kRESOWIACY

[gallatea]

Mieszkam na Roztoczu ciekawe czy istnieje tu jakies Towarzystwo miłosników
Dawnych Kresów?.
Bardzo ciekawiłyby mnie wyprawy na dawne Kresy .Spotkania

Towarzystwo Miłośników Lwowa i Kresów Płd-Wsch

[kresen]

Witam ! W Polsce jest 80 oddziałow Towarzystwa Miłośników Lwowa i Kresów
Południowo Wschodnich i istniejemy od 1989 .Zarzad znajduje się 50-079 Wrocław
ul.Ruska 32/33 tel.[phone] i wydajemy dwumiesiecznik " Semper Fidelis "
którego mozna zamówic telefonicznie i cena 40zł za 6 numerów .Oddziały na
Roztoczu :Zamośc ul.Ormiańska 30 tel.[phone] ;Chełm ul.Wojsławicka 23/13
;Lublin ul.Radziwiłłowska 11

[gallatea]

Dziekuje bardzo,a ktojest z Zamoscia albo okolic?
czy zamojski oddział jest liczny?czy istnieje strona internetowa zamojskiego
oddziału?
Prosze odezwijcie sie?
Pozdrawiam

Towarzystwo Miłośników Lwowa i Kresów Płd-Wsch

[kresen]

Żadne apele bo członkowie najczęściej ludzie w podeszłym wieku nie mający
komputerów .Proszę skontaktowac sie osobiscie i zapisać sie i chodzic na
zebrania i działać .Wpisowe 2zł a składka członkowska za rok 36zł a dla
emerytów ,rencistów i bezrobotnych tylko 18zł

[gallatea]

ok! dzieki za odpowiedz
myslałam ze pasjonaci Kresów to nie tylko starsi ludzie .
Nie wiem czy odnajde sie w takiej grupie ?

Kresowiacy w internecie

[lokis1271]

Szanowna Pani Gallateo !
Są i młodsi Kresowiacy, którzy prowadzą działalność również za pośrednictwem Internetu. Proszę zajrzeć na Forum Polska-Ukraina bez cenzury, zob.:
forum.gazeta.pl/forum/71,1.html?f=48782
Oprócz (dość ostrych niekiedy) sporów historycznych, jest tam sporo wpisów dotyczących kultury kresowej, galerii zdjęć oraz wielu innych , współczesnych informacji o dzisiejszych Kresach.
Pozostaję z szacunkiem
L. Bodio

[zielonamysz]

www.serenissima.pl

Miejsce gdzie mozna pogadać i kupić książki.

[zielonamysz]

Dalam linka do naszej księgarni a powinnam do stowarzyszenia
www.serenissima-stowarzyszenie.pl/splash.php
Serdecznie zapraszamy;

[gallatea]

Dzięki

[gallatea]

Znalazłam ten tekst na forum Sokala ....smutne ,Jak pomóc takim ludziom?


Pani Katarzyna Fedyszkanycz urodziła się w Polsce, a kresu swych lat mieszka na
Ukrainie. Jej marzeniem jest odwiedzić Polskę.

„Panie moje kochane, przyślijcie różaniec”. Tak na pytanie, co możemy dla niej
zrobić odpowiedziała pani Katarzyna – 83 letnia Polka z Sianek, niegdyś polskim
ośrodku wypoczynkowym, po wojennej zawierusze podzielonej granicą i zostawionej
po ukraińskiej stronie.

Dzięki audycjom polskiego radia, oraz różańcowi pani Katarzyna nie czuje się
osamotniona, chociaż tęskni za krajem. Niedaleko jej domu są źródła Sanu –
polskiej rzeki, ale ona mówi, że polskich stron już pewnie nie zobaczy.

Wspomina jak w Siankach żyło się przed wojną. We wsi mieszkało ponad 1,5 tysiąca
ludzi: stało w niej około 200 chałup. Rusini, Polacy i Żydzi mieli w Siankach
każdy swoją świątynię i wszyscy żyli w zgodzie. Oprócz tego, na turystów czekało
ponad 2 tysiące miejsc noclegowych w dziesięciu domach letniskowych, sześciu
pensjonatach, na kwaterach prywatnych i w luksusowych schroniskach Przemyskiego
Towarzystwa Narciarskiego. Z całej Galicji do Sianek przyjeżdżali „wytworne damy
i eleganccy panowie” by korzystać z odpoczynku w kawiarniach, restauracjach, na
wyciągach narciarskich, skoczniach, torze saneczkowym, kortach tenisowych, boiskach.

W 1939 przez Sianki przebiegała granica polsko – niemiecka. Pani Katarzyna
została wysiedlona, wraz z mieszkańcami prawobrzeżnych Sianek, w okolice
Kostopola na Wołyniu. Miała wtedy 16 lat. Po ataku Niemiec na ZSSR większość
wygnańców wróciła do Sianek. W wieku 18 lat pani Katarzyna wyszła za mąż za Jana
Fedyszkanycza, który zmarł ponad dwadzieścia lat temu. Mieli dwie córki. Młodsza
Hania – niepełnosprawna umysłowo ma 45 lat i wciąż mieszka z matką. Pani
Katarzyna wspomina, jak pewna siostra zakonna przepowiedziała jej, że na stare
lata będzie opierać się z jednej strony na lasce, z drugiej, na ramieniu swojej
młodszej córki. Pomaga jej też druga córka, mieszkająca z mężem na drugim końcu wsi.

W 1945 roku nad rodziną Fedyszkanyczów znowu zawisła groźba wysiedlenia.
Sowieci, wyznaczając przy rzece niemal kilometrowy pas przygraniczny postawili
młodą rodzinę przed wyborem: albo wybudują nową chałupę, albo wyjadą. Oboje
młodzi pochodzili z Sianek i nie chcieli wyjechać. Z resztek po domach, które
zostały w przygranicznej strefie wybudowali swój nowy dom, podobnie jak inni
myśleli, że tymczasowy. Po 1948 roku nastał czas niewoli sowieckiej. Żyło się
bardzo trudno. Prywatnie można było mieć tylko jedną krowę, reszta została
oddana do kołchozu. Przymusowa była również ciężka praca na rzecz państwa. Za
słowa krytyki można było zostać wysiedlonym na północ.

Przez maleńkie okno swojej chatki Pani Katarzyna wygląda codziennie. Gdy zobaczy
turystów z Polski, zaprasza ich serdecznie do środka. Wizyta Polaków to w jej
domu wielkie święto. Pokazuje schowany w szafie biało czerwony szalik, z godłem
Polski. Opowiada, ze łzami o tym, jak dzięki polskiemu radiu odmawia codziennie
różaniec. Największym jej marzeniem

[kresowysamowar]

Los Polaków,naszych rodaków,po drugiej stronie był okrutny,a i teraz trudny i
przykry. Zainteresował mnie ten ciekawie przedstawiony konkretnie los kobiety z
Sianek.Smutne życie podobne do wielu,jak i innych,których taki wyrok spotkał.

[gallatea]

Przykre,ale czasem spotkanie zyczliwych rodaków daje tym ludziom siłę.
Nadzieja podobno umiera ostatnia .Dobrobytu zapewne nie doczekają.To starzy,
chorzy ludzie ale radosci(NAWET ZE SPOTKANIA!) w oczach jaka sie zobaczy w ich
oczach pozazroscić mozna młodym .
Sytuacja jaka jest w Polsce nas troche niepokoi a co dopiero tam.
Tym bardziej trzeba o nich pamietac....trzeba
pozdrawiam