Chcę...

[bellis26]

się jak najskuteczniej unicestwić... moja lekarka może będzie
dopiero 5 stycznia, bo na razie jest na zwolnieniu... kompletnie na
nic nie mam nastroju, a na pewno nie na sylwestra... pół nocy dziś
płakałam, że gdybym umarła na zawał, to wszyscy by rozpaczali i
współczuli, że cierpiałam, a tak to wszystkim wszystko jedno czy
umrę czy nie (no może poza moim chłopakiem, który wie o ChADzie)...
wręcz wszyscy poza nim będą świętować, że w końcu mnie nie ma,
komentować, że uciekłam od życia... łatwo jest oceniać, jak samemu
się nigdy nie było u kresu wytrzymałości psychicznej... od paru
miesięcy żyje wśród myśli i zamiarów samobójczych 48h/dobę i nic na
mnie nie działa... zabiera mi to godność człowieka, okrunie zabija
moje "ja"... mam nadzieję, że to się kiedyś skończy... ile trwała u
Was najdłuższa depresja? U mnie to już jakieś pół roku...

[36.a]

Nie chcę być niemiła, ale. Ile tu faktów, a ile literackiej
fantazji?
Twój poprzedni nick to daifaik, tak?
Faktycznie poszłaś do lekarza?

[bellis26]

Tak, chodzę do lekarza - moja lekarka to Elżbieta Kobrzyńska-
Żochowska. Mam stwiedzony ChAD typu II - mam "głębokie" depresje i
lekkie stany maniakalne...

[chin_chilla]

>Mam stwiedzony ChAD typu II - mam "głębokie" depresje i
> lekkie stany maniakalne...
Witam w klubie Ja mam jeszcze szybką zmianę faz, więc hardkor na całego
Co do twojej wypowiedzi - nie wiem ile u mnie trwała najdłuższa depresja, pamięć mi nie działa.
Ale wiem dokładnie jak się czujesz. Ja kiedyś rozmawiałam o samobójstwie z moją psycholożką. powiedziałam jej, że jeśli umrę to nic się nie zmieni, ludzie trochę popłaczą i potem zapomną. Wrócą do swojego życia.
Ale prawda jest inna. Każde z nas jest dla kogoś ważne, a jeśli nie, to może być. Nie jesteś w stanie przewidzieć, jak się potoczy twoje życie. Nie wiesz, jak będziesz wpływać na innych ludzi. A jeśli się zabijesz, to zaprzepaścisz na zawsze szansę, na zrobienie czegoś dobrego w życiu - choćby nawet to dobro było małe jak ziarnko piasku, będzie ważne.
Wiem, ze w ciężkiej depresji (bo dla mnie jak są myśli S to już jest ciężka) trudno dostrzec, że możemy coś znaczyć, że warto jest dla czegoś żyć i walczyć.
Ja zawsze jak wsiadam do samochodu modlę się o wypadek ze skutkiem śmiertelnym - moim. Modlę się o to, zeby pijany kierowca zabił mnie, a nie jakieś przypadkowe dziecko. Ale zostawiam to życzenie w sobie jako objaw choroby i cierpienia z którym muszę żyć. Wydzieliłam dla tych odczuć kawałek mojej duszy bo cóż mogłam zrobić? Jedynie pogodzić się, ze one tam są. Może ty tez powinnaś tak zrobić?
Bo jak się odgrodzi te uczucia, to można poszukać w sobie kawałka własnego, nieskażonego chorobą ja, które pozwoli ci przetrwać i będzie walczyć dla ciebie.

[skwr2]

chin_chilla napisała:

> Modlę się o to, zeby pijany kierowca zabił mnie, a nie jakieś
przypadko
> we dziecko. Ale zostawiam to życzenie w sobie jako objaw choroby i
cierpienia z
> którym muszę żyć. Wydzieliłam dla tych odczuć kawałek mojej duszy
bo cóż mogła
> m zrobić? Jedynie pogodzić się, ze one tam są.
Ja zaś odsuwam chorobę jak najdalej od mieszkającego ze mną syna. Ma
prawo do normalnego życia. Bardzo to trudne, ale nie obciążam go
swoim wewnętrznym piekłem. Może to wlaśnie stanowi zdrową część
utrzymującą mnie na powierzchni?

[skwr2]

bellis26 napisała:

> Mam stwiedzony ChAD typu II - mam "głębokie" depresje i
> lekkie stany maniakalne...
Witam Koleżankę.

[ditta12]

bellis26 napisała:

> Tak, chodzę do lekarza - moja lekarka to Elżbieta Kobrzyńska-
> Żochowska.

brrrrr(zimny dreszcz)

[drugikoniecswiata]

Dlaczego, Ditta? Byłam u dr K-Ż dwa razy na konsultacji w BON na UW, zrobiła na
mnie bardzo pozytywne wrażenie.
Bellis, dobrze że chodzisz do lekarza.
Myślałaś o terapii?

[ditta12]

drugikoniecswiata napisała:

> Dlaczego, Ditta? Byłam u dr K-Ż dwa razy na konsultacji w BON na UW, zrobiła na
> mnie bardzo pozytywne wrażenie.

Wybacz że nie napiszę,to wspomnienia sprzed lat,stąd ten zimny dreszcz.

[skwr2]

bellis26 napisała:

> pół nocy dziś
> płakałam, że gdybym umarła na zawał, to wszyscy by rozpaczali i
> współczuli, że cierpiałam, a tak to wszystkim wszystko jedno czy
> umrę czy nie (no może poza moim chłopakiem, który wie o
ChADzie)...
> wręcz wszyscy poza nim będą świętować, że w końcu mnie nie ma,
> komentować, że uciekłam od życia...
Nie chcę Cię w najmniejszym stopniu urazić, ale nsuwa mi się myśl,
że swoje samobójstwo projektujesz jako swoistą karę dla bliskich za
brak zrozumienia i odpowiedniej troski. Tak nie można. Jakby nie
patrzeć, sami odpowiadamy z swoje życie wraz z jego ciężarem. Gdy
zyskujemy wsparcie, jest pięknie, ale jego brak nie usprawiedliwia
narzucenia tragicznego ciężaru na barki najbliższych. My także
odpowiadamy za innych. Pewnych rzeczy nie wolno im zrobić. Może
kiedyś tam ... Sama mam dla siebie otwartą taką perspektywę.

> łatwo jest oceniać, jak samemu
> się nigdy nie było u kresu wytrzymałości psychicznej... od paru
> miesięcy żyje wśród myśli i zamiarów samobójczych 48h/dobę i nic
na
> mnie nie działa...
> zabiera mi to godność człowieka, okrunie zabija
> moje "ja"...
Rozumiem Cię, na pewno inne osoby także.

> mam nadzieję, że to się kiedyś skończy...
Nawet nieleczona depresja kiedyś się wypala.

[cumulonimbus123]

Bellis, a co z Twoją przyjaciółką, o której pisałaś? Naprawdę wszyscy są tacy
okropni, że tak źle ich oceniasz?
Tak czy inaczej, trzymaj się ciepło.

[balbina_alexandra]

U mnie najdłuższy epizod trwał właśnie pół roku. Był bardzo ciężki.
Ja mam za sobą próby samobójcze i już wiem że nigdy więcej tego nie
zrobię, choć te myśli wracają czasem. Denerwuję się jak ktoś pisze o
samobójstwie w taki sposób jakby chciał "ukarać" bliskich. W ogóle
nie mogę czytać jak ktoś pisze że chciałby... Dla mnie to jedne z
najstraszniejszych doświadczeń w życiu, nie planowałam, nie
chciałam, nie mówiłam o tym, to tak w którymś momencie samo
przyszło - słabłam coraz bardziej, i nie miałam już kompletnie siły,
i bolało mnie wszystko, i czułam jak wpadam w jakąś głęboką matnię,
jak z każdym krokiem pogrążam się coraz bardziej... chciałam żeby to
wszystko już się skończyło, chciałam już nic więcej nie czuć. Wiesz
jak strasznie przeżywają to rodzice? A ja byłam już dorosłą kobietą.
Jak strasznie rodzice przeżywali moją anoreksję? Najbardziej mój
zdawałoby się twardo stąpający po ziemi śp. tata! Nie mieszkalam z
nimi wtedy, jak zobaczył mnie przy obiedzie, i się rozpłakałam...
tata nie mógł zrozumieć, przecież byłam inteligentną, atrakcyjną
dziewczyną. A ja powiedziałam "tato, czemu zawsze jak byłam mała
mówiłeś do mnie Olucha klucha?" Mój tata płakał razem ze mną, bardzo
kochał mnie i siostrę i bardzo długo się zadręczał moimi słowami.

Rodzice zawsze przeżywają to co się dzieje z dziećmi. Ja jestem już
po 30, a moja mama i siostra ciągle się o mnie martwią. Moja mama
sama cierpi na ciężkie depresje i wiem, że ze względu na nią już
nigdy nie zrobię niczego głupiego. Czasem w nerwach zdarza mi się
przedawkować leki, widzę jak moja mama i siostra to przeżywają...


Wracając do Ciebie: nikt nie wie o Twojej chorobie oprócz chłopaka?
Rodzice nie wiedzą? Nie powiedziałaś im? Chyba powinnaś im
powiedzieć, nie sądzisz? Przecież to najbliższe Ci osoby, pewnie
mieszkacie pod jednym dachem, więc tym ważniejsze jest by ktoś Cię
obserwował, pilnował byś brała leki, zauważał zmiany w nastroju itd.

Jak długo bierzesz leki i jakie? Zapewne bierzesz antydepressanty
jakieś, jak długo? Jaki stabilizator do tego? Czasem bardzo dużo
czasu zabiera zanim antydep zacznie działać. Mi w ciężkich
depresjach zajmowało to zawsze kilka tygodni i na początku nasilały
mi się myśli samobójcze. Musisz się uzbroić w cierpliwość. A czasem
trzeba zmienić lek, czasem trzeba połączyć dwa itd. Napisz co
bierzesz, w jakiej dawce i jak długo. Może ktoś z forumowiczów brał
i podzieli się opinią.


Sylwestrem bym się nie przejmowała, niektórzy nigdy nie są w
nastroju na świętowanie końca roku. Nie masz nastroju, zostań w
domu. Porozmawaj z kimś w kim masz oparcie - z chłopakiem? Masz
jakąś przyjaciółkę?


I jeszcze jedna rzecz, która od pewnego czasu po łbie mi się
kołacze. Na pewno masz chad? Nie jednobiegunową depresję? Jesteś
bardzo młodziutka, bardzo rzadko diagnozuje się chad u tak młodych
osób. Zwłaszcza typ II. Najczęściej diagnozuje się wcześnie tych,
którzy mają szybko jakiś epizod psychotyczny, u pozostałych
statystycznie jakieś ileś tam lat, do 10.