Wątpliwości

[szalowa_posepnica]

Zanim to zrobię to chcę się zapytać. Ostatnie kilka dni były dla mnie ciężkie
a dziś nastąpiła erupcja mojego złego samopoczucia. Miałabym ochotę wyrzucić z
siebie na tym forum pewna historię ale nie jestem do końca przekonana do
takiego wyznania z najprostszej przyczyny, nigdy wcześniej nie byłam członkiem
żadnego forum i najzwyczajniej w świecie nie wiem jakimi zasadami to się
wszystko rządzi. Czy mogę wyrzucić z siebie wszystkie żale czy też powinnam
być raczej powściągliwa?
Takie, ot pytanie nowicjusza

[dr.zabbon]

Wal śmiało
Bądź jednak przygotowana, że każdy może mieć na ten temat swoje zdanie, które
nie musi Ci się spodobać.

[szalowa_posepnica]

W takim razie zrzucam z siebie ten ciężar
Chciałam możliwie jak najkrócej, bez wdawania się w niepotrzebne szczegóły,
opisać mój związek przez którego rozpad tak bardzo cierpię. Poznałam GO mając 15
lat. Pracował w klubie studenckim, do którego nie wiem jakim cudem mnie
wpuszczono. Na początku naszej znajomości byłam kolejną panną którą chciał
zaliczyć. Raz, drugi, trzeci nie udało się i zaczęliśmy rozmawiać. Okazało się,
że pomimo dużej różnicy wieku (9 lat) mieliśmy wspólne tematy. Po jakimś
czasie stał się moim mentorem, przewodnikiem życiowym, osobą która mnie
najlepiej rozumiała i znała. Przyjaźniliśmy się. Zastępował mi matkę, ratował z
każdej opresji i stał się WSZYSTKIM. Łączyła nas dziwna więź. Pociągaliśmy się
seksualnie ale to w jaki sposób byliśmy w stanie się porozumieć było ważniejsze.
Trwało to ok 3 lat. Nagle gdy zaczęłam spotykać się z jego kumplem z aplikacji
poczuł się oburzony. Przecież ja byłam JEGO a nie jakiegoś tam Dominika.
Zaczęliśmy dostrzegać, że czujemy do siebie coraz więcej. Było to trudne ze
względu na to, że ja byłam w liceum a on kończył studia, nie chcieliśmy
zaprzepaścić tej przyjaźni." Nikt tak pięknie nie mówił, że boi się miłości" jak
on. W końcu się zdecydowaliśmy zaryzykować i okazało się, że jest IDEALNIE. On
po kilku nieudanych związkach mówił mi, że nie mogę pozwolić mu na to aby
przestał o mnie walczyć. Wiedziałam od samego początku, że wierność nie była
jego mocna stroną ale to ja okazałam się osobą na którą czekał całe życie. Było
cudownie. Wiadomo, że po jakimś czasie nastała rutyna ale ja to przyjmowałam
jako normę. Byliśmy parą o której wszyscy nasi znajomy mówili, że jesteśmy dla
siebie stworzeni. Zmienił się bardzo przeze mnie. Stał się lepszym człowiekiem.
Wcześniej gardził ludźmi i był arogancki. Nauczyłam go dobroci dla świata. To
nie są moje słowa tylko opinie jego starych znajomych. Zawsze był moim partnerem
i najlepszym przyjacielem. W tym roku zaczęło się coś psuć. W czerwcu daliśmy
sobie kilka dni na przemyślenie co dalej z nami będzie. W ciągu tych kilku dni
zdradził mnie z moją bardzo dobrą koleżanką. Ona nazywała mnie swoją
przyjaciółką. Zapytałam czy jeszcze mnie z kimś zdradził i czy była to
jednorazowa akcja. Klęczał przede mną, płakał i przyrzekał, że tak. SZOK.
KONIEC. Nie radziłam sobie z tym wszystkim, zgłosiłam się do szpitala. We
wrześniu wyszłam z chad'em na wypisie. Zaczęłam układać sobie życie i nawet
udawało mi się to. Miałam z cały czas przyjacielski kontakt. Nie umiałam
wykreślić tych wszystkich lat życia z nim. Pod koniec listopada dowiedziałam
się, że sypiali ze sobą od 2 lat...Czyli odkąd ją poznaliśmy. Ja nigdy nie byłam
do niej przekonana. To ON zawsze mówił mi,że mam na nią zwrócić uwagę bo jest
ciekawą osobą. To ON tą dobrocią, której go nauczyłam, przekonywał mnie, że taka
biedna Agnieszka nie ma co robić to weźmy ją na imprezę i milion takich
przykładów.Żyłam w iluzji...
Najbardziej boli gdy zdradzi najbliższa osoba

[wariackie_papiery]

(zdeptać, rozetrzeć butem...ale to moja reakcja, ok?)

[xsenia]

c'est la vie

jeszcze kilka takich epizodów i staniesz się wyrachowaną zimną suką

[lolinka2]

to niestety takie gówno, co choćbyś dokładnie wytarła, smrodu prędko
nie zapomnisz i będzie do ciebie wracał w najgorszych i
najważniejszych chwilach życia. Jeśli mogę cię przytulić...
przytulam.

Wyciągnij wnioski z tych wydarzeń, unikaj idiotów jak ognia. Z
przyciągania kretynów można się wyleczyć, serio.

[dr.zabbon]

Współczuję Ci bardzo. I szczerze.
Diagnoza ChAD - w dużym stresie wszystko się ujawnia, w tym choroba psychiczna.
Też doświadczyłam.

>Wiedziałam od samego początku, że wierność nie była
>jego mocna stroną

Ale uważam, że to co nas w życiu spotyka jest w dużej mierze konsekwencją
podejmowanych wyborów.

[wariackie_papiery]

jeśli opowieść jest na poziomie emocji typu ból, zranienie - milczałabym. jeśli
rozważania są czysto intelektualne - ktoś może dać inne, ciekawe spojrzenie.
it's up to You...

[szalowa_posepnica]

no cóż... 2 minuty za krótko pisałam moją opowieść. Teraz to już musztarda po
obiedzie. Jak to mawia mój tata: pożyjom, uwidim...

[wariackie_papiery]

hm...chodzą mi po głowie jakieś "sceny z życia małżeńskiego" bergmana
i jakieś sztuki teatralne, gdy ktoś tam był w dwóch równoległych
związkach latami. ale o ile pojedynczy wyskok jestem jeszcze (z trudem)
w stanie zrozumieć, sypianie z kilkoma paniami w jednym czasie -
już nie.
zero w tym Twojej winy. koleś jak piszesz miał inklinacje w kierunku
bycia skur..synem otrzyj łzy i idź dalej. na krótko (pół roku)
trafiłam na kogoś podobnego. podobno "buczałam jak transformator"
(przechodziłam ostatnio obok takiego, faktycznie, buczy równo

ludzie w takich momentach mówią/słyszą "zrób coś teraz tylko dla
siebie. zajmij się sobą". a za jakiś czas spojrzysz na zdarzenie
z duuużym dystansem. a ten pan (...) będzie w Twoich oczach malutki.