Zespół paranoidalno-maniakalny??

[miszko21]

W końcu jest diagnoza (nie moja, ale kogoś cholernie mi bliskiego). Czy ktoś
mógłby się wypowiedzieć na ten temat? Jakie są prognozy? Co to w ogóle jest?
Nigdzie nic nie mogę znaleźć na ten temat.....

[miszko21]

Czy jest to to samo co zaburzenia schizoafektywne ? Proszę, niech mi ktoś w
końcy odpowie ....

[fredzia513]

jakie są objawy zespołu paranoidalno-maniakalnego czy to jest choroba dziedziczna

[awanturka]

zespół maniakalno - paranoidalny nie jest chorobą tylko objawem
tak jak kaszel nie jest chorobą tylko może być objawem wielu róznych chorób
(tutaj zapewne, ale niekoniecznie ze spektrum choroby afektywnej dwubiegunowej)

"zespół paranoidalno-manikalny" lekarze piszą wtedy,
gdy nie są w stanie postawić ostatecznej diagnozy.

[tlenoterapia]

> "zespół paranoidalno-manikalny" lekarze piszą wtedy,
> gdy nie są w stanie postawić ostatecznej diagnozy.

co to znaczy ze nie sa w stanie?
Muszą jakieś "F" napisać w karcie chorobowej ,jak nie sa w stanie to udają ze sa w stanie i piszą.

[awanturka]

W międzynodowej klasyfikacji chorób to o czy mowa ma nr. F30.2
"epizod maniakalny z objawami psychotycznymi", (gdy nie znana jest przyczyna
lub pacjent cierpii na inną chorobę psychiczną niż CHAD - komentarz mój) -
za tymi literkami kryje się wyłącznie opis objawu,

natomiast F.31.2 - to " choroba afektywna dwubiegunowa
obecnie epizod manikalny z objawami psychotycznymi"
(gdy znana jest przyczyna - choroba afektywna dwubiegunowa),

> co to znaczy, ze nie są w stanie

znaczy to tyle, że to jednokrotnym epizodzie w zasadzie nie
powinno się stawiać diagnozy, dlatego też przy pierwszej psychozie
u pacjenta bez historii psychiatrycznej pisze F23 - "zaburzenia urojeniowe"
- (inaczej to "zespół paranoidalny" i to jest opis objawu) a dopiero ewentualnie
przy następnej F.20.0 - schizofrenia paranoidalna (choroba)

powody wystąpienia psychozy mogą być różne więc diagnoza "schizofrenia"
na tym etapie byłaby przedwczesna a trzeba to przecież jakoś opisać

jak trafiłam do szpitala pierwszy raz w ciężkiej depresji
to wyszłam z kartą wypisową na której było napisane:


F.31.2 co znaczyło wg. klasyfikacji ICD-10
"epizod depresyjny ciężki bez objawów somatycznych"
(opisano objaw bez diagnozy co do choroby),
dopiero za drugim razem napisano F.32.2
"depresja nawracająca - obecnie epizod depresjny
ciężki bez objawów psychotycznych"

Wyjasniłam?
Ucierpiało na tym moje zycie rodzinne,mąż się wścieka, że siedzę
i piszę zamiast towarzyszyć mu w piciu herbaty, ale niech tam...

[drugikoniecswiata]

a nie można tego pytania zadać lekarzowi?

[awanturka]

słuszna uwaga, bardzo słuszna, ale...

- ale może być i tak, że miszko21 tylko podpatrzyla gdzieś tą diagnozę
u "kogoś cholernie bliskiego" i nie chce się przyznać, że wie?

albo ten ktoś "cholernie bliski" nie chce jej powiedzieć co to znaczy
lub nie może bo sam nie wie?

albo ktoś "cholernie bliski" nie chce żeby rozmawiała z lekarzem
a sam nie zapyta, albo spodziewa się, że jak zapytanie przekaże jej
tej informacji?

[39.a]

Pytanie padło 8 lat temu...

[teaman1986]

Bardzo dobrze (dla mnie), że ktoś ostatnio odświeżył ten temat. A to dlatego, że wczoraj byłem na izbie przyjęć w jednej z klinik psychiatrii, gdzie postawiono mi nową (ale nie pierwszą, lecz kolejną) diagnozę: "Zespół paranoidalny w przebiegu CHAD? zaburzeń schizoafektywnych"..... Jestem przerażony tą diagnozą i tym, co się ze mną dzieje-i sam nawet nie wiem, czym bardziej. Od ok. 4 lat mam zdiagnozowaną ChAD II typu (czyli ze zdecydowaną przewagą depresji i hipomaniami), od roku cyklotymię i przynajmniej od 2012 r.-zaburzenia osobowości (osobowość niedojrzała i ewentualnie schizoidalna). Od dobrych kilku lat doskwierała mi przede wszystkim depresja, chociaż o "schizy" podejrzewałem siebie też od dawna, a mianowicie od ok. 2005/6 roku... Jednak teraz, zupełnie ostatnio, ta "schiza" mi się nasiliła... A mianowicie, bardzo boję się ludzi, czuję w sobie duży niepokój przed wyjściem z mieszkania do ludzi. Boję się, że każdy kolejny człowiek, którego spotkam, zacznie mnie nienawidzić, a przynajmniej nie lubić, z powodu, że już tak długo pobieram wysoką rentę rodzinną i nie muszę pracować (czyli chodzi o lęk przed zazdrością, zawiścią i odrzuceniem). Niestety, widzę taką postawę u mojej siostry i jednej z ciotek, i boję się tego u innych, dlatego izoluję się od otoczenia, chociaż wiem, że to też nie jest dobre... Do tego nasila się u mnie jakaś derealizacja/depersonalizacja - czuję się, jak bym nie był sobą, jak bym był nie z tego świata (wyobcowany), świat wydaje mi się obcy, oddalony, czuję się jak bym patrzył na świat przez szybę, tak jakby wszystko działo się jak w filmie, a ja w tym w ogóle albo bardzo słabo uczestniczę... Niby kontaktuję dobrze, jestem sprawny intelektualnie, ale wszystkie czynności wykonuję w jakiś taki zautomatyzowany sposób, jak w transie... Do tego jestem strasznie rozkojarzony, mam poważne problemy z koncentracją i pamięcią krótkotrwałą, tzn. zapominam co robiłem przed chwilą, z koordynacją działania (np. wczoraj zasunąłem drzwi do szafy przed włożeniem do niej butów, chociaż dosłownie chwilę wcześniej wiedziałem, że nie schowałem jeszcze tych butów do szafy...) Czuję w sobie jakiś niepokój... Kręci mi się w głowie. Zupełnie tracę poczucie czasu - np. golę się przez godzinę, a wydaje mi się, jak by trwało to chwilę... Wszystko to mnie niepokoi i jest dla mnie przykre... Wczoraj, po porannej wizycie u dentystki, spontanicznie pojechałem na ostry dyżur do Kliniki Psychiatrii, bo za bardzo mnie to wszystko niepokoiło. Zrezygnowany, położyłem się nawet na noszach przed gabinetem doktórki. Dyżurna psychiatrka postawiła diagnozę jw. Co mnie chyba wręcz przestraszyło jeszcze bardziej, bo schizofrenii boję się "jak diabeł wody święconej", nie chcę być schizofrenikiem..... Ale omamów wzrokowych i słuchowych NIE MAM. Doktórka obniżyła mi moklobemid z 300 do 150 mg/dobę i przepisała "Zolafren" (olanzapinę)-5 mg na noc. Zażyłem 1 tabletkę już po południu i tak mnie "ścięło", że spałem... do dzisiaj, do wieczora..... Otóż cały czas mam wrażenie, że silne środki przeciwpsychotyczne działają na mnie zbyt depresjogennie, za bardzo wbijają mnie "w glebę"... Ale jak zatem leczyć niepokój i urojenia u pacjenta z depresją?..... Jestem ciekaw, co o tym wszystkim sądzicie...

~R

[39.a]

Boję się, że każdy kolejny człowiek, którego spotkam, zacznie mnie nienawidzić, a przynajmniej nie lubić, z powodu, że już tak długo pobieram wysoką rentę rodzinną i nie muszę pracować (czyli chodzi o lęk przed zazdrością, zawiścią i odrzuceniem)
------

Ale oznajmiasz to ludziom, że nie pracujesz, bo....itd.?
Bo jeśli nie i mimo to czujesz lęki, to stawiam na Twoje własne poczucie winy.
I...zapewniam Cię, że o wiele bardziej czułbyś się fajnie (?) jednak podejmując pracę.
Jeśli możesz, rzecz jasna.
No i...ta wysoka renta rodzinna to jednak przepraszam mówi o zerowych aspiracjach.
To nie jest powód do chwały.
Czułam podobne lęki kiedyś. Ale nie bałam się zawiści, raczej poczucie winy, że znaczę tak mało. Warto abyś umiał nazwać właściwie swoje lęki, strachy.

[teaman1986]

@ 39.a: dzięki za odpowiedź. Otóż jedna z ciotek okazała się bardzo (uważam, że wręcz bezinteresownie) zawistna mimo tego, że nie powiedziałem wprost, iż "nie pracuję, bo pobieram wysoką rentę i bardzo źle się czuję". Tak, owszem - bardzo możliwe, że mój lęk przed zawiścią innych bierze się z poczucia winy, wyrzutów sumienia (wobec nich) i mojego neurotyzmu. Ostatnio wyczytałem, że są to, według psychologii, przyczyny lęku przed odrzuceniem. Czuję, że robię im krzywdę, bo pobieram 2523 zł netto miesięcznie nic nie robiąc (spełniając jedynie kryteria ustawy o emeryturach i rentach z FUS), a oni zapierdalają za 1200-1500 netto (jak moja ciotka) czy nie idzie im biznes (jak mojej siostrze). Tylko że tak się jakoś składa, że ta ciotka ma tylko zawodowe handlowe (niewiele zrobiła pod względem wykształcenia, żeby poprawić swój byt), a siostrze co prawda interes nie idzie, ale zwiedza Europę (Włochy, Holandia, itd.) i np. ma niezły samochód, bo szwagier dobrze zarabia (a jednocześnie ta małpa płaci swoim pracownikom marne 7 zł netto/h). Więc niech się najlepiej ode mnie od*****olą. Owszem, próbowałem się ostatnio reaktywować na studiach (na wyższym roku, nieukończywszy wcześniej studiów w innym mieście) i podjąć pracę, ale nie mogłem jej znaleźć. Niedługo być może zacznę brać udział w programie aktywizacji zawodowej dla osób niepełnosprawnych psychicznie. ~R

nie rób sobie wyrzutów

[obecna_xyz]

Niezasłużona renta? Nie rób sobie w żadnym razie wyrzutów. I dobrze, że jest wysoka. Ja mam o wiele mniej ale uważam,że mi się należy. Próby podjęcia pracy zawsze się kończyły ciężką zmianą fazy. Trzymaj się

[avi_co]

Wydaje mi się, że masz źle ustawioną mieszankę leków. Pamiętam podobne do Twoich stany, zanim w szpitalu nie ustalono, co i ile mam zażywać. Jakby Ci nie było trudno, obecne przeżycia na pewno miną i osiągniesz znośną stabilizację.

[drugikoniecswiata]

myślicie, że psychoterapia, raczej długo- niż krótkoterminowa, polecam grupową

za wszystkimi psychiatrycznymi etykietkami bardzo łatwo się schować w oczekiwaniu na cudowną pigułkę. gdybyś należał do grupy osób podatnych na działanie cudownych pigułek, prawdopodobnie już jeden lek postawiłby Cię na nogi. jeśli tak nie jest, warto nadal szukać optymalnego koktajlu, ale z głową. a pozostałe sprawy ogarniać również od strony psychologicznej. od uczonych nazw objawów i kolejnych diagnoz można jeszcze bardziej ześwirować. a nie chodzi o to, żeby inwentaryzować objawy, tylko żeby dobrze i szczęśliwie żyć, czy to na rencie, czy bez niej.

moklobemid bardzo pomaga mi na nastrój, ale przy dawce 300mg zaczynają się odloty. obecnie biorę 225, też trochę rozwala, ale i dużo dobrego robi.

warto mieć stałego, zaufanego lekarza i z nim długoterminowo współpracować, a nie tułać się od Annasza do Kajfasza z izbami przyjęć włącznie.

[drugikoniecswiata]

PS niepokój, lęk, problemy z koncentracją czy rozproszenie uwagi to jeszcze NIE jest schizofrenia. Znam problem, z tymi butami i szafą itd itp, faktycznie jest bardzo (!) ciężko, zwłaszcza na początku przyzwyczaić się, że coś, co wcześniej normalnie działało, działać przestało - tym niemniej nie świadczy to w żaden sposób o schizofrenii. Naprawdę, odpuść sobie diagnozy stawiane w pojedynczym kontakcie przez przypadkowych lekarzy.

Do podjęcia terapii i wytrwałości w tej drodze szczerze zachęcam. Mnie dała narzędzia do tego, by radzić sobie z takimi stanami. Nie warto oczekiwać od (bio-)psychiatrii więcej, niż faktycznie jest w stanie dać.

To nie znaczy, że nie należy brać leków - jeśli są i pomagają, to super. Tyle, że to są leki, które działają w perspektywie długoterminowej, w związku z tym na rzetelną ocenę, czy coś stabilizuje, czy faktycznie działa depresjogennie, czy nie (a może robi jedno i drugie, wtedy pytanie o rachunek strat i zysków) potrzeba paru miesięcy, a najlepiej lat. Jeśli będziesz rezygnował z leku po kilku dniach-tygodniach, to tak, jakbyś w ogóle go nie wypróbował.