o patologicznych
zazdrośnikach, to często dzieje się tak, że jak długo zdradzany współmałżonek
nie jest narażony na wskazanie palcem (o patrzcie, rogacz), tak długo jest
prawdopodobne, że nie będzie się kwapił do rozliczania zdrajcy. Bo nie chce
sobie rujnować poukładanego życia. Więc nie oceniajmy pochopnie uczciwości owego
pana. Bo może tak jest właśnie uczciwiej?

Ludziska kochani a baby konkretnie ;)

[songo3000]

Czego Wy od autorki kurczę chcecie??? Pisze, że wczoraj i dziś jest gitara a i jutro pewnie będzie, no i o co chodzi. Po co te 'gorzkie żale', Czesiowy je zostawcie bo lubi muzykować :D

Temat powinien umrzeć po 4-6 postach a tak apokalipsa jakaś mondziły jedne.

[agatar-m]

mi zwisało dopóki nie dotknęła tematu dzieci... a to już nie tyczy tylko jej, a
i przyszłego obywatela naszego kraju za którego czuję sie odpowiedzialna!!! i
mam jednak nadzieje, że nigdy z jej łona nie wyjdzie z takim podejsciem!!!
reszta mi lata koło nosa.... ;)

[kira_korpii]

no z łona to raczej faktycznie nie wyjdzie;)
W końcu stać nas na cc.

[guinevere.5]

Wiesz co, strasznie się rzucasz, by udowodnić nam to swoje
szczęście. Coś raczej niewystępującego u osób autentycznie
szczęśliwych.
Jak dla mnie - jesteś pusta jak bęben Rolling Stones'ów (bez obrazy
dla tego szacownego instrumentu), a wydawałaś mi się na początku
wątku nawet niegłupią babką.
Ten tekst do Triss - dno i żenua straszna.
I nie wkurzasz dlatego,że sypiasz z żonatym. A dlatego, że strasznie
ziejesz jadem i... hipokryzją. I jeszcze jedno - brak ci prawdziwej
refleksji nad sobą. Nie tylko w kontekście twojego układu z facetem.
Nie widzę u ciebie autentycznych uczuć, ale potworną chęć pokazania
jaka jesteś wspaniała i cudowna. Komu chcesz to udowodnić?
Anonimowym ludziom z wirtualnego świata? Koleżankom?
Dorośnij.

[kira_korpii]

Teraz to ja się już tylko bawię.
I to nie ja zaczęłam tę jatkę.

Poważnie mogłam odpowiadać do czasu. Teraz już nie. Chyba nie muszę
tłumaczyć dlaczego.
I tak właściwie to czas chyba już podziękować forumowiczom i
grzecznie się pożegnać.

A Triss? Cóż, kto mieczem wojuje, ten od miecza ginie. Panienka ma
po prostu pecha, bo ja mam fotograficzną pamięć. I jak ktoś mi za
skórę zalezie, to nie popuszczę.

Ale jeżeli ktoś się poczuł zniesmaczony, to przepraszam.

[guinevere.5]

Ale Triss jest w podniesionej przyłbicy,a ty, cóż... nieładnie,
nieładnie.
Ciekawi mnie tylko jak sama na siebie patrzysz przytaczając to
przysłowie o mieczu.
Myślę, że zostałaś tu naprawdę dobrze przyjęta, mimo wszystko. A na
odchodne, mała rada (pewnie niechciana,ale co mi tam) - zastanów się
dokąd płyniesz swoim wesołym stateczkiem. I jest to naprawdę
przyjacielska porada.

No to baw się dobrze

[selfmademan]

No to baw się dobrze - wszak to podstawa w życiu, nie ?
I wybierz naprawdę dobry dywan, to naprawdę istotne w dobrym seksie
z dobrym facetem w dobrym związku.
Wsiewo charosziewo i krzyżyk na drogę (obyś się nie zmęczyła kiedyś
jak ci przyjdzie w samotności ponieść....)

[eeela]

> Ale jeżeli ktoś się poczuł zniesmaczony, to przepraszam.


Ja się poczułam. Ale nie ma potrzeby mnie przepraszać.

Człowieka z klasą poznaje się po tym, że nie stosuje zasad dobrego wychowania
wybiórczo.

[zakletawmarmur]

Wiedziałam, że na kilku postach to się nie skończy...
1. Pisze kochanka a większość na forum to jednak żony/narzeczone/
dziewczyny.
2. Pisze, że jest szczęśliwa i spełniona życiowo. Ma wykształcenie,
kasę, fajną pracę, wypasione mieszkanko.
3. Uważa się za indywidualistkę, kogoś "wyjątkowego".

I jak tu przejść obojętnie wobec takiego wątku?

[margot50]

Ona poprostu wyjątkowa q..ew jest.
Na początku wątku chciała się pochwalić, ale krytyki już nie
wytrzymała i wyszło szydło z worka. A ten jej kochaś to powinien wiać
dopóki jeszcze cały, żal faceta :)

[songo3000]

Zawiść babsztyli w stosunku do innych samic jest jednak nieskończona, jak wszechświat :)))

[zakletawmarmur]

No wiesz...
A gdyby pojawił się tu analogiczny wątek o takim "full package"
mężczyźnie, co wam żony bzyka...
To ciekawe jakby panowie zareagowali?
:-)

[eeela]

> dopóki jeszcze cały, żal faceta :)

Żal faceta? Rany boskie, zastanów się, kobieto, co mówisz :-)
Krzywdzi swoją rodzinę. Krzywdzi tę dziewczynę, a jakakolwiek by ona nie była,
to na konto jego sumienia policzona jest ta krzywda. Ona się krzywdzona nie
czuje, ale statystycznie rzecz ujmując, bardzo prawdopodobne, że może się
jeszcze poczuć. Nawet bardzo. Żal dziewczyny, żal żony, żal dziecka, niedajbuk
dzieci, ale faceta?

[zolteoczy]

A mi tu zapachniało schizoidem...
Ludzie z takim rysem osobowości są świetnymi pracownikami
korporacji, bo nie wiedzą, co to solidarność. Piszecie tu o
uczuciach, zazdrości, żalu, miłości, poczuciu winy... Ale to się
odbija od autorki pustym echem, bo ona tych uczuć nie zna. Albo zna
tylko w bardzo niewielkim stopniu, bo wszystko ginie w studni
emocjonalnego chłodu. Wije swoje puste gniazdo i nikogo w nim nie
potrzebuje. Wam się wydaje to nie do pomyślenia, ale to jest
właśnie taki świat. Dziecko... Potrzebne schizoidalnej matce jako
element jej świata. Ciepła matki prawdopodobnie nigdy nie zazna. Bo
schizoid go nie wytwarza, więc nie omżna się przy nim ogrzać.
Bardzo, bardzo zimno...

[margot50]

A niby jak ją krzywdzi? Nie wiedziała w co się ładuje? Nie cieszy się
z tego co od niego "dostała", pracując dolną częścią ciała? Przecież
ta dziewczyna nie ma żadnego sumienia, a jeżeli poczuje się
skrzywdzona, to i bardzo dobrze, dostanie odpłatę za egoistyczne życie
bez refleksji /nie czyń bliżniemu co tobie nie miłe/. Może chociaż
resztę życia przeżyje uczciwie, ale myślę że wątpię - z jej
przerośniętym Ego.

Podsumujmy przejawy szczęścia

[triss_merigold6]

Panna 30 lat, od jakiegoś czasu silny instynkt macierzyński +
zastanawianiem się czy począć dziecię z żonatym mężczyzną. Ukochany
przekonał ją aby decyzję odłożyła o 3-4 lata co oznacza podejście do
rozmnażania w wieku lat 35. Płodność już nie ta, kochanek starszawy
będzie a przy rzadszych spotkania wcelowanie w jajeczko trudne. Ale
pan ma z grzywki problem ciąży u kochanki na parę lat.

Dziecię: ewentualne dziecię byłoby bękartem z tatusiem NN,
nazwiskiem mamusi i bez prawa do jakichkolwiek świadczeń ze strony
dawcy spermy. Niemniej jest szansa, że ktoś z rodziny panienki w
końcu by się zlitował i poinformował o korzeniach. Samotna matka z
regularnymi załamaniami nerwowymi, stresująca pracą w korporacji,
kredytem na karku i bez mężczyzny na co dzien to nie jest dobre
środowisko wychowawcze.

Mieszkanie na kredyt. Praca w korporacji. Ryzykowne zważywszy, że
korporacje tną zatrudnienie.
Studiów dama tuż po maturze nie podjęła tylko później, skoro żonaty
kochanek utrzymywał ją na studiach a romans trwa od 6 lat. To
fascynujące, że kobieta która siebie uważa za wybitnie inteligentną,
bystrą, osiągającą cele, nie poszła na dzienne studia po maturze.
Takie normalne, ze stypendium naukowym, możliwością dorabiania na
utrzymanie bez sponsora. Czyli albo bieda w rodzinnej chałupie albo
patologia była albo brak hm... tradycji inwestowania w edukację
dzieci.

Panienka na próby zajrzenia pod fasadę szczęścia z żonatym i
dzieciatym kochankiem reaguje fukaniem i obrażaniem się. Identycznie
zareagowała w linkowanym wyżej wątku, w którym pytała czy strzelać
sobie dziecię z żonatym panem, bo pewnie nic lepszego sie nie trafi.

No i standardzik, żonaty ma święta z rodziną, wakacje z rodziną,
znajomym przedstawia rodzinę a nie panienkę, opowiadać o nim można
pod warunkiem pominięcia drobnego szczegółu etc.

Panience proponuję pochwalić się jeszcze na kilku forach i poczytać
reakcje. Jeśli 90% z nich będzie miało wydźwięk "wolałabym odgryźć
sobie głowę i ją zjeść niż być w takim kanale jak ty, kobieto" to
warto pomyśleć czy aby kompletnie obcy ludzie nie mają trochę racji.

Proszę zauważyć, że NIGDZIE nie wspominam o etyce, moralności,
wartościach. Ot, widzę kolejną godną współczucia samotną kobietą z
nerwicą, której ustawiony żonaty gość rzuca trochę uczuć i
zainteresowania.

Triss

[kira_korpii]

Triss, chcę Cię przeprosić.
To, co napisałam było chamskie i poniżej wszelkiej dopuszczalnej
krytyki. Wstyd mi za samą siebie, bo wiem, że takich rzeczy się nie
robi.

To, że Cię wprost organicznie nie znoszę, nie może być w żadnej
mierze usprawiedliwieniem mojego zachowania.

PS. Nie mam nerwicy;)

Luz, nie obraziłam się

[triss_merigold6]

Luz. Z dresami mam tyle wspólnego, że starzy dostali przydział na
mieszkanie akurat na Pradze. Siłą rzeczy podstawówka rejonowa, bo
oferta w szkolnictwie we wczesnych latach 80-tych była hm...uboga.
Teraz blokowisko za płotem mam i obserwacje nieuczestniczące.P
Nie obrażam się, aborcję miałam, legalną zresztą, bo uznałam, że
ciąża w wieku lat 18 dla panny z elytarnego liceum to przykry
niefart i nie warto z tego tytułu zmieniac planów życiowych. Dumna
nie jestem ale się nie wstydzę, ot, racjonalny wybór. Lepszy IMO niż
kiszenie się u rodziców, na ich utrzymaniu z chlopakiem
rówieśnikiem, też uczniem i niechcianym przychówkiem.

Weź pod uwagę, że różne uwagi dostałaś niekoniecznie z zazdrości czy
nieżyczliwości i idź porozmawiać z sensowną kobietą psychologiem. O
potrzebach, lękach, planach etc. Dobry psycholog nie będzie radził
czy dawał recept, pytania zada odpowiednie. Jest to równie miłe jak
kanałowe na żywca ale pozwala na bardzo szczere uporządkowanie
własnych myśli i czasem podjęcie decyzji radykalnych.

[sagittka]

Zgadzam się z głosami w mniejszości, że nie należy wmawiać autorce,
że nie jest szczęśliwa. To przecież bardzo subiektywne uczucie,
zależy od człowieka, jego charakteru, sposobu patrzenia na
rzeczywistość, zasad, którymi się kieruje. Łatwiej ocenić cudzą
moralność (w świetle powszechnych norm) niż jego poczucie szczęścia.

Sama nie oceniałam autorki w moich postach, a skupiłam się jedynie
na radach dotyczących zabezpieczenia samotnej (to wysoce
prawdopodobne) przyszłości.

Dobrze, że taki wątek się tu pojawił, nawet jeśli wypowiedź nie do
końca jest szczerą spowiedzią, daje jednak obraz o innych niż nasze
motywacjach i drogach do "szczęśliwego życia".

I jeszcze cytat z wypowiedzi Ewy Wojdyłło, moim zdaniem pasujący do
wypowiedzi autorki:

"Ludzie czasem zaklinają rzeczywistość. To trudne umieć przyznać, że
czegoś nam brakuje, że nie do końca jest tak, jakbyśmy sobie
wymarzyli. Często zaczynamy reklamować nasze życie, ponieważ boimy
się, że nie widać tego, ze dobrze nam się wiedzie. Bo sami w środku
czujemy, że nie wszystko jest w porządku."

[loppe]

A propos cytatu końcowego - żaden związek nie zastąpi Nirvany.

Innymi słowy poczucie niedosytu ("czegoś nam brakuje, nie do końca
jest tak jakbyśmy sobie wymarzyli") jest naturalną składową bycia
człowiekiem.

[puciatkowa]

Moge stosunkowo latwo wyobrazic sobie mezczyzne, ktory kocha jednoczesnie dwie kobiety, ale ja nie moglabym dlugo (6 lat!) zyc z czlowiekiem, ktory z premedytacja oklamuje osobe, ktora kocha. Oklamuje w fundamentalnej sprawie. Nie moglabym zniesc mysli, ze moj kochanek, patrzac zonie prosto w twarz, klamie. Chociazby co do tego gdzie byl, jak go nie bylo. I ze kogos, kogo kocha traktuje w tak instrumentalny sposob pozbawiajac prawa do swiadomego wyboru czy sytuacja, w ktorej kogos stawia sie, jest dla tej osoby do zaakceptowania czy tez nie.
Jesli klamie jednej kobiecie, ktora kocha (a przynajmniej twierdzi, ze kocha), jak mozna zakladac, ze wobec tej drugiej jest uczciwy?! Ze akurat tej nie traktuje instrumentalnie?

Choc moze niektorzy, Kiro, wierza, ze mozna doswiadczac milosci opartej na klamstwie. Potrafia pewnie nawet wierzyc, ze brak uczciwosci to jedna z wad, wspanialego skadindat, czlowieka. Na miare rzucania skarpetek.
We wszystko mozna uwierzyc, jak ktos potrafi sie dobrze samooszukiwac.
Tak sobie mysle, ze moze wlasnie to umiejetnosc samooszukiwania sie pozwala na akceptowanie oszukiwania siebie.
I wiare w to, ze ma sie w reku diament w zlocie, gdy tymczasem to cyrkonia w tombaku.
I czuc sie z ta wiara szczesliwym.

[niezapominajka333]

W pierwszym poście Kira porównuje swoją sytuację z przykładem
kochanki, która w takim związku tkwi od 12 lat. I ta opisywana
kochanka doszła do wniosku, ze po dwunastu latach nie ma nic.
W związku z tym Kira zrobiła doraźnie spis inwentarza, podsumowanie
swojego związku i swojej sytuacji na dzień dzisiejszy i wyszło jej
na to, że jest szczęśliwa, bo ma bardzo dużo, a na tym czego nie ma
jej nie zależy. Więc ma prawo być szczęśliwa.
Ja bynajmniej tego nie neguję, ale proponuję zwrócić uwagę na
długość obu związków. To wbrew pozorom ma wielke znaczenie, bo sześć
lat temu cytowana kochanka też uważała sie za bardzo szczęśliwą, a
teraz wręcz przeciwnie.
Jak już szuka sie analogii, warto zwrócić na to uwagę.

[martawolpia]

hehehe
Jak sie nie ma co sie lubi to sie lubi co sie ma.

[woman-in-love]

Gorąco tu się zrobiło, i bardzo życiowo. Słuchaj ,Kira, co do Ciebie mówią
konkretne kobiety. Wygląda na to, że skreśliłaś swoje szanse na normalne życie.
Budujesz zamki na lodzie. Przez samą solidarność jajników szlag trafia, kiedy
się czyta twoje auto-sugestie. Żonaty facet to nieszczęście. Ale cóż - grunt to
dobre samopoczucie. Życzę dobrego psychologa (lub spowiednika, co na jedno
wychodzi)

[loppe]

Solidna analiza kosztów i korzyści, prawdę mówiąc podoba mi się to
co napisałaś i Wasz związek.

[zuzann-a]

Nie wytrzymałam i muszę napisac parę słow na temat. Ja również byłam
w podobnej sytuacji i też uwazałam,że jestem szczęśliwa i niczego mi
więcej nie potrzeba,również nie chciałam żeby się rozwiódł a na
każdą krytykę moich przyjacółek reagowałam agresją bo co one mogą
wiedziec o naszej miłości!!. Tkwiłam w tym prawie 7 lat i cały czas
twierdziłam,że taki układ mi odpowiada (oszukiwalam samą siebie,
prawie dwa lata leczyłam się z depresji) Pan się rozwiódł wkońcu a
raczej jego żona z nim (wkońcu przejrzała na oczy) a mój ukochany
znalazł sobie jeszcze inną laskę co nie przeszkadzało mu co jakiś
czas spotykac się ze mną, nie miał odwagi przyznac się,że jest ktoś
inny (dowiedziałam się czytając jego smsy gdy spał u mnie)
Chorowałam przez kolejne 4 lata! Teraz z perspektywy czasu widzę,że
byl to toksyczny związek, poznałam kogoś i dopiero teraz mam
porównanie jak prawdziwa miłośc powinna wyglądac! Wic nie mów,że
wiesz co robisz i jesteś pewna przyszlości!!On też mówił mi,że
bdziemy razem na zawsze:-) teraz się z tego śmieję a jego nienawidzę
jak psa!!

[loppe]

Słusznie - tak jak małżeństwo może się rozpaść, tak i kochaństwo
może się rozpaść i wtedy kochanka z wielkim stażem też...
zostaje "rozwódką".

[toy.a]

Ten zwiazek ma przed sobą jeszcze kilka lat. Jak pisała autorka -
dziecko za 4-5 lat. Wtedy facet porzuci starą kochankę i poszuka
nowej, bez parcia na dziecko. Wszak będzie ciekawej, a tak nudne
stare małżeństwo i nudna (pomomo atrakcyjności? o której pisze
autorka) stara kochanka. Panienka znowu będzie szukać kolejnego
faceta i wmawiac wszystkim, że koniecznie żonaty, że na dochodne,
bo tak jest lepiej. Mam nadzieje,że dzieci z tych "wspaniałych"
związków nie będzie,poniwaz im sa potrebne pełne rodziny. Nie mówię
o patologicznych. I jak ktoś zauważył wcześniej, gdzie sie tym
wspaniałym szczęściem pochwalić, nie w rodzinie, nie wśród
znajomych, można tylko na forum. Wydoroślej dziewczyno.

[roterro]

"Rezygnacja z urodzenia dziecka dla jego dobra. Heh, ciekawie to
brzmi."
Tu mnie zmrozilo. Moze tak z wszystkiego rezygnujesz, tylko nie masz
tego swiadomosci. Kiedy w wieku 35 lat bedziesz miala klopoty z
zajsciem w ciaze (to bardzo powszechne), mam nadzieje, ze nie
zaczniesz niczego zalowac. Bo on dzieci ma, masz chyba swiadomosc
tego ze on z niczego dla ciebie nie rezygnuje.
Czeka na dowody twojej wystarczajacej dojrzalosci ???!! Zeby
przypadkiem sie nie okazalo ze bardziej go potrzebujesz,ze stajesz
sie zagrozeniem dla jego malzenstwa ??? Odwodzi cie od urodzenia
dziecka, samemu majac dzieci ???!!! Ja chyba snie. Stawia warunki,
chce byc pewien twojej dojrzalosci ??? Kiedy masz 30 lat ??? I ty
uwazasz, ze on strasznie cie kocha ???
Po prostu aby uniknac mozliwych klopotow (JEGO) i komplikacji (DLA
NIEGO) wymysla niestworzone historie. Dlaczego nie chce miec z toba
dziecka - przynajmniej teraz? Bo nie chce zebys zaczela go bardziej
potrzebowac, bo nie jest gotowy dac z siebie wiele waszemu dziecku,
bo nie chce ryzykowac swojego malzenstwa. Wszystko co jest wazne
dla niego (w tym jego malzenstwo) ma byc tez wazne dla ciebie. Ale
to co wazne dla ciebie (dziecko), na to niestety nie ma miejsca w
waszym zwiazku. Kobieto, obudz sie.

On moze cie zostawic w kazdej chwili, chocby dlatego ze o wszystkim
dowie sie zona i tego zazada.
To ze wszystko jest mozliwe zawsze, jest iluzja. Ale milo w nia
wierzyc. Dopoki sie nie zawali.
I na marginesie, jeszcze nie spotkalam faceta bedacego z dwiema
kobietami ktory by nie oklamywal ich obu. Ale wszystkie kochanki
wierza, ze akurat z nimi facet jest szczery ... No coz.

Zycze ci zebys sie na tym wszystkim nie przejechala.

jeszcze cos

[roterro]

chce cos jeszcze dodac. Kiedy przeczytalam twoj pierwszy post,
pomyslalm sobie: "Wreszcie osoba swiadoma tego co tworzy w swoim
zyciu i nie czyni dramatu tam gdzie go nie ma". Bo wiele trojkatow
(nie wszystkie) tworzone sa wlasnie przez ludzi, ktorzy nie chca,
nie lubia, nie znosza wiekszej bliskosci.
Ale w miare czytania, mina mi rzedla. Po pierwsze mysle, ze wasz
zwiazek jest mozliwy, bo -jak sama piszesz - nie jestes osoba
asertywna. To znaczy, ze latwo rezygnujesz ze swoich potrzeb i
pragnien. Dopoki wasze potrzeby bliskosci i zaangazowania pokrywaly
sie, nie bylo problemu. Ale to sie najwyrazniej zmienilo. Ty chcesz
dziecka, jesli mialas okres ze myslalas o tym bez przerwy, mowi to
samo za siebie. A on nie chce, on juz dzieci ma, dodatkowo wasze
ewentualne dziecko moze sprawic, ze jego zaangazowanie okaze sie dla
ciebie niewystarczajace, ze bedziesz miec pretensje o cala sytuacje,
ze jego romans moze sie wydac. Itp. No i co sie dzieje przy tych
innych potrzebach? To ty rezygnujesz z siebie i w dodatku poddajesz
sie jego manipulacji ze przeszkoda jest niepewnosc co do twojej
dojrzalosci !!!!! A nie jego czesciowe tylko zaangazowanie w zwiazek
z toba. !!! Ty rezygnujesz z dziecka na 5 lat. (Za 5 lat oczywiscie
moze ci powiedziec, ze juz dziecka nie chce, no i szanse na ciaze sa
mniejsze niz w wieku 30 lat). Ty rezygnujesz z tego co dla ciebie
wazne, on nie rezygnuje z niczego, ignoruje twoja potrzebe, jeszcze
ci wmawiajac, ze jesli okazesz sie wystarczajaco dojrzala = nie
bedziesz go za bardzo potrzebowac = to on laskawie byc moze wyrazi
zgode.
Jak latwo rezygnujesz ze swojej potrzeby dziecka wobec jego potrzeby
bezpieczenstwa, nieryzykowania, utrzymania sytuacji taka jaka jest.

Byc moze tak samo rezygnujesz z mozliwosci zwiazku, ktory mozesz
pokazywac, o ktorym mozna mowic. Ze zwiazku w ktorym posiadanie
wlasnie z toba dziecka byloby dla kogos ogromnym szczesciem i
spelnieniem marzen. Ze zwiazku z kims dla kogo najwazniejsza bylaby
nie jakas inna kobieta, dzieci nie z toba tylko wlasnie ty.
Ale mysle, ze byc moze jest to dla ciebie tak niewyobrazalne, ze
potrafisz przyjac tylko taka milosc 'na pol'.
Mysle, ze mozna i tak swiadomie zdecydowac sie na taki zwiazek,
gdzie jest sie dla kogos mniej wazna, i cieszyc sie tym co w tym
jest, bo cos na pewno jest. Tylko trzeba uwazac zeby sie nie
oszukiwac. A moze nie, moze wlasnie zyj tak sobie dalej i wierz ze
to cudowne?
Tylko moja perspektywa spowodowana jest tym, ze jestem od ciebie
starsza i wiem jaki to dramat dla moich kolezanek kiedy okazuje sie,
ze juz nie moga miec dzieci. Bo jest za pozno. Niektorym sie
oczywiscie udaje, ale nie wszystkim.
I przykro mi kiedy czytam co piszesz, bo mysle, ze ten facet ma jak
paczek w masle, ale ty juz nie.
Szczerze mowiac, gdybym byla toba, poszlabym na terapie.

[gardenersdog]

>> Byc moze tak samo rezygnujesz z mozliwosci zwiazku, ktory mozesz
pokazywac, o ktorym mozna mowic. Ze zwiazku w ktorym posiadanie
wlasnie z toba dziecka byloby dla kogos ogromnym szczesciem i
spelnieniem marzen. Ze zwiazku z kims dla kogo najwazniejsza bylaby
nie jakas inna kobieta, dzieci nie z toba tylko wlasnie ty.
Ale mysle, ze byc moze jest to dla ciebie tak niewyobrazalne, ze
potrafisz przyjac tylko taka milosc 'na pol'.

Właśnie! Zastanów się, dlaczego mimo buńczucznych zapewnień, nie dajesz sobie
prawa do bezwarunkowej miłości, a zadowalasz się jakąś namiastką na warunkach,
do których się naginasz?

[kira_korpii]

Roterro... nie wiem, co mam Ci odpowiedzieć;(
Nie wiem, po co się w ogóle odzywam, może po to, by w ten sposób dać
znać, że jestem, że przeczytałam Twoje słowa.

Choć wolałabym nie. Bo mimo, że wiem, że nie było to Twoim zamiarem,
dopiekłaś mi do żywego.
Bo nikt mnie bardziej tutaj, na tym wątku nie zranił, choć wielu
próbowało.
Może po prostu trafiłaś w wyjątkowo kiepski moment.

No i czego ode mnie oczekujesz? Co powinnam odpowiedzieć?
Czy Ty myślisz, że to wszystko jest takie proste? Że życie to bajka?!

A jeżeli ja z pełną odpowiedzialnością powiem - to co mam, to, KOGO
mam,jest najlepszym, co mogło mi się przytrafić!
Będziesz to negować? Naprawdę???

Eh, jeszcze słówko w kwestii dziecka.
Bo mogę sobie powtarzać, gardło zdzierać, że wolałabym codziennie
wkładać łep do sedesu i spuszczać wodę;), niż zajść teraz w ciążę i
mieć dziecko, bo czuję, że TAK CHOLERNIE NIE JESTEM GOTOWA, to wy
wszyscy i tak wiecie lepiej. To on, zły niedobry człowiek, każe mi
czekać 5 lat, a później mnie porzuci.
A może ja wcale nie dojrzeję do dziecka? Może ono wcale się nie
pojawi? Czy to naprawdę trzeba ulegać biologicznemu instynktowi,
który pojawia się na długo przed dojrzałością psychiczną i
społeczną?! I to tylko po to, by ewentualnie w przyszłości nie
żałować?

[gardenersdog]

Ty masz najnormalniejsze jazdy emocjonalne - na przestrzeni jednego wpisu
przechodzisz od rozpaczy, po euforię, sarkazm, złośliwość. Na początek polecam:
psychiatra, jakiś stabilizator nastroju, ewentualnie antydepresant, potem
terapia i układanie siebie. I zwiń już te stare dekoracje, bo to już nudne.

[kira_korpii]

Jeszcze coś mi się przypomniało, tak a propos.
Oglądany wczoraj film pt. Frost/Nixon.

Frost, typowy, arogancki, zepsuty swą popularnością showmen, porywa
się z motyką na słońce i zaczyna nagrywać serię wywiadów z Nixonem.
Od początku widać, że nie dorasta Nixonowi do pięt. Ten dosłownie go
miażdży, z wrodzonym sobie wdziękiem i lekkością bawi się biednym
Frostem, bez wysiłku wyprowadza w pole osłupiałego dziennikarzynę.
Aż do czasu dojścia do Watergate.
Frostowi udaje się dotrzeć do pewnych materiałów.
Wyprowadzany raz za razem atak na prezydenta wreszcie przebija się
przez szczelinę w jego pancerzu.
Widzimy na ekranie złamanego, przegranego człowieka. Człowieka,
który właśnie zdał sobie sprawę, że poniósł porażkę.
Oh, jak to musiało cieszyć wszystkich jego przeciwników, jego
odwiecznych wrogów.
Nareszcie mamy Nixona na kolanach.

Więc, moi drodzy, cieszcie się tą chwilą. Bo ona nie potrwa długo.
Co najwyżej do jutra.

[gardenersdog]

Aha, zapomniałam, masz też "Moi drodzy" tendencję, by mówić ex cathedra, a
zwyczajnie boisz się, ze znalezienie kolejnego graala może zająć ci kilka
kolejnych lat, więc lepiej te lata ulokować w przeczekiwanie na "dojrzałość" i
dziecko z usidlonym wróblem , bo gołąb majaczy hen na dachu.Ehh

[mujer_bonita]

kira_korpii napisała:
> A jeżeli ja z pełną odpowiedzialnością powiem - to co mam, to, KOGO
> mam,jest najlepszym, co mogło mi się przytrafić!
> Będziesz to negować? Naprawdę???

Przyznam szczerze, że nie czytałam całego wątku więc może ktoś już pytał - dlaczego masz taką niską samoocenę?

[aandzia43]

mujer_bonita napisała:

> kira_korpii napisała:
> > A jeżeli ja z pełną odpowiedzialnością powiem - to co mam, to,
KOGO
> > mam,jest najlepszym, co mogło mi się przytrafić!
> > Będziesz to negować? Naprawdę???
>
> Przyznam szczerze, że nie czytałam całego wątku więc może ktoś już
pytał - dlac
> zego masz taką niską samoocenę?
>

Hmmm... to wcale nie musi być niska samoocena. To może być trzeźwa
ocena sytuacji. Piszę to bez żadnej złośliwości. Kira tyle dostaje,
co i daje.

[mujer_bonita]

aandzia43 napisała:
> Hmmm... to wcale nie musi być niska samoocena. To może być trzeźwa
> ocena sytuacji. Piszę to bez żadnej złośliwości. Kira tyle dostaje,
> co i daje.

Może tak, może nie. IMO jest bardzo niewielu ludzi, którzy potrafią obiektywnie (bez wmówienia przez otoczenie) ocenić swoją niską wartość.

[murakami2]

> Przyznam szczerze, że nie czytałam całego wątku więc może ktoś już pytał - dlac
> zego masz taką niską samoocenę?
>

O to nikt nie pytał, ale było np. takie pytanie - refleksja:
"Kira napisalas "On kocha nas obie" wiesz zastanawiam sie - skad w kobietach
bierze sie tyle niewolnictwa."
zignorowane przez Kirę. W innych wypowiedziach przebija przekonanie, że ocenia
się raczej jako bardzo pewną siebie. Dla mnie trochę nie widzi lasu pośród drzew.

[mujer_bonita]

murakami2 napisała:
> Dla mnie trochę nie widzi lasu pośród drzew

I chyba właśnie o las tu chodzi.

niezapominajka333 napisała:
> I chociaż mnie drażni u ciebie pewien ton wyższości, to widzę w
nim
> raczej usilne zapewnienie i siebie i nas, jak ci się dobrze
wiedzie
> mimo tego, że jesteś tylko kochanką.

Ja mam wrażenie, że Kira od czasu do czasu ten las widzi a wtedy
włącza się mechanizm negacji, że przecież jest dobrze, że przecież
jest szczęśliwa, przecież nic lepszego w życiu mnie nie spotka etc.
Smutne to.

[kr_kap]

Pierwsze, co się rzuca w oczy, to to, że forumowicze są zgodni w
ocenie. I to przez ponad dwieście postów! Nieprawdopodobne. Drugie,
to to, że Cię odsyłają na terapię. A wiesz, "Jak ci trzech mówi, że
jesteś pijany..." :)

Pomyślałam sobie (przed przeczytaniem dyskusji, fragmentu, no ;), że
Ci fajnie i że każdemu życzyć, bo Twój przyjaciel jest bardzo w
porządku wobec Ciebie, Ty nie doświadczasz upierdliwości życia
codziennego z facetem a masz wyłącznie plusy (zakładając, że Ci nie
zależy na tych zwyczajowych "rodzinnych" okazjach, ale wydaje mi
się, że nie), te - nazwijmy je tak - hedonistyczne plusy włączając.
Że cudzołóstwa dopuszcza się tylko on, ale skoro nie żyjemy w kraju,
gdzie karzą to śmiercią, więc spoko. Facet ma dość energii, czasu i
innych zasobów, żeby zaopiekować się dwiema kobietami. No komfortowa
sytuacja. A możesz w końcu mieć w nosie jego żonę i ich
dzieci/dziecko (nie doczytałam, jak to tam z tymi dziećmi). Możesz?
Możesz.

A tymczasem ludzie piszą, że niefajnie facet poczyna, bo wystawia
Cię do wiatru udając, że nie wystawia. Że niefajnie facet poczyna,
bo żonę wystawia do wiatru. No i, że niefajnie Ty, bo robisz komuś
kuku w małżeństwie, a to sakramentalny związek, z przysięga i wobec
Boga. A może o tym nikt nie pisał? No to teraz pisze, żeby
niefajności komplet był.

Mimo lektury poprzednich postów Twoja sytuacja wciąż wydaje mi się
komfortowa. Nawet, powiedziałabym, do pozazdroszczenia. Miejscami.
Ten kot, na przykład ;)

Zaciekawiła mnie osoba tej żony, bo to jego, Twojego przyjaciela,
rzeczywistość alternatywna. Jaka ona jest, ta kobieta? Jak bardzo
podobna czy niepodobna do Ciebie, czyli jakim kluczem się kierował
dobierając drugą kobietę do swojego życia? Czy faktycznie jego
małżeństwo na Waszym związku, choćby czasowo, nie cierpi? Na
przykład czy to możliwe, że wobec Ciebie jest super a wobec swojej
rodziny nie? (jakoś przypomina mi się "Pestka" Anki Kowalskiej, ale
tam było bardziej czarno-biało, bo zona była jędzowata). Może
faktycznie trafił Ci się typ arabski, z tych zasobnych we wszystko
;)

No dobrze. Ale właściwie te wszystkie "czy żona wie i co ona na to"
nie są zbyt interesujące. Dorośli ludzie różnie sobie relacje
układają i nawet w krajach formalnie niepoligamicznych funkcjonują
te casa grande/casa chica, i kobiety to łykają, jak gęsi karmę ;)
Ale ponieważ tu standardy niearabskie a Twój Pan ma dzieci
interesujące staje się pytanie o dzieci właśnie. Co te dzieci na to,
że tatuś/mamusia chodzi do kogoś spoza rodziny? Że spędza z tym kimś
czas, w którym mógłby pobawić się/pograć/porozmawiać (ups, znowu
wychodzi, że nie wiem, w jakim są wieku...). Może na razie nic na
to, ale czytałam, że to niefajna wiedza, jak już coś się kuma.

No i zostaje to sakramentalne: "Jak Pani może świnić innej pani?"
oczywiście, no ale jak już tu ustalono, Pani może, bo Pani jest
centrum. Postawa, jak przypuszczam, z wydatną pomocą przyjaciela
wypracowana. W dodatku on twierdzi, że kocha obydwie panie, więc w
czym problem?. A więc ostatniego pytania nie ma, w sumie.

[niezapominajka333]

Kira.
W pierwszym poście napisałaś:
"...
No więc? Czy ktoś potrafi mnie zrozumieć? Czy jestem jakimś
wybrykiem natury? A może oszukuję samą siebie? Może trzeba mi
uświadomić w jakie nieszczęście się pakuję?
Proszę o łagodne potraktowanie i nie wylewanie na mnie kubłów z
pomyjami :).
Po prostu chciałam się wygadać. Bo rozumiecie, że tak na co dzień
nie bardzo mogę o tym mówić..."
Opowiedziałaś swoją historię na forum. Chciałas się wygadać, może
przejrzeć się w oczach innych ludzi, którzy patrzą z dystansem na
sprawę.
Wedle życzenia.
Są tacy, co cię rozumieją, przyjmują twoje zapewnienia że jesteś
szczęśliwa, a są tacy, co w twojej historii widzą drugie dno,
którego sama usilnie starasz się nie zobaczyć.
Porównałaś swój związek do wspomnianego tu związku kochanki z
dwunastoletnim stażem.
I stwierdziłaś, że co prawda staż masz o połowę krótszy, ale
absolutnie nie możesz powiedzieć, żebyś niczego nie miała.
Zaczęłaś wyliczankę stanu posiadania rzeczy materialnych i
niematerialnych.
I chociaż mnie drażni u ciebie pewien ton wyższości, to widzę w nim
raczej usilne zapewnienie i siebie i nas, jak ci się dobrze wiedzie
mimo tego, że jesteś tylko kochanką.
Dla mnie twoje podejście sprowadza się do stwierdzenia, że wolę mieć
50% udziałów w tym co mam, niż 100% w innym, szczególnie, że moje
udziały są więcej warte niż żony.
Ale jako myśląca kobieta chyba zwróciłaś uwagę na fakt, że
wspomniana przez ciebie kochanka sześć lat temu też była szczęśliwa.
Broniła swojego statusu, nie dała sobie nic powiedzieć, żadne
argumenty do iej ie docierały, bo nie wyobrażała sobie życia bez tej
miłości.
Teraz po dwunastu latach uświadomiła sobie, że źle zainwestowała.
Jej akcje okazały się niewiele warte, ale już za późno na zmianę.
Teraz możesz czuć się szczęśliwa. Jak wypadnie bilans za kolejne 6
lat?

[roterro]

Kiro,
Odpowiadam ci, po pierwsze rzeczywiscie moim zamiarem nie bylo ci
dopiekac i jesli ci przykro, to przepraszam, wcale nie chcialam cie
ranic. Chcialam cie raczej przestrzec przed czyms co ja widze w tej
sytuacji. Ale poniewaz cie nie znam, poniewaz jestesmy w sytuacji
wirtualnej, byc moze to co widze wcale nie jest prawdziwe i byc moze
nie ma z toba za wiele wspolnego.
Z dzieckiem, byc moze zle cie zrozumialam albo nie doczytalam, ale
wydawalo mi sie ze gdzies mowilas o tym ze bardzo chcialas dziecka.
Jesli to nie twoj przyjaciel przekonal cie do odlozenia ciazy ale
jest to twoja 'suwerenna' decyzja, to oczywiscie inna sprawa. Jesli
to ty sama tego dziecka nie chcesz w tej chwili, to to co napisalam
jest nieadekwatne. Natomiast jesli umniejszasz swoja potrzebe i
przestajesz ja widziec, bo tego sobie zyczy twoj przyjaciel, to
adekwatne pozostaje. Ja nie mam pojecia jaka jest prawda i nie moge
miec pojecia, bo cie nie znam. Tylko ty to wiesz.
Byc moze moj wpis spowodowany jest tez tym ze akurat kilka dni temu
moja bliska przyjaciolka, ktora od roku stara sie o dziecko
dowiedziala sie ze nigdy dziecka miec nie bedzie, a mlodsza miala
szanse. Ma 40 lat i kilka lat temu mowila dokladnie tak jak ty. Ze
nie jest jeszcze wystarczajaco dojrzala, itp. Teraz jest w rozpaczy.
Moze te dwa watki , twoj i mojej przyjaciolki mi sie za bardzo
pomieszaly, ale teraz zaluje, ze nie namawialam tej mojej
przyjaciolki na dziecko wczesniej.
Nie dlatego ze nie bedzie miala dziecka, bo wcale nie uwazam, ze to
cos koniecznego w zyciu. Tylko dlatego ze rozpacza z tego powodu.

Jesli chodzi o mnie - jesli jestes taka szczesliwa, nie przejmuj sie
wpisami. Ale moze sie nimi przejmujesz, bo masz gdzies watpliwosci
na temat tego zwiazku. Moze.
Wierze ci, ze czujesz sie szczesliwa i wierzysz, ze nic lepszego nie
moze cie spotkac.
I to chyba niepokoi i mnie i inne osoby, ktore ci odpowiadaja.

Ale moze w tym wlasnie jest twoja madrosc? Ze swiadomie decydujesz
sie na cos - co z zewnatrz wyglada na dosyc ograniczone - dla ciebie
naprawde jest wspaniale.
Wydaje sie ze wielu kobietom wydaje sie, ze bycie z mezczyzna,
ktorego trzeba ukrywac, ktory nigdy nie zaangazuje sie w prawdziwe
bycie ojcem, ktory - jesli twoje 'zapotrzebowanie' na bliskosc sie
zwiekszy - nigdy na nie nie odpowie, dla ktorego inna kobiete jest
wazniejsza niz ty (nawet jesli oprocz tego naprawde kocha ciebie
przynajmniej do momentu kiedy za bardzo go nie potrzebujesz)nie
wydaje sie najwspanialsza rzecza, jaka mogla je spotkac.
Tobie sie tak wydaje. To jest ta roznica wizji.

Jedno jest pewne, to jest twoje zycie i na to pytanie nikt nie
odpowie lepiej niz ty sama. Wiem, odpowiadasz ze jest wspaniale.
Tylko ze mimo obsesyjnego myslenia o dziecku, nie decydejesz sie na
nie. Tylko ze fajnie byloby wyjezdzac razem na wakacje, ale to
niemozliwe. Wiesz, ja naprawde nie wiem czy to dlatego, ze tak latwo
umiesz te ochote wspolnych wyjazdow w sobie zneutralizowac, to wasz
zwiazek jest mozliwy, i to wtedy nie jest zdrowe czy tez naprawde te
wspolne wyjazdy, dziecko, jawnosc, nie sa dla ciebie bardzo wazne.
Czy najbardziej potrafisz sie cieszyc wlasnie czyms nie do konca
widzialnym. Szczerze ci mowie, ze nie wiem.
Tylko ty mozesz to wiedziec.
Jestem tez osoba, ktora nigdy nie zaakceptowalaby bycia 'ta druga',
ukrywana, mniej wazna (bo skoro on mowi, ze nigdy nie odejdzie od
zony, to znaczy ze gdy romans sie wyda, rzuci ciebie), kto nigdy nie
chcialby byc ojcem mojego dziecka. Nie potrafilabym wierzyc
facetowi, ktory tak latwo i przez tyle lat kogos oszukuje.
Odpowiadam z perspektywy takiej osoby.
Ale wiem ze perpektywy sa rozne - a zycie nie jest proste i latwe.
Na pewno jest o wiele bardziej poplatane niz latwe przepisy i
'normy spoleczne'. Na szczescie. Inaczej, i gdyby wszyscy byli tacy
sami, byloby strasznie nudno.

i jeszcze

[roterro]

jeszcze mi sie przypomina, ze kiedys mialam kolezanke, ktora nie
tylko zakochala sie w zonatym mezczyznie, ale tez odwiodla go od
rozwodu, poniewaz nie miala ochoty z nim mieszkac i uwazala ze facet
jest zbyt apodyktyczny na wspolne zycie. Zona zachowala wiec dzieki
niej meza. Byla rzeczywiscie szczesliwa, bo nie nie chciala
codziennego zwiazku tylko romansu i zakochania, ale byla bardzo
mloda, nie sadze ze byla to recepta na cale jej zycie, no i nie
chciala miec dzieci, juz przed spotkaniem z tym mezczyzna - co
akurat w takiej sytuacji jest super wazne.
Natomiast 'poswiecanie dziecka dla zwiazku' (to ty napisalas, nie
ja), wydaje mi sie szalenstwem, ale coz, kazdy ma prawo do swoich
wyborow

[zakletawmarmur]

> Jestem tez osoba, ktora nigdy nie zaakceptowalaby bycia 'ta
druga',
> ukrywana, mniej wazna (bo skoro on mowi, ze nigdy nie odejdzie od
> zony, to znaczy ze gdy romans sie wyda, rzuci ciebie), kto nigdy
nie
> chcialby byc ojcem mojego dziecka.

Zauważyłam, że wiele kobiet swoją samoocenę uzależnia od mężczyzny.
Czy kobieta porzucona, zdradzana, samotna czy po prostu kochanka,
dla której mąż nie chce zostawić żony są gorsze? Nie, nie są! O
naszej wartości nie powinien świadczyć żaden mężczyzna.
Ty czułabyś się źle wiedząc, że mężczyzna ma inne kobiety. Ja tak
bym się nie czuła bo nie brałabym sobie tego do siebie...

Nie potrafilabym wierzyc
> facetowi, ktory tak latwo i przez tyle lat kogos oszukuje.

Mam zasadę ograniczonego zaufania. Tak do końca to ja nikomu nie
wierzę, wiem jakie jest życie... Nie oznacza to, że cały czas się
zastanawiam czy mój facet mnie nie oszukuje. Byłoby to wielka stratą
czasu:-)

[woman-in-love]

a jednak, co by nie powiedzieć - kochanka dostaje okruchy z pańskiego stołu.

[zakletawmarmur]

> a jednak, co by nie powiedzieć - kochanka dostaje okruchy z
pańskiego stołu

Nie zgadzam się. Dostaje sex, pieniądze, radość, miłe słówko. Żona
dostaje całokształt...
Inteligentna kochanka, jeśli chce, to może wyciągnąć od faceta sporo
kasy. Znałam taką dziewczynę, której kochanek mieszkanie zafundował
a ona i tak go rzuciła. Znalazła sobie jeszcze bogatszego tyle że
już męża...

Nie uważam żeby takie wykorzystywanie finansowe kochanka czy nawet
męża było w porządku:-)

[roterro]

'Zauważyłam, że wiele kobiet swoją samoocenę uzależnia od mężczyzny.
Czy kobieta porzucona, zdradzana, samotna czy po prostu kochanka,
dla której mąż nie chce zostawić żony są gorsze? Nie, nie są! O
naszej wartości nie powinien świadczyć żaden mężczyzna.
Ty czułabyś się źle wiedząc, że mężczyzna ma inne kobiety. Ja tak
bym się nie czuła bo nie brałabym sobie tego do siebie... '

Nie rozumiemy sie. Nie uzalezniam swojego poczucia wartosci od
mezczyzny. Po prostu wydaje mi sie, ze osoba, ktora nie ma zwyczaju
minimalizowania swoich potrzeb i pragnien i dostosowywania ich do
innej osoby (te mechanizmy moga tez funkcjonowac w zwiazku), nie
zaakceptuje sytuacji gdzie ciagle musi to czynic. I gdzie czynienie
tego jest w ogole warunkiem istnienia tego zwiazku.
Jesli nie zaakceptowalabym bycia 'ta druga', to nie dlatego ze od
podejscia mojego mezczezny uzalezniam moje poczucie wartosci - tylko
dlatego ze nie zaakceptowalabym zwiazku gdzie ciagle musze te swoje
pragnienia i potrzeby 'utemperowywac'. Nie mialabym ochoty nie
wyjezdzac z moim ukochanym na wakacje, nie znac jego rodziny, nie
istniec w jego 'oficjalnym' zyciu, wiedziec, ze moge na niego liczyc
tylko jesli nie koliduje to z czyms dla niego wazniejszym - jego
rodzina. Nie dlatego, ze to mi obniza poczucie wartosci tylko po
prostu szkoda mi by bylo zycia na cos takiego.
Odpowiedzialabym Kirze inaczej gdyby miala za soba jakis normalny
fajny zwiazek, gdyby byla 'kobieta po przejsciach', gdyby ... Ale ta
kobieta jest gotowa w tym ukryciu i pozycji nr 2 przezyc cale zycie
albo przynajmniej dlugo. Nie zaznawszy nigdy jak to jest kiedy facet
jest dla ciebie gotowy na wszystko. Mi po prostu tego szkoda, ale
wiem, ze zycie nie jest takie proste.
A juz pomysly zeby 'zrezygnowac z dziecka dla dobra tego
faceta'(napisala cos takiego, wiec takie mysli chodza jej po glowie)
- po prostu wlos mi sie jezy na glowie kiedy to czytam. Ona jest
gotowa zrezygnowac z rodziny dla kogos kto dla niej nie rezygnuje z
niczego. Mozna 'tak miec', mozna sie tym cieszyc, faktycznie jak juz
sie wybralo taka sytucje, lepiej sie nia cieszyc niz smucic, ale mi
sie wlos jezy, sorry, ale tak jest.
i to prawda ze gdybym byla Kira, jeszcze dzis, no moze jutro, bo
jest pozno, szukalabym dobrego terapeuty.

[aandzia43]

> Nie rozumiemy sie. Nie uzalezniam swojego poczucia wartosci od
> mezczyzny. Po prostu wydaje mi sie, ze osoba, ktora nie ma
zwyczaju
> minimalizowania swoich potrzeb i pragnien i dostosowywania ich do
> innej osoby (te mechanizmy moga tez funkcjonowac w zwiazku), nie
> zaakceptuje sytuacji gdzie ciagle musi to czynic. I gdzie
czynienie
> tego jest w ogole warunkiem istnienia tego zwiazku.

Podpisuję się pod tym. Po prostu szkoda życia na układ, który zmusza
na każdym kroku do tak znacznych ograniczeń. I tak, jak napisałaś,
nie ma to nic wspólnego z uzależnianiem samooceny od mężczyzny. To
raczej wysoka samoocena nie dopouszczająca do wpakowania się w coś,
co niesie ze sobą tak przykre ograniczenia.

[zakletawmarmur]

Ale rozumiesz, że ludzie są różni, mają różne potrzeby?

Ty możesz Kiry nie rozumieć a ona Ciebie...

[woman-in-love]

a jednak to, co Kira usiłuje sama sobie wmówić - nie trzyma się kupy. Nie
wysilałabym się na kolejny posta, aby ja przekonać - oan jest już porządnie
"utwardzona" w samo-zakłamaniu. Może jednak przeczyta ten watek jakas inna,
bardziej reformowalna osoba, o nieco większych wymaganiach od zycia - i -
zastanowi się... a warto uzywać rozumu w myśl hasła:"kochać trzeba z głową".

[kira_korpii]

Ehh, miałam się już tutaj nie pruć na forum, bo w przeciwnym wypadku
nigdy nie skończymy tego wątku, ale nie mogę odmówić sobie
komentarza i postawienia pewnej kropki nad i.
Bo my się nadal nie rozumiemy. Nie wiem, może to ja za mało wyraźnie
zaznaczam swoje stanowisko, może tych sprzeczności wynikających z
mojej natury jest po prostu za dużo i są nie do ogarnięcia w całość
przez zwykłego człowieka, ale na litość boską! W tym towarzystwie
chyba mogę wymagać czegoś więcej, czytania między wierszami,
nurzania się we wszystkich odcieniach szarości, czy też choćby
wyłapywania wyraźnych podpowiedzi. Bo po coś te podpowiedzi
zostawiam.

Więc jeszcze raz spróbuję okopać się na swoim stanowisku i w jak
najbardziej przystępny sposób wyjaśnić, jak ja widzę tę całą
sytuację, mimo, że już za samo podbijanie wątku zostanę z pewnością
przez BFFE-fa przełożona przez kolano. I słusznie;-)
Uprzedzam, że pewnie wyjdzie długo, bo mam sporą gonitwę myśli, więc
tylko postaram się je w miarę czytelnie przelać na papier, z góry
przepraszając szacowne audytorium za tak obfity tekst.

Siłą rzeczy wszystko, co tutaj od jakiegoś czasu piszę, podlegać
musi autocenzurze, jako, że mój przyjaciel jest stałym bywalcem
tego wątku. A właściwie to też nie tak do końca prawda, bo on
przeczytał tylko moje wypowiedzi, słusznie zauważając, że ze stadem
wygłodzonych hien polemizował nie będzie;-).
Bo tak naprawdę dla niego najważniejsze jest to, co się dzieje
między nami, jego interesują moje myśli, uczucia, pragnienia, a to,
co wypisują obcy mu ludzie, którzy nie znają ani mnie ani jego, to
kolokwialnie mówiąc, zwisa mu i powiewa.
I ja taką postawę rozumiem, choć jest ona skrajnie różna od mojej.
Bo mnie nie przeszkadza, że mam stanąć sama naprzeciwko całej zgrai
wygłodniałych hien. I nawet jeżeli mnie otoczą, będą powarkiwać i
toczyć pianę z pyska, to ja nadal będę patrzeć im w oczy.
To oczywiście żart, bo wiemy wszyscy, że nie ma tu (przynajmniej w
większości) ani hien, ani wilków, tylko toczymy sobie kulturalną
dyskusję. I zdaję sobie sprawę, że gros postów napisana została z
troską o mnie, po to, by uświadomić mi, że robię sobie krzywdę.

Ale dzięki temu, że moja historia ujrzała światło dzienne, że
upubliczniłam ją na forum, uzyskałam kilka odpowiedzi na pytania,
których chyba tak naprawdę trochę bałam się postawić.
Więc ja już nie muszę obawiać się o przyszłość mojego związku, bo
nasza relacja znów się pogłębiła. I rozdzielenie nas byłoby bardzo
bardzo trudne, jeżeli nie niemożliwe.
Jednak Wam na te nurtujące pytania odpowiedzi dać nie mogę, bo nie
mam prawa mówić o sprawach innych ludzi, którzy na dodatek wyraźnie
sobie tego nie życzą. Więc musicie mi po prostu uwierzyć na słowo,
że nikt tutaj w tym układzie krzywdzony nie jest.
Bo wszyscy czerpią z niego, to co najlepsze, a to, że każdy czasem
swoją cenę zapłacić musi, jest wpisane po prostu w życie.
I proszę o wyłączenie z tej rozprawki mojego ukochanego, jak i jego
żony, bo ich ten wątek nie dotyczy.
Specjalnie jest on tak egocentryczny, bo rozważamy wszystko
właściwie tylko i wyłącznie z mojej perspektywy. A ja jestem
dorosła, swój rozum mam, więc skoro zgadzam się na wiwisekcję, to
wiem, na co się decyduję.

Gros osób wysyła mnie na terapię, argumentując to tym, że inaczej
zmarnuję sobie życie. Albo, co gorsza, zrozumiem, co jest
najważniejsze w życiu, kiedy będzie już na jakiekolwiek ruchy za
późno.
Inni posuwają się jeszcze dalej, sugerując natychmiastową wizytę u
psychiatry i dobranie odpowiednich antydepresantów, by zapobiec
moim „emocjonalnym jazdom”.
Eh głupcy – chciałoby się rzec – nie rozumiecie, że chcielibyście
mnie pozbawić czegoś, co stanowi o mojej tożsamości, czegoś, co jest
esencją mojego życia.
Bo jeżeli czegoś najbardziej na świecie nie trawię, to właśnie życia
w constans.
Kilkakrotnie padały tutaj pytania o sens założenia takiego wątku. Co
skłoniło i mnie do pogłębionego szukania odpowiedzi. I doszłam do
wniosku, że ja potrzebuję takich silnych emocji, potrzebuję nawet
gwałtownych przejść od euforii do depresji, a jeżeli nie będę
dostawać ich w codziennym życiu, siłą rzeczy będę poszukiwać ich tak
długo, aż znajdę.
I z dwojga złego lepiej, że robię to tutaj, na forum, niż gdybym
celowo (choć podświadomie) doprowadzać musiała do konfliktów w swoim
związku. Bo mój przyjaciel nie zasługuje na to, aby fundować mu
takie jazdy bez trzymanki. Bo on zawsze stara się zapewnić mi
wszystko, czego tylko zapragnę, bo zawsze cieszy się moim
szczęściem, nawet jeżeli mam za dobrze;), bo nigdy nie chciał mnie
skrzywdzić.
Nie potraficie zrozumieć tego, że ja niczego nie tracę, będąc w
takiej relacji, ba, powiedziałabym nawet, że jestem do niej
stworzona.
Bo wiem, że prędzej czy później, siłą rzeczy rozpieprzyłabym każdy
normalny związek.
Bo mi naprawdę nie zależy na rzeczach, bez których inni, jak widać,
nie potrafią żyć.
Nie przeszkadza mi, że jestem tą drugą, bo zwalnia mnie to ze
wszystkich tych uciążliwych obowiązków, których chcę za wszelką cenę
uniknąć.

Bo nie tkwię przecież w samookłamywaniu, tylko bardzo wyraźnie
zakreślam swoje obszary, do którego innych ludzi nie wpuszczam.
A jeżeli nawet jakąś tam cenę płacę, to nie jest ona imho,
wygórowana.
Weźmy chociaż te nieszczęsne wakacje. Bardzo często razem
wyjeżdżamy, tyle, że na 4-5 dni, nie na 2 tygodnie. Jego rodzina?
Cóż, w większości nie ma ich już pośród żywych;(

Roterro pisze, że nie wiem, jak to jest, kiedy mężczyzna jest gotowy
dla mnie na wszystko.
A ja widzę, ile zrobił i w dalszym ciągu robi dla mnie mój
przyjaciel i nie znam mężczyzny, który bardziej dbałby o kobietę.
Tak bardzo zaspokajał jej potrzeby emocjonalne, intelektualne,
seksualne, potrzebę bliskości. Był na każde jej zawołanie.
Który tak bardzo jest nastawiony na NIĄ, a nie na siebie.

Który zawsze wracał, mimo, że go tyle razy zraniłam.
Raz go zostawiłam w dniu, kiedy załamało się jego całe zawodowe
życie.
Kiedy tak bardzo mnie potrzebował.
Cóż, kiedy teraz o tym myślę to palę się ze wstydu.

Który inny mężczyzna wytrzymałby te moje huśtawki nastrojów? Kiedy
od euforii do depresji przechodzę w ciągu jednej minuty. Kiedy jedno
nieopatrzne słowo spowodować może moje zalanie się łzami. W związku
z tym trzeba uważać na każde słowo, obchodzić się ze mną, jak z
jajkiem;).
Seks, jakkolwiek dobry on by nie był, żadną miarą nie może być
rekompensatą za takie zachowanie. Zresztą, umówmy się, po sześciu
latach, to tak prawie, jak
z żoną;-)
Jezuuuu, jak ja sobie pomyślę, że miałabym być z taką neurotyczką,
jakkolwiek urocza ona by nie była, to od razu wszystkiego mi się
odechciewa. A seksu najbardziej:P

Pamiętam, jak kiedyś koleżanka AllyMcBeal zapytała ją – Ally,
dlaczego twoje problemy są większe niż problemy innych ludzi?
- Cóż, są MOJE – odpowiedziała Ally.


Któregoś dnia wbiłam sobie do głowy, że muszę koniecznie zrobić
sobie silikonowe piersi.
Och, jak on wtedy walczył o mnie. Siedział po nocach i pisał
elaboraty całe, przedstawiał mi wizję mojego spieprzonego życia,
jeżeli tylko to zrobię.
Nawet w rozpaczy wątek na forum popełnił, mimo, że nie cierpi
internetowych forów;)
No nie poddawał się, mimo, że żadne zdroworozsądkowe argumenty do
mnie nie docierały.
Cóż, przytyłam parę kilo, zamieniłam rozmiar 34 na 36, więc i siłą
rzeczy biust mi się powiększył. A za to, że uchronił mnie przed
największą życiową głupotą, to do śmierci mu się nie wypłacę.

Jeszcze słówko o moich wahaniach nastrojów, które tak pięknie
zostały uwiecznione nawet w tym wątku, i które zasiały zamęt w
umysłach czytelników.

Z dwojga tak różnych osobowości, będących właściwie zupełnymi swoimi
przeciwieństwami, jakimi są moi rodzice, powstało dziecko. Dziecko
to dostało już na starcie zabójczą mieszankę cech z jednego i
drugiego, mieszankę

[kira_korpii]

cd.

Ach, jakże prosto byłoby być wyłącznie złym, albo dobrym. Nie toczyć
ze samym sobą odwiecznej walki.
Czy wy myślicie, że to łatwo tak żyć, kiedy na człowieka oddziałują
tak silnie siły odśrodkowe, kiedy jego motywy, działania, pragnienia
zdają się być sprzeczne?
Że to prosto wypracować sobie jakąś jednolitą linię postępowania i
przynajmniej w ogóle jej się trzymać? Że to tak łatwo ujarzmić
sprzeczności, tak, aby zrobić z nich chociaż w miarę spójną całość?

A przecież geny swoją drogą, a wychowanie swoją, bo życie w
hipokryzji, i matka, która do perfekcji opanowała sztukę
manipulacji, dołożyły swoje.


A jednocześnie doskonale zdaję sobie sprawę z tego, że mogę co
najwyżej trzymać silną ręką, na krótkiej smyczy te moje demony, ale
nigdy nie będzie wolno mi ich zabić! Bo nie można ich unicestwić,
nie unicestwiając jednocześnie cząstki siebie.
I to właśnie miałam na myśli, mówiąc, że jestem wyjątkowa. Bo
przecież wyjątkową nie czyni mnie fakt bycia z żonatym facetem, no
ludzie, jak mogliście w ogóle tak pomyśleć?!;-)

Ja nie znam nikogo, kto byłby choć trochę do mnie podobny, a Bóg mi
świadkiem, że chciałabym taką osobę poznać.
Co ciekawe, przewertowałam swego czasu trochę literatury fachowej
pod kątem zaburzeń osobowości, no i nic nie pasuje. Ani to depresja,
ani choroba afektywna dwubiegunowa, nie jest to też borderline, ani
nawet osobowość wycofana. No a już na pewno zarzucenie mi osobowości
schizoidalnej było trafieniem kulą w płot.

Ale wiecie co? Nie zamieniłabym się z nikim innym. Innym zostawiam
spokojne, ułożone życie, ja pozostanę ze swoimi górkami i dołkami.

No i jeszcze kwestia dziecka.
Bo wygląda to tak, jakbym się miotała.
Może i się miotam.
Bo, Roterro, pisząc zdanie – rezygnacja z urodzenia dziecka dla jego
dobra – miałam do kur.wy nędzy, na myśli dobro DZIECKA przecież, a
nie faceta!

Bo zastanawiam się, czy fundować sobie dziecko, wiedząc to wszystko,
co wiem o sobie. Bo niewątpliwie będzie miało ono ze mną ciekawe
życie, ale może wolałoby się urodzić w normalnej, pełnej rodzinie?
Bo może potrzebna by mu bardziej była nudna, codzienna stabilizacja.
Chociaż…jak tak pomyślę, to mnie się nikt o zdanie nie pytał.

Więc jeżeli ta nieprzeparta chęć się pojawi, i będzie czymś więcej
niż tylko działaniem zwierzęcego instynktu macierzyńskiego, to nie
da rady stłumić jej niczyim wygodnictwem ani podporządkowaniem.

Nie wiem dlaczego tak wiele osób odniosło wrażenie, że ja tak bardzo
prę do tego, aby mieć dziecko.
Ja tylko powiedziałam, że w okolicach 29. urodzin, półtora roku
temu, zaatakował mnie instynkt macierzyński. Tak, że budziłam się i
zasypiałam z myślą o dziecku.
I to jest prawda.

A jednocześnie mogę powiedzieć, że ja nie lubię dzieci, nie mam z
nimi kontaktu, a za każdym razem, gdy kilka dni się spóźniam, wpadam
w panikę i czuję się jak zwierzę złapane w pułapkę.
Że moje życie teraz się skończy, że na chuj mi będą teraz moje
śliczne ubranka, wszystkie rozmiar 34-36, że wszystko, co dobre, już
jest za mną.
I to też jest prawda.

Ale tak naprawdę przyszłość jest w naszych rękach i sami możemy ją
kształtować.
Więc wszystko jeszcze pozostaje kwestią otwartą.

Osobiście myślę, że jeżeli tylko przetrzymam te pierwsze krytyczne
miesiące ciąży, to wszystko się ułoży.
Oczywiście, jeżeli tylko będziemy naprawdę tego chcieli.

No naprawdę długo wyszło. A mogłabym jeszcze dłużej:P
Ale jakoś tak, skoro to przecież mój wątek, nie mogę sobie odmówić
tego, aby chociaż spróbować postawić kropkę nad i.

[anula36]

zapisz sobie watek i postaw ta kropke za 2-3, moze 5 lat, wtedy to to bedzie ciekawe zakonczenie.
Po przeczytaniu obecnego zwiaztplilam zupelnie w prawdziwosc tej calej historii.

[murakami2]

anula36 napisała:

> zapisz sobie watek i postaw ta kropke za 2-3, moze 5 lat, wtedy to to bedzie ci
> ekawe zakonczenie.
> Po przeczytaniu obecnego zwiaztplilam zupelnie w prawdziwosc tej calej historii

Też mi się to od jakiegoś czasu wydaje dłuugo wymyslaną, dziwaczną fabułą. I ten
gość, czytający wątek, ha ha :)
Dziwaczna ta otwartość i szczegółowość w opisie różnych rzeczy. Jakby mówiona na
kanapce u najlepszej przyjaciółki. Przedziwny wątek.

[kira_korpii]

No dobra, przyznaję się. Zabawiłam się waszym kosztem.
Ja bym mogła jeszcze tak długo, ale widzę, że już nikt mi kroku nie
dotrzyma.

[margot50]

A nie sądzicie, że to taka starsza wersja Isabell? Tamta pisze
grafomańskie wierszyki, a ta chwali się swoim szczęściem na forum.Pan
jest mocno starszy, znosi psychopatyczne zachowanie panienki
/kompleks córeczki?/, ale jej własna matka nie akceptująca rówieśnika
w roli "narzeczonego" córki zostaje nazwana manipulatorką.Wszystko moż
naby tu o niej napisać, ale na bank, to ona normalna nie jest.
Idż się leczyć dziewczyno i zacznij pisać wspomnienia, ku przestrodze
zakochanych w żonatym. :)

[la.bruja]

kira_korpii napisała:

> No dobra, przyznaję się. Zabawiłam się waszym kosztem.
> Ja bym mogła jeszcze tak długo, ale widzę, że już nikt mi kroku
nie
> dotrzyma.


Jeżeli tak, to szkoda, że idea tego forum jest niszczona przez
osobniki twego pokroju.
Wiedziałam, że to twoje 'wypranie z emocji' jest mało autentyczne.
Zal mi tylko ludzi, którzy zaangażowali się i stracili swoj czas na
odpowiadanie ci.

Nikt mi kroku nie dotrzyma!

[gardenersdog]

A ja wcale nie muszę brać tej deklaracji na serio. Przecież mogę sobie założyć,
że w jakimś aktualnym świecie możliwym istnieje taka rozhisteryzowana 30 letnia
kira, będąca wciąż na etapie fascynacji anorektyczną prawniczką z serialu, która
dla "ocalenia" wątku postanawia go sfalsyfikować.

[puciatkowa]

Rozumiem kochana, ze przewertowalas literature i Ci wyszlo, ze jestes zdrowa
psychicznie. Ja tez psychiatra nie jestem, ale sie w zyciu napatrzylam i mysle,
ze to chyba jednak jest CHAD.
I smialo mazna z nim zyc nieleczonym uwazajac sie za wyjatkowa osobe. Do
pierwszej manii. One lubia przychodzic po 30-tce.
Pilnuj sie.
Bez zlosliwosci.

[kira_korpii]

No ale to naprawdę nie jest CHAD;-)

Dawno wykluczone.
Nie ma okresów manii ani depresji.

Przy czym, nieporozumienia może biorą się stąd, że ja na wyrost
używam takich słów jak depresja, załamanie nerwowe.
Kto mnie dobrze zna, ten juz rozumie.
Zawsze zadziwia mnie, kiedy ludzie traktują tak serio serio każde
moje słowo.
Ostatnio moja szefowa uwierzyła, że chcę eksmitować kota do piwnicy;)

Ale może faktycznie nie powinnam sobie żartować z tak poważnych
rzeczy:(

Cóż

[triss_merigold6]

Są faceci, których podniecają kobiety chore psychicznie,
niezrównoważone, niedojrzałe. Te skoki, jazdy, zmiany nastrojów,
egzaltacja, etc. śmiesznawe i drażniąceu 30 letniej baby, pewnie
tego akurat pana kręcą.P

[fotozwierz]

Parę słów pragnę dodać do tego co już zostało powiedziane.
Dla mnie założycielka wątku to:
- przerażająca materialistka (prezenty, w wątku o dziecku, bardziej
niż jego uczucia ważne jest czy „tatuś” zapewni materialny byt, była
mowa o dziedziczeniu), która jawi się jako osoba pozbawiona głębi
uczuć, która myli wdzięczność za swoją wygodę z miłością, bo tak
naprawdę skąd ma wiedzieć co nią jest (jeżeli ktoś nigdy nie widział
słońca [albo w tym przypadku po prostu nie jest w stanie ujrzeć] nie
będzie przeszkadzał mu deszcz),
- jak już wiele osób podkreślało niewyobrażalna egoistka przekonana
o swojej wyjątkowości, która to wyjątkowość opiera się na zupełnie
przeciętnej NIEZDOLNOŚCI DO KONTROLOWANIA EMOCJI tak powszechnej,
która dla założycielki wątku jest ‘jazdą po bandzie’ (jestem
wyjątkowa, to mnie wyróżnia, mam wyjątkowo popapraną psychike –
zapewne porównuje się do wielkich indywidualistów typu Salvador
Dali, etc.), zupełne oszukiwanie siebie, typowe podejściej
niedojrzałych, mających niskie poczucie wartości osób,
- niezdolna do prawdziwego odczuwania, miłością i przeznaczeniem
nazywa związek, w którym tylko bierze, taka relacja nie może być
prawdziwa, aby kochać trzeba coś z siebie dawać,
- wreszcie nieznoszącą krytyki jednostką, która szybko sprowadza ton
dyskusji do bardzo niskiego poziomu, gdy czuje się atakowana,
wartościowi i pewni siebie ludzie tak nie postępują
Podsumowując, założycielka wątku jawi się jako płytka, zmanierowana,
sztuczna, egoistyczna jednostka z popapranym systemem wartości i
hierarchią priorytetów (plus żyjącą w po części w wyimaginowanej
rzeczywistości). Tak wiele osób pisze o tym czy rzeczywiście jest
szczęśliwa i czy będzie. Ja szczerze wierzę, że jest szczęśliwa i
może być, ale jakim kosztem, co traci, co ją omija…. Czyż dla
prostego chłopa z XV wieku największym szczęściem nie byłoby
otrzymywanie od pana coraz większych połaci ziemii i nie dzielenie
się nią z nikim od siebie nie dając praktycznie nic, uprawianie
plonów i korzystanie z nich samemu? Jasne, że będzie, aczkolwiek jak
puste, płytkie, jednowymiarowe (materializm) jest to życie.
Wątek ten we mnie osobiście budzi niesmak, objawia się w nim to
czego staram się unikać u ludzi, o ile trafiłam choć w 50% z
diagnozą to życzę opamiętania się, może nauczysz się odczuwać
głębiej i nazywać rzeczy po imieniu (to o czym założycielka wątku
tutaj pisze to na pewno nie miłość, dzięki miłości się lata, a
założycielka wątku jedynie przerażająco stąpa po ziemii).

[caline-czka78]

A po co Ty wogole ten watek zaczelas?skad pomysl zeby na to forum wejsc?Pewna
siebie to moze i jestes ale swojej przyszlosci to raczej nie jestes taka pewna.

[idealnaweronika_18]

W żadnym wypadku nie będę Cię krytykować, ja Cie rozumiem:) Sama byłam (a może
nadal jestem) w takiej sytuacji, tyle że facet nie jest żonaty a zaręczony (w
sierpniu ślub) staż też mam o wiele krótszy bo tylko a może aż pół roku. To on
mnie poderwał, zawrócił mi w głowie, to on chodził płakał przy mnie mówiąc że
mnie kocha i chce tamtą zostawić, na początku wcale mi na tym nie zależało,
dopiero później gdy naprawdę zaczęło mi zależeć, zaczęłam wierzyć, że tak
będzie, że odejdzie od niej, zostanie ze mną. Jest ode mnie o 10 lat starszy,
ale naprawdę świetnie się dogadujemy. Nigdy się z nim nie kochałam, owszem
doprowadzaliśmy się do orgazmów poprzez inne sposoby ale do niczego innego,
nigdy nie doszło. Do sierpnia zostało 6 miesięcy, przestałam wierzyć, że zostawi
dla mnie tę dziewczynę. Jeszcze tydzień temu dostawałam od niego sms-y że kocha,
tęskni a teraz gdy mu powiedziałam o tym co czuje i chciałam się dowiedzieć jak
wyobraża sobie przyszłość, to on mi oferuje przyjaźń, bo nie ma na tyle odwagi
żeby odejść... Dopiero teraz zaczynam przeklinać dzień w którym go poznałam,
jeszcze niedawno był mi tak bliski, tak wiele bym dla niego zrobiła a teraz
wydaje mi się zupełnie obcym człowiekiem. Tak naprawdę dopiero teraz pokazał
swoją prawdziwą twarz. Żałuję z całego serca że tak późno otworzyły mi się oczy
bo ból jaki teraz czuje jest naprawdę okropny, ale sama się na niego skazałam i
sobie zasłużyłam.

Chciałam zapytać, czy dla Ciebie nie było to trudne do zaakceptowania to że, on
robi z nią to samo co z Tobą, bo ja gdy wiedziałam że jest u niej szalałam po
prostu z zazdrości.

[ciezka_cholera]

Przepraszam, za podbijanie trolowego watku, ale na jego podstawie takie mnie
meczy ogolne wrazenie:
gros z posrod osob wypowiadajacych sie w tym watku, w jakistam sposob wspolczulo
autorce. Zastanawiam sie wiec, czy ja jestem taka nieczula, ze nie stac mnie na
wspolczucie dla doroslej osoby, ktora sama sobie zapracowala na swoje
nieszczescie (zakladajac, ze ono rzeczywiscie bedzie mialo miejsce)? Pisze to w
szczegolnoscie do osob, ktore w tym watku wypowiadaly sie w tonie zyczliwej
troski - zupelnie Wasza postawa wydaje mi sie niezrozumiala - wspolczuc komus
kto sam pakuje sie w gowno (w Waszym mniemaniu), na wlasne zyczenie i raniac
przy tym przynajmniej jedna osobe? Musicie miec naprawde glebokie poklady
cieplych uczuc i duuuzo empatii :-), bo ja w powyzszej sytuacji odczuwam jedynie
zniecierpliwienie i niesmak. Szkoda mi jest bardzo ofiary wypadku, ale jesli ona
sama siedzialaby na torach pogwizdujac wesolo i twierdzac, ze pociag ani chybi
sie wykolei zanim ja przejedzie, to (zakladajac, ze jest to osoba zdrowa
psychicznie), wybaczcie Panstwo, ale po prostu dochodze do wniosku, ze skrajna
glupota eliminuje sie sama. Jakkolwiek brutalnie to brzmi, to tak wlasnie uwazam.
To takie rozwazania teoretyczne na podstawie wydumanej historii Kiry.

cięzka cholero

[murakami2]

To jest taka miła strona tego forum, że usiłuje się zrozumieć nawet najbardziej
dziwne jednostki, ale ja akurat w tym przypadku podzielam Twoje uczucia.

[nie_alicja]

niezależnie od tego, czy autorka trolluje, czy nie, przydałaby się jej
długotrwała specjalistyczna opieka. w obu przypadkach laska jest pogięta jak
sprężynka.

ale, zgadzając się z cholerą, uznaję, że selekcja naturalna też jest sensownym
wyjściem.

[papuga66]

A ja Ciebie rozumiem.
Każdy ma prawo wyboru a stereotypy dziś nie są wzorcami.

[paprotka48]

Jeszcze 3 lata potępiłabym Ciebie Kiro.
Dziś patrzę na takie rzeczy trochę inaczej.
Odkąd jestem sama,przejrzałam na oczy i widzę to,
czego nie dostrzegałam przez lata.
Takich związków jak Twój jest wokół nas całe mnóstwo,
a my "szczęśliwe" żony nie przypuszczamy nawet,że nasi mężowie
używają sobie na boku (w drugim związku).
Ja przeżyłam 25 lat w najszczęśliwszym (moim zdaniem) małżeństwie
do czasu,kiedy to kochanka męża dała mu wybór: żona albo ona.
Wybrał ją (8 m-cy znajomości) przekreślając mnie i całe nasze życie.
Wszyscy wiedzieli o tym i innych jego wyskokach,tylko nie ja.
I gdyby nie głupota tej jego kochanki (wybór),
to do dziś wszyscy byliby "zadowoleni":
- ja,bo nadal miałabym męża i żyłabym sobie w "szczęśliwym" związku,
- ona,bo miałaby kochanka- gotowego na każde jej skinienie,
- on,bo miałby "stabilizację" w związku i bzykanko na boku.
Końcowy efekt tego jest taki:
- ja nareszcie jestem szczęśliwą,chociaż samotną kobietą,
człowiekiem wartościowym i zadowolonym z życia.
- on natomiast zdziadział zupełnie,zachowuje się jak jakaś
skończona ofiara,nie dba o siebie,
a na barki przybyło mu conajmniej 10 lat.

Piszę to wszystko po to,abyś kiedyś Ty Kiro nie straciła rozumu
i nie postawiła swojego przyjaciela przed wyborem: ja albo ona.
Jeśli będziesz trzymać się tej zasady,to wszyscy przejdziecie
przez życie na swój sposób szczęśliwie.

Życzę Ci wszystkiego dobrego.
Powodzenia

[papuga66]

bardzo rozsądne podejście Paprotko-podoba mi się

[caline-czka78]

I gdyby nie głupota tej jego kochanki (wybór),
> to do dziś wszyscy byliby "zadowoleni":
> - ja,bo nadal miałabym męża i żyłabym sobie w "szczęśliwym" związku,
> - ona,bo miałaby kochanka- gotowego na każde jej skinienie,
> - on,bo miałby "stabilizację" w związku i bzykanko na boku.

Skad ta pewnosc?a co byloby gdybys to ty dowiedziala sie o tym iz malzonek cie
zdradza.on mimo wszystko chcialby miec was dwie bo tamta nie dalaby mu wolnego
wyboru.myslisz ze bylabys szczesliwa?ja mysle ze nie.

[paprotka48]

Calineczko - źle mnie zrozumiałaś!!
Ja mówiłam o tym,że "drugie" życie partnera nie powinno
ujrzeć światła dziennego i to jest zadanie również
dla kochanki/kochanka.
Jeżeli ktoś świadomie godzi się na związek ja+mąż+ona,
to w moich oczach jest niewiele wart.
Co innego,kiedy żyjemy w nieświadomości
i wszyscy troje jesteśmy zadowoleni bo: czyt.jak w poście powyżej.

[bi_chetny]

paprotko: życiowe i prawdziwe. oczywiście najfajniej jeśli takie rzeczy się nie
dzieją, ale z drugiej strony zakładanie że mnie się nie przydarzą jest naiwne.
pozdrawiam i życzę powodzenia :)

[paprotka48]

Witaj Papugo!
Nie wiem kim jesteś,ale coś mi się zdaje,
że nadajemy na tych samych falach.
Ja mam 50 lat i wieeeeeele przeszłam
przez ostatnie 3 lata mojego życia,ale przyznam,że MIMO WSZYSTKO
nie były one takie straszne - co ja mówię,
były całkiem "do wytrzymania",a dziś uważam,
że to najlepszy okres w moim życiu,bo:
dzieci odchowane,mam czas dla wnucząt,nie wyglądam nocami przez okno
w oczekiwaniu na męża (jest u kochanki,a ja martwię się o to,
czy aby nic mu się nie stało,bo przecież miał wrócić koło północy
ze spotkania "integracyjnego"),
nie piorę jego gaci (czyt.bokserek też..feee.) ani koszul,
w których paradował ze swoją "dziewczyną",
nie gotuję udziwnionych i przepysznych obiadków,
i nie sponsoruję jego kosztownego hobby.
Za to gotuję i jem to,na co mam ochotę,
urlop spędzam tak,jak mi się podoba i gdzie chcę,
nareszcie mam czas i pieniądze na aerobik i naukę j.obcego,
i na całą masę różnych rzeczy.
Mój świat nie zawalił się,a wręcz przeciwnie - właśnie
dostrzegłam,jaki jest piękny.
Szkoda tylko,że Ci wszyscy urodziwi i zadbani faceci są żonaci.
Jestem w takim wieku,że szanse na znalezienie życiowego partnera
są nikłe,bo:
- kawalerów niewielu,ale taka opcja wogóle nie wchodzi w rachubę,
- rozwodnicy - los na loterii,ale raczej nie ma co się spodziewać
większej wygranej,
- wdowcy - cóż,są jak na lekarstwo i wyłowieni,zanim jeszcze
nimi zostaną.
Pozostaje romans z żonatym facetem,
ale taki po cichu,bez krzywdzenia żony (wilk syty i owca cała).
W takim "związku" mężczyzna" czuje się pełnowartościowym człowiekiem,
prawowita żona ma "trochę świętego spokoju" od wiecznie spragnionego
seksu męża,a kochanka jest szczęśliwa i zawsze zadowolona,
bo facet przyjdzie,będzie jak zwylke miło i..... pójdzie sobie.
Bo po 50-tce ileż zostało nam "dobrego" życia?
Więc korzystajmy póki czas,ale nie bądźmy zbyt zachłanne.
Ważne,abyśmy korzystając ze swojego szczęścia,
nie unieszczęśliwiły innych.

[zuziam4]

teraz to jestem naprawdę zaskoczona głupota żon!!Po co wam taki facet co ma dupy
na boku??żeby był??to upokarzające..nie jestem w stanie zrozumieć postawy
uroczej kochanicy kiry, która jest na każde zawołanie. Zawsze w rankingu
wypadnie lepiej niż zmęczona żona i choć opowiada dyrdymały, że kochanek nosi ja
na rękach, sponsoruje, i jest zawsze kiedy jest potrzebny to jest dokładnie
odwrotnie. ON dyktuje warunki, on przychodzi kiedy może lub żonka go zwolni z
obowiązku, on nie chce rezygnować z małżeństwa a kira jest tylko byle jakim
tworem dla zabicia czasu...gdyby było mu tak wspaniale z kochanką byłby mieszkał
już z nią!!!To głupie tłumaczenie, że kocha dwie kobiety jednocześnie i nie może
się zdecydować. ON kocha wyłącznie siebie, korzystając z głupoty otaczających go
bab!!!Gratuluje i żonom tolerancyjnym czy głupim??nie wiem i kochankom takim jak
kira. Dobrze się dziewczyna ustawiła, sponsoring jest teraz w modzie. A gdzie
miejsce na MIŁOŚĆ WIERNOŚĆ UCZCIWOŚĆ????

[papuga66]

paprotka48 napisała:

> Witaj Papugo!
> Nie wiem kim jesteś,ale coś mi się zdaje,
> że nadajemy na tych samych falach.

o tak chyba nadajemy, witaj Paprotko
My jesteśmy dojrzałymi kobietami - bardzo dojrzałymi i już na "pewne" sprawy
całkiem inaczej patrzymy (delikatnie mówiąc i z przymrużeniem oka)
Ja może nie mam aż takiej swobody ( wierz mi a bardzo bym chciała),ale w pełni
Cię rozumiem i popieram. To nie rozmowa na forum a na pewno wiesz dlaczego. Wiec
jeżeli będziesz miała ochotę porozmawiać to zapraszam na gazetowego. pzdr papuga

[paprotka48]

Witaj Papugo!
Cieszę się,że napisałaś do mnie.
Z największą przyjemnością pogadam z Tobą,
ale nie bardzo wiem jak i gdzie mam to zrobić,
bo swój osobisty komputer mam od niedawna
i można powiedzieć,że "stawiam pierwsze kroki" w wirtualnym świecie.
Może założę sobie GG (córka pomoże) lub Ty coś poradź.

Zapewniam Cię,że uśmiech i dobry humor to moje walory,
a miłych Znajomych nigdy za wiele.

Pozdrawiam Cię serdecznie
i życzę dobrej nocy.
ps.
jutro,dopiero po powrocie z pracy zajrzę tutaj.

[papuga66]

tak, tak, nie będziemy zapychać prywatą forum. Proponuję zatem Twoje pierwsze
kroki na poczcie gazetowej. Mój adres [e-mail] Twój-
[e-mail] (córa na pewno Ci pomoże). Na poczcie przekażemy sobie nr GG
pzdr. i miłego dnia życzę

do Papugi66

[paprotka48]

Witam Cię

Wszystko się zgadza - mój adres też.
Napiszę do Ciebie na ten gazetowy.

Pozdrawiam cieplutko

[lalcia25]

hej,
Czytam i Cie rozumiem.
Przeszłam przez to wszystko. 2,5 roku to trwało. i sie skończyło.
Tez miałam brylanty, super chatę, modne ciuchy i Bóg wie co jeszcze.
Miałam wszystko. Oprócz jego. Nas dzieliła odległośc. Też to
akceptowałam. Też mi się wydawało, ze mogę na niego liczyć w każdej
sytuacji, też woził mnie do lekarza gdy było trzeba, też jecha ł do
mnie z językiem na wierzchu gdy potrzebowałam go. do czasu. Pani
żona sie dowiedziała. Mój ukochany nie chce mnie już. Nagle zdał
sobe sprawę że to mnie mozna najłatwiej się pozbyć. I powiem Ci tak.
Wczesniej czy póżniej żona się dowie. wiem, wszystko zalezy od
meżczyzny, nie wolno generalizować. Może wybierze właśnie ciebie.
Życzę ci tego jeśli go kochasz. co będzie jak Cię zostawi bo żona?
skoro co jakis czas robisz mu jazdy i chcesz się z nim rozstać to
chyba nie do końca akceptujesz siebie jako ta drugą.. Słuchaj nigdy
nie będziesz najważnejsza. Nigdy. Zawsze będziesz jego chodzącym
cieniem. Ja swoja miłośc juz przeżyłam. nie żąłuję. Drugiej takiej
nie znajdę nigdy. Wiem to. Ale zostałam sama. Z totalnym
rozpierdolem w sercu i mózgu na całe zycie. Chroń się. Bądź
zdecydowana kobietą. Życzę szczęscia.