Szpital

[asiuniaa36]

Wczoraj pani psychiatra chciała mnie do szpitala skierować-mam dola
postepujacego,myśli samobójcze.Nie zgodziłam sie wiec zwiększyła mi dawki
leków-narazie.
Mam pytanie czym rożni sie leczenie szpitalne? Dok mówiła ze po tygodniu,góra
dwóch doszłabym do siebie.

[1.mortycja]

Nigdy nie byłam szpitalu w zwiazku z depresją.. tzn nie lezałam, bo
tak to byłam, więc nie mam pojecia..może to terapie połączone z
silnymi lekami??Trzymaj sie asiunia, nie pozwól by te mysli Tobą
zawładneły to Ty jestes pania swojego losu, a nie śmierć

[poetkam]

Szpital...Mój mąż był miesiąc w szpitalu. Faktycznie po pewnym
czasie lepiej się poczuł. Był też kilkakrotnie na oddziale dziennym.
To rodzaj szpitala "dziennego" a nie całodobowego. Może poproś
lekarkę o skierowanie na oddział dzienny? Jesteś tam w godzinach
dopołudniowych, a około trzynastej jedziesz do domu.
Swoją drogą, jeśli masz zwiększoną dawkę antydepresanta, to obserwuj
siebie, zażywaj leki grzecznie.
Asieńko, myśli samobójcze męczą. Chcesz to zrobić, ale się wahasz,
coś jednak Cię trzyma przy życiu...Ty masz dzieci, które kochasz,
faceta, masz dla kogo żyć! Najważniejsze jednak, abyś wiedziała, że
żyjesz dla siebie. Ja wiem , że to trudne, bo całkiem niedawno też
się zastanawiałam nad samobójstwem własnym...
Trzymaj się, my tu myślimy o Tobie!

[laminowany]

Byłem dwa razy po 2 miesiące w podwarszawskiej Drewnicy. Przyczyną
była górka. Pomimo silnych leków pomagałem ludziom. Nie tylko
rozmową, ale też strzygłem (nie jestem fryzjerem, ale umiem to
robić ), usunąłem kolczyk dziewczynie z ucha (od miesiąca miała
tam straszną ranę a siostry nie chciały tego zrobić, ani wysłać ją
na zabieg) Jak chciałem zwrócić uwagę lekarzowi, że koleżanka od
godziny krzyczy i strasznie cierpi to dali mi zastrzyk. Jak prosiłem
o pomoc gdy mnie serce bolało (czasami mnie bardzo boli) to mnie
związali w pasy i następny zastrzyk. Później już mieli absolutny
spokój. Wywołali u mnie całkowite odrętwienie, katatonia trwała
jeszcze z 2 tygodnie. W ciężkiej depresji wypisał mnie ze szpitala.
Wtedy jeszcze miał się kto mną opiekować. Za drugim razem byłem
pokorny jak baranek, więc nie wyszedłem w depresji.
Pewnie są lepsze szpitale niż Drewnica, ale hospitalizacja to
ostateczność.
A i jeszcze coś Wam powiem za oboma razami nie miałem żadnej terapii
ani nikt inny na oddziale. Czekałem na możliwość pięciominutowej
rozmowy z lekarzem prowadzącym w kolejce po dwie godziny.
Pewnie są lepsze szpitale niż Drewnica, ale hospitalizacja to
naprawdę ostateczność.
A i jeszcz coś za oboma razami nie miałem żadnej terapi ani nikt
inny na oddziale. Czekałem na rozmowę z lekarzem prowadzącym w
kolejce po dwie godziny.

[1.mortycja]

laminowany to jest straszne jak traktują ludzi w szpitalach, ja
pamietam jak miałam atak nerwicy, to lekarka spojrzała na mnie i "no
i co ryczyyy w domu powinnaś siedzieć a nie sie po szpitalach
włóczyc" tak mnie przywitali pozniej było jescze gorzej..lekarze
traktują ludzi jak mięso!

[laminowany]

Ja na takich trafiłem. Choć głównie mam pretensje do prowadzącego.
To był za każdym razem ten sam, ciągle niemający czasu na pacjentów
ordynator. Jak już było ze mną strasznie, a on nawet nie chciał
rozmawiać przez minutę to ubłagałem na kolanach młodą lekarkę, żeby
go poprosiła o zmianę leków. Stał się cud. Zmienili mi leki i szybko
wróciło zdrowie. To jedyny ludzki odruch, jaki mnie spotkał od
lekarzy w Drewnicy. Siostry i sanitariusze byli ok.

[gasiennicaaa]

byłam w szpitalu 3 lata temu, leżałam ok. 2 miesiące, było ciężko, naprawdę
ciężko, źle znosiłam szpital ale cieszę się że tam trafiłam, bo wreszcie
dostałam sensowną diagnozę

teraz mam nawrót całego gówna - nawet gorszego niż to które doprowadziło mnie 3
lata temu do szpitala - i za chiny nie dam się już tam wpakować, wolę się
kurować w domu, no chyba, że będzie ze mną makabrycznie do n-tej potęgi źle to
wtedy sama się wepchnę na izbę przyjęć, ale to ostateczność...
na razie wolę żreć Zalastę ambulatoryjnie

ale że w szpitalu często ludzie dochodzą do siebie szybciej niż poza nim to
prawda (nie we wszystkich przypadkach ale często prawda), bo mając pacjenta
24h/dobę mogą sobie pozwolić na większe dawki etc., a ambulatoryjne leczenie
jest bardziej "zachowawcze"

ps. ja leżałam w KLINICE psychiatrycznej, do zwykłej "rejonówki" nie dałabym się
wepchnąć, przynajmniej nie tej z mojego województwa.

[vinci28]

czasami warto ja w kilka dni wrocilem az przesadnie wpadlem w manie
i nie chcialem z tamtad wychodzic ale wieksza dawka i mozan bez tego
powodzenia

[miriam11]

po tym co tu wypisujecie to ja już wiem jedno - choćbym miała zdechnąć gdzieś
pod płotem, to się nie dam mojemu psychiatrze wpakować na oddział. NIGDY W ŻYCIU.
I guzik mnie obchodzi że to klinika. I tak nie wierzę że tam byłoby inaczej.
Brrrrrrrrrrr.

[gasiennicaaa]

wierz mi Miriam, w klinice JEST inaczej... co nie znaczy że chcę tam wrócić
pozdrawiam

[lolinka2]

jest inaczej.
Ja naprawdę bardzo miło wspominam pobyt w szpitalu i nie twierdzę, że nigdy
więcej - wręcz przeciwnie, mam pewne marzenia - plany urlopowe związane z
Głuską, uważam, że to właściwe miejsce, fajnie zorganizowane, ma owszem swoje
braki ale na brak szacunku, humanitarnego traktowania i czasu ze strony lekarza
prowadzącego czy pielęgniarek z całą pewnością nie mogę narzekać.

[miriam11]

Gąsienico miła, a czy nie lepiej pomyśleć pozytywnie, że może nigdy nie stanę
przed taką decyzją?
(chociaż jak znam siebie i mojego chada, to stanę... ale nie chcę o tym teraz
myśleć)

[laminowany]

To, co napisałem to najszczersza prawda. To było straszne przeżycie,
jednak alternatywy dla mnie nie było. Teraz się nawet cieszę, że tam
byłem. To mnie jeszcze bardziej mobilizuje do brania lekarstw i
robienia wszystkiego, aby się tam nie znaleźć.
Jednak nigdy to nie będzie dla mnie spokojna przystań.

[gasiennicaaa]

oczywiście że lepiej myśleć pozytywnie
więc nie martw się, ja np. teraz w makabrycznym stanie a nie poszłam do szpitala
i Ty też nie będziesz musiała - i basta!
proponuję aby tej wersji się trzymać, ok?

[czareg]

W IPiNie spedziłem na 3 oddziałach ponad rok, 6 tygodni do tego w miejscowym powiatowym. IPiN ma parę zalet - przede wszystkim smaczne (choć nie duże) jedzenie. Niezłe sa też warunki sanitarne (co dziennie brałem długą, gorącą kąpiel), kadra, szczególnie pielęgniarska, na bardzo wysokim poziomie (było to 6 lat temu, więc pewnie zaszły zmiany). A powiatowy - no cóż, nie polecam.
Szpital to nie jest przyjemność, ale też nie tragedia. Po wyjściu z powiatowego pierwszą rzeczą jaką zrobiłem, to rozpoznanie jakie inne mam alternatywy - IPiN trochę za daleko. Nie znaczy to, że chcę do szpitala, od 4 lat takiej potrzeby nie było (przynajmniej tak twierdzi lekarz prowadzący, choć nie zawsze byłem sumiennym i grzecznym pacjentem). Asiu - szpital to ostateczność, ale im bardziej się nastawisz negatywnie, tym trudniej będzie o szybką poprawę w przypadku hospitalizacji.

[miriam11]

Oczywiście. Tej wersji będziemy się trzymać i ją całkowicie popierać.

[gasiennicaaa]

<peace>

[asiuniaa36]

Dziękuję za Wasze wypowiedzi.Ja po próbie samobójczej byłam w takim szpitalu,ale
byłam w manii i choć było byle jak ja czułam sie jak na kolonii...Nie było ani
rozmowy z Lekarzem,ani terapii czy psychologa-tylko leki nic więcej...
Nie wiem jak mi nie przejdzie,będę musiała iść
...Ciekawe jakie oni leki wtedy dają...

[gasiennicaaa]

chyba te same tylko w większych dawkach i ilościowo więcej czyli różnego rodzaju
trzymam kciuki żeby było ok

[asiuniaa36]

Gasieniczko ja za Ciebie tez trzymam kciuki...Tobie pewnie jeszcze
ciężej...biedaczek-buziaczek dla Ciebie

[gasiennicaaa]

i ja Tobie też buziak soczysty posyłam

[asiuniaa36]

cieple siostrzyczki? ;-P

[gasiennicaaa]

(ale nie skumałam tych siostrzyczek, hehe)

[czareg]

Wypraszam sobie!

[asiuniaa36]

Gasieniczko jak nie rozumiesz co to cieple siostrzyczki?
Czarek co Ty sobie wypraszasz?

[gasiennicaaa]

no właśnie gąsienica nie zrozumiała co to ciepłe siostrzyczki <zawstydzony>
i co czarek sobie wyprasza też nie zrozumiała...
hahaha

[gasiennicaaa]

nie rozumiem ciepłych siostrzyczek ale brzmi dobrze ;-P

[czareg]

Wypraszam sobie siostrzyczkę :-Þ