ChADowy coming-out?

[quaxo]

Jak tam u Was z "wychodzeniem z szafy"?
Ja właśnie się zorientowałem, że od pewnego czasu mówienie o tym, że choruję
jest dla mnie najtrudniejsze. W życiu bym się nie przyznał publicznie...
Chociaż może to niedobrze. Generalnie jednak wszystkie osoby, którym
powiedziałem, nie miały problemu z zaakceptowaniem. Miłe. Więc może strach
nieuzasadniony.

[majagor]

A ja wychodzę z założenia, że im mniej ludzi wie, tym lepiej dla mnie. Wiedzą
tylko ci, którzy wiedzieć to muszą - mama, siostra, facet, przyjaciel.
Nie czuję potrzeby mówienia o tym. Niewiedza moich znajomych na temat mojego
CHADu bywa dla mnie bardzo często mobilizująca. Przecież "muszę przy nich
trzymać fason, bo nic nie wiedzą" - takie moje małe motto, szczególnie w depresji.
A ta chęć niemówienia ogólnie wypływa z dzieciństwa. Kiedy to moja mama
chorowała i cała rodzina, wszyscy sąsiedzi mieli z nas niezłe pośmiewisko. To
były zupełnie inne czasy, zupełnie inna świadomość ludzi na temat takich
zaburzeń. Gdy matka mojej przyjaciółki dowiedziała się, że moja mama bierze
takie a nie inne leki, zakazała bywać jej w naszym domu.. Wiele takich sytuacji
było, mniejszych, większych i może stąd moje "ukrywanie się"

[36.a]

prywatnie - prędzej czy pózniej sprzedaję tę informację o sobie
w pracy - nie

[daifak26]

Ja dziś dzięki Czaregowi i Quaxo (on mnie namówili) powiedziałam
swojej najlepszej przyjaciółce, że wg moich przypuszczeń mam CHAD...
wcale się ode mnie nie odsunęła, tylko wysłała mi kilka smsów z
pytaniem o samopoczucie. Bardzo się o mnie troszczy.

[quaxo]

To miłe.

Do Quaxo...

[daifak26]

Czytałeś już mój priv?

[quaxo]

Nie doszedł... Wyślesz jeszcze raz?

[liiona]

Co tu dużo mówić.Plotka żyje własnym życiem,ludzie wiedzą lepiej co
mnie dolega.Jeśli już sama mówię to jest to ogólnie powiedziane-
miałam depresje.Ja jestem sama zielona w tym temacie.Swój wypis ze
szpitala czytałam kilkanaście razy i pewnych słów ,pojęć do dziś nie
rozumiem.Troska mnie irytuje.Złości mnie zbytnia
nadopiekuńczość.Sama sobie poradzę.Wiem jednak że to nie jest
prawdą,bez pomocy lekarza i moich bliskich nie pisałabym tu dziś

[quaxo]

No właśnie u mnie trochę objął... To chyba niezbyt dobrze. To znaczy
zakumplowałem się z jedną dziewczyną i pogadaliśmy sobie, ale ona też mi
opowiedziała o różnych swoich jazdach. Więc chyba jest ok. Choć to nadal
grząski grunt, w sumie pierwsza poważna praca, trzydziestka u mnie za kilka lat,
a ja nadal młody i głupi.

[balbina_alexandra]

U mnie niedużo osób wie, bo ja sama wiem od miesiąca (ostatnia dekada upłynęla
pod kątem leczenia depresji). Leczę się od dawna, nigdy się tym nie chwaliłam,
ale też nie widze powodu by to nadmiernie ukrywać. W rodzinie generalnie
mieliśmy przypadki depresji jednobiegunowej i chadu, więc w zasadzie nikogo to
nie szokuje. Moi najbliżsi przyjaciele wiedzą. W pracy - wie kilka najbliższych
mi osób. Nie mam zamiaru ukrywać, zwłaszcza że ostatnio rozplakałam się w racy
przy koleżance. Nie mam zamiaru rezygnować z pracy, ona jedyna chyba trzyma mnie
na powierzchni, przynajmniej mam coś co wyznacza rytm dnia. Nie wszyscy muszą
wiedzieć, ale bliscy wspołpracownicy albo juz wiedzą albo się dowiedzą. Mam to
szczęście że w duzym stopniu pracuję na wlasny rachunek i w zasadzie mam dużo
wolności, to ja decyduję o wielu rzeczach.
Najbardziej boli mnie to że osoba na której zależało mi najbardziej odwróciła
się ode mnie. Przestraszył się i to chyba mocno. Trudno... lepiej, że teraz a
nie poźniej...

[poetkam]

> Najbardziej boli mnie to że osoba na której zależało mi najbardziej odwróciła
> się ode mnie. Przestraszył się i to chyba mocno. Trudno... lepiej, że teraz a
> nie poźniej...

Bardzo Ci współczuję...
Spodobały mi się słowa, których bodajże Beatrix i 36a użyły pocieszając kogoś :
jeżeli zostawił, to znaczy, że to nie był TEN. Bardzo mi się to podoba... Może
coś w tym jest?

Co do tematu wątku, to jestem bardzo otwarta i generalnie dzielę się prawie ze
wszystkim swymi problemami, troskami i radościami, ale jeśli chodzi o diagnozę
to bardzo się pilnuję i ze wszystkimi się nią nie dzielę .
Swego czasu rozmawiałam z koleżanką z pracy, z którą bardzo się polubiłam na
temat chorób psychicznych. I bardzo zdziwił mnie fakt, ba, zbulwersował nawet,
że osoba wykształcona może mylić lekarza psychiatrę z psychologiem (cytat z
rozmowy : "...to psycholog nie przepisuje leków?")...
Ja mam do czynienia z tymi dwiema profesjami od najmłodszych lat, także taka
niewiedza u tej osoby bardzo mnie zdziwiła.

[cassandrax]

musze się przyznac,że byłam ostatnio na badaniach wstepnych do nowej
pracy i zataiłam przed lekrzami,że lecze się w poradni
psychiatrycznej,nic nie powiedziałam...kilka osób wie o tym co mi
dolega...ale nie za bardzo są świadomi na czym owa choroba
polega...wszyscy na około mają stereotypowy pogląd na temat jakich
kolwiek chorób psychicznych i zaburzeń...przecież nie każdy
schizoafektywny to od razu socjopata...

[dzedlajga]

akurat zaczynanie nowej pracy od inormacji, ze mamy chorobe psychiczna byloby
zawodowym samobojstwem.

Moi znajomi wszyscy wiedza. Powinnam raczej napisac przyjaciele. Bo znajomych
nie mam. Albo nawiazuje z kims fajna, gleboka relacje, a jesli sie nie da, to
nie. Poki co nie interesuja mnie powierzchowne relacje. W zasadzie wszystkie
wazne dla mnie osoby dowiedzialy sie niemal w momencie jak szlam do szpitala,
choc nie potrafie powiedziec jak to sie stalo, bo raczej ja im o tym nie
powiedzialam. To co wiem na pewno, to ze moja najblizsza przyjaciolka wspierala
moja Mame w czasie mojego pobytu w szpitalu, a druga pytala, czy moze jakos pomoc.

Co do mowienia innym ludziom o chorobie... Na pewno nie robie tego na pierwszym
spotkaniu. Daje sie troche poznac i jak jest odpowiedni moment (kwestia
wyczucia, nie planuje takich wyznan) to mowie. Ale nie czekam, az oni poczuja
sie zaklopotani, tylko tlumacze co i jak i wszyscy zaskakujaco dobrze to
przyjmuja. Jeszcze nikt po takiej informacji sie ode mnie nie odwrocil.

Ale z drugiej strony, wiem, ze sa osoby, ktorym nigdy bym nie powiedziala, bo
nie beda potrafili zrozumiec.

[awanturka]

> akurat zaczynanie nowej pracy od inormacji, ze mamy chorobe psychiczna byloby
> zawodowym samobojstwem.
>

pisała o badaniach lekarskich przed przyjęciem do pracy. Za zatajenie jakiejkolwiek choroby przed lekarzem medycyny pracy grozi odpowiedzialność karna. ja nie oceniam, nie potępiam, może nawet rozumiem tylko informuję

[dzedlajga]

nie powiem co mysle, o takim prawie. To co mamy ryzykowac bezrobocie bo inaczej
nas zapuszkuja? Nie wiem co lepsze. Ten swiat to TOTALNA PARANOJA

[awanturka]

Be z przesady... Mnie po każdym długim psychiatrycznym L_4 i po kazdym pobycie w szpitalu lekarz medycyny pracy spokojnie dopuszczał do dalszej pracy w szkole.

Nie zostalam dopuszczona ostatnim razem (stracilam pracę) ale sytuacja była szczególna -trzy hospitalizacje w ciągu dwoch lat, na kartach wypisowych napisano "wypisano, bez istotnej poprawy" "wypisano z niewielką poprawą" więc nie mógł postąpic inaczej. A i tak nie chcial brac tej trudnej decyzji na siebie tylko skierował mnie do Zakładu Medycyny Pracy gdzie badał mnie psychiatra i psycholog...

To nie jest tak, że jak masz CHAD to od razu jestes skreslona, naprawdę...

[drugikoniecswiata]

No właśnie. Choć pewnie nie jest tak, że niczyja głowa nie poleci. Ale jak sami
nie zaczniemy tak do tego podchodzić, to nic się w społecznej świadomości nie
zmieni. Chcę by świat był trochę lepszy niż jest, w tym - żeby m.in. miał
miejsce na mój chad. Robię w tym celu to, co mogę. Segreguję śmieci, głosuję,
podpisuję petycje, gdy identyfikuję się z ich treścią. I nie ukrywam choroby,
jeśli nie uznam, że jakieś nadzwyczajne okoliczności powodują we mnie
uzasadnioną potrzebę takiego postępowania.

[dzedlajga]

nie o to mi chodzilo, ze kazdy od razu jest skreslony. Niemal wszyscy moi
"pracodawcy" wiedza o mojej chorobie i nikt mnie z tego powodu nie zwolnil.

Chodzi o to, ze jak zaczynasz prace, to nie znasz czlowieka i nie wiesz czy
zaakceptuje Twoja chorobe czy tez nie. Choc moze z drugiej strony moze lepiej
powiedziec, i ewentualnie poszukac takiego, co nie bedzie mial z tym problemu.
Bo jak ktos czegos nie potrafi zaakceptowac, to najwyrazniej ma z tym jakis problem

[inwyt]

U mnie wie kilka osób, rodzice, byli faceci, pare najbliższych osób z pracy, np.
koleżanka którą spotkałam kiedyś w kolejce do psychiatry.
Chciałam ostatnio pogadać z sensowną kobietą z hr i zapytać o polityke firmy
itd. ale ta sama koleżanka mi to wyperswadowała. I dobrze chyba że tak się
stało, kto wie czy nagle bym nie skończyła na wypowiedzeniu z powodu redukcji
etatów

[drugikoniecswiata]

A ja się złapałam na tym, że wciąż mówię głównie o depresji, a md jakoś nie
przechodzi mi przez gardło. Tzn. przy ogólnej tendencji "odtajniania" tego co
było tajne (czyli np. grunt rodzinny). Jakoś tak ogólnie wspominam, że 2
bieguny, ale potem głównie o dołach. Tak jakbym sama jeszcze nie zasymilowała
tej - nienowej już - diagnozy, wciąż się oszukiwała... eh

[drugikoniecswiata]

A, co do sfer "publicznych", czy pracy, szkoły itp. nie wiem jak będzie, jeśli
będę pracować gdzieś na etacie i będzie mi na tej pracy bardzo zależeć. Przy
dotychczasowym trybie (umowy o dzieło, ale stała współpraca) uznałam, że nie
zamierzam robić cyrków z podmienianiem pieczątek na zwolnieniach. A jak ktoś
będzie miał potrzebę zrobienia z tego halo, to niech sobie robi, jego problem.
Najwyżej poszukam innej roboty. Ot, prywatna krucjata na rzecz odrobiny
normalności. A, proszę mnie nie pytać, czemu zwolnienia przy umowie o dzieło.
Wykładnię kodeksu pracy znam )

Jeśli zmienię pracę, co jakoś tam planuję, przyznam, że chciałabym trzymać się
tego azymutu - myślę, że w dużej mierze widzą nas tak, jak sami postawimy
sprawę. No ale idioci też chodzą po ziemi oczywiście, tego wykluczyć się nie da.

PS w zeszłym roku odbierając indeks odtańczyłam taniec radości w moim
dziekanacie, i pani sekretarka patrząc na mnie zadziwiona troskliwie ostrzegła:
"proszę za bardzo nie szaleć, bo już taka jedna była i skonczyła w wariatkowie"
- odpowiedziałam jej, że jestem pod stałą opieką psychiatry, więc jeśli będzie
potrzeba, to z pewnością mnie skieruje. Lubię wtedy oglądać minę rozmówcy )

[quaxo]

Zajebista odpowiedź! Też tak będę mówić.

[dzedlajga]

dobre

[stardusts]

Mari co się stało? Jeśli chcesz napisz na priv. Pozdrawiam i ściskam Aga.

A tak poza tematem mojemu ojcu lekarz stwierdził u bliskiej mi osoby z rodziny
CHAD II z elementami borderline. Mocna mieszanka. Jednak osoba ta nie zgadza się
z diagnozą tak jak ze wszystkim co nie po jej myśli eh...

[stardusts]

Eh chciałam napisać zamiast mojemu ojcu- bliska mi osoba, żeby aninimowo
zostało, ale nie wykasowałam ojcu...Widocznie tak miało być

Mari odpisalam na @

[stardusts]

[stardusts]

Ja też odpisałam. THX za wiadomość. Pozdrawiam