SYRIA

[beduinka]

SYRIA

ALEPPO - HALAB

[beduinka]

Aleppo to drugie największe miasto Syrii. Arabska nazwa miasta – Halab –
podobno wywodzi się od słowa halib, czyli mleko, gdyż – według legendy – to
tutaj Patriarcha Abraham doił swoją krowę na wzgórzu, na którym obecnie leży
miejska cytadela.
Co zawdzięczają nauki medyczne i miłośnicy zwierząt temu miastu? Setki tysięcy
chomików zamieszkujących laboratoria i mieszkania całego świata wywodzi się od
samicy złapanej w 1970 r. niedaleko Aleppo. Przed tym historycznym schwytaniem
tylko jeden chomik był wspomniany w naukowej literaturze – i to w 1839 r.
Jest to miasto z multum zabytków. Górująca ze wzgórza cytadela, wielki meczet,
liczne medresy, hammamy. Wszystko to decyduje o unikalnej atmosferze miasta.
Miasto słynie ze swoich bazarów. Suk w Aleppo wije się przez najstarszą część
miasta na długości 12 km lub więcej. Jego ścieżki przez stulecia wydeptywały
karawany.

[laukas]

Dla przypomnienia paru uroczych miejsc w Syrii zapraszam na strony:
public.fotki.com/laukas/syria_2003/
photos.yahoo.com/laukas2003/pozdrawiam
Marcin

[laukas]

Oczywiście prawidłowy adres do drugiej strony jest bez pozdrawiam...

photos.yahoo.com/laukas2003

[beduinka]

obejrzałam
podoba mi się dziecko z osiołkiem z okolic Aleppo oraz "jaki jestem odważny"

[piccadilly]

Mam prośbę do Ciebie,
czy możesz mi podesłać kilka praktycznych info
dot wyjazdu do Syrii i myślę o połączeniu tego z Libanem.
w '97 roku odwaliłem niezły jak sądzę numer mianowicie przejechałem samochodem
z nad zatoki perskiej przez S. Arabię, Jordanię, Syrię, Turcję, Bułgarię,
Yugosławię, Węgry, Słowację do PL. Wtedy nie wiedziałem jak wiele różnych
atrakcji jest po drodze. To był błąd (choć ja poprostu bardzo się spieszyłem)
bo Petra, Palmyra, Damaszek, Amman, Alleppo, Kapadocja, Istambuł, Troja,
zostały miniętę tak blisko a nie zobaczone. Więc jak możesz to napisz:
-jak najlepiej, najtaniej, najciekawiej dostać się do Syrii?
- jazda koleją z Turcji do Damaszku czy to ma sens i czy jeszcze jeździ?
- ceny pewnie cały czas niskie? czy cały czas jest taka korupcja?
- jak z możliwością wjazdu do Libanu?
- jak z bezpieczeństwem w Syrii? (pewnie bezpiecznie bo to państwo "bezpieki")
- jak z bezpieczeństwem w Libanie?
- czy jest sens jechać autem? jakie są przepisy dot samochodów?
z góry dziękuję

pamiętam taki widok, którego nie zapomnę nigdy bo to widok live jak z kart
Pisma Świętego:
gdzieś w połowie drogi Damaszek - Alleppo a może już za Alleppo jechaliśmy
krętą drogą i po prawej i po lewej wzgórza porośnięte "czymśtam" a na jednym z
tych wzgórz - coś jakby pułka skalna, dróżka, ścieżka a po niej idzie facet w
dizdaszy i ciągnie za sobą osiołka a na osiołku siedzi kobieta i trzyma
niemowlę w zawiniątku i siedzi na tym osiołku po kobiecemu z nogami z jedej
strony. Ubrana w chustkę i jakieś lokalne ubiory.
Zapiera dech w piersiach.
a i drugi widok też niezły, gdzieś dalej na kolejnym wzgórzu portret Hafeza Al-
Assad'a ułożony z kamieni o różnych kolorach ale nie malowane tylko w
naturalnych kolorach "kamiennych"
też niezłe
pa

[beduinka]

piccadilly napisał:

> w '97 roku odwaliłem niezły jak sądzę numer mianowicie przejechałem
samochodem
> z nad zatoki perskiej przez S. Arabię, Jordanię, Syrię, Turcję, Bułgarię,
> Yugosławię, Węgry, Słowację do PL.

TRASA NAPRAWDĘ DŁUGAŚNA...A CO TY W TEJ ARABII SAUDYJSKIEJ ROBIŁEŚ?

Więc jak możesz to napisz:
> -jak najlepiej, najtaniej, najciekawiej dostać się do Syrii?

najlepiej - samolotem...
a najtaniej lub najciekawiej - lądem
chociaż w tym roku LOT miał (może ma nadal) super ofertę lotów do Bejrutu -
wychodziło ok. 800 pln z opłatami lotniskowymi (ja tak leciałam w styczniu, a
wracałam w lutym tego roku)
do Turcji możesz pojechać autobusem, pociągiem lub stopem...albo możesz się
dostać też czarterem, np. do Alanyi...musisz pójść do biura podróży i
wynegocjować tani bilet (jaki by ta opcja ci odpowiadała - to daj znać, może
uda mi się ci w tej kwestii pomóc)
po samej Turcji możesz znowu poruszać się pociągami (b. tanie, przewżnie jeżdżą
w nocy, więc możesz je jednocześnie traktować jako nocleg), autobusami czy
stopem

> - jazda koleją z Turcji do Damaszku czy to ma sens i czy jeszcze jeździ?
z tego co wiem, taka opcja nie wchodzi w rachubę...
zresztą najtaniej ci wyjdzie poruszanie się po kawałkach...czyli np. do
granicy...do Aleppo...do Damaszku...

> - ceny pewnie cały czas niskie?
w Syrii jest bardzo tanio...wszystko:
przejazdy (np. Damaszek - Aleppo 100 SL (1 SL = 0,80 pln), Damaszek - Palmira
120 SL, przejazdy micro w miastach 5 SL)
noclegi (ok. 150 SL)
wyżywienie (mała pizza 5 SL, falafel 10-15 SL, napoje typu podróbki coli i
innych napojów gazowanych 5 SL (w butelkach, w puszkach 25 SL))
pamiątki itp.
kosztują naprawdę niewiele
ja w zeszłym roku przeżyłam 4 miesiące na Bliskim Wschodzie za 350$

czy cały czas jest taka korupcja?
ja się z nią nie spotkałam...jest za to rozbudowana biurokracja


> - jak z możliwością wjazdu do Libanu?
faceci mogą dostać wizy (darmowe) bezpośrednio na granicy...kobiety muszą je
uzyskać jeszcze w Amb. Libanu w W-wie (35$)...
połączenia autobusowe i taksówkami wieloosobowymi


> - jak z bezpieczeństwem w Syrii? (pewnie bezpiecznie bo to państwo "bezpieki")
ja czułam się bardzo bezpiecznie...istotnie wszędzie jest mnóstwo policji
(także turystycznej), ale skala przestępczości jest znikoma...

> - jak z bezpieczeństwem w Libanie?
w Libanie na drogach w wielu miejscach są checkpointy, gdzie sprawdzane są
dokumenty...w miastach przy strategicznych miejscach (urzędy, zabytki,
organizacje międzyn., ambasady, McDonaldy) są sympatyczni panowie z karabinami
maszynowymi (ja panu stojącemu przed zamkiem w Trpolisie - najpierw odłączyłam
magazynek i wyjęłam wszystkie naboje, a później rozłożyłam karabinek na
części...były to ćwiczenie umiejętności nabytych właśnie w Libanie...w obozach
dla uchodźców palestyńskich...one są traktowane trochę jak autonomiczne wyspy -
czyli Libańczycy się nie wtrącają co się dzieje w środku, Palestyńczycy mają
tam wewnątrz własne władze, armie itp.
południowa część Libanu jest kontrolowana przez Hezbollah...ja tam pojechałam
(byłam aż 2 km od granicy z Izraelem)...tam Hezbollah i wojsko izraelskie mają
zabawę pt. my strzelamy tam, a wy tu...


> - czy jest sens jechać autem? jakie są przepisy dot samochodów?
raczej nie...przy wjeździe trzeba płacić jakąś kaucję...nie znam dokładnie
przepisów..

Z dworca dawnego Orient_Expressu w Stambule

[ebenezum]

(dzielnica Sikerci - zaraz obok Meczetu Wezyra) odchodzą pociągi tylko do
Europy; po drugiej stronie cieśniny można wsiąść do pociągu w kierunku
Damaszku. Nie pamiętam dokładnie, jakie miasto tureckie widnieje w rozkładzie
jazdy, ale dwa (chyba) wagony jadą prosto doo Syrii.
Uwaga! Linie kolejowe w Turcji są podłej jakości i co rusz coś się wykoleja.
Nie spotkałem oddzielnych przedziałów.

[joanna_xx]

Dlugo zastanawialam sie coz takiego moglabym napisac pod tym haslem, a raczej-
od czego zaczac.I mimo, ze- podobnie jak beduinka- najbardziej ukochalam sobie
Damaszek, rozpoczne od Latakii, starozytnej Laodycei.
Jest to miejsce niezwykle z wielu wzgledow: piekne plaze, blekitna woda,
luksusowe hotele, nieco latwiejszy do zniesienia klimat (nie jest tak sucho
jak w Damaszku,powietrze jest duzo czystsze i jest tu zielen), a przede
wszystkim bliskosc stanowiska archeologicznego w Ras Szamra (starozytne
Ugarit). Znajduje sie ono zaledwie 5 min. drogi samochodem od hotelu COTE
D'AZUR CHAM RESIDENCE (www.chamhotels.com/resortinfo_cote.html). W
wolnej chwili napisze o Ugarit i odnalezionym tam najstarszym jak dotad
przykladzie pisma alfabetycznego.Tymczasem polece kilka atrakcji. Przede
wszystkim najlepiej zatrzymac sie we wspomnianym orzeze mnie wczesniej COTE
D'AZUR lub MERIDIEN. osobiscie polecam ten pierwszy z tej racji, iz tamtejsza
prywatna plaza jest bardziej zadbana, mozna tu ponadto wypozyczyc rower wodny,
motorowke z kierowca lub bez (radze z, ale to juz zupelnie inna historia),
jest mnostwo atrakcji zwiazanych ze sportem i rekreacja. Zdjecia z tego
miejsca czesto kojarza sie moim znajomym z Floryda, poza tym nie brak tu pan
opalajacych sie bez stanikow. Jest to wspaniale miejsce do wypoczynku.
Udajac sie droga na prawo od glownej bramy hotelu Cote mozna dojechac do
pobliskich rybnych restauracyjek ciagnacych sie wzdluz plazy. mozna w nich
zakupic swieze ryby i usmazyc samemu w hotelu (w pokojach sa kuchnie) badz
poprosic o to na miejscu. Niesamowita atrakcja w Latakii sa pelikany, ktore ma
wielu sklepikarzy zamiast pieska czy kotka. Mozna je dotknac a nawet
poglaskac. Jeden taki mnie kiedys dziobnal, zapewniam jednak, ze to nie boli.
Do zwiedzania miasta mozna wypozyczyc rower (rowniez rodzinny)- wypozyczalnia
znajduje sie przed brama glowna wjazdu do hotelu Cote.
Jednak tym, co mi osobiscie sie tu najbardziej podobalo sa wykopaliska w Ras
Szamra. Mozna tu, podobnie JAK W OPISYWANYM PRZEZ BEDUINKE Crac des Chevalier
(rowniez mialam przyjemnosc zwiedzic), wszedzie wejsc, wszystko dotknac, a
widok ze wzgorza jest wprost przepiekny! I jeszcze rada: z doswiadczenia wiem,
iz lepiej zapoznac jakiegos "tubylca " (= Syryjczyka), w ktorego
towarzystwie udacie sie do Ras Szamra. Wytarguja wam tanszy bilet, mowiac, ze
jestescie z rodziny. Bowiem obowiazuja tu podwojne ceny, podobnie jak w innych
krajach arabskich,- jedne te tansze dla Arabow, drugie- drozsze dla
pozostalych.
Kierujac sie na polnoc mozna napotkac wiele ciekawych miejsc:lasy podobne do
naszych polskich, przydrozne klimatyczne kafejki i tuz obok granicy tureckiej
pewna wioske, gdzie moj maz kupuje zawsze swieze warzywa i owoce. Podobno
najlepsze w calej Syrii. Stoi tu tez meczet obok kosciola (w wiekszosci
mieszkaja tu chrzescijanie) i nikt nie slyszal o zadnych zatargach z tego
powodu. Niestety nie pamietam nazwy tej wioski. Jezeli kogos to interesuje,
spytam meza.
Wiecej nie bede juz pisac, bo rzeczywistosci w Latakii nie da sie opisac.
Trzeba ja osobiscie poznac...

[beduinka]

joanna_xx napisała:

> Dlugo zastanawialam sie coz takiego moglabym napisac pod tym haslem, a raczej-

> od czego zaczac.I mimo, ze- podobnie jak beduinka- najbardziej ukochalam
sobie
> Damaszek, rozpoczne od Latakii, starozytnej Laodycei.
> Jest to miejsce niezwykle z wielu wzgledow: piekne plaze, blekitna woda,
> luksusowe hotele, nieco latwiejszy do zniesienia klimat (nie jest tak sucho
> jak w Damaszku,powietrze jest duzo czystsze i jest tu zielen), a przede
> wszystkim bliskosc stanowiska archeologicznego w Ras Szamra (starozytne
> Ugarit). Znajduje sie ono zaledwie 5 min. drogi samochodem od hotelu COTE
> D'AZUR CHAM RESIDENCE (www.chamhotels.com/resortinfo_cote.html). W
> wolnej chwili napisze o Ugarit i odnalezionym tam najstarszym jak dotad
> przykladzie pisma alfabetycznego.Tymczasem polece kilka atrakcji. Przede
> wszystkim najlepiej zatrzymac sie we wspomnianym orzeze mnie wczesniej COTE
> D'AZUR lub MERIDIEN.

JA W CZASIE NAUKI WIELOKRTNIE PODRÓŻOWAŁAM PO SYRII Z JEDNYM Z TAMTEJSZYCH KÓŁ
NAUKOWYCH...TAKŻE W TAKI SPOSÓB PRZYJECHAŁAM ZA PIERWSZYM RAZEM DO LATAKII.
NOCOWALIŚMY W TAMTEJSZYCH AKADEMIKACH...WARUNKI NA PEWNO GORSZE NIŻ W TYM TWOIM
HOTELU, ALE DLA MNIE TAKIE RZECZY SIĘ NIE LICZĄ...BYŁA TO W KAŻDYM RAZIE
KOLEJNA SZANSA DO POZNANIA NASTĘPNYCH STUDENTÓW...
A INNYMI RAZY JEŹDZIŁAM DO LATAKII WCZEŚNIE RANO, SPĘDZAŁAM TAM CAŁY DZIEŃ NA
PLAŻY, WIECZÓR ZE ZNAJOMYMI W JAKIEJŚ KNAJPIE, A NAD RANEM KOLEJNEGO DNIA
WRACAŁAM DO DAMASZKU...

osobiscie polecam ten pierwszy z tej racji, iz tamtejsza
> prywatna plaza jest bardziej zadbana,

JA TEŻ KORZYSTAŁAM Z TEJ PLAŻY - BŁĘKITNA PLAŻA...ISTOTNIE JEST ZADBANA, SĄ TAM
PRYSZNICE, PRZEBIERALNIE...
DRUGĄ PLAŻĄ, KTÓRĄ POLECAM JEST RAS HILAL (NIE JESTEM PEWNA NAZWY) - NA PÓŁNOC
OD LATAKII...DZIKA PLAŻA...ODSTRONNA...

mozna tu ponadto wypozyczyc rower wodny,
> motorowke z kierowca lub bez (radze z, ale to juz zupelnie inna historia),
> jest mnostwo atrakcji zwiazanych ze sportem i rekreacja. Zdjecia z tego
> miejsca czesto kojarza sie moim znajomym z Floryda, poza tym nie brak tu pan
> opalajacych sie bez stanikow. Jest to wspaniale miejsce do wypoczynku.
> Udajac sie droga na prawo od glownej bramy hotelu Cote mozna dojechac do
> pobliskich rybnych restauracyjek ciagnacych sie wzdluz plazy. mozna w nich
> zakupic swieze ryby i usmazyc samemu w hotelu (w pokojach sa kuchnie) badz
> poprosic o to na miejscu. Niesamowita atrakcja w Latakii sa pelikany, ktore
ma
> wielu sklepikarzy zamiast pieska czy kotka. Mozna je dotknac a nawet
> poglaskac. Jeden taki mnie kiedys dziobnal, zapewniam jednak, ze to nie boli.
> Do zwiedzania miasta mozna wypozyczyc rower (rowniez rodzinny)- wypozyczalnia
> znajduje sie przed brama glowna wjazdu do hotelu Cote.
> Jednak tym, co mi osobiscie sie tu najbardziej podobalo sa wykopaliska w Ras
> Szamra. Mozna tu, podobnie JAK W OPISYWANYM PRZEZ BEDUINKE Crac des
Chevalier
> (rowniez mialam przyjemnosc zwiedzic), wszedzie wejsc, wszystko dotknac, a
> widok ze wzgorza jest wprost przepiekny! I jeszcze rada: z doswiadczenia
wiem,
> iz lepiej zapoznac jakiegos "tubylca " (= Syryjczyka), w ktorego
> towarzystwie udacie sie do Ras Szamra. Wytarguja wam tanszy bilet, mowiac,
ze
> jestescie z rodziny. Bowiem obowiazuja tu podwojne ceny, podobnie jak w
innych
> krajach arabskich,- jedne te tansze dla Arabow, drugie- drozsze dla
> pozostalych.

AKURAT NA TE WYKOPALISKA WCHODZIŁAM Z GRUPĄ STUDENTÓW (ARABOWIEZ UNIWERKU
DAMASCEŃSKIEGO, BYŁ TO WYJAZD NAUKOWY, MIELIŚMY PAPIERY, WIĘC DO WSZYSTKICH
ZABYTKÓW WCHODZILIŚMY ZA FRIKO...
A GDY SAMA PODRÓŻOWAŁAM PO KRAJU TO I TAK WCHODZIŁAM PO CENACH DLA SYRYJCZYKÓW,
ALBO EWENTUALNIE PO CENACH DLA STUDENTÓW...
UGARIT TEŻ MI SIĘ PODOBAŁ, CHOĆ WIĘKSZE WRAŻENIE JEDNAK ZROBIŁ NA MNIE CRAC...A
NAJWIĘKSZE TO JUŻ PALMIRA...TAM WRACAŁAM WIELOKROTNIE...


> Kierujac sie na polnoc mozna napotkac wiele ciekawych miejsc:lasy podobne do
> naszych polskich, przydrozne klimatyczne kafejki i tuz obok granicy tureckiej
> pewna wioske, gdzie moj maz kupuje zawsze swieze warzywa i owoce. Podobno
> najlepsze w calej Syrii. Stoi tu tez meczet obok kosciola (w wiekszosci
> mieszkaja tu chrzescijanie) i nikt nie slyszal o zadnych zatargach z tego
> powodu. Niestety nie pamietam nazwy tej wioski.

TO JEST CHYBA SAFITA...TEZ TAM BYŁAM, PODOBNIE JAK W TYCH POROSŁYCH LASAMI
GÓRACH...PODOBNIE WYGLĄDAJĄ GEBEL AKHDAR (GÓRY ZIELONE) W LIBII...

Jezeli kogos to interesuje,
> spytam meza.
> Wiecej nie bede juz pisac, bo rzeczywistosci w Latakii nie da sie opisac.
> Trzeba ja osobiscie poznac...

ZGADZAM SIĘ...RUSZAJCIE DO SYRII, DO LATAKII...JUŻ!!!!!

[joanna_xx]

Tez czasem tesknie do takiego zycia jak Ty, choc w tej chwili nie moge sobie
na nie pozwolic. moze kiedys, jak dziecko bedzie samodzielne...Do Latakii moj
maz jezdzi praktycznie co roku. JA juz od dwoch lat nie bylam w Syrii, choc
wszystko zapowiada, ze bede tam w przyszle wakacje- moze sie spotkamy.
Prawde powiedziawszy Crac tez mi sie bardziej podobal, nagralam nawet z niego
kasete. Jednak jako osobie, ktora pisala prace magisterska z ugarytyckiego
alfabetu i ... JAKO niedoszly archeolog srodziemnomorski powinnam cenic
bardziej wykopaliska w Ras Szamra - dlatego o nich napisalam. a TAK NA
MARGINESIE, CZY TEZ JESTES OCZAROWANA RESTAURACJAMi syryjskimi, szczegolnie
tymi w Damaszku i okolicach (mowie o takich z zoo i placami zabaw dla dzieci,
gdzie wszyscy bawia sie , spiewaja i tancza do samego rana z calymi rodzinami,
nawet z niemowletami?). podobno,- to cos dla Ciebie, w tym albo zeszlym roku
otworzyli nowa restauracje w poblizu lotniska- wystrojem przypomina Palmyre.
Bylas tam moze?MOJ MAZ MOWI, ZE WSPANIALA.

[beduinka]

joanna_xx napisała:

> Tez czasem tesknie do takiego zycia jak Ty, choc w tej chwili nie moge sobie
> na nie pozwolic. moze kiedys, jak dziecko bedzie samodzielne...

może gaja się wypowie, wtedy dowiesz się, jak ona podróżuje, a też ma męża,
dzieci...

Do Latakii moj
> maz jezdzi praktycznie co roku. JA juz od dwoch lat nie bylam w Syrii, choc
> wszystko zapowiada, ze bede tam w przyszle wakacje- moze sie spotkamy.
> Prawde powiedziawszy Crac tez mi sie bardziej podobal, nagralam nawet z niego
> kasete. Jednak jako osobie, ktora pisala prace magisterska z ugarytyckiego
> alfabetu i ... JAKO niedoszly archeolog srodziemnomorski powinnam cenic
> bardziej wykopaliska w Ras Szamra - dlatego o nich napisalam. a TAK NA
> MARGINESIE, CZY TEZ JESTES OCZAROWANA RESTAURACJAMi syryjskimi, szczegolnie
> tymi w Damaszku i okolicach (mowie o takich z zoo i placami zabaw dla dzieci,
> gdzie wszyscy bawia sie , spiewaja i tancza do samego rana z calymi
rodzinami,
> nawet z niemowletami?).

też...chociaż mi zawsze większą przyjemność sprawia, jedzenie w domach, z tymi
rodzinami albo robienie pikniku na pustyni, pod palmami, na plaży...
w Libii w restauracjach, kawiarniach, plażach są wejścia z napisami "li ailat
faqat" (tylko dla rodzin) - lubiłam te miejsca bardzo mocno...szczególnie
plaże, bo nie było tam samotnych "samców"

podobno,- to cos dla Ciebie, w tym albo zeszlym roku
> otworzyli nowa restauracje w poblizu lotniska- wystrojem przypomina Palmyre.
> Bylas tam moze?MOJ MAZ MOWI, ZE WSPANIALA.

przy lotnisku którego miasta??

[jalane]

Joanno, bardzo,bardzo proszę cię o pomoc. Jeśli pisalaś pacę o Ugarit, to czy
wiesz może, jakie pobliskie stanowiska przetrwały kryzys roku 1200, ew. gdzie
szukać wiadomości na ten temat.
Przy okazji, mi też bardziej podobał się Krak. Robi niesamowite wrażenie.
Pozdrawiam

[joanna_xx]

najpierw odpowiem beduince, ze chodzilo mi o lotnisko w Damaszku, a
restauracja ma nazwe Gate of Damascus czy cos takiego. moj maz nie ma teraz
pamieci do takich spraw. co do podrozowania z dziecmi, to nie wiem czy mnie
dobrze zrozumialas: chodzilo mi o takie atrakcje jak jazda na wielbladzie,
pustynia, mieszkanie z beduinami, itp. a dziecko sie w takich warunkach meczy.
ja tez, byl czas, ze kursowalam miedzy POLSKA a SZWECJA praktycznie co
miesiac, pierwszy raz jak dziecko mialo 2,5 miesiaca. jednak prom, samolot czy
dobry hotel to nie to samo co przwdziwe poznawanie rzeczywistosci. i do
takiego zycia tesknie...
jezeli chodzi o Ugarit, to moja wiedza ulotnila sie z czasem, ale mimo to
sprobuje Ci pomoc.
po pierwsze, o ile pamietam najazd "ludow morza" mial zniszczyc wszystkie
wieksze cywilizacje poczawszy od Troi i calego zach wybrz. Azji Mn, az do
Egiptu, niszczac po drodze min, wlasnie Ugarit, panstwo Hetytow i Amorytow.
Wiesz, w zasadzie to nigdy nie rozpatrywalam tej kwestii z tego punktu
widzenia i musze sie porzadnie zastanowic. przychodza mi na mysl Fenicjanie,
ale z tego co czytalam u Sabatino Moscatiego (rowniez Barthel tak uwaza)
wlasciwa historia ludu zwanego przez Grekow Fojnikes przypada wlasciwie na
czasy po 1200. Poza tym nie bardzo wiem co rozumiec przez termin "pobliskie "
stanowiska.czy chodzi Ci tylko o najblizsze sasiedztwo Ugarit czy o caly
teren od Troi do Egiptu?
Moze pomoga Ci takie ksiazki jak:
j. Zablocka HISTORIA BLISKIEGO WSCHODU W STAROZYTNOSCI- wiem, ze z tej
pozycji korzystaja studenci archeologii srodziemnomorskiej;
P. Bielinski STAROZYTNY BLISKI WSCHOD,
Horst Klengel HISTORIA I KULTURA STAROZYTNEJ SYRII.
Sa to chyba jednak ksiazki typu popularno- naukowe , ale moze w srodku
znajdziesz wiecej cennej bibliografii. Ze starozytnych historykow znam jedynie
tych, ktorzy pisali glownie o dziejach Grecji i Rzymu, np. Herodota. i o ile
pamietam opisywal on tez dzieje wschodu; jednak nie zawsze byl on rzetelny:
wierzyl w legendy (przykladem mrowki indyjskie) i nie potrafil weryfikowac
zrodel. i tak w rzeczywistosci, to nie wiem co Ci polecic z tego zakresu.
jeszcze pomysle,moze tez cos znajde. wtedy dam Ci znac.

Gate of Damascus

[inczgacziga]

restauracja w oryginalnej nazwie to Bawwaba, dania smaczne, ale zimne (jest to
chyba jedna z największych restauracji w Damaszku, więc dania zdążą zupełnie
wystygnąć na dystansie kuchnia - stolik gościa); ponadto obsługa też raczej
chaotyczna... najlepiej (ale i najdrożej) mozna zjeść chyba w Elisarze w Bab
Toumie, ale i tak najsmaczniejszą kuchnię oferują restauracje Aleppo, po
konkurencyjnych do damasceńskich cenach

[joanna_xx]

1.STAROŻYTNE MIASTO ODKRYTO W SYRII!

Piaski pustyni w Syrii skrywały 50,000 artefaktów starożytnego miasta. W
obrębie badanego obszaru odkryto również świątynię! Pustynie Bliskiego
Wschodu, w tym również Syrii skrywają wiele architektonicznych pozostałości ze
świata starożytnego. Na takie pozostałości natrafili własnie niemieccy i
amerykańscy naukowcy. Kiedy ekipa amerykańskich archeologów pracowała przy
odkrywaniu świątyni datowanej na 2700 rok BC, ekipa niemiecka zajęła się
rekonstrukcją życia codziennego, politycznego ówczesnego mieszkańców miasta.
Doprowadziło to do niesamowitych wyników. Kiedyś ty było tętniący życiem
obszar, teraz jest to zwykła pustynia gdzie oprócz kilku Beduinów nie można
spotkać nikogo.
Pozostałości miasta sięgają 4000 tyś. BC i było to jedno z pierwszych miast
huryckich. Nazywało się Urkesz i dziś znajduje się w północnej Syrii w pobliżu
granicy Turcji i Iraku.
Pierwsze wzmianki o odkryciu starożytnego miasta sięgają lat 1920-1930, XX
wieku. W roku 1948, odkryto posąg brązowego lwa z pokrytym pismem klinowym.
Inskrypcja która była pokryta na jednej z łap, mówiła o królu Urkesz, który
zbudował świątynię. Starożytne teksty mówiące o wielkim ośrodku miejskim
zostały odkryte na obszarze dzisiejszych badań i przechowywane są w Museum
d'Louvre w Paryżu, a także w Metropolitan Museum of Art w Nowym Jorku.
Granice i rozmiar miasta nie są jeszcze do końca znane. Niemiecka ekipa
rozpoczęła poszukiwania starożytnego Urkesz w pobliżu Tell Mozan i tam też
odkryła wiele pieczęci datowanych na ten okres a także mówiących o pałacu
lokalnego króla którego pozostałości skrywa najprawdopodobniej Tell Mozan.
"Jak funkcjonowała światynia?, "Gdzie znajdowały się struktury urbanistyczne w
Urkesz" czy "Jak miasto "żyło" w okresie swojego największego rozkwitu" - na
te pytania próbuje odpowiedzieć Profesor Peter Pfaelzner z Uniwersytetu
Tuebingen w Niemczech. "Spodziewamy się, że Urkesz był ważnym ośrodkiem
politycznym i religijnym w okresie środkowego brązu" - mówi profesor.
Urkesz jest podzielony na dwie części: dolne i górne miasto. Świątynia
znajduje się części górnej. Miedzy górnym a dolnym miastem archeolodzy odkryli
dużą wolną przestrzeń wśród zabudowań mieszkalnych. Jest to najprawdopodobniej
plac handlowy.
Światynia była 6 metrów wysoka i 20-30 metrów szeroka z wieżą podobną do tych
odkrytych w południowej Mezopotamii. Na szczyt gdzie była właściwa świątynia
prowadziły długie schody.
Oprócz tego ekipa niemiecka odkryła pozostałości domów w których pod podłogami
były szkielety dzieci.
Wykopaliska zaczęły się w roku 2001. Sezon wykopaliskowy w Tell Mozan podtrwa
przez całe lato.
[The Daily Star]

2. Archeolodzy odkryli w Syrii cenna mozaikę z III wieku

Polsko-syryjska ekipa archeologiczna odkryła w Palmyrze na północnym wschodzie
Syrii doskonale zachowaną mozaikę z III wieku - podała w sobotę syryjska
agencja prasowa SANA.
Szef służb archeologicznych w Palmyrze, Chaled al-Asad powiedział agencji, że
mozaika o powierzchni 70 m kw. została odkryta na głębokości dwóch metrów
poniżej poziomu starożytnego pałacu.
W centrum mozaiki przedstawiona jest walka ludzi ze skrzydlatymi mitycznymi
zwierzętami. Obrzeże zdobią przedstawienia owoców i zwierząt.
Zdaniem Chaleda al-Asada, mozaika jest najcenniejszym z dotychczas odkrytych
obiektów starożytnych w Palmyrze.
Okres świetności Palmyry, położonej ok. 240 km na północny wschód od Damaszku,
przypadł na II-III w n.e., kiedy była stolicą królestwa założonego przez
Odenatusa. Z tego okresu zachowało się tam wiele budowli, łączących elementy
sztuki hellenistycznej z rdzenną tradycja aramejską. W 273 r. wojska
rzymskiego cesarza Aureliana zdobyły miasto. Rzymianie zbudowali tam wielki
obóz wojskowy Dioklecjana.
Polscy archeolodzy prowadzą prace w Palmyrze od 1959 r.


Wszystkie dane pochodza z www.mezopotamia.pl
mam nadzieje, ze beduinka juz o tym wczesniej nie pisala
-------------------------------------------------------------------------------

[joanna_xx]

I. ALFABET Z UGARIT

Była wiosna 1928 roku. Syryjski rolnik z plemienia Alawitów orał swoje pole
znajdujące się na wzniesieniu o nazwie Ras Szamra w niewielkiej odległości od
morza nad Zatoką Minet el Beida , usytuowaną 12 km na południe od Latakii (
starożytnej Laodycei). Nagle zahaczył o coś pługiem. Był to dosyć duży głaz,
po odsunięciu którego ukazał mu się podziemny korytarz zakończony sklepionym
grobem. Wieśniak znalazł tam terakotowe odłamki a nawet całe naczynia.
Wiadomość o znalezisku dotarła prędko do francuskiej stacji archeologicznej w
Bejrucie, Service des Antiquités, którą kierował wówczas Charles Virolleaud .
Zbadawszy zawartość grobu zbudowanego w stylu mykeńskim, postanowiono tu
kopać. Okazało się, że był on częścią całego cmentarza, a skoro był cmentarz,
musiało być też i miasto.
Na początku ograniczono się jedynie do Minet el Beida, ale po kilku dniach
przeniesiono się także na wzniesienie Ras Szamra znajdujące się ok. 1 km od
miejsca odkrycia grobu. Słyszano bowiem od tubylców o licznych znaleziskach w
tym miejscu. Krążyła wśród nich też legenda „o starożytnym mieście tak dużych
rozmiarów, że obejście jego murów zabrałoby kilka dni” . Od tamtej chwili
prowadzi się w tym miejscu, z przerwą spowodowaną przez II Wojnę Światową,
systematyczne prace, kierowane najpierw przez C.F.A. Schaeffera, następnie
przez H. de Contensona. Sam Virolleaud miał niedługo po odkryciu znaleziska
powiedzieć: „Wszystko więc skłaniało nas w roku 1928 do podjęcia badań
grobowca w Minet el- Beida i akropolu w Ras Szamra. Do podjęcia ich przy tym
bezzwłocznie, gdyż uwaga handlarzy starożytności była już pobudzona. „Dzikie”
wykopaliska wyrządzają metodycznym badaniom tak wielkie szkody, że należy,
jeśli tylko można, interweniować jak najszybciej. Francuska Académie des
Inscriptions et de Belles Lettres wyznaczyła natychmiast dla kierowania
projektowanymi pracami młodego badacza prahistorii- znanego już ze swych badań
w Alzacji- Claude F. A. Schaeffera. Jest on konserwatorem Muzeum Narodowego
w Saint- Germain- en- Laye. Schaeffer dobrał sobie do pomocy Georges’a
Cheneta również prahistoryka (...). Już pierwszy okres prac w roku 1929
przyniósł Schaefferowi i Chenetowi wspaniałe żniwo. Grób w Minet el- Beida
został całkowicie opróżniony. Znaleziono inne groby w bezpośrednim
sąsiedztwie. Zaczęto również poszukiwania na wzgórzu Ras Szamra. Rozszerzone i
rozwinięte w latach następnych dały one nadspodziewane rezultaty” . Owo słynne
wzgórze o szerokości ok. 500 m i długości ok. 600, obejmujące 22 hektary
dotychczas ledwie zostało zbadane w 1/10. Mimo to rezultaty są zaskakujące;
doszukano się tu 5 poziomów archeologicznych, z których najstarszy pochodzi
z „przedceramicznego” VII tysiąclecia. Osiedle to, o stosunkowo dużych
rozmiarach, posiadało urządzenia obronne, co świadczy o dawności konfliktów z
sąsiadami. Zidentyfikowano je, jako ruiny starożytnego, niegdyś kwitnącego
miasta Ugarit. Już wtedy znajdował się tu ważny ośrodek, w którym krzyżowały
się sąsiednie kultury. Jednak prawdziwe osadnictwo miejskie zaczęło się tu od
połowy IV tysiąclecia. Największą uwagę zwraca na siebie warstwa pochodząca z
3600– ok. 1200 r. Był to okres wielkiego jego rozkwitu, którego szczyt
przypadł na XV- XIVw.
Po przekopaniu nieznacznego obszaru, archeologom ukazały się pozostałości
pałacu zbudowanego całkowicie z kamienia; w nim zaś pokoje, w których
znajdowały się m.in. liczne tabliczki gliniane. Część z nich zawierała
akadyjskie kliny; inne zaś były spisane w tajemniczym nieznanym dotąd piśmie.
Ów budynek, największa i najokazalsza budowla, został zidentyfikowany później
jako tzw. „Wielki Pałac” i zajmował powierzchnię ok. 1000 m². Jak na obszary
Syrii-Palestyny był on niemal „cudem”, gdyż dotąd uważano, że na terenach
wciąż niepokojonych walkami wewnętrznymi i przemarszami wojsk wojujących ze
sobą mocarstw, nie mają prawa powstać tak wielkie budowle (co zresztą
potwierdziły wykopaliska archeologiczne), a nawet jeśli wcześniej były, to na
skutek działań powyższych czynników przestały istnieć. W przeciwieństwie
pałaców babilońskich czy egipskich, te z ziem Lewantu były raczej skromnych
rozmiarów, zazwyczaj o niezbyt wyszukanej architekturze i wystroju. Natomiast
pałac z Ugarit przełamał wszelkie dotychczasowe wyobrażenia o państewkach
Bliskiego Wschodu; dostarczył naocznego dowodu, że i tu mogła powstać taka
budowla.
Krążyły również pogłoski, że pałac miał zawierać wielkie bogactwo. Tak
wyczytano min. z jednego z ok. 350 akadyjskich listów znalezionych w Tell el-
Amarna , gdzie niegdyś istniała stolica Amenhotepa IV. List ten został
napisany przez władcę Byblos do tegoż faraona. W późniejszych czasach odkryto
również dwa inne, mniejsze pałace; jeden z nich nazwano „Małym Pałacem”, drugi
zaś był najstarszy ze wszystkich 3; pochodził bowiem z początku II
tysiąclecia. Archeolodzy odkopali również 2 świątynie poświęcone lokalnym
bóstwom, wraz z kompleksem budynków dla kapłanów i służby świątynnej. Jedną z
największych rewolucji okazała się jednak biblioteka należąca do kompleksu
świątynnego i sąsiadująca z nią prawdziwa szkoła pisarska. Ta ostatnia była
dużą ciosaną budowlą z szerokim wejściem i dziedzińcem wewnętrznym. Wyposażono
ją w studnie i rynny deszczowe. Naokoło dziedzińca znajdowały się wybrukowane
pomieszczenia, z których schody poowadziły na wyższe piętro. W szkole tej
znaleziono wiele tabliczek z alfabetem, dwujęzykowymi słownikami i ćwiczeniami
z pisania. To tutaj młodzi kapłani opanowywali tę trudną sztukę i poznawali
różne używane w Ugarit języki. Korzystali oni przy tym z licznych „leksyków”
sporządzanych przez ich nauczycieli; na jednym z nich znalazło się nawet imię
autora: „Rabana, syn Sumejana, kapłan bogini Nisaba” . Poniżej akropolu
rozciągało się duże miasto podzielone na okręgi, wśród których ważną rolę
wydawała się mieć dzielnica rzemieślnicza. Na terenie Ras Szamra odnaleziono
wiele świadectw niegdysiejszej świetności Ugarit, wśród nich rzeźby z kości
słoniowej, świadczące o wysokim kunszcie artystycznym rzemieślników ugaryckich
oraz liczne ozdoby kobiece, narzędzia i broń. W rzemiośle artystycznym w
zasadzie przeważają małe formy, gdyż przeznaczone były głównie na handel,
bezpośrednią wymianę. Równocześnie większość z nich świadczyła o bogatej i
złożonej kulturze z licznymi wpływami obcymi.
Duże zainteresowanie wzbudziły również tabliczki gliniane z 6 odmiennymi
systemami pisma: akadyjskim klinowym, hieroglificznym egipskim, pismem cypro-
minojskim, hieroglifami hetyckimi, pismem huryckim i właśnie wspomnianym
wcześniej nieznanym dotąd pismem. Systemy te służyły do zapisywania takich
języków, jak sumeryjski (którym operowali jedynie kapłani), akadyjski ( który
był językiem dyplomatycznym owych czasów; w tym języku lokalni władcy
pisywali sprawozdania dla egipskich faraonów), egipski ( Egipt rozciągał tu
swoje wpływy przez wiele stuleci), hetycki (język kolonistów z Azji
Mniejszej), cypro-minojski ( z racji bliskości tych wysp i potrzeby handlu),
hurycki (który był wówczas nie mniejszą zagadką dla uczonych niż ugarycki)
oraz jakiś nowy język. Tak więc kapłani ugaryccy dla utrzymania kontaktów z
sąsiadami musieli opanować wszystkie te języki i systemy pisma. Dlatego
nigdzie w ówczesnym świecie nie było tak dużej potrzeby stworzenia
uproszczonego jednolitego i ogólnie zrozumiałego pisma jak tutaj. Te wymagania
miał spełnić ów ostatni zagadkowy język, jak i to nieznane pismo, w którym
został zapisany, a który archeolodzy nazwali ugaryckim, od miejsca
znalezienia. Większość z tekstów znaleziona została w archiwach pałacowych.
Te, które pochodziły z biblioteki posiadały tematykę mitologiczną, zaś inne
przechowywane w arch

[joanna_xx]

Te, które pochodziły z biblioteki posiadały tematykę mitologiczną, zaś inne
przechowywane w archiwum w „Wielkim Pałacu” (przy IV dziedzińcu) były
dokumentami prawnymi, kontraktami, tekstami gospodarczymi i administracyjno-
finansowymi . W archiwum południowym odnaleziono też wiele dokumentów
międzynarodowych, oraz tekstów ze spisami osób i inwentarza. Z pism tych
dowiedzieć się można nie tylko o historii, gospodarce czy mieszkańcach Ugarit,
ale również o dziejach innych państewek Syrii i Palestyny w XV, XIV i XIII w.
Większość tych tekstów spisana była w języku akadyjskim. Natomiast, co się
jeszcze później okaże, teksty mitologiczne (religijne) napisane były głównie w
języku ugaryckim.
Przed przystąpieniem do omówienia okoliczności odczytania pisma, należałoby
jednak przypomnieć pokrótce dzieje miasta, które wyłoniło się spod ziem
syryjskiego wzgórza. Obszary Syrii i Palestyny, jak wiadomo, w starożytności
rozciągały się od Mezopotamii do Egiptu, między pustynią Arabską a Morzem
Śródziemnym; były to głównie pasma górskie przecięte rzekami i dolinami. To
rozczłonkowanie spowodowało odrębny niż w Mezopotamii rozwój państw, o formach
zbliżonych do greckiej polis. Ponadto obszar, w przeciwieństwie do Egiptu i
Mezopotamii, charakteryzuje brak wielkich rzek; ponadto syryjskie rzeki nie
były ani spławne ani odpowiednie dla rolnictwa, a kraj był zdany na deszcz i
rosę. Rolnictwo zaś nie mogło tu być oparte o system sztucznego nawadniania.
Mimo wszystko, położenie na skraju tzw. „urodzajnego półksiężyca” i liczne
dobra naturalne wzbudzały zazdrość, a dostępność terenu nie utrudniała wrogom
manewrów. W ten sposób nigdy na dłużej nie osiągnięto tu pełnej autonomii. W
składających się na obraz Syrii- Palestyny małych państewkach, rządziły
lokalne dynastie, składające przysięgę wierności aktualnemu suwerenowi.
Kontrolę nad nimi sprawował specjalny urzędnik („komisarz” czy „gubernator”)
pilnujący porządku i regularnego płacenia daniny na rzecz aktualnego
zwierzchnika. Spełniał on też rolę mediatora w przypadku zatargu między
państewkami.
Przykładem takiego miasta-państwa był bogaty Ugarit, ze „stolicą” o tej samej
nazwie. Było to państewko oparte na niewolnictwie, o żywych kontaktach
ekonomiczno-kulturalnych nie tylko z sąsiednimi przyległymi miastami, ale też
z Anatolią, Mezopotamią, Egiptem a nawet z wyspami Morza Egejskiego (Kretą,
Cyprem, Rodos). Zasiedlone zostało już w VII tysiącleciu, najprawdopodobniej
przez ludność semicką. Za czasów Nowego Państwa, szczególnie w XVI-XIV w.
znalazł się, jak cały ten obszar, pod wpływem Egiptu ; jedynie skrajna północ
(min. Aleppo) należała wciąż do strefy wpływów Mezopotamii. Ten pierwszy,
potrzebując dużej ilości drewna, zakładał w pasie syryjsko-palestyńskim liczne
enklawy. Zawierał też liczne przymierza z miastami-państwami, które często
pieczętowane były małżeństwami. Mimo zależności od Egiptu, państewka
zachowywały dużą niezależność; ograniczenia dotyczyły jedynie politycznych
spraw międzynarodowych. Bowiem supremacja egipska na ogół polegała na
nakładaniu trybutu, tylko czasem na wysłaniu wojska. W podobnej sytuacji był
również Ugarit. W tym czasie mógł on jednak prowadzić ożywione życie
gospodarcze, co było mu „na rękę”, gdyż handel miał dla niego pierwszorzędne
znaczenie; po pierwsze dlatego, iż sam dysponował materiałem eksportowym, po
drugie dlatego, że znajdował się na skrzyżowaniu najważniejszych niemal
szlaków starożytnego Bliskiego Wschodu. Był ważnym ogniwem łączącym
Mezopotamię z Basenem Morza Śródziemnego i Anatolię z Egiptem. Spełniał on
więc rolę ważnej syryjskiej metropolii handlowej, w dodatku miał dostęp do
morza, przez które wiodły szlaki handlowe dalej na Zachód. W związku z tym
musiał posiadać dużą ilość statków, by „obsłużyć” niemal cały Wschód. Jak
znaczna była słynna ugarycka flota za czasów zwierzchności hetyckiej można
wywnioskować na podstawie jednego z listów skierowanego do władcy Ugarit w
sprawie uzbrojenia aż 150 jej statków. To bogate miasto, w którym kwitło
rzemiosło, utrzymywało się głównie z handlu i kupiectwa. Kupcy byli tu warstwą
wybraną, zaś największym przedsiębiorcą był sam król. Z inskrypcji dowiadujemy
się o towarach eksportowanych z Syrii, min. z Ugarit. Było to słynne syryjskie
drewno, z którego budowano w Egipcie statki i domy; produkowano też sarkofagi.
Drzewo jodłowe służyło do produkcji smoły potrzebnej przy mumifikacji; z
drzewa moringa tłoczono oliwę. Dobrami eksportowymi były też wyroby
włókiennicze, barwniki, wino i miód oraz kruszce z syryjskich gór ( bryły
rudy, sztaby lub jako gotowe wyroby, przetapiane później w miejscu
przeznaczenia na inne cele). W Ugarit wytwarzano też broń, ozdoby, przedmioty
codziennego użytku; miasto znane było też ze snycerstwa w kości słoniowej.
Były tu również liczne warsztaty tkackie; tu wytwarzano słynną fenicką
purpurę. Towary te w dużej mierze służyły miejscowym potrzebom; jednak znaczna
część z nich była przeznaczona na eksport. Ważną rolę odgrywał w Ugarit
również import. W związku z tym widać tu było liczne obce elementy, które
zostały scalone, dając jako wynik nową oryginalną sztukę na bardzo wysokim
poziomie, która nie mogłaby powstać w żadnym innym miejscu antycznego Wschodu.
Miasto to utrzymywało kontakty z Mezopotamią, Egiptem, Anatolią, a także
lokalnymi terenami Syrii i Palestyny. Dowiadujemy się o tym z dokumentów
gospodarczych spisanych w języku i piśmie ugaryckim. Co jest jednak
najbardziej interesujące, także z Cyprem, Kretą, wyspami Morza Egejskiego, a
nawet Grecją lądową, w szczególności z Mykenami. Jak pisze Moscati , „element
egejski wyraźny jak nigdzie indziej, nadaje odrębny ton tej tradycji
artystycznej. Element ten stanowi w sztuce ugaryckiej łącznik między Wschodem
i Zachodem”. Zresztą wpływy egejskie widać było nie tylko w samym Ugarit;
również w Fenicji, gdzie np. w późniejszym czasie zaczęto bić monetę, na
której odciskano obrazki naśladujące wzory greckie (np. symbole bóstw).
Kontakty Syrii ze światem egejskim widać głównie w ceramice; w Alalach
znaleziono wyroby wykonane w średnio- minojskim stylu Kamares, które
importowano z Krety, w Ugarit zaś napotkano na, obok ceramiki importowanej,
egzemplarze wykonane na miejscu według kreteńskich wzorów; tutaj
prawdopodobnie Minojczycy mieli swoją faktorię handlową. Ponadto znaleziska
archeologiczne w Ugarit i dokumenty z „Małego Pałacu” dotyczące stosunków
zagranicznych potwierdzają istnienie silnych wpływów mykeńskich na tym
obszarze. Obce ( min. właśnie greckie) wpływy widać też w budownictwie.
Do Ugarit importowano wiele towarów: ze świata egejskiego przywożono liczną
ceramikę znajdywaną w miejscowych grobowcach, które często wskazywały na typ
mykeński lub minojski. Z Cypru z kolei przywożono słynną miedź, co umożliwiało
rozwój przemysłu metalowego i wyrób przedmiotów z brązu. Często też
przerabiano ją tu, nim trafiła do portu docelowego. Syria więc nie tylko była
wielkim producentem dóbr eksportowanych w czterech kierunkach świata, ale
również pełniła rolę pośrednika handlowego między sąsiadami. Poza tym Cypr
współpracował z Ugarit w sprawie zwalczania piratów we wschodniej części Morza
Śródziemnego. Na morzu pomagali sobie też władcy lokalni o czym świadczy list
władcy Tyru do władcy Ugarit, który donosi o rozbiciu się statku należącego do
ugaryckiego armatora. Ten list zostanie później dokładniej przybliżony.
Poza handlem i przemysłem ważną rolę odgrywało też rolnictwo i hodowla, ku
rozwoju których istniały odpowiednie warunki: nadmorskie niziny i łagodny
klimat. Uprawiano pszenicę, jęczmień, proso i len a na terenach górzystych
zakładano winnice i sady. Dzięki rolnictwu wytwarzano liczne produkty
eksportowe: tkaniny, oliwę, kosmetyki

[joanna_xx]

Dzięki rolnictwu wytwarzano liczne produkty eksportowe: tkaniny, oliwę,
kosmetyki, wino (słynne w starożytności) a nawet lekarstwa. Osiągano też
wysoki kunszt rzemiosła, szczególnie rzeźby w kości słoniowej, którą mieli na
miejscu, bowiem źródła pisane pochodzące z połowy 2 tysiąclecia potwierdzają
istnienie tu dużych stad słoni.
Społeczeństwo Ugarit było podzielone. Obok pełnoprawnych obywateli byli też
imigranci z innych miast-państw, z terenów koczowniczych oraz niewolnicy. Żyło
ono dostatnie, korzystając przy tym z wszelkich przejawów kultury, która była
na wysokim poziomie. Ponadto bardzo rozwinięta gospodarka, a także liczne
bogactwa; wszystko to sprawiło, iż Ugarit był terenem zakusów różnych państw.
Do Ugarit ściągały więc liczne rzesze imigrantów, skuszonych jego zasobami.
Ugarit, podobnie zresztą jak cały ten obszar, wciąż najeżdżany był przez
koczownicze ludy z Pustyni Arabskiej. Poza tym od mniej więcej XVII w. na
tereny północnej Syrii zaczęli napływać Huryci (ich wpływ zaznacza się nawet
w języku ugaryckim). Te działania przyczyniły się do przemieszania
etnicznego . Na skutek powyższych czynników historia tego miejsca była
burzliwa i ożywiona, choć miasto nigdy nie było potęgą wojskową i nie
odgrywało większej roli politycznej. Jednak wielkość Ugarit wynikała z jego
szerokich stosunków z innymi krajami i z portowego położenia.
Historia Syrii i Palestyny charakteryzowała się ciągłymi zmianami; państewka
przechodziły z rąk do rąk coraz to nowych suwerenów. Jednak chyba najdłużej,
choć z przerwami, zarządzał nimi Egipt. Zaś władza nad tym obszarem musiała
być odnawiana za każdym razem, gdy na tronie pojawił się nowy władca, nawet
jeśli od lat była ona w rękach jednego państwa. Władza Egiptu była
wielokrotnie osłabiana; wtedy to przychodził inny „pan”, który często okazywał
się być jeszcze łagodniejszym niż Egipt. Wtedy państewka mogły odzyskać część
swobody. Od ok. 1500 r. zaczął się dla Ugarit „złoty wiek”, którego zapowiedź
widać już za panowania Hyksosów (ok. 1670- 1570). Swoje apogeum osiągnął
jednak od rządów egipskiego Amenhotepa IV (ok. 1380 r.), kiedy to wszystkie
państewka, mimo, iż pod zwierzchnictwem Egiptu, osłabionego jednak na skutek
reform tegoż faraona, osiągnęły dużą niezależność. Wtedy to Ugarit został
znacznie rozbudowany: bogato wyposażono „wielki pałac”, ozdobiono go złotem,
kością słoniową i kamieniami szlachetnymi. Z drugiej strony rządy tego władcy
otwierają okres silnych walk wewnętrznych o prymat w świecie syryjsko-
palestyńskim. Owa hegemonia jednak była zawsze chwilowa, gdyż napadane
mniejsze państewka często zwracały się o pomoc do silnych mocarstw (głównie
Egiptu). One z kolei często osłabione traciły swoje wpływy na rzecz nowych
silnych przeciwników.Gdy tylko któryś z nich urósł w potęgę, Syria i jej
zasoby łącznie z wyrobami rzemieślniczymi stawały się ich łupem. Gdy zaś kilku
jej wielkich sąsiadów starało się o rozciągnięcie swoich wpływów na te tereny
równocześnie, dochodziło do starć na jej ziemiach; rozczłonkowanie zaś kraju i
częste walki między zwalczającymi się państewkami wewnątrz samej Syrii były na
rękę łupieżców.
W IX w państewka te przeżywały po raz ostatni swój rozkwit, spowodowany
osłabieniem dawnych „panów” przez „ludy morskie”. Fenicjanie np. podjęli
ekspansję morską zakładając szereg kolonii wzdłuż wybrzeży Morza Egejskiego i
Morza Śródziemnego. Większość z nich była dziełem Tyru. Jednak w VIII w.
zwiększył się nacisk asyryjski, którego wpływ widać już było od IX w. Tym
sposobem w 576 r. został zburzony Tyr (zdobyty potem jeszcze raz przez
Aleksandra Wielkiego po bitwie pod Issos w 333r.). Odtąd Lewant przechodził z
rąk do rąk ( aż do XX w. n. e.), stając się posiadłością najpierw Persów,
potem Grecji hellenistycznej, w końcu Rzymu. Nim jednak do tego doszło, od
około 1350 r., miasto Ugarit oddało się dobrowolnie pod panowanie Hetytów,
których państwo było wówczas militarną potęgą, a pod ich kontrolą znajdował
się wtedy cały obszar północny aż po Byblos; ono zaś i pas południowy
pozostały w rękach Egiptu. Mimo płacenia im kontrybutu, było to korzystne
rozwiązanie. Jak wcześniej miasto zachowało swoją wewnętrzną autonomię, a
zwierzchnictwo hetyckie okazało się w praktyce dużo bardziej łagodne niż
egipskie. Mimo, iż utracił on polityczną samodzielność, nie została naruszona
samodzielność handlowa tego miasta. Sytuacja gospodarcza była więc w bardzo
dobrym stanie, mimo odprowadzanego „haraczu” do kraju Hetytów. W tym czasie
Ugarit przeżywał okres swojej świetności: wtedy tam właśnie zaczęto spisywać
literaturę kananejską .
W piśmiennictwie z Ugarit poczesne miejsce zajmuje poemat epicko-
mitologiczny. Przed odkryciem tekstów mitilogicznych w Ugarit, niewiele
wiedzieliśmy o syryjskiej religii okresu brązu. Z racji położenia
geograficznego i uzależnienia rolnictwa a tym samym samego życia od deszczu
(zniknięcie boga Baala w literaturze równało się zniknięciu deszczu), w
mitologii najważniejsze były bóstwa związane ze światem przyrody. Ów stan
rzeczy odbija się w poezji; dominuje tu cykl mitów o Baalu ( bogu urodzaju,
burzy i pogody); między innymi jego walkach z Totem (bogiem podziemi i
śmierci); o jego siostrze i zarazem małżonce, bogini Anat („dziewicy”,
uosobieniu piękna i wierności) oraz Elu (ojcu bogów i ludzi, „twórcy
twórczości”). Należy przy tym zwrócić uwagę, że podobnie jak w mitologii
greckiej, bogowie wykazują zwykłe cechy ludzkie, często wręcz negatywne.
Za pomocą owych eposów proszono najwyższych o deszcz, urodzaj czy wodę. Drugim
rodzajem takich próźb były błagania o dzieci. Motyw cierpienia związanego ze
stratą potomstwa występuje w słynnym poemacie o Kerecie. Niegdyś miał on
szczęśliwą rodzinę, którą jednak tragicznie stracił. We śnie bóg El dał mu
wskazówki jak odzyskać szczęście. Powinien był mianowicie udać się do pewnego
kraju, zwyciężyć go i pojąć za żonę córkę pokonanego króla, która miała dać mu
upragnione dzieci. Z jednej strony cierpienia Kereta porównywane są przez
biblistów do życia Hioba, z drugiej zaś widać tu wiele motywów, spotykanych
później w literaturze greckiej. I tak np. „czyny wojenne bohatera, których
celem jest zdobycie lub odzyskanie pięknej kobiety, przypominają temat
Iliady” . Inną znaną opowieścią jest opowiadanie o Achikarze, który był
człowiekiem mądrym, podobnie jak grecki Ezop i żył na dworze asyryjskim
sprawując funkcję kanclerza. Opowieściom o jego życiu, także podobnym do
żywota słynnego Ezopa (również Achikar został niesłusznie oskarżony i skazany
na śmierć; jednak szczęśliwie ocalony wyjawił na światło dzienne ów spisek),
towarzyszą liczne sentencje przypisane Achikarowi. Tym samym wydaje się, że
biografia Ezopa została oparta na kanwie życia Achikara. Podobnie wiele innych
postaci czy wydarzeń spotykanych w literaturze greckiej miało swój pierwowzór
w literaturze ugaryckiej. Świadczy to o kontaktach obu światów, o ich
wzajemnej „wymianie” kulturalnej. Miejscem ich spotkań musiała być
najprawdopodobniej Kreta; być może również z nią było związane imię Kereta,
gdyż pewne fragmenty można odnieść do „ponurych, krwawych dni, gdy na Krecie
pojawili się Achajowie…” . Natomiast w literaturze greckiej widać wiele innych
wpływów wschodnich, np. temat bohatera- wędrowca, znanego z Odysei ma swój
pierwowzór w literaturze egipskiej, zaś Teogonia Hezjoda i opowieść o Atlasie
miały korzenie hetyckie. Kosmopolityczne Ugarit było więc miejscem spotkań i
wymiany kultur.
W ciągu długich dziejów zwierzchnictwa nad tym obszarem ani Hetyci ani
Egipcjanie nie narzucali Ugarytyjczykom swojej kultury czy religii. To
pozwoliło na istnienie tradycyjnej rodzimej sztuki, która dobrowolnie
przyswajała i przerabiała

[joanna_xx]

W ciągu długich dziejów zwierzchnictwa nad tym obszarem ani Hetyci ani
Egipcjanie nie narzucali Ugarytyjczykom swojej kultury czy religii. To
pozwoliło na istnienie tradycyjnej rodzimej sztuki, która dobrowolnie
przyswajała i przerabiała wpływy obce. Przez wiele stuleci Ugarit, tak samo
jak cały przyległy obszar, był terenem przemarszu wojsk wojujących ze sobą
mocarstw. To na tych ziemiach dochodziło często do bitew o wpływy na obszarze
Syrii-Palestyny. Jednak mimo licznych walk owych mocarstw (min. bitwy pod
Kadesz między Egiptem a Hetytami) i zatargów między sąsiadami, umiał dzięki
swej dyplomacji zachować pokój wewnętrzny i przyjazne stosunki z wojującymi ze
sobą antagonistami.
Kres temu państwu, podobnie jak wielkiego imperium Hetytów, położył pod koniec
XIII w. najazd „ludów morza” chcących podbić Bliski Wschód. Była to
mieszanina indoeuropejska, która w swoich wędrówkach dotarła nawet do Egiptu,
pustosząc niejedno miasto wybrzeża Kanaanu. Często jednak zakładali oni swoje
własne miasta na gruzach zburzonych przez siebie państewek. Ramzes III (około
1198- 1166) w inskrypcji umieszczonej w świątyni w Medinet Habu wtedy to o
nich napisał: „Obce ludy uczyniły na swych wyspach spisek. Nagle zniknęły
kraje i zostały w walce rozbite. Żaden kraj nie oparł się ich broni, (...).
Szli na Egipt i fala ognia szła przed nimi. Ich związek składał się z
Filistynów, Zekrów, Szekeleszy, Denenów i Weszeszów- zjednoczonych krajów.
Położyli ręce na krajach całego globu (...)”. Ludy te nadciągały lądem i
morzem. Część ich osiedliła się w Syrii- Palestynie. O tej fali dowiadujemy
się głównie z kronik egipskich, gdyż w samych tekstach syryjsko-
palestyńskich brak jest wzmianek o tym wydarzeniu, choć w jednym z pism
ugaryckich znaleziono fragment o zagrażającym niebezpieczeństwie. Nie ma
jednak w nim mowy o tym, że wróg znajduje się już u bram miasta. Wtedy właśnie
zostało zburzone, splądrowane i złupione „najwybitniejsze miasto handlowe w
hetyckiej Syrii” i nigdy już nie odbudowane. Zniszczenia były tak znaczne,
iż w następnym wieku nikt już o jego istnieniu nie słyszał. Pamięć o nim, jego
budowlach, bogactwie i statkach umarła, by „zmartwychwstać” dopiero w 1929 r.
n.e., co zabrzmi nieco ironicznie, za sprawą niepiśmiennego chłopa
CDN

Pol. archeolodzy-Palmira-odkrycie unikal. mozaiki

[beduinka]

Polacy odkopali w starożytnym mieście Palmyra unikalną mozaikę z III stulecia

Kompletnie zachowaną, unikalną mozaikę z III wieku odkopali polscy naukowcy w
Syrii, w starożytnym mieście Palmyra. Ma ona wymiary 11 na 6 metrów. Pracami
kierował prof. Michał Gawlikowski. Dotychczas tylko jeden raz, 60 lat temu,
odkopano w tym kraju mozaikę.

Jedną mozaikę odnaleziono już w tym starożytnym mieście, w 1942 roku, ale
odkrycie przeszło bez echa. A teraz Polacy odsłonili mozaikę najwyższej
jakości. Rozmiarami oraz rysunkiem przypomina kobierzec. Sądząc po precyzji, z
jaką jest zrobiona, jej autorami byli rzemieślnicy sprowadzeni z Antiochii,
ówczesnej stolicy, która dorównywała Aleksandrii i niewiele ustępowała Rzymowi.

W centrum mozaiki znajdują się dwa główne obrazy (nazywane przez archeologów
emblematami), otaczają je elementy dekoracyjne, między innymi zwierzęta - kozy,
ryby, pantery oraz kratery na wino; elementy te świadczą o "biesiadnym"
charakterze mozaiki, sugerują ucztowanie, jedzenie i picie. Kierujący
wykopaliskami prof. Michał Gawlikowski uważa, że zdobiła ona podłogę sali
bankietowej.

Jeden z głównych obrazów przedstawia herosa znanego z greckiej mitologii -
Bellerofonta - na skrzydlatym koniu Pegazie (zesłanym przez Atenę),
zabijającego zwierza o głowie kozła, tułowiu lwa i ogonie węża - słynną
Chimerę. Dziwne jest to, że heros nie jest przedstawiony nago, tak jak w
tradycji greckiej, lecz odziany w spodnie, tunikę, kaftan - czyli "po
miejscowemu", w strój wywodzący się z tradycji perskiej (co nie oznacza -
sprowadzony z Persji). Nad bohaterem orły unoszą wieniec zwycięstwa.

Podobnie ubrana jest postać na drugim z głównych obrazów - ten mężczyzna
strzela z łuku do atakującego go tygrysa. Zwierzę przedstawione jest na tyle
dokładnie, że możliwe jest rozpoznanie gatunku, do jakiego należy - jest to
odmiana tygrysów hyrkańskich, groźnych, krwiożerczych (od starożytnego władztwa
Hyrkanii, dziś Masanderan na południe od Morza Kaspijskiego). Odmiana wymarła w
połowie XX wieku, na wolności widziano jej przedstawiciela ostatni raz w 1950
roku w Iranie nad Morzem Kaspijskim; ostatni osobnik żył jeszcze kilka lat
później w zoo w Hamburgu.

Żeby zrozumieć sens tych obrazów, konieczny jest szkic starożytnego
politycznego kontekstu znaleziska. Kompozycje te przypominają srebrne talerze z
reliefami przedstawiającymi tego rodzaju sceny. W dynastii Sasanidów służyły
one jako prezenty, jakie otrzymywali wodzowie scytyjscy i sarmaccy. Największa
kolekcja takich talerzy znajduje się w petersburskim Ermitażu, ponieważ
najwięcej takich okazów odnaleziono na terytoriach dawnego ZSRR. Jak zauważa
prof. Michał Gawlikowski, obrazy na mozaice zostały wręcz skopiowane z owych
srebrnych "dyplomatycznych" talerzy. Przedstawiają Odajnata, króla Palmyry,
oraz jego syna Hajrana - ten ostatni miał nawet tytuł króla królów, jakiego
używali władcy perscy.

Około roku 260 miał miejsce kryzys, wojna rzymsko-perska; cesarz Walerian
dostał się do perskiej niewoli, co wywołało szok w antycznym świecie. Rzym
znalazł się w niebezpiecznej sytuacji. Tak się złożyło, że Odajnat pokonał
wojska perskie w Syrii, zdobył nawet harem władców perskich i obdarował nim
syna (postępek jak najbardziej mieszczący się w kanonach ówczesnego
starożytnego Wschodu). Jednak sytuacja ta tylko pozornie odpowiadała Rzymowi, z
politycznego punktu widzenia zbyt silni władcy Syrii mogli być niebezpieczni.
Toteż nic dziwnego, że obaj - Odajnat i Hajran - zginęli skrytobójczą śmiercią
w niewyjaśnionych okolicznościach.

Mając powyższe na uwadze, widać, czym były dwa główne obrazy mozaiki odkopanej
przez Polaków: poza starożytnymi tekstami, jest to pierwsza odkryta ilustracja
tego epizodu w dziejach Syrii. Dzieci uczą się o nim w szkołach na lekcjach
historii, jest on przedstawiany jako przykład walki o niezależność państwową
Syrii, sięgającej III stulecia po Chrystusie. Z tego właśnie powodu nie powinno
być trudności z zapewnieniem temu zabytkowi właściwych warunków
przechowywania. -



--------------------------------------------------------------------------------
Palmyra - obecnie Tadmor w oazie na Pustyni Syryjskiej, została założona przez
Salomona na szlaku handlowym do Mezopotamii. Była miejscem wyjątkowym w
starożytnej Syrii, w III wieku pełniła rolę stolicy. Jest ona także miejscem
wyjątkowym dla polskiej archeologii, badania rozpoczął tam w 1955 roku prof.
Kazimierz Michałowski. Badawczą schedę przejął po nim 30 lat temu Michał
Gawlikowski. Pod koniec lat 80. znane już były starożytne obiekty, takie jak
agora, budynki publiczne, świątynie - między innymi trzy kościoły, w tym
katedra - ale nie miasto. Polacy zaczęli prowadzić badania dzielnicy
mieszkalnej. Okazało się wtedy, że Palmyra funkcjonowała aż po wiek IX, kiedy
to miasto opustoszało - chrześcijanie wycofali się, ustępując przed islamem.

---

Prof. Michał Gawlikowski, Uniwersytet Warszawski, Polish Centre of Archaeology
in Cairo: Zaproponowałem umieszczenie doskonale zachowanej i już zabezpieczonej
konserwatorsko mozaiki w specjalnym pawilonie, wzniesionym z miejscowego
kamienia; władze wyrażają na to zgodę i najprawdopodobniej sfinansują
przedsięwzięcie. Tego rodzaju i tej rangi zabytek powinien być pokazywany, a
nie spoczywać w muzealnym magazynie. Na razie, nim dojdzie do ekspozycji,
zabezpieczyliśmy go matami i przysypaliśmy ziemią, a następnie sprowadziliśmy
dźwig, który ułożył nad mozaiką wielotonowe betonowe i kamienne płyty; w ten
sposób mamy pewność, że - przynajmniej bez dźwigu - nikt nie dobierze się do
mozaiki, nikt nie zdoła wyciąć z niej fragmentów i sprzedać ich na czarnym
rynku antykwarycznym.


źródło: Rzeczpospolita 30.12.03 Nr 302, KRZYSZTOF KOWALSKI

link do ilustracji prezentujących ww. mozaikę:
www.rzeczpospolita.pl/teksty/wydanie_031230/nauka_a_1-1.F.jpg

O SYRII na stronach GAZETY

[beduinka]

www2.gazeta.pl/turystyka/810636,30717,3529892,P_KRAJ.html

Nikt poważnie nie myśli o oddaniu wzgórz Golan

[beduinka]

Nikt poważnie nie myśli o oddaniu wzgórz Golan - mówi izraelski politolog

prof. Efraim Inbar,

szef Centrum Studiów Strategicznych Begin - Sadat w Tel Awiwie

Sprawa nowych miast na wzgórzach Golan została rozdmuchana. Propozycja
ministrów mówi o dotowaniu budowy domów przede wszystkim dla ludzi już tam
żyjących, a nie o sprowadzaniu nowych mieszkańców. Czy cała sprawa jest
sygnałem wobec Syrii, aby nie spodziewała się zwrotu Wzgórz? Chyba nie - nie
trzeba przecież sygnalizować rzeczy oczywistych. W Izraelu nikt teraz poważnie
nie planuje żadnych ustępstw terytorialnych i myślę, że zwolennicy takiego
rozwiązania na pewno nie dojdą do władzy w ciągu następnych pięciu, sześciu
lat. Syryjczycy muszą zrozumieć, że warunkiem jakiegokolwiek postępu w
rozmowach pokojowych z Izraelem jest odłożenie sprawy Wzgórz na bok. Jeśli
dojdzie między nami do nawiązania stosunków dyplomatycznych, to tylko
w "wariancie tureckim". Ankara i Damaszek też mają spory terytorialne, ale nie
przeszkadza im to we wspólnym handlu, a nawet współpracy wojskowej.

źródło: gazeta.pl; not. tobi 01-01-2004

Spory wokół osadnictwa na Wzgórzach Golan

[beduinka]

Spory wokół osadnictwa na Wzgórzach Golan

Izraelski projekt wspierania osadnictwa na wzgórzach Golan wywołał burzę, a
francuski MSZ oświadczył nawet, że plan jest zagrożeniem dla pokoju. - Wzgórza
są naszym terytorium i możemy tam robić, co chcemy - odpowiada Israel Katz,
izraelski minister rolnictwa

Kontrowersyjny plan został zgłoszony we wtorek wieczorem przez rządowy komitet
ds. rozwoju regionów wiejskich. Zakłada on budowę 900 nowych domów na wzgórzach
Golan, który jest spornym obszarem zdobytym na Syrii w wojnie sześciodniowej z
1967 r. Teraz w 31 osadach mieszka tam 10,5 tys. Żydów. Krytycy Izraela
przesadnie szacują, że plan doprowadzi do powstania tam siedmiu nowych miast i
nawet podwojenia liczby osadników. Europejscy i amerykańscy dyplomaci
ostrzegają, że osadnictwo na płaskowyżu udaremni próby wznowienia rozmów
pokojowych z Damaszkiem. Choć rząd Izraela pod wpływem ich protestów tłumaczył
wczoraj, że nie podjął jeszcze ostatecznej decyzji, to jednak raczej pewne
jest, że projekt ma poparcie premiera Ariela Szarona.

Rząd Izraela nie godzi się na nazywanie mieszkańców wzgórz Golan "osadnikami".
W przeciwieństwie do Zachodniego Brzegu i Strefy Gazy obszar ten został przez
nich anektowany i w świetle izraelskiego prawa nie różni się niczym od Galilei
czy pustyni Negew. Przed trzema laty ówczesny premier Ehud Barak prowadził
potajemne negocjacje z rządem Syrii, które - zdaniem obserwatorów - zakładały
oddanie części wzgórz w zamian za podpisanie pokoju. Nic z tego jednak nie
wyszło, a Ariel Szaron wygrał wybory w 2001 r. m.in. pod hasłem
obrony "izraelskości wzgórz Golan".

W połowie grudnia prezydent Syrii Baszar Asad w wywiadzie dla "New York Times"
zadeklarował, że jest gotów na nowe rokowania z Izraelem. Szaron odpowiedział
mu za pośrednictwem dziennikarzy: - Rozważymy tę propozycję, ale negocjacje
muszą się rozpocząć od zera. Nie ma mowy o powrocie do rozmów prowadzonych
przez moich poprzedników. A najpierw chcemy rozmawiać o terroryzmie. - W Syrii
bez przeszkód działają przywódcy zbrojnych przybudówek Hamasu, Islamskiego
Dżihadu i Narodowego Frontu Wyzwolenia Palestyny.

źródło: gazeta.pl; tobi 01-01-2004

[alex.4]

wzgorza Golan to bardzo drazliwy temat. Zrodla Jordanu, zaopatrzenie wody dla
Izraela, wzgorza z ktorych swobodnie mozna by ostrzeliwac Izrael...
Istnieje w izraelu olbrzymi strach przed oddaniem tych terenow, zdecydowanie
wiekszy niz w przypadku cisjordani.
pozdr

Syria - niebo dla ludzi Saddama

[beduinka]

Syria - niebo dla ludzi Saddama

Amerykańskie, europejskie i arabskie media wielokrotnie pisały o ścisłych
powiązaniach reżimu Saddama Husajna z syryjskimi władzami.

W czerwcu agencje informowały np. o pościgu Amerykanów za konwojem aut, które
pędziły nocą w stronę syryjskiej granicy. Chociaż Amerykanom udało się
zatrzymać część samochodów (nazwisk ich pasażerów nigdy nie ujawniono), kilka
aut przedostało się na drugą stronę. Amerykanie w pościgu zapędzili się do
Syrii, doszło do starcia z syryjską służbą graniczną.

Już wiosną ub.r. telewizja CNN podała, że w Syrii przebywa żona Saddama. Media
także szeroko pisały o zeznaniach Saddama, który miał powiedzieć Amerykanom o
swych licznych kontach w Syrii. W dokumentach odnalezionych w irackich
centralach handlu zagranicznego są ślady wielu nielegalnych transakcji z
krewnymi najwyższych dostojników państwowych w Syrii.

Brytyjska gazeta "Sunday Telegraph" - znana ze swych dobrych źródeł w wywiadzie
MI6 - otrzymała fotografię szefa saddamowskiej ochrony na osiedlu w Damaszku
należącym do syryjskiej bezpieki. Ta sama gazeta informowała o pobycie w Syrii
byłego wiceprezydenta Iraku, który później w niewyjaśnionych okolicznościach
znalazł się w Iraku i został tam pojmany. Także Rihab Taha, słynna szefowa
irackiego programu budowy broni biologicznej, powiedziała Amerykanom po oddaniu
się w ich ręce, że spędziła wiosnę ub.r. w Syrii.

Organizacje kurdyjskie w północnym Iraku twierdzą, że w ciągu 2003 roku w ich
ręce oddało się co najmniej kilkunastu wysokich rangą urzędników reżimu
Saddama, którzy zostali wyrzuceni z Syrii. Byli wśród nich m.in. zięć Saddama
Dżamal al-Tikriti oraz Kamal al-Tikriti, kolejny krewny Saddama i szef sztabu
Specjalnej Gwardii Republikańskiej. Wszyscy trafili później w ręce Amerykanów.


źródło: gazeta.pl, bw 12-02-2004

Saddam ukrywał się w Syrii

[beduinka]

Saddam ukrywał się w Syrii

Saddam Husajn i jego dwaj synowie wiosną ub. r. po upadku Bagdadu uciekli do
Syrii, skąd jednak zostali wyrzuceni z powrotem do Iraku - dowiedziała
się "Gazeta" w Waszyngtonie

Twierdzenia naszych informatorów, którzy mają dostęp do raportów CIA na ten
temat, potwierdzają doniesienia mediów w USA, Europie i na Bliskim Wschodzie o
bliskich związkach reżimu Saddama z ludźmi prezydenta Syrii Baszara Assada.

Według naszych wiadomości kilku współpracowników Saddama potwierdziło
Amerykanom, że dyktator jeszcze przed wybuchem wojny z USA zaplanował trasę
ucieczki do Syrii. Jego syn Kusaj dobił interesu na początku 2003 r. z dwoma
wpływowymi politykami w Damaszku - bratem prezydenta i szefem syryjskiej
Gwardii Narodowej Maherem Assadem oraz jednym z najważniejszym generałów w
syryjskiej armii - i szwagrem prezydenta - Assefem Szawkatem.

Kusaj przekazał Syryjczykom listę 600 urzędników reżimu, którzy mieli dostać
azyl w Syrii. Sam Saddam wraz z synami znaleźli się - według naszych
informacji - w bazie wojskowej w syryjskiej Lakatii tuż po upadku Bagdadu.

Biały Dom natychmiast zaczął naciskać na Syrię, by ta wydała im wszystkich
uciekinierów. Amerykanie prawdopodobnie nie wiedzieli, że wśród azylantów jest
sam Saddam, spodziewali się jednak, do Syrii trafiło wielu najwyższych oficjeli
irackich.

Przez kwiecień i maj Amerykanie i Syryjczycy prowadzili tajne negocjacje.
Pentagon trzymał Syryjczyków w ciągłym napięciu rozmieszczając swe wojsko
wzdłuż granicy - amerykańscy komandosi kilkakrotnie przekroczyli granicę i
pokazywali się Syryjczykom, którzy byli przekonani, że to początek
amerykańskiej inwazji.

Prezydent Asad chciał oddać azylantów Amerykanom, obawiał się bowiem podzielić
los Saddama. Gorąco sprzeciwiał się jednak temu generał Szawkat i syryjskie
służby specjalnie, które chciały użyć byłych urzędników Saddama do budowania
ruchu oporu w Iraku przeciw Amerykanom. Syryjczycy mają w tym olbrzymie
doświadczenie - przez wiele lat po cichu kierowali działaniami organizacji
terrorystycznych w Libanie prowadząc z USA "wojnę przez pośredników".

Assad zgodził się wreszcie na kompromis - wszyscy azylanci zostali kolejno
odstawieni na granicę i po cichu przerzuceni na iracką stronę. Saddam i jego
dwaj synowie rozstali się - Kusaj i Udaj zostali wkrótce potem zabici w starciu
z Amerykanami, sam Saddam wpadł dopiero pięć miesięcy później.

Większość wyrzuconych z Syrii nie widząc szans na ucieczkę oddało się w ręce
Amerykanów. Teraz w zamian za obietnicę uniknięcia sądu sypią Syryjczyków. CIA
powiedziała politykom, że dzięki zeznaniom tych ludzi ma teraz dowody na
organizowanie przez syryjski wywiad oddziałów arabskich ochotników do walki w
Iraku z "niewiernymi". Tuż przed amerykańską inwazją Kusaj, któremu podlegała
iracka bezpieka, otworzył obóz dla przybyszy z Syrii w miasteczku al Chalis,
100 km na północ od Bagdadu. Uczniowie przybywali tam z Syrii, Libanu i
Autonomii Palestyńskiej. Już podczas wojny palestyński tygodnik "Assennara"
cytował pułkownika z arafatowskiego ruchu Fatah, według którego "setki
Palestyńczyków pojechało do Iraku walczyć z najeźdźcami".

Telewizja CNN powołując się na źródła w Kongresie USA poinformowała kilka dni
temu, że "ślady palców syryjskich służb specjalnych można znaleźć niemal na
każdym fragmencie irackiego ruchu oporu".

W oczach wielu urzędników w Waszyngtonie to Syryjczycy powinni stać się teraz
kolejnym celem w wojnie z terroryzmem.

Teraz Saddam Husajn oraz kilku najważniejszych więźniów jest przetrzymywanych -
twierdzą nasi informatorzy - w podziemiach lotniska międzynarodowego w
Bagdadzie. Amerykańska armia zbudowała tam kilkanaście pojedynczych cel.
Pentagon wybrał to miejsce na więzienie dla najcenniejszych więźniów, bo
znajduje się tam baza CIA oraz wywiadu wojskowego z setkami analityków i
systemem komputerowym - to zaś pozwala na błyskawiczną analizę danych z
przesłuchań.

Pod bagdadzkim lotniskiem przesłuchiwanych było niedawno co najmniej dwóch
znanych palestyńskich terrorystów, których Amerykanie pojmali w Iraku. Jeden z
nich przyjechał z Włoch, gdzie syryjski wywiad utrzymuje kryjówki dla
zaprzyjaźnionych grup palestyńskich. Drugi miał przy sobie syryjski paszport.

Według naszych rozmówców w Damaszku trwa zażarty spór pomiędzy zwolennikami
zbliżenia z USA oraz tymi, którzy chcą zamienić Irak w nowy Liban. Zapewne
właśnie z powodu tych wewnętrznych tarć syryjski plan budowy irackiego ruchu
oporu wypalił tylko częściowo - wiele jego komórek zostało bowiem po prostu
przez Syryjczyków pozostawionych własnemu losowi, bez planów, materiałów i
wsparcia.

Kilka takich grup na własną rękę próbowało wyjechać z Iraku - tuż po
zakończeniu wojny Amerykanie zatrzymali jadący do Syrii autobus z 59
mężczyznami, przy których znaleziono 630 tys. dolarów oraz bron i instrukcje
wojskowe.

źródło: gazeta.pl, Bartosz Węglarczyk, Waszyngton 12-02-2004

[joanna_xx]

Informacje zawarte w powyzszych dwoch postach wydaja mi sie dosc dziwne,
zwlaszcza, ze miedzy Syria i Irakiem trwal niegdys stan "zimnej wojny" (jakies
25 lat). Saddam i jego rezim byl odpowiedzialny za likwidacje wielu politykow
syryjskich. w starym paszporcie mojego meza (jakies 10 lat temu) byla nawet
pieczatka z zakazem wjazdu do Iraku. Taka pieczatke wbijano w paszporty
wszystkich Syryjczykow. Dziwie sie zatem skad nagle taki gest przyjazni do tego
dyktatora . Owszem, rodzina jego miala znalezc sie w Syrii i miala do tego
prawo, ale poszukiwani przez USA politycy iraccy i sam Saddam, ktory byl w
Syrii wanted person chyba nie. Przyjaciel meza, Irakijczyk mieszkajacy od wielu
lat w Szwecji (byl niegdys politykiem w Iraku; niestety byl w opozycji do
Saddama i musial uciekac) jest w tej chwili wlasnie w Iraku i liczy na jakas
posade w rzadzie. Wg jego informacji Saddam nigdy (tzn od wybuchu wojny) nie
opuscil Iraku.
Bardzo dziwne sa te amerykanskie informacje. Czyzby szukali pretekstu do
ewentualnej inwazji na Syrie, czy to znowu zamydlanie oczu i odciaganie opinii
publicznej od faktu, ze w Iraku nie znaleziono bronii atomowej- glownego powodu
wybuchu wojny?

[alex.4]

to proste wrog naszego wroga jest naszym przyjacielem...
pozdr

Antyrządowa demonstracja w Syrii

[beduinka]

Antyrządowa demonstracja w Syrii

Syryjska policja rozbiła w poniedziałek niewielką demonstrację obrońców praw
człowieka, którzy przed gmachem parlamentu domagali się reform politycznych i
obywatelskich, w tym prawa do zgromadzeń i wolności słowa. Aresztowano co
najmniej 30 osób. Protest odbył się w 41. rocznicę przejęcia władzy przez
partię Baas. W rządzonej żelazną ręką przez prezydenta Baszara Asada Syrii
bardzo rzadko dochodzi do protestów ulicznych.


źródło: gazeta.pl, rps 08-03-2004

Policja rozbiła demonstrację obrońców praw człowie

[beduinka]

Policja rozbiła demonstrację obrońców praw człowieka

Syryjska policja zlikwidowała w poniedziałek niewielką demonstrację obrońców
praw człowieka, którzy przed gmachem parlamentu w Damaszku domagali się reform
politycznych i obywatelskich.

W rządzonej żelazną ręką przez prezydenta Baszara Asada Syrii bardzo rzadko
dochodzi do protestów ulicznych.

Nie jest jasne ile osób spośród około 20 uczestników demonstracji aresztowano.
Świadkowie twierdzą, że kilku z nich zostało zabranych z miejsca protestu
policyjnymi pojazdami. Według niepotwierdzonych informacji zatrzymano też kilku
fotoreporterów i dziennikarzy.

Poniedziałkowy protest, który odbywał się w 41. rocznicę przejęcia władzy przez
rządzącą partię Baas, został zorganizowany przez Komitety Obrony Wolności
Demokratycznych i Praw Człowieka w Syrii.

źródło: onet.pl, PAP, MFi /2004-03-08

Ofiary śmiertelne i ranni podczas paniki na stadio

[beduinka]

Ofiary śmiertelne i ranni podczas paniki na stadionie w Syrii

Troje dzieci straciło życie (zdaniem świadków), a ponad 100 osób zostało
rannych podczas piątkowej paniki, jaka wybuchła po walkach kibiców na meczu
pierwszoligowym w syryjskim mieście Kameshli (północno-wschodnia Syria).

Jak mówią świadkowie wydarzeń, policja otoczyła stadion i strzelała w
powietrze, usiłując w ten sposób powstrzymać bójki. Na stadionie w Kameshli
znajdowało się wówczas od 5 000 do 7 000 ludzi, przybyłych na mecz drużyn z
Kameshli i pobliskiego Deir al- Zour.

Fani drużyny gości rzucali kijami i kamieniami w stronę miejscowych
kibiców. "Nie mieliśmy szansy obrony, bo byliśmy zaatakowani znienacka.
Pozostawała nam tylko paniczna ucieczka" - powiedział jeden ze świadków zajść.
Inny powiedział, że "obcy" kibice wykrzykiwali obraźliwe slogany wobec
kurdyjskich kibiców Kameshli, miasta położonego niedaleko granicy z Irakiem.

Według informacji ze szpitali, nie było ofiar śmiertelnych, ale ponad 100 osób
przywieziono do szpitali z urazami i ranami. Wśród rannych był też 11-letni
chłopiec, raniony kulą w brzuch.

Kurdowie stanowią niemal dwumilionową społeczność w 15-milionowej Syrii. Władze
syryjskie nie traktują jednak Kurdów jako mniejszości narodową, podkreślając
jednorodność etniczną swego kraju.

źródło: onet.pl, PAP /2004-03-12 20:02:00

Zamieszki arabsko-kurdyjskie

[beduinka]

Zamieszki arabsko-kurdyjskie

Podczas starć Arabów z Kurdami, trwających od piątku w mieście Kamiszli na
północy Syrii, zginęło co najmniej 14 osób, a ok. 100 zostało rannych. W
niedzielę w mieście panował względny spokój, ale sytuacja pozostawała napięta.

Zamieszki, do których doszło podczas piątkowego meczu piłkarskiego, pochłonęły
dziewięć ofiar śmiertelnych. Władze zareagowały przerzuceniem do zamieszkanego
w większości przez Kurdów Kamiszli wojska - informują media syryjskie i
organizacje kurdyjskie. W sobotę siły bezpieczeństwa interweniowały, usiłując
położyć kres kolejnym zamieszkom. Świadkowie twierdzą, że zastrzelono pięciu
ludzi.

W proteście przeciwko zajściom w Kamiszli ok. 20 Kurdów zajęło w sobotę
ambasadę Syrii w Brukseli. Doszło do dewastacji pomieszczeń. Policja belgijska
zatrzymała 55 Kurdów, ale w niedzielę większość zatrzymanych zwolniono.

Jedenaście syryjskich ugrupowań opozycyjnych i obrońców praw człowieka wydało
oświadczenie, w którym mówi się o "dziesiątkach zabitych i rannych" w Kamiszli
i obciążające siły bezpieczeństwa oraz "tych, którzy wydali rozkaz strzelania"
odpowiedzialnością za ofiary w ludziach.

W 18,5-milionowej Syrii mieszka około 1,5 miliona Kurdów.

źródło: onet.pl, PAP, MFi /2004-03-14

19 ofiar wśród kurdyjskich demonstrantów w Syrii

[beduinka]

19 ofiar wśród kurdyjskich demonstrantów w Syrii

Co najmniej 19 Kurdów zginęło i 150 zostało rannych podczas trwających od
piątku protestów w mieście Kamiszli na północy Syrii. Arabsko-kurdyjskie
zamieszki wybuchły podczas meczu piłkarskiego i szybko przerodziły się w
demonstracje na rzecz demokratyzacji i poszanowania kurdyjskich praw w Syrii. W
proteście przeciwko brutalnemu tłumieniu zamieszek ok. 20 Kurdów zajęło w
sobotę na kilka godzin ambasadę Syrii w Brukseli. W 18,5-milionowej Syrii
mieszka ok. 1,5 miliona Kurdów.

źródło: gazeta.pl, tobi 16-03-2004

Nowe starcia arabsko-kurdyjskie

[beduinka]

Nowe starcia arabsko-kurdyjskie

W środę, szósty dzień z kolei, utrzymywało się napięcie w zamieszkanej głównie
prez Kurdów północno-wschodniej części Syrii.

Starcia między mniejszością kurdyjską i siłami bezpieczeństwa rozszerzyły się
na drugie co do wielkości miasto kraju, Aleppo. W środę źródła kurdyjskie
poinformowały, że dzień wcześniej policja otworzyła tam ogień do demonstracji
Kurdów, zorganizowanej w rocznicę masakry tysięcy ich rodaków, zagazowanych w
1988 roku w mieście Halabdża, w północnym Iraku, przez wojska Saddama Husajna.

Demonstranci obrzucili policję kamieniami, do walki użyto też noży i kijów.
Pięciu Kurdów zginęło. W środę w Aleppo odbył się ich pogrzeb. Syryjskie siły
bezpieczeństwa, gęsto patrolujące ulice miasta, zapobiegły nowym zamieszkom.
Kurdowie zapowiadają jednak dalsze demonstracje. "Żądamy praw dla siebie.
Chcemy ojczyzny" - wołali we wtorek demonstranci w Aleppo.

Obecne niepokoje w północno-wschodniej Syrii zaczęły się od zamieszek w ubiegły
piątek w mieście Kamiszli, gdzie podczas meczu piłkarskiego doszło do starć
między Kurdami i Arabami. W zamieszkach zginęło wówczas co najmniej 14 osób, a
około 100 zostało rannych.

Kolejne niepokoje wybuchły podczas weekendu w mieście Hasakah, a we wtorek
przeniosły się do Aleppo. W sumie od ubiegłego piątku w zamieszkach na
północnym wschodzie Syrii zginęło 30 Kurdów i pięciu Arabów, w tym policjant.

Reuter przypomina, że w 17-milionowej Syrii mieszka około 2 mln Kurdów. Choć
żadna z 12 kurdyjskich partii i ugrupowań w tym kraju nie domaga się utworzenia
własnego państwa, okrzyki tej treści wznosiło wielu uczestników demonstracji w
ostatnich dniach. Zdaniem analityków w Damaszku, syryjscy Kurdowie mogli poczuć
się zainspirowani rosnącym statusem politycznym ich rodaków w Iraku.

źródło: onet.pl, PAP, MD /2004-03-17

Syria przystąpiła do dyslokacji swych wojsk

[beduinka]

Syria przystąpiła do dyslokacji swych wojsk w Libanie

Syria przystąpiła do dyslokacji swych wojsk, stacjonujących w Libanie - podał w
Bejrucie libański minister obrony Mahmud Hammud.

Szczegóły dyslokacji syryjskich oddziałów - obecnych w Libanie od 1976 roku -
były we wtorek rano w Bejrucie przedmiotem dyskusji przedstawicieli resortów
obrony obu państw.

Hammud wyjaśnił, że decyzje, podjęte w związku ze "stabilizacją sytuacji w
Libanie w zakresie bezpieczeństwa", dotyczą "planowanego wycofania oddziałów
syryjskich z głównych miast na wschodzie i północy kraju".

Według różnych źródeł Syria utrzymuje obecnie w Libanie 15-20 tysięcy
żołnierzy. AFP podała - powołując się na anonimowe wojskowe źródło libańskie -
że dyslokacja ma dotyczyć trzech tysięcy żołnierzy i że większość z nich wróci
do Syrii.

Zdaniem obserwatorów, powołujących się na libańskie źródła, operacja obejmie
przede wszystkim oddziały syryjskie stacjonujące na obrzeżach Bejrutu. Wg AFP
dyslokacja dotyczyć ma czterech miejsc zgrupowania wojsk syryjskich w rejonach
Damur i Aramun, 15 kilometrów na południowy wschód od Bejrutu.

Decyzja w sprawie dyslokacji wojsk syryjskich w Libanie stanowi odpowiedź na
przyjętą na początku września rezolucję Rady Bezpieczeństwa ONZ w sprawie
Libanu, w której zażądano natychmiastowego wycofania "obcych sił" z tego kraju.

Liban niemal natychmiast odrzucił dokument Rady. Jeszcze przed głosowaniem
domagał się zdjęcia z porządku obrad projektu wskazując, że Rada Bezpieczeństwa
nigdy jeszcze w ten sposób nie ingerowała w wewnętrzne sprawy państwa
członkowskiego. W dokumencie ONZ - argumentował Liban - "zignorowano podstawowy
czynnik w regionie: kwestię izraelskiej okupacji". Syria - nie wymieniona z
nazwy w rezolucji - zachowała w tej sprawie milczenie.

Rozpoczęta we wtorek dyslokacja sił z pewnością nie zadowoli inicjatorów
rezolucji Rady. Nie mówi się o całkowitym wycofaniu Syryjczyków z Libanu, czego
domagała się Rada Bezpieczeństwa. Częściowe wycofanie wojsk z kolei nie
zadowoli Waszyngtonu, inicjatora rezolucji. Natomiast całkowite wycofanie
syryjskich wojsk z sąsiedniego kraju mogłoby - jak twierdzi brytyjska sieć BBC -
podważyć autorytet prezydenta Syrii Baszara Asada w samym kraju, a także
osłabić go w oczach świata arabskiego.

W stolicy Syrii Bejrucie argumentowano zresztą we wtorek, iż powodem dyslokacji
nie są żądania RB ONZ, lecz ustalenia libańsko- syryjskie, zawarte w jeszcze w
układach z Taif z 1989 r.

W układach tych uznano, iż stacjonujące w Libanie od czasu wojny domowej w tym
kraju (1975-1990) wojska syryjskie, mające pełnić rolę "sił pokojowych",
pozostaną tam do czasu "pełnej normalizacji sytuacji i wyeliminowania groźby
ponownego wybuchu bratobójczej wojny".

źródło: PAP, jkl /2004-09-21

[joanna_xx]

Wczoraj w Syrian TV mozna bylo uslyszec o tym, iz niebawem zostanie zbudowana
(ponoc 50% prac juz za nimi) fabryka samochodow Samand (we wspolpracy z
Iranem). Z tasmy bedzie schodzilo 10- 15 tys samochodow rocznie.
W zeszlym tygodniu bylo natomiast spotkanie miedzy przedstawicielami Unii
Europejskiej a Syrii i wszystko wskazuje na to, ze wspolpraca miedzy tymi
regionami bedzie sie teraz bardzo szybko rozwijac, zwazywszy na to, iz zostanie
zniesione miedzy nimi clo.
Pozdrowienia
Joanna ( دمشق)
forum.gazeta.pl/forum/72,2.html?f=621&w=9855231

SYRYJSKI SZLAK

[beduinka]

Przeciętny Syryjczyk jest o wiele bardziej tolerancyjny niż Polak, a żaden Arab
w naszym kraju nie spotka się z namiastką tej gościnności, którą obdarzają nas
jego rodacy...


Wchodzę do kawiarenki internetowej w centrum Damaszku. Przy komputerach siedzą
młodzi ludzie z Europy, ale nie patrzą w ekrany monitorów, tylko rozmawiają.
Wymieniają doświadczenia z pobytu w krajach zachodniej Azji: Turcji, Jordanii,
Libanu. Ktoś tłumaczy, którędy najtaniej dostać się do Egiptu. Inny opowiada,
jak uniknąć kłopotów na granicy syryjskiej po wizycie w Jerozolimie. I nie
byłoby w tym nic niezwykłego, gdyby wszyscy oni nie mówili po polsku. Nie budzi
to bynajmniej mego zdziwienia. Podczas regularnych podróży po Syrii obserwuję,
jak z roku na rok odwiedza ją coraz więcej Polaków.


Jeszcze dziesięć lat temu spotkanie rodaka było na Bliskim Wschodzie wielkim
wydarzeniem. Obecnie wielu młodych globtroterów jako miejsce swojej pierwszej
egzotycznej wyprawy wybiera terytorium Syryjskiej Republiki Arabskiej.


DLACZEGO JEŹDZIMY DO SYRII?


Jest kilka powodów, dla których turystyka alternatywna do Syrii z roku na rok
jest coraz popularniejsza. Otrzymanie wizy do Syrii jest formalnością, bo
jedyną przyczyną odmowy jej wydania jest wcześniejsza wizyta petenta w Izraelu.
Do Damaszku można dojechać szybko i tanio - przejazd tam i z powrotem zajmuje 3
dni (w każdą stronę) i wynosi ok. 200 USD. Syria jest krajem wymarzonym do
podróżowania dla ludzi o skromnym budżecie - całodzienne wyżywienie w stolicy
kraju wraz z noclegiem w hotelu można zamknąć w kwocie 6,5 USD (25 zł).


To kraj bardzo bezpieczny - kradzieże się nie zdarzają, mieszkańcy są niezwykle
gościnni, a nasze bezpieczeństwo osobiste jest wielokrotnie większe niż w
większości państw Europy. Największa przykrość, która może nas spotkać, to
zawyżanie cen przez sprzedawców.


W niewielu krajach ujrzymy tyle fascynujących miejsc i zabytków: starożytne
miasta (Palmyra, Mari, Sergiopolis), zamki rycerzy krzyżowych (Cracdes
Chevaliers, Margat, Safita), najstarsze kościoły w świecie (Dura Europos, Kirk
Bize) i liczne pomniki wielkiej cywilizacji islamu (pałace, meczety, madrasy w
Damaszku, Aleppo, Hamie i in.). Paradoksem jest fakt, że chcąc zobaczyć
wspaniale zachowane ruiny z okresu rzymskiego, trzeba pojechać aż do północnej
Afryki lub właśnie do Syrii.


Studenci otrzymują 90% zniżki przy zakupie biletów wstępu do prawie wszystkich
obiektów turystycznych. Dokumentem uprawniającym do ulgi jest międzynarodowa
legitymacja studencka ISIC (koniecznie wydrukowana komputerowo). Wszystko to
sprawia, że Syria jest bardzo przyjaznym krajem dla studentów.


KOMU SYRIA SIĘ PODOBA?


Pobyt na terenie Syryjskiej Republiki Arabskiej przestawia ludziom w głowach.
Szybko zdajemy sobie sprawę, jak mylne i krzywdzące opinie o ludności arabskiej
krążą w naszym kraju. Arabowie syryjscy to najczęściej ludzie ubodzy, lecz
bardzo radośni i otwarci. Pomimo że poziom ich życia jest wielokrotnie niższy
niż w Polsce, potrafią częściej się uśmiechać, są rozmowni i życzliwi w
stosunku do obcych. Uświadamiamy sobie, że przeciętny Syryjczyk jest o wiele
bardziej tolerancyjny niż Polak, a żaden Arab w naszym kraju nie spotka się z
namiastką tej gościnności, którą obdarzają nas jego rodacy. Dlatego polecam
wyjazdy na Bliski Wschód wszystkim, którzy chcą poznawać świat naprawdę, a nie
przez hermetyczną szybę klimatyzowanego autokaru. Tym, którzy chcą doświadczyć
kontaktu z ludźmi o odmiennej kulturze i spojrzeniu na rzeczywistość. Wreszcie
tym, którzy nie boją się zrewidowania swoich uprzedzeń i stereotypów wobec
kultury arabskiej.


Poza tym wyprawa do Syrii to znakomity pomysł dla wszystkich osób stroniących
od skomercjalizowanej turystyki, a w szczególności dla pasjonatów geografii,
historii, historii sztuki i archeologii. Zainteresowanych proszę o kontakt: lub
na stronie www.Torre.pl


Jarosław Poniewiera


Autor jest geografem i podróżnikiem, od kilku lat prowadzącym wyprawy po
zachodniej Azji.
źródło: www.semestr.pl

PODRÓŻE DO KOLEBKI CHRZEŚCIJAŃSTWA

[beduinka]

PODRÓŻE DO KOLEBKI CHRZEŚCIJAŃSTWA
tekst ukazał się w tygodniku "Gość Niedzielny" 1 lipca 2001
© Jarosław Poniewiera

Syria
Niedawna pielgrzymka Jana Pawła II do Syrii spowodowała, że nasza uwaga
zwrócona była w kierunku tego mało znanego kraju. Większość z nas przywykła,
że pod pojęciem Ziemi Świętej rozumiemy tylko Izrael. A przecież dzieje Starego
i Nowego Testamentu rozgrywały się także na terenach sąsiednich państw - Syrii,
Jordanii i Egiptu. W dzisiejszym numerze spróbujemy przybliżyć właśnie Syrię.
Dla chrześcijan szczególnie ważnym miejscem jest jej stolica Damaszek - miasto
grobu św. Jana Chrzciciela oraz nawrócenia św. Pawła. I choć znajduje się tam
wiele innych, ciekawych miejsc związanych z początkami chrześcijaństwa, to
niedostatek informacji powoduje, że osoby podróżujące po Bliskim Wschodzie
najczęściej o tym nie wiedzą. Proponujemy zatem przegląd świętych miejsc w
Syrii, wszak w pierwszych wiekach po narodzeniu Chrystusa działy się w niej
wielkie wydarzenia.

Damaszek
Stolica Syrii pretenduje do miana najstarszego miasta świata. Położona jest u
stóp góry Kasjun, leżącej w paśmie Antylibanu. Tradycja mówi, że w Antylibanie
Kain zabił Abla. Niektórzy uważają, że wydarzenie to miało miejsce właśnie na
Kasjun. Będąc w Damaszku warto wybrać się na to wzgórze. Rozpościera się z
niego wspaniała panorama na okolicę.
Jednak dla nas najbardziej interesujące jest Stare Miasto. Jego najsłynniejszy
zabytek to Wielki Meczet, zwany także Meczetem Omajjadów. Znajduje się on w
miejscu uświęconym różnymi kultami od bardzo dawna. Już około 1000 roku p.n.e.
czczono w nim pogańskiego boga Hadada. Kilkaset lat później Rzymianie wznieśli
tu świątynię Jowisza, którą cesarz Teodozjusz w IV wieku zmienił w Bazylikę św.
Jana Chrzciciela. Po podboju arabskim muzułmanie zaadaptowali kościół na
meczet. Przebudowany w VIII wieku przez rządzących Omajjadów, uznawany jest za
najwybitniejsze dzieło architektury wczesnego islamu. Dzisiaj pielgrzymów z
całego świata muzułmańsko-chrześcijańskiego przyciąga do niego wspólny cel.
Jest nim modlitwa przy grobie św. Jana Chrzciciela, choć podobno złożono tutaj
tylko głowę proroka. Jedna jego ręka jest w pałacu Topkapi w Stambule, a w
Meczecie Omajjadów w Aleppo znajduje się głowa jego ojca Zachariasza.
Niedaleko od Wielkiego Meczetu leży główna arteria Starego Miasta - ulica
Prosta. To właśnie przy tej ulicy, w domu niejakiego Judy, zamieszkał św.
Paweł, kiedy przyprowadzono go oślepionego do Damaszku. Niestety, nie wiemy
gdzie znajdował się ów dom. Obecnie ulicą Prostą możemy dojść do dzielnicy
chrześcijańskiej, w której są dwa inne miejsca związane z apostołem narodów.
Pierwszym z nich jest Dom Ananiasza. Ananiasz był prawdopodobnie przełożonym
gminy damasceńskich chrześcijan. Jezus objawił mu się w tym samym czasie, gdy
św. Paweł przebywał w domu Judy. Polecił mu, aby odszukał on Pawła i nałożył na
niego ręce. Kiedy Ananiasz wypełnił polecenie, św. Paweł odzyskał wzrok, po
czym został ochrzczony. Chyba możemy być pewni, że później św. Paweł nie raz
odwiedził dom Ananiasza, choć Dzieje Apostolskie nic o tym nie mówią. Kiedy
władze miasta wydały na Pawła nakaz aresztowania, musiał on ukrywać się gdzieś
w tym rejonie. Miejsce jego nocnej ucieczki, podczas której został spuszczony w
koszu za mury miejskie, znajduje się niedaleko stąd. Obecnie znajduje się w nim
mały kościółek zwany Oknem św. Pawła. To właśnie drugi punkt, którego w
zwiedzaniu Damaszku nie należy pomijać.

Maalula
To jedna z najpiękniejszych miejscowości w Syrii oraz jedno z najbardziej
osobliwych miejsc na Bliskim Wschodzie. Położona w wysokich partiach
Antylibanu, jest w większości zamieszkana przez ludność chrześcijańską.
Miasteczko związane jest z postacią św. Tekli, która schroniła się w nim przed
prześladowaniami za wiarę. Kiedy ścigana przez Rzymian św. Tekla dobiegła do
Maaluli, pionowa ściana skalna zagrodziła jej drogę. Wtedy jej żarliwe modlitwy
spowodowały, iż strome skały rozstąpiły się, umożliwiając dalszą ucieczkę. Tak
według legendy powstał wąwóz św. Tekli, po którym dziś spacerują turyści i
pielgrzymi. U jego wylotu wybudowano klasztor św. Tekli, a w położonej nieco
wyżej skalnej grocie, jest cudowne źródełko i kapliczka z relikwiami świętej.
Drugim niezwykle ciekawym miejscem w Maaluli jest kościół św. Sergiusza. Leży
on powyżej miasteczka i uważany jest za jeden z najstarszych kościołów w Syrii.
Nieoczekiwanie natrafiamy w nim na polski ślad: znajdują się tam dwie ikony
podarowane przez generała Andersa. Nie jest to jedyna niespodzianka. Wśród
kaset z historią Maaluli, nagranych w różnych językach świata, możemy nabyć
kasety także po polsku.
Oprócz zabytków uwagę przyjezdnych zwraca rzadko spotykana zabudowa miasteczka,
przypominająca nieco indiańskie pueblo: domy budowane są na stromych zboczach
górskich, a ich dachy są jednocześnie podwórkami domów położonych powyżej.
Ale Maalula swoją sławę zawdzięcza czemuś zupełnie innemu niż zabytki i piękne
położenie. Jest to jedno z kilku miejsc w świecie, gdzie mieszkańcy do dziś
władają językiem aramejskim. Język ten był bardzo rozpowszechniony w Palestynie
w starożytności. Nauczał w nim Chrystus i posługiwali się nim apostołowie.
Brzmienie języka aramejskiego możemy usłyszeć w kościele św. Sergiusza, w
którym można również nabyć kasety z mszą świętą w tym języku.
Wizyta w Maaluli to doskonały pomysł na całodzienną wycieczkę z Damaszku. Bilet
autobusowy ze stolicy kosztuje równowartość złotówki.

Saidnaya
Spośród innych chrześcijańskich miejscowości położonych w górach Antylibanu na
szczególną uwagę zasługuje Saidnaya. W VI wieku miało w niej miejsce objawienie
Matki Boskiej, która ukazała się samemu cesarzowi Justynianowi. Zdarzyło się to
podczas wojny pomiędzy Bizancjum i Persją. Żołnierze rzymscy byli zmęczeni
walkami w trudnym, górskim terenie. Brakowało im wody. Pewnego dnia podczas
biwaku Justynian spostrzegł gazelę, którą postanowił upolować. Pogoń za zwinnym
zwierzęciem trwała długo. W pewnej chwili gazela wbiegła na szczyt wzgórza, z
którego tryskało źródło krystalicznie czystej wody. Wtedy wreszcie cesarzowi
udało się zbliżyć do niej na odległość strzału. Jednak zanim zdołał wypuścić
śmiercionośną strzałę, nagle ujrzał, w miejscu gdzie przed chwilą była gazela,
stojącą na wysokiej skale postać Maryi. Promieniała Ona wielkim blaskiem.
Maryja oznajmiła Justynianowi, że znajdują się w szczególnym miejscu, w którym
cesarz ma wznieść świątynię. Niedługo po tym wydarzeniu rozpoczęto budowę
kościoła. Legenda mówi, że Matka Boska jeszcze kilkakrotnie odwiedzała
Justyniana w snach, aby przekazywać mu instrukcje dotyczące wyglądu świątyni.
Tak powstało, słynące z łask sanktuarium, wokół którego z czasem założono
miasteczko o nazwie Siadnaya. Dzisiaj jest to ważne miejsce pielgrzymkowe. Na
niedostępnym wzgórzu, w miejscu ukazania się Maryi, stoi kościół i klasztor. W
klasztorze przechowywana jest kopia ikony, której autorstwo przypisywane jest
św. Łukaszowi. Miejsce to posiada niezwykłą atmosferę, która uzmysławia, jak
żywą religią w Syrii jest chrześcijaństwo. Droga na wzgórze wiedzie długimi i
stromymi schodami. Z tarasu znajdującego się powyżej kościoła roztacza się
wspaniały widok na żółte stoki Antylibanu.

Rusafa
Pomiędzy Aleppem a doliną Eufratu, około 30 km od jeziora Assada, znajdują się
zagubione wśród skał Pustyni Syryjskiej ruiny miasta. W czasach Bizancjum był
tu wielki ośrodek pielgrzymkowy - słynne Sergiopolis. Miasto powstało w
miejscu, gdzie w czasach prześladowań chrześcijan przez Dioklecjana, zginął za
wiarę śmiercią męczeńską rzymski żołnierz - św. Sergiusz. Pamięć o tym
wydarzeniu była tak silna, że wkrótce zaczęto masowo pielgrzymować do tego
miejsca. W VI wieku wybudowano tu sporej wielkości miasto. Posiadało ono trzy
wielkie bazyliki i kilka kościołów, wśród któryc

[beduinka]

Rusafa
Pomiędzy Aleppem a doliną Eufratu, około 30 km od jeziora Assada, znajdują się
zagubione wśród skał Pustyni Syryjskiej ruiny miasta. W czasach Bizancjum był
tu wielki ośrodek pielgrzymkowy - słynne Sergiopolis. Miasto powstało w
miejscu, gdzie w czasach prześladowań chrześcijan przez Dioklecjana, zginął za
wiarę śmiercią męczeńską rzymski żołnierz - św. Sergiusz. Pamięć o tym
wydarzeniu była tak silna, że wkrótce zaczęto masowo pielgrzymować do tego
miejsca. W VI wieku wybudowano tu sporej wielkości miasto. Posiadało ono trzy
wielkie bazyliki i kilka kościołów, wśród których najważniejszym było martyrium
św. Sergiusza. Do dziś nie wiadomo, czy zawierało ono prawdziwy, czy tylko
symboliczny grób męczennika. Całość otaczały znakomicie do dziś zachowane mury
obronne.
Sergiopolis było miastem-fenomenem, ponieważ założono je w miejscu całkowicie
pozbawionym wody. Życie w mieście umożliwiały olbrzymie cysterny. Były one cały
czas uzupełniane świeżą wodą, dowożoną przez karawany z Eufratu. Kilkaset lat
później Sergiopolis zostało zburzone przez kalifów abbasydzkich i popadło w
ruinę. Dziś mało kto pamięta o jego istnieniu.

Klasztor Św. Szymona Słupnika
Okolice Aleppo słyną z ogromnej ilości ruin pochodzących z okresu rzymskiego.
Znajdują się tam dziesiątki opustoszałych osiedli. Arabowie nazywają
je "miastami umarłych". W późnej starożytności tereny te były gęsto zaludnione
i bardzo dobrze rozwinięte pod względem gospodarczym. Zamożni Syryjczycy
budowali wtedy nie tylko piękne domy, drogi i mosty, ale także wspaniałe
kościoły.
Spośród wielu zabytków tego obszaru, jednym z najciekawszych jest bazylika w
miejscowości Kala'at Sem'an. Została ona wybudowana na wzgórzu, w miejscu,
gdzie słynny asceta chrześcijański Szymon Słupnik, przesiedział na kolumnie
ostatnie 44 lata swojego życia. Już wtedy pielgrzymowały do niego tłumy, gdyż
święty słynął z wielkiej mądrości. Jego sława sięgała do najdalszych zakątków
Cesarstwa. Podobno przybywali do niego nawet pątnicy z Wysp Brytyjskich. Liczba
odwiedzających wzgórze stale rosła. Z czasem było ich tak wielu, że u jego stóp
wyrosło sporej wielkości miasteczko. Nazywało się Telanissos, a jego ludność
zajmowała się głównie obsługą pielgrzymów. Kiedy św. Szymon zmarł, w 459 roku,
władze pobliskiej Antiochii siłą zabrały jego ciało. Wierzono, że obecność
relikwii ochroni to miasto przed skutkami częstych w tym rejonie trzęsień
ziemi. Tymczasem w samym Telanissos, po śmierci św. Szymona, ruch pątniczy nie
ustał. Miejscowa ludność szczególną czcią otoczyła miejsce jego ascezy -
wzgórze z kolumną. Stało się ono celem wizyt nadal licznie przybywających tu
chrześcijan. I choć z samej kolumny wkrótce nic nie zostało - rozebrano ją i
pocięto na plasterki, gdyż każdy przybysz pragnął zabrać kawałek na pamiątkę -
to miasteczko stało się ważnym centrum pielgrzymkowym. Kilkanaście lat później
cesarz Zenon kazał wybudować tu kościół. W 490 roku ukończono budowę
trójnawowej bazyliki, wokół której równolegle powstał zespół różnych budowli
sakralnych. Obecnie należy on do najlepiej zachowanych kompleksów architektury
wczesnochrześcijańskiej. W miejscu gdzie stała słynna kolumna, dziś położony
jest wielki wapienny głaz.
Po podboju arabskim kraj podupadł. Wielu chrześcijan przeniosło się na obszar
Bizancjum. Pozostała ludność stopniowo uległa arabizacji, przyjmując nową
religię, język i kulturę. Wielkie ośrodki pielgrzymkowe w północnej Syrii
popadły w ruinę.

Dura Europos
W latach 30-tych amerykańscy archeolodzy dokonali sensacyjnego odkrycia.
Podczas prowadzonych przez nich prac, na terenie dawnego miasta-twierdzy Dura
Europos, odkopano bardzo dobrze zachowaną synagogę oraz budynek uważany za
najstarszy w świecie kościół. Wewnętrzne ściany w obydwu budowlach były pokryte
znakomicie zachowanymi freskami, których odsłonięcie przyniosło wykopaliskom
ogromną sławę. Freski przedstawiały wiele scen biblijnych. Sensację w świecie
nauki wywołały szczególnie malowidła z synagogi, gdyż wyobrażały one postacie
ludzkie (Mojżesza, Dawida, Ezechiela i wiele innych osób). Był to pierwszy
przypadek znalezienia form sztuki figuratywnej w świątyni żydowskiej. Judaizm
zabrania przedstawiania ludzi i zwierząt w miejscach kultu. Dlatego freski z
Dura Europos uznano za ważny dowód na to, iż zakazy wynikające z tradycji nie
były wśród Żydów tak surowo przestrzegane, jak niegdyś sądzono. Niedaleko
synagogi znajduje się kościół. Pod względem architektonicznym nie był on
budowlą sakralną, lecz zwykłym domem, w którym chrześcijanie gromadzili się na
eucharystii. Modliono się w nim w tajemnicy, gdyż były to czasy, w których za
wiarę chrześcijańską groziły prześladowania. Obydwie budowle pochodzą z
pierwszej połowy III wieku. O tym, że przetrwały do XX wieku zadecydował
przypadek.
W roku 256 Dura Europos zostało całkowicie zniszczone przez Persów i nigdy już
nie zostało odbudowane. Jego ruiny znajdują się tuż przy granicy irackiej,
niedaleko miasta Abu Kamal nad Eufratem. Tylko nieliczni turyści docierają do
tego miejsca. I choć nie zobaczymy tam najciekawszych znalezisk wykopanych
przez Amerykanów - freski z synagogi zabrano do Muzeum Narodowego w Damaszku, a
malowidła z kościoła do Yale w USA - to wizyta w Dura Europos może być jednym z
najciekawszych przeżyć w Syrii. Aby tak się stało trzeba spełnić jeden warunek -
uruchomić wyobraźnię.
Na terenie Syrii jest jeszcze wiele innych miejsc związanych z
chrześcijaństwem. Przedstawienie ich wszystkich to zadanie dla historyków, a
być może również dla autorów przewodników. Spróbowałem przybliżyć tylko
najważniejsze z nich. Czy na pewno żadnego nie pominąłem? Osoby interesujące
się historią chrześcijaństwa zapewne spostrzegły brak historycznej stolicy
Syrii - Antiochii. W czasach Cesarstwa Rzymskiego była ona, obok Rzymu i
Aleksandrii, jedną z trzech wielkich metropolii świata. W Antiochii św. Piotr
założył pierwsze biskupstwo, a uczniów Chrystusa po raz pierwszy nazwano
chrześcijanami. Jeszcze w średniowieczu chrześcijanie odczuwali ogromny
sentyment do tego miasta. Leżące na obszarze mocno aktywnym sejsmicznie, było
ono wielokrotnie niszczone przez trzęsienia ziemi. Dlatego niewiele ocalało z
jego dawnej świetności. Jednak pominąłem je przede wszystkim z przyczyn
politycznych - obecnie znajduje się ono w granicach Turcji. Podróżując na
Bliski Wschód drogą lądową zazwyczaj przejeżdżamy przez Antiochię. Pomimo, że
niewielu turystów zatrzymuje się w tym mieście dłużej niż przez parę godzin, to
warto zadumać się przez chwilę nad jego historią. Miejsca biblijne na terenie
Turcji to jednak już inny temat.

Nie zapomniałem języka

[beduinka]

Nie zapomniałem języka


Rozmowa z doktorem Gabro Lahdo, chrześcijaninem syryjskim, tłumaczem
literatury polskiej na język arabski



— Jest Pan jednym z nielicznych tłumaczy literatury polskiej na język arabski.
Czy czytelnicy w krajach arabskich w ogóle znają polską twórczość pisarską?
— Raczej nie. Tłumaczy się niewiele. Tylko raz widziałem książkę przełożoną
przez kogoś innego. W gruncie rzeczy pozostaję osamotniony w mojej dziedzinie.
— Jest Pan z wykształcenia inżynierem naftowym, taki też wykonuje Pan zawód.
Czy to nie dziwne zestawienie— literatura i pola naftowe?
— Rzeczywiście dziwne. Jestem filologiem samoukiem. Tłumaczenia to moja pasja,
a nie zawód, nie zarabiam na nich. Praca nad tekstem sprawia mi przyjemność.
Odpoczywam przy tym. Nafta to jedna część mojego życia,
literatura — druga.
— Nie odwiedzał Pan Polski od 20 lat, a włada Pan polskim jakby był Pana
językiem ojczystym.
— W Polsce spędziłem dziewięć lat, w tym czasie wiele czytałem, to zmusiło mnie
do doskonalenia polskiego. Po powrocie do Syrii nie rozstałem się z waszą
literaturą, wręcz przeciwnie, w każdej wolnej chwili staram się czytać. Dzięki
temu nie zapomniałem języka, choć trzeba przyznać, że nie mam tu wielu okazji
do rozmawiania po polsku.
— Wybiera Pan do tłumaczenia pozycje poświęcone chrześcijaństwu. Czy to
dlatego, że sam Pan jest chrześcijaninem, czy jest jakiś inny powód?
— W Syrii nie było takich opracowań, trzeba więc było się tym zająć. Szukałem
przede wszystkim czegoś o historii chrześcijaństwa na Bliskim Wschodzie.
Interesowały mnie moje własne korzenie i chciałem podzielić się tymi
poszukiwaniami z innymi.
— Z jakim efektem?
— Różnym. Część rzeczy udało się wydać, część — nie. Generalnie jednak w Syrii
można dość swobodnie publikować prace o chrześcijaństwie.
— Gdzie są rozprowadzane tłumaczone przez pana książki, tylko w Syrii?
— W całym świecie arabskim. Wiem, że sprzedawały się w Egipcie, Libanie,
krajach Zatoki Arabskiej [w Europie jest ona znana pod nazwą Zatoka Perska — A.
T.]. Nie interesuję się zresztą sprzedażą, ja chcę tylko tłumaczyć. Jako
ciekawostkę mogę jednak powiedzieć, że przełożona przeze mnie Ostatnia
olimpiada Aleksandra Krawczuka została zakazana w Katarze i Zjednoczonych
Emiratach Arabskich. Dlaczego? Nie wiem.
— Jaka była pierwsza przetłumaczona przez Pana książka?
— To była praca jakiegoś niemieckiego księdza — nazwiska nie pamiętam —
zatytułowana Poszukiwanie Boga. Przetłumaczyłem jej przekład na polski, kiedy
byłem w wojsku. Maszynopis dałem potem księdzu z Damaszku. Jednak gdzieś
zaginął i praca nigdy nie została opublikowana. Podobne były losy Zarysu
dziejów religii. O szczęściu Tatarkiewicza od lat czeka u wydawcy, a Wybraniec
gwiazd został wstrzymany przez cenzurę. Na szczęście reszta trafiła do
czytelników.
— Ma Pan też na swoim koncie Reymonta, ale szczególnie ciągnie Pana do
Dobraczyńskiego. Dlaczego akurat ten pisarz?
— Na Dobraczyńskiego trafiłem właściwie przypadkiem. Pisał o starożytnym
Kościele, zainteresowało mnie to; przetłumaczyłem jedną książkę i potem
zabrałem się do następnych. Z kolei Reymont po prostu bardzo mi się
spodobał, szczególnie Chłopi. Przetłumaczyłem powieść, ale zdaję sobie sprawę,
że szanse na jej wydanie są niewielkie. No bo kogo w krajach arabskich
interesują dzieje polskich chłopów? Natomiast Nowele Reymonta nawet nieźle się
sprzedały.
— Nad czym Pan teraz pracuje?
— Nad przekładami Doby krucjat Dobraczyńskiego. W kolejce czeka jego Rozdarty
Kościół.
— Życzymy zatem owocnej pracy.



Rozmawiał Andrzej Talaga


--------------------------------------------------------------------------------


Gabro Lahdo ukończył studia, a następnie uzyskał doktorat na wydziale
wiertniczo–naftowym Akademii Górniczo–Hutniczej w Krakowie. Obecnie pracuje
jako inżynier na polach naftowych w miejscowości Rumelan w północno–wschodniej
Syrii. Jest chrześcijaninem, wiernym Syryjskiego Kościoła Ortodoksyjnego.
Przetłumaczył: Zarys dziejów religii pod redakcją Józefa Kelery, Nowele wybrane
i Chłopów Władysława Reymonta, O szczęściu Władysława Tatarkiewicza, Wybrańcę
gwiazd i Głosy czasu Jana Dobraczyńskiego, Sztukę Mezopotamii Krystyny
Gawlikowskiej, Ostatnią olimpiadę Aleksandra Krawczuka. Współpracuje z
wydawnictwami al–Hasad i Aljenabija.

źródło: Miesięcznik Nowe Państwo nr.30

Najstarsze miasta świata

[beduinka]

Oto początek artykułu, który ukazał się w najnowszym newsweeku. Niestety
czasopismo to na swojej stronie nie publikuje pełnych artykułów, lecz ich
wycinki. Lecz może będzie to dla was zachęceniem do zakupu papierowego
wydania :)

Najstarsze miasta świata


Pierwowzorem wielkich metropolii, takich jak Kair czy Londyn, są miasta
wzniesione sześć tysięcy lat temu. Kluczem do ich sukcesu był handel.


Dokądkolwiek byśmy pojechali, do Afryki, Ameryki Południowej czy na Islandię,
bez trudu odróżnimy miasto od wsi. Wszystkie metropolie świata wyglądają bowiem
podobnie. Wszędzie znajdziemy świątynie, miejsca handlu oraz budynki
użyteczności publicznej, gdzie pracują urzędnicy. Miasta z reguły podzielone są
na dzielnice. W jednych znajdują się warsztaty rzemieślnicze, zakłady
przemysłowe, w innych rezydencje elit lub domy zwykłych ludzi.
Ale nie tylko ta niezależna od różnic kulturowych powtarzalność wiele mówi o
naturze człowieka. Zadziwiające jest też to, że mimo rozwoju cywilizacji układ
miast nie zmienił się od tysiącleci. Strukturę zbliżoną do dzisiejszych
molochów miało miasto Uruk na południu Mezopotamii, uchodzące do tej pory za
najstarsze na świecie (ok. 5,5 tys. lat).
Dziś wiemy, że to nie jedyna zbieżność między starym i nowym. Do tej pory
sądzono, że podstawą rozkwitu najstarszych metropolii było rolnictwo oparte na
systemach nawadniania. Ale odkryte właśnie dwa nowe miasta - starsze od Uruk -
przeczą tym teoriom.
Naukowcy z University of Chicago oraz brytyjscy badacze z University of
Cambridge na razie odsłonili niewielkie fragmenty najstarszych zabudowań Tell
Hamoukar i Tell Brak, położonych w dzisiejszej Syrii ( ok. 600 kilometrów na
północ od Uruk). Ale już teraz jest jasne, że mamy do czynienia z miastami.
Jednak Tell Hamoukar i Tell Brak szybki rozwój zawdzięczały nie rolnictwu, lecz
korzystnemu położeniu na szlaku handlowym, który wiódł z dzisiejszej Turcji nad
Zatokę Perską.


Anna Piotrowska ([e-mail])


Artykuł ukazał się w tygodniku Newsweek Polska, w numerze 47/04 na stronie 78

Pożar pustoszy tereny pod Latakią

[beduinka]

PAP, MFi /2004-10-27

Syria: Pożar pustoszy tereny pod Latakią



Olbrzymi pożar pustoszy lasy w rejonie syryjskiego portu Latakia w pobliżu
granicy Syrii z Turcją - podała w środę miejscowa agencja SANA.

Oddziały straży pożarnej z Latakii i pobliskich prowincji usiłowały w nocy
ugasić jedno z ognisk pożaru w Ras al-Basit w rejonie tego portowego miasta -
front pożaru rozciąga się na długości ponad dziesięciu kilometrów. Akcję
ratowniczą utrudniają wysokie temperatury i bardzo silny wiatr.

Słodki przysmak sprzed 10 tysięcy lat

[beduinka]

PAP, MFi /2004-11-08

Słodki przysmak sprzed 10 tysięcy lat



Migdały z pistacją były 10 tysięcy lat temu słodkim przysmakiem mieszkańców
wczesnoneolitycznej osady w Tel Quaramel koło Aleppo w Syrii. Tajemnice
ówczesnej kuchni ujawniły tegoroczne polsko-syryjskie badania prowadzone na
terenie tej osady.

"Od kilku lat, we współpracy z Syryjską Służbą Starożytności, badamy w Tel
Quaramel ślady osadnictwa z IX-VIII tysiaclecia p.n.e. W tym czasie
kształtowały się na tych terenach pierwsze kultury rolnicze i dokonywało się
przechodznie od gospodarki myśliwskiej do uprawy roślin i hodowli zwierząt.
Badana przez nas osada reprezentuje już etap neolitu przedceramicznego" - mówi
kierujący badaniami prof. Ryszard Mazurowski z Centrum Archeologii
Śródziemnomorskiej UW.

W czasie tegorocznej kampanii wykopaliskowej (we wrześniu i październiku)
odsłonięto liczne pozostałości dawnych domów. Rozpoznano aż 14 warstw zabudowy.

Na zbadanym już terenie o powierzchni 4 arów znajduje się 50 kolistych chat.
Cała osada zajmowała powierzchnię około 4 ha.

"Osada istniała w okresie ok. 8650-7650 p.n.e. Była to już wówczas dobrze
zorganizowana społeczność. W poprzednich latach odkryliśmy dwie budowle obronne
z tego okresu, kamienne wieże. W tym sezonie znaleźliśmy interesujący ślad
dawnego kultu - cztery poroża bawołów ponad metrowej długości, zakopane pod
podłogą jednej z chat" - informuje prof. Mazurowski.

"Dzięki badaniom szczątków organicznych wiemy, że mieszkańcy osady
wykorzystywali dziko rosnące: jęczmień, pszenicę i soczewicę. Spożywali też
mieszankę ze słodkich migdałów i pistacji, przysmak popularny również dziś na
tych terenach" - zaznacza prof. Mazurowski.

Starożytne Mari to pierwsze miasto przemysłowe

[beduinka]

PAP, mat /2005-03-08

Starożytne Mari to pierwsze miasto przemysłowe



5 tys. lat temu pośrodku pustyni zostało założone pierwsze "miasto
przemysłowe", starożytne Mari, aby pełnić rolę centrum metalurgii miedzi.



Według francuskich archeologów, o jego lokalizacji zadecydowało strategiczne
położenie na ważnym szlaku handlowym - informuje serwis internetowy "Middle
East Online".

Ruiny Mari zostały odkryte w 1933 r. przez francuskiego badacza Andre Parrota.
Francuscy archeolodzy do dziś prowadzą prace na tym rozległym stanowisku.
Wyniki ich wieloletnich badań świadczą o unikalnym charakterze tego miasta -
powstało ono bowiem 5 tys. lat temu w niegościnnym rejonie, bez naturalnego
zaplecza rolniczego i surowcowego.

Ruiny znajdują się we wschodniej Syrii, w pobliżu granicy z Irakiem, na prawym
brzegu Eufratu. Jest to pustynny nieurodzajny region leżący pomiędzy górami
Taurus i równiną Mezopotamii. Francuscy badacze pracujący na stanowisku Tall al-
Hariri kryjącym ruiny Mari od wielu lat zadawali sobie pytanie o sens założenia
miasta w tak niedogodnym miejscu.

Tradycyjnym schematem powstawania starożytnych miast na Bliskim Wschodzie było
powiększanie się i urbanizacja wsi lub faktorii handlowych. Najstarsza zabudowa
Mari - pozostałości budowli z ok. 2900 r. p.n.e. - od razu nosi charakter
miejski.

Począwszy od objęcia w 1979 r. kierownictwa misji archeologicznej w Mari przez
prof. Jean-Claude Marguerona dokonano szeregu odkryć w najwcześniejszej
warstwie kulturowej. Zdaniem francuskiego archeologa z Uniwersytetu w
Strasburgu, wyjaśniły one pierwotny cel założenia miasta - od początku III
tysiąclecia Mari pełniło rolę centrum metalurgii miedzi.

"W zasadzie metalurgia była obecna w całym mieście. Istnienie tej intratnej
działalności, jaką była produkcja broni i narzędzi, wyjaśnia wszystkie nasze
wcześniejsze odkrycia" - podkreśla prof. Margueron.

Pobliski kanał o długości 120 km, którego pozostałości archeolodzy odkryli na
północ od miasta, stanowił prawdopodobnie drogę transportu rud miedzi oraz
drewna z rejonu gór Taurus. Sieć rowów irygacyjnych pozwoliła na rolnicze
zagospodarowanie najbliższych okolic miasta. Specjalny kanał łączący Mari z
głównym biegiem Eufratu zabezpieczał z kolei miasto przez okresowymi zalewami i
otwierał szlak transportowy na południe.

"Budowniczowie Mari zdawali sobie sprawę z korzyści, które mogło dawać
strategiczne położenie pomiędzy południem Mezopotamii i północą, pomiędzy
wschodem i Morzem Śródziemnym. Niezliczone skarby odnalezione w trakcie
wykopalisk świadczą o tym, że mieli rację" - wyjaśnia prof. Margueron.

Francuscy badacze zidentyfikowali trzy warstwy miejskie odpowiadające trzem
etapom rozwoju miasta. Początek urbanizacji Mari reprezentują pozostałości
budowli z przełomu IV i III tysiąclecia p.n.e. Zniszczenie najstarszego Mari
zostało dokonane przez armię Hammurabiego w XVII wieku p.n.e., w okresie
starobabilońskim. Miasto odrodziło się w XXIV wieku p.n.e., jako stolica
królestwa Mari.

Ostatni etap zamieszkiwania miasta przypada na II wieku p.n.e. Starożytne Mari
stało się słynne dzięki odnalezieniu w jego ruinach królewskiego archiwum.
Ponad 25 tys. glinianych tabliczek pokrytych zapisami w piśmie klinowym do dziś
stanowi nieocenione źródło informacji na temat polityki i gospodarki
Mezopotamii z przełomu XIX i XVIII w. p.n.e.

Wyniki wieloletnich prac prof. Marguerona w Mari zostały przedstawione na
łamach ostatniej publikacji pt. "Mari. Metropole de I'Euphrate au IIIe et au
debut du lie millenaire av. J.-C.".

30 zabitych, 40 rannych w zderzeniu autokarów

[beduinka]

30 zabitych, 40 rannych w zderzeniu autokarów


PAP, pi 31-03-2005

Około 30 ludzi zginęło, a ponad 40 zostało rannych w zderzeniu dwu autokarów,
do którego doszło w czwartek w Syrii na drodze między Damaszkiem a as-Suwajdą -
podała tamtejsza agencja Sana. Przyczyną wypadku była prawdopodobnie nadmierna
prędkość. Co najmniej cztery z rannych osób są w stanie ciężkim.

Policja zdławiła protesty Kurdów w Syrii

[beduinka]

Policja zdławiła protesty Kurdów w Syrii
PAP, 2005-06-06


Policja syryjska użyła w niedzielę gazów łzawiących, by zdławić protesty setek
Kurdów syryjskich na ulicach miasta Kameszli, gdzie od kilku dni narasta
napięcie, w związku z zabójstwem umiarkowanego kurdyjskiego duchownego.

Akcję protestacyjną zorganizowały dwa nielegalne ugrupowania kurdyjskie,
domagające się od władz syryjskich przeprowadzenia dochodzenia w sprawie
zabójstwa szejka Mohammada Maszuka al-Chaznawiego, który - jak się podkreśla -
nie głosił haseł antyrządowych.

Świadkowie informują też o późniejszym rabowaniu sklepów kurdyjskich przez
ludność arabską, należącą do miejscowego plemienia.

"Sądzę, że członkowie tego plemienia zademonstrowali w ten sposób,iż mają dość
napięć powodowanych przez ugrupowania kurdyjskie" - powiedział jeden z
mieszkańców, Asyryjczyk z
pochodzenia.

W Syrii mieszka około 2 miliony Kurdów, reprezentowanych przez kilka ugrupowań
politycznych, których działalność jest oficjalnie zakazana przez państwo.
Domagają się one prawa do nauki w języku kurdyjskim, a także obywatelstwa dla
około 200 tys. kurdyjskich bezpaństwowców.

[kuchcik77]

Witam,
Chciałbym zadać pare pytań, moze oczywistych dla stałych bywalców
tutaj.Dziwnym zbiegiem okolicznosci będe przebywał w Turcji w celach zarobkowo-
rekreacyjnych i tak myśle ze będac nieopodal Syrii wartałoby tam 'zaglądnąć
na pare (7-10) dni.
Decyzje o wizycie muszę podjąc jeszcze w Polsce bo wiza jest do dostania
tylko w naszej stolicy?
Ile trwa procedura i co bedzie potrzebne?(procz tych 50dolcow..)
Poniewaz z tego co sie orientuje wiza jest wielokrotna to do Jordanii można
sobie pojechac, a jak z terminowoscia tej wizy? Podany jest termin ważności?
wjazdu?
Co do zwiedzania to zapewne Damaszek i jakies tereny nadmorskie a reszta
wyjdzie w praniu ( po poczytaniu waszych wczesniejszych wypowiedzi nt Syrii)
dziekuje , pozdrawiam Krzysztof

[beduinka]

kuchcik77 napisał:

> Witam,
> Chciałbym zadać pare pytań, moze oczywistych dla stałych bywalców
> tutaj.Dziwnym zbiegiem okolicznosci będe przebywał w Turcji w celach
zarobkowo
> -
> rekreacyjnych i tak myśle ze będac nieopodal Syrii wartałoby
tam 'zaglądnąć
> na pare (7-10) dni.
> Decyzje o wizycie muszę podjąc jeszcze w Polsce bo wiza jest do dostania
> tylko w naszej stolicy?
> Ile trwa procedura i co bedzie potrzebne?(procz tych 50dolcow..)
> Poniewaz z tego co sie orientuje wiza jest wielokrotna to do Jordanii można
> sobie pojechac, a jak z terminowoscia tej wizy? Podany jest termin
ważności?

hej!!
ja zawsze biorę wizę jednokrotną i ona kosztuje coś ok. 20-30$ (dokładnie teraz
nie pamiętam). Natomiast już w Syrii możesz załatwić wizę powrotną (czyli jeśli
wyjeżdżasz z Syrii i do niej chcesz wrócić za równowartość 1$ - ważna przez
miesiąc - do załatwienia w urzędzie hidżra wal-dżawazat)
Wiza jednokrotna otrzymywana w ambasadzie ważna jest przez 3 miesiące. Tyle
czasu masz na wjazd do kraju. Natomiast jeśli jesteś w Syrii dłużej niż dwa
miesiące musisz się zarejestrować w urzędzie hidżra wal-dżawazat - mieszczą się
one nie tylko w Damaszku ale w prawie każdym większym mieście

oprócz zielonych przynosisz do ambasady swoje zdjęcie (czy może dwa - nie
pamiętam tego teraz), a także wypełniasz formularz
normalnie wizy są gotowe po 3 dniach, ale jeśli ich poprosisz to wydadzą ci
tego samego dnia

> wjazdu?
> Co do zwiedzania to zapewne Damaszek i jakies tereny nadmorskie a reszta
> wyjdzie w praniu ( po poczytaniu waszych wczesniejszych wypowiedzi nt Syrii)
> dziekuje , pozdrawiam Krzysztof

na pewno Aleppo. I tak jadąc z Turcji będziesz przez nie przejeżdżał. A jest to
naprawdę wyjątkowe miasto. Tamtejsze suki (bazary) robią wrażenie
"Must see" jest też oczywiście Palmira
także Crac des Chevaliers

[kuchcik77]

dziekuje, co do zwiedzania to te rzeczy o których wspomniałas zapewne
zobaczęCrac. Palmyra. Latakia- zastanawiam sie czy pokonywać setki kilometrów
do Petry...ps znas zjakies w miare normalne przeloty z Bliskiego Wschodu
do Europy w jedna stronę?
Hm więc do warszawy w sumie najprawdopodobniej 2x sie pofatyguje bo wniosek
wizowy zapewne tzreba osobiscie skladac, wezmę jednorazowa bo moze sie zdarzyc
ze do Jordanii czy Libanu nie dotre, a jesli mozna za grosze pzredłużać...
Zapewne w Stambule moznaby dostac wize Syryjska ale to węcej zachodu ...
Pozdrawiam.

[beduinka]

kuchcik77 napisał:

> dziekuje, co do zwiedzania to te rzeczy o których wspomniałas zapewne
> zobaczęCrac. Palmyra. Latakia- zastanawiam sie czy pokonywać setki
kilometrów
> do Petry...

Petra jest jak najbardziej warta obejrzenia, ale akurat radziłabym poświęcić
ten czas, który teraz masz na dokładniejsze obejrzenie Syrii (Hama, Bosra,
Maalula, Ugarit i mjltum innych miejsc), a w Jordanii też jest więcej miejsc do
obejrzenia niż tylko Petra, więc lepiej poświęcić na ten kraj trochę wiecej
czasu innym razem

> ps znas zjakies w miare normalne przeloty z Bliskiego Wschodu
> do Europy w jedna stronę?
> Hm więc do warszawy w sumie najprawdopodobniej 2x sie pofatyguje bo wniosek
> wizowy zapewne tzreba osobiscie skladac,

no ale możesz przyjechać po wniosek i od razu go wypełnić i złożyć... jeśli
złożysz go w miarę wcześnie rano i grzecznie poprosisz (na twoją korzyść może
być mieszkanie w innym mieście) to mógłbyś dostać od ręki

a poza tym nie musi być osobiście... możesz napisać dla kogoś upoważnienie (z
podaniem numeru jakiegoś dokumentu ze zdjęciem osoby odbierającej)... tak
przynajmniej kiedyś dla kumpla, z któym jechałam do Syrii robiłam

> wezmę jednorazowa bo moze sie zdarzyc
> ze do Jordanii czy Libanu nie dotre, a jesli mozna za grosze pzredłużać...
> Zapewne w Stambule moznaby dostac wize Syryjska ale to węcej zachodu ...
> Pozdrawiam.

[rasta69]

> Zapewne w Stambule moznaby dostac wize Syryjska ale to węcej zachodu ...

oj nawet nie wyobrazasz sobie ile zachodu. Syryjczycy w Stambule wymagaja list
polecajacy od naszego konsula. Uzyskanie takiego listu to wg nich formalnosc, co
potwierdzil spotkany tam Meksykanin, ktory w swoim konsulacie dostal wize od
reki. No ale oczywiscie Polska to nie byle Meksyk, a nasz (owczesny) konsul
Piszczakowski roztoczyl przed nami wizje Syrii, jako ziemii piekielnej z ktorej
jesli wraca sie, to tylko w opakowaniu. Czeczenia przy Syrii jawila sie jako
kraj milujacy pokoj, spokoj i porzadek. Obywatele Syryjscy mieli trudnic sie
porywaniem obcokrajowcow w celch konsumpcyjnych, a ceny miesa bialych Giaurow
osiagaly ceny barylki brent po kursie londynskim...
W skrocie konsul pokazal nam fige bynajmniej nie jadalną. Kilka tygodni pozniej
do konsulatu doszla kartka z Damaszku, nadana przez trzech studentow, raczej
calych niz strawionych.
Granice przekraczalismy na wariackich papierach na poludnie od Gaziantep w
Turcji(dokladniej Kilis), na polnoc od Aleppo (a dokladniej A'zaz). Wiekszosc
bialych przekracza granice na wschod od Aleppo (przejscie w Reyhanli), ale my
oprocz mapy wschodniej Turcji nie mielismy nic wiecej. Czyli zadnego przewodnika
czy mapy Syrii. Za to mielismy duzy zapas glupoty oraz blade pojecie o krajach
arabskich. Juz w pasie zony przy granicy mocno zrzedly nam miny. Z jednej strony
wysokiego nasypu pole minowe, z drugiej drut kolczasty z uzbrojonymi
wiezyczkami. Stosunki miedzy tymi krajami nie sa zbyt wesole, Turecki
pogranicznik dlugo dopytywal sie czego wlasciwie szukamy (oraz nasze dolary) w
Syrii .
Za to syryjscy pograniczycy ochlonawszy z pierwszego szoku(bialego tam pewnie
dawno nie widziano), bardzo nam chcieli pomoc. Za kazdym razem inny urzednik
podchodzil, machajac naszymi paszportami, z pytaniem: "wiza, yes?", co mialo byc
pytaniem o to czy mamy wizy. Odpowiadalismy niezmennie "no" i za kazdym razem
ogladalismy frasunek malujacy sie na obliczu rozmowcy, popierany niezmienna
sentencja "no wiza, problem!".
Po jakichs 3 godzinach zaprosil nas do siebie komendant przejscia. Miniaturka
Saddama z obowiazkowym wasem i marsowa mina. Prawie od razu wniesiono jakies
arabskie zarcie. My od dwoch tygodni jechalismy na ekonomicznym ekmeku i
pomidorach, wiec z miejsca, calkiem dostojnie, rzucilismy sie na jedzenie.
Poniewaz byl to nasz pierwszy kontakt z kuchnia arabska, co chwila spozieralismy
na gospodarza czy przypadkiem konsumujemy potrawy w odpowiedni sposob. Ogolnie
maczalismy wszystko we wszystkim, przegryzajac co chwla listkami miety.
Obslugiwal nas dwumetrowy sluzacy w taki sposob jakbysmy cofneli sie do czasow
niewolnictwa.
Kiedy juz nasycilismy nasze zoladki, przyszla kolej na zaspokojenie ciekawosci
komendtanta. Dla naszego gospodarza Polska to w gruncie rzeczy ZSRR. Nie
prostowalismy niescislosci, zwlaszcza, ze jego brat studiowal w Kijowie.
Skorzystalismy tez z okazji zeby poznac troche realia syryjskie. Wypytalismy o
ceny noclegow, przejazdow i miejsc wartych zobaczenia. Zdobylismy tez namiary na
hoteliki i hostele w Aleppo, uczylismy sie liczb i podstawowych zwrotow. Kiedy
ten temat zostal wyczerpany zaczelismy bawic sie w gre "Panstwa i stolice". My
mowilismy kraj europejski a komendant glowil sie nad stolica. Z kolei gospodarz
rzucal nazwe kraju arabskiego a my zadziwialismy go znajomoscia stolic(i tu
docenilem obowiazkowe wkuwanie na geografie, nazw stolic, krajow, gor i rzek).
Krotko mowiac pobilismy go na calej linii.
Cala rozmowa trwala ponad 3 godziny. Poniewaz w zab nie kumalismy arabskiego, a
gospodarz poslugiwal sie lamana angielszcyzna, z rozbawieniem ogladalem caly
cyrk przewracania oczami, nadymania sie i wzdychania podczas poszukiwania
odpowiedniego slowka. Jedyny zgrzyt pojawil sie, gdy rozmowa zeszla na 11
wrzesnia, ale przezornie udalismy idiotow a gospodarz nie drazyl tematu.
Cala historia zakonczyla sie po 10 godzinach. Podobno przefaksowali nasze
paszporty do Damaszku, tam Big General przyklepal sprawe, a my zaplacilismy 22
dolce za wize 2 tygodniowa.
Troche sie rozpisalem bo chyba bardziej o ta ostatnia informacje chodzilo :)))

pozdrawiam :)

[beduinka]

przygoda naprawdę niesamowita
ale nie wiem czy kuchcik będzie chciał starać się ją powtórzyć czy raczej
zdecyduje się na wizę uzyskaną w syryjskiej ambasadzie w W-wie. Stawiam na
opcję drugą

[kuchcik77]

Wize kupie w Wawie, pofatyguje sie do naszej stolicy, z geografi dobre oceny
mialem ale ryzykowac quizu na granicach nie zamierzam. Szukam sobie jedynie
pzrelotow z bejrutu badz Damaszku ale w sumie busem do Polksi to jakies 4 dni
wiec spoko. hhe

[beduinka]

skontaktuj się z campusem - studenckim biurem
ich infolinia to 0801 887 555
Ja z nimi właśnie do Damaszku lub Bejrutu latam

[dyinacz]

Czy mógłbym prosić coś więcej na temat możliwości wyjazdu z Syrii w sytuacji gdy
mam wizę jednokrotną. Czytałem na jakimś zagranicznym forum, że załatwienie
czegokolwiek we wspomnianym urzędzie imigracyjnym nie jest łatwe. W naszej
ambasadzie nie potrafią w ogóle powiedzieć czy możliwy jest wyjazd z Syrii i
powrót do niej w sytuacji, gdy ma się wizę jednorazową. Czy jest z tym jakiś kłopot?

______________________________________________
Solidarni z Libanem!!!