Pytanie

[bellis26]

Czy podczas depresji macie czasem wrażenie, że dusza Wam się
niezwykle boleśnie łamie na drobniuteńkie kawałeczki, jak kryształ,
a każde, szczególnie przykre słowo świruje Wam w głowie tak
strasznie, że jedyną myślą w odpowiedzi na nie jest samobójstwo???
Jak tłumaczycie lekarzowi, co czujecie podczas depresji? Ja mówię,
że w straszny sposób boli mnie dusza... a jak coś trzeba
dopowiedziec, co czuję, to poza lękiem i wyczerpaniem mówię, że
głęboki ból w okolicy serca, który bardziej odczuwam jako ból duszy
niż somatyczny??? Macie tak samo? Chcę iśc do lekarza, bo jestem u
kresu wytrzymałości, nie daję rady psychicznie i boję się, że ten
dół mnie unicestwi... proszę o wsparcie...

[corka-matki]

Ja cię wspieram, choć mój ból jest inny. To takie dla mnie niezrozumiałe
dlaczego z ludźmi dzieją się takie rzeczy, dlaczego czekolada nie może
pomóc...Bellis26 jesteś pewnie młoda a w młodych siła! Ja wierze ,że to
opanujesz. Pozdrawiam cieplutko

Dzięęękuję...

[bellis26]

Jesteś kochana... baaaaaaaaaaaaaaaardzo dziękuję za wsparcie.
Pozdrawiem cieplutko również, miłego dnia...

[chin_chilla]

No cóż - odpowiedź na twoje pytanie brzmi tak.
Szukając materiałów do pracy licencjackiej przypadkiem trafiłam na artykuł
tłumaczący dlaczego tak akurat się dzieje. Bardzo mi pomógł, bo zaczęłam sobie
powtarzać, że to tylko choroba i nieprawidłowe mechanizmy poznawcze, i że to
jakoś przetrwam. Jak będę miała więcej sił, to może nawet zamieszczę wyciąg z
tego artykułu - każdemu by się przydał. Tylko siły niestety brak.
Najtrudniejsze i najsmutniejsze w tym wszystkim jest to, że niezmiennie nie
obraziłabym się za jakiś śmiertelny wypadek

[skwr2]

bellis26 napisała:

> Chcę iśc do lekarza, bo jestem u
> kresu wytrzymałości, nie daję rady psychicznie i boję się, że ten
> dół mnie unicestwi...
Jeszcze czekasz???

[majagor]

bellis26 napisała:

> Jak tłumaczycie lekarzowi, co czujecie podczas depresji? Ja mówię,
> że w straszny sposób boli mnie dusza... a jak coś trzeba
> dopowiedziec, co czuję, to poza lękiem i wyczerpaniem mówię, że
> głęboki ból w okolicy serca, który bardziej odczuwam jako ból duszy
> niż somatyczny??? Macie tak samo? Chcę iśc do lekarza, bo jestem u
> kresu wytrzymałości, nie daję rady psychicznie i boję się, że ten
> dół mnie unicestwi... proszę o wsparcie...

Idź do lekarza i powiedz mu to co piszesz nam. Możesz nawet wydrukować, to co
pisałaś.
Mów to co czujesz, jak czujesz.. lekarz zrozumie.. ewentualnie zada dodatkowe
pytania..
Ja gdy idę do lekarza mam zazwyczaj małą karteczkę, na którą wpisuję krótkie
zdania/hasła - aby czasem nie zapomnieć i nie pominąć czegoś, o czym chciałam z
panią doktor porozmawiać. Czasem nawet nie spoglądam na tę karteczkę, ale czuję
się pewniej, że jakby co to mam ściągę.
Przytulam mocno i zachęcam mocno do wizyty u lekarza.

[drugikoniecswiata]

witaj daifak?

[36.a]

bystrzacha z Ciebie

[drugikoniecswiata]

ból duszy wywarł na mnie trwałe piętno...

[36.a]

a ja się przestawiłam w tryb czytanie, nie chciałam tej mszy
zakłocić (przepraszam, już będę tylko czytać)

[czubata]

Pamiętam że w trakcie mojej pierwszej w życiu konsultacji z
psychiatrą nie umiałam ubrać w słowa swoich uczuć.Nie wiedziałam
nawed że przeżywam lęki i mam urojenia.Muwiłam o pustce i o tym że
czuje jakbym miała kamień na sercu.że mam przeczucie iż wydaży się
coś złego.A czasami moje myśli tak gonią że mam wrażenie że pęknie
mi mózg bądz kompletnie zwariuje.A pytania jakie mi lekarz zadawał
wydawały się takie trudne."co ma pani na myśli muwiąc że kompletnie
zwariuje?"A no właśnie,co?Nie wiedziałam że już zwariowałam.A
zachowania maniakalne uważałam za muj harakter.Dzisiaj już potrafię
wprost powiedzieć co mi dolega,i odpowiadam banalnie i standardowo
bo lekarz zna takie odpowiedzi niemalże na pamięć.Kiedyś
powiedziałam że mam depresję,jestem przygnębiona itd.a usłyszałam w
odpowiedzi że może powinnam iść do pracy to bym przestała myśleć o
głupotach.Wtedy poczułam się zszokowana.Teraz prubowałam zastosować
radę ale nie pomogło...

czasem uśmiecham się przez łzy

[chin_chilla]

No cóż, w moim przypadku "praca" pomogła o tyle, że nie pozwala mi się
kompletnie rozlecieć. Pisze w cudzysłowie, bo to nie jest taka prawdziwa praca
tylko przez 4 godziny dziennie pomagam ile mogę w biurze. Raz mogę więcej raz
mniej, ale jakoś wyciągam.
Natomiast jeśli czujesz, że normalna praca ci nie idzie to może jakiś
wolontariat by ci pomógł? Wyszła byś trochę do ludzi i chociaż jest cholernie
ciężko, to jednak są z tego wyjścia pewne korzyści.

[drugikoniecswiata]

nie rozumiem tylko, czy jesteś pod opieką lekarza (jak wynika z sąsiedniego
wątku), czy wciąż czaisz się z wizytą, jak można wnioskować z tego postu?

[czubata]

obecnie nie jestem pod opieką lekarza.nie jestem no.Czułam się
ostatnio tak dobrze.uważałam że tak już pozostanie.teraz jest mi
ciężko zadzwonić i zapisać się.

czasem uśmiecham się przez łzy

[drugikoniecswiata]

czubata, to było pytanie do bellis
a ty lekarza do lekarza swoją drogą!

[drugikoniecswiata]

"śmigaj do lekarza" miało być. ciepłe myśli posyłam. mi też źle o tej porze
roku. i też w wakacje miałam nadzieję, że wreszcie będzie dobrze. eh...

[drugikoniecswiata]

qrde, coś mi się gubią posty albo nie nadążam za nimi.
jeszcze raz - pytanie było do bellis, nie do ciebie, czubata
a ty do lekarza swoją drogą. wspieramy, trzymamy kciuki, i w ogóle. a ja spać o tej pięknej godzinie, bo w klawisze nie trafiam. tym razem nie hipo niestety

[balbina_alexandra]

A dlaczego nie poszłaś jeszcze do lekarza skoro tak źle się czujesz? Na co czekasz?

Co do odczuwania - myślę że nie ma reguły, chyba każdy czuje co innego. Ja nie
czuję żadnego świdrowania ani rozpadania. Czuję się fizycznie źle, jestem
słabsza fizycznie, nie mam siły ćwiczyć, nie mogę rano się dobudzić, nie mam
siły iść do pracy, mam migreny, spada mi odporność, jestem ciągle wyczerpana.
Powoli i niepostrzeżenie zaczynam pogrążać się w mroku, jakkolwiek głupio i
infantylnie by to brzmiało. Po prostu nie mam siły na wykonywanie najprostszych
czynności, zaczynam się czuć jak mały bezwolny mięczak, przestaję dbać o siebie
i wychodzić w domu, dochodzą lęki, płacz i poczucie strasznej bolesnej straty -
to nie musi być nic konkretnego. Po prostu czuję że nie mogę tak dłużej, że nie
dam rady, że chcę zapaść w sen zimowy. Bo jak mam żyć dalej, ja taka
samodzielna, dynamiczna, niezależna - i nagle staję się rośliną.

Ja nie mam problemów żeby mojemu lekarzowi wszystko opisać. On leczy mnie już od
wielu lat i zna mnie bardzo dobrze. Odkąd mu się przyznałam do seksoholizmu w
manii, mogę mu powiedzieć wszystko.