Nie mam odwagi zakoczyc zwiazku

[twoja_przelozona]

Jestem z nim juz 6 lat. Bardzo dobry, cierpliwy, pomocny,
akceptujacy mnie i moje wady facet. Zrobil dla mnie wiele, ja dla
niego praktycznie nic. Naprawde dobry czlowiek, dlatego jest mi tak
ciezko. Poznalam go majac 17 lat, teraz mam 24. Nie byla to zadna
fascynacja ani zauroczenie, ale dobrze sie przy nim czulam. Weszlam
chyba w to, bo ja wiem... nie mialam nikogo i bylam niesmiala, cicha
dziewczyna, on okazywal mi zainteresowanie. Przez dlugi czas bylo mi
z nim bardzo dobrze, czulam sie z nim, jak "ze swoim", ale wlasnie -
nigdy nie bylo tej iskry, motylkow. Z seksem raczej cienko - nigdy
mnie nie pociagal seksualnie, ale nastoletnia ciekawosc robila
swoje ;) Od jakiegos czasu, kiedy mieszkamy ze soba jakies 3 lata,
wiem, ze chce miec ze mna w przyszlosci dzieci, mi ten kiepski
(naprawde kiepski...) seks zaczal przeszkadzac. Jest tez moim
pierwszym i zaczyna mnie ciekawic, jakby to bylo z innym, z kims,
kto by mnie naprawde pociagal. Ani razu nie mialam z nim orgazmu...
Nie wiem, jak ogolnie wyglada seks dwojga ludzi w zwiazku, nasz jest
mechaniczny. Zadnych tam filmowych uniesien, splatania dloni itd.
Czsami jego dotyk nawet mnie drazni, do seksu sie zmuszam. Jest mi
ciezko, czasami chce mi sie plakac, ze nie mialam odwagi zakonczyc
zwiazku wczesniej i mam wyrzuty sumienia, ze jesli z nim zerwe, te 6
lat ze mna beda zmarnowane. Mogl spedzic je z kims innym, z kims, z
kim moglby byc na zawsze. Pewnie napiszecie ze lepiej zmarnowac te 6
lat niz kolejnych kilka, ale to nie takie proste - czasami
postanawiam sobie, ze bede dla niego dobra i bede z nim, bo wiem, ze
on tego chce. Ale czuje, ze jestem jeszcze niedojrzala. On, mimo, ze
jestem jego pierwsza, jest powazny i chce budowac dom. Czuje sie
okropnie. Byl czas kiedy chcialam z nim zerwac - jakies 4 lata temu -
nie dal sie. Przyjezdzal. Zostalismy razem i bylo dobrze - nawet
dziekowalam Bogu, ze mam takiego skarba, ktory jest pewny i na
ktorego moge liczyc, ktory mnie akceptuje. Teraz zaczynam czuc, ze
czegos mi brakuje i ze to nie ten facet. Jednak egoistycznie boje
sie, ze po rozstaniu moge zalowac. Wyszalec sie, pozniej trafiac na
dupkow i cierpiec, ze odrzucilam dobrego czlowieka. Widzialam tu
watki i wypowiedzi kobiet ktore pisaly, ze zrywaly z takimi dobrymi
dla roznych zauroczen, ktore mijaly i zalowaly, ze juz nie sa z
tamtymi facetami, ktorych porzucily. Wpadam przez to w depresje.

[twoja_przelozona]

potrzebuje dodac, ze zauwazylam u siebie jakby cykliczne zmiany
nastroju i stosunku wobec mojego faceta. Tzn z seksem nie bylo mi
nigdy za ciekawie, ale jest czas kiedy czuje, ze chce z nim byc, i
kiedy czuje, ze jednak nie - i kryzys czesto przypada na czas
okresu, lekko przed i lekko po. Nie wiem, czy to przez hormony staje
sie bardziej depresyjna, wrazliwa, rozgoryczona? Nachodza mnie wtedy
rozne refleksje o moim zyciu. Pozniej to w miare dochodzi do normy -
znowu chce mi sie z nim rozmawiac, przytulac i przestaje mnie jego
obecnosc draznic.

[lolcia-olcia]

A z tym orgazmem to już przesada, dziewczyno to co ty za przyjemność
z sexu miałaś, że co że jak samarytanka...

[lolcia-olcia]

No to w długo jesteście razem, ale nie bój się tego co nieznane. Bez
niego też można normalnie żyć. najgorzej jest podjąć i wcielić w
życie decyzję o zerwaniu, ale warto...ja nie żałuję i dopiero teraz
jest fajnie:)

[twoja_przelozona]

olcia, jest mi naprawde zle z tym i ciezko. Chcialabym chciec z nim
byc. Zauwazylam, ze kiedy on wychodzi z domu odczuwam lekkie
zadowolenie. Kiedy jestesmy razem, czuje sie z jakiegos powodu
przytloczona. Czuje, ze przy nim nie jestem w stanie "poznac samej
siebie", sprobowac stanac samej na nogi, stac sie samodzielna i
swiadoma siebie kobieta. Jestem z nim od 17 roku zycia. To on jest
ta zaradna polowa. Nie wiem dlaczego uwazam, ze przy nim u boku nie
potrafie stac sie zaradna - mimo, ze facet popycha mnie do
podejmowania roznych dzialan. Byl tez czas kiedy on wyjechal na 3
miesiace za granie do pracy - Boze, nie brakowalo mi go. Jak wrocil,
czulam sie tym faktem rozdrazniona. Wolalam byc sama w tym cholernym
mieszkaniu. Nie chcialo mi sie z nim rozmawiac na gg czy przez
skype, podczas gdy on szukal kontaktu i pisal, ze zle mu samemu.
Pozniej znowu jakos sie wdrozylam w rytm i tak sobie cicho
wewnetrznie wegetuje i bije sie z myslami.

[lolcia-olcia]

wiem o czym piszesz i dlatego nie powinnaś dłużej tego ciągnąć!
Zrozum tak będzie dla Ciebie i dla niego lepiej. Nie ma sensu tkwić
w związku bez przyszłośći daj jemu i sobie wolność. A gdybyście
zatęsknili/zmienili zdanie można wrócić, odbudować to co było. Ale
jak nie spróbujesz to nie będziesz wiedziała. A życie zaczyna się
dopiero po sakramentalnym do zobaczenie nigdy....i jest lekko i
inaczej...

[luksusowa.narzeczona]

A gdybyście
> zatęsknili/zmienili zdanie można wrócić, odbudować to co było

wszystko wskazuje na to, ze nie zatesknia za soba tylko poczuja sie lepiej, a
raczej autorka watku poczuje sie lepiej i nie bedzie chciala do niego wracac.

do autorki watku: twoj zwiazek nie jest dobry, oszukujesz faceta, a ty nie
jestes szczesliwa, nie kochasz go. nie da sie zbudowac satysfakcjonyjacego
zwiazku na dobroci, musi byc cos wiecej. rozstancie sie i poszukajcie sobie
wlasciwych partnerow. to jedyne madre wyjscie z tej sytuacji.

a tak na marginesie - czy on wie, ze przez 6 lat seksu z nim nie mialas orgazmu?
jak sie do tego ustosunkowuje?

[lolcia-olcia]

Luksusowa bo to facetowi jak chłop krowie na rowie trzeba
powiedzieć, że w te klocki to on raczej mistrzostwa nie zdobędzie i
tyle.
Bez odbioru:)

[qw994]

Przestań się wreszcie użalać nad sobą i zrób coś. Bo inaczej zmarnujesz sobie i
jemu zbyt dużo czasu. On też zasługuje na to, żeby być z kimś, kto go będzie kochał.

[six_a]

no nie martw się, on też w końcu na to, że seks może być lepszy, tak że spoko,
oszczędźcie sobie paru lat męczarni.

[six_a]

oglądam wedding singer:), przy okazji polecam.

"on też w końcu wpadnie na to...."

[twoja_przelozona]

heh no wlasnie mam wrazenie, ze taki seks mu z jakiegos powodu
wystarcza - moze dlatego, ze nie ma doswiadczenia i ogolnie ze chce
byc ze mna. Poza tym, dla niego zawsze konczylo sie orgazmem ;)
Przypomnial mi sie odcinek Ally McBeal, kiedy przespala sie z
przypadkowym facetem z myjni samochodowej i okazalo sie, ze facet
bedzie bral slub z inna. Ta inna uwazala, ze on nie potrafi dotykac
kobiety, podczas gdy Ally twierdzi, ze to byl jej najlepszy seks w
zyciu. eh ;)

podsumujmy

[yoko0202]

seks jest marny, on raczej nigdy cię nie pociągał, motylków nie było, czujesz że
to nie ten facet itp itd

to, że się rozstawaliście i w końcu wróciłaś jest raczej normalne -
przyzwyczajenie robi swoje

bycie z kimś tylko dlatego, że to jest dobry człowiek, szanuje cię, i jest ci go
żal - jest bardzo głupie, bo w rezultacie i ty będziesz nieszczęśliwa i on.

nie ma łatwych rozstań
tutaj opcje są dwie - albo rozstaniesz się z nim jak najszybciej, odchorujesz
przez miesiąc albo trochę dłużej, przyzwyczaisz się do jego nieobecności a potem
jakoś to pójdzie;
albo zostaniesz z nim w tym marazmie bez namiętności, a za parę lat jak
będziecie mieć dwójkę małych dzieci i domek na przedmieściach spotkasz faceta
swojego życia, trafi cię jak piorun z nieba i dopiero wtedy będzie dramat.

[twoja_przelozona]

yoko, z tym przyzwyczajeniem sie do jego nieobecnosci przerazajaco
latwo mi bylo, kiedy on wyjechal do pracy za granice. Pisalam o tym -
bylam sama i bylo mi dobrze, on jednak szukal kontaktu. Serce by mi
sie lamalo tylko dlatego, ze wiedzialabym, ze on cierpi.

[qw994]

Widocznie masz zadatki na męczennicę. Amen!

[twoja_przelozona]

acha, no i zastanawia mnie szczegolnie ta "cyklicznosc" moich uczuc
do niego - raz jest ok i chce z nim byc (mimo marnego seksu, dla
innych jego zalet i spokojnego zycia z kims pewnym) a raz zaluje, ze
nie zakonczylam tego lata temu i ogarnia mnie refleksja. Mialam
sobie zaznaczac "kryzysy" w kalendarzu, zaczne od tego :/

Życie nauczyło mnie jednego by nie zaspokajać

[lolcia-olcia]

głodu byle baranem:D polecam i Tobie wcielić to w życie:D

[twoja_przelozona]

lolcia, sek w tym, ze to nie jest baran. Gdyby to byl baran, byloby
mi o wiele lzej.

[lolcia-olcia]

Kochana czytaj między wierszami...
Baran ktoś kto do końca nie zaspokaja Twoich fizycznych i
intelektualnych potrzeb, na którego nie czekasz z wypiekami na
twarzy, na dzwięk jego głosu nie dostajesz gęsiej skórki, mam dalej
wyliczać? pomyśl:D i posłuchaj kogoś kto już ma to za sobą i niczego
nie żałuje

[qw994]

Bo się miotasz. Na przemian buntujesz przeciwko temu choremu związkowi, a potem
odnosisz sukces w zdroworozsądkowym przetłumaczeniu sobie, że to dobry,
odpowiedni dla ciebie człowiek.

[twoja_przelozona]

kilka lat wstecz chcialam z nim zerwac, ale on "nie dal sie". Pol
roku temu, kiedy on wyjechal za granice i wrocil widzial, ze jestem
inna - ze znowu cos nie tak, mowil, ze jesli ja chce, moze sie
wyprowadzic, wzruszalam ramionami i mowilam, zeby sie wyprowadzil.
Pozniej schiza mi przeszla i znowu zaczelismy sobie zyc. Ale w tych
momentach kiedy bylam dla niego okropna (wewnetrznie nie potrafilam
inaczej :/) kiedy widzialam, jak oczasem siedzial lekko struty i
jakby sobie o czyms myslalm, cos we mnie pekalo :/

[qw994]

I tak to sobie wyobrażasz przez kolejne 30 lat?
Zrób dla niego przynajmniej tyle dobrego, że się z nim rozstaniesz, zanim
poznasz kogoś, w kim się zakochasz.

[2szarozielone]

Smutne to :( Ja niespecjalnie wierzę w to, że w wieku 17 lat można poznać wielką
i ostatnią miłość; to wiek na poszukiwania... Ale mogę się wczuć w tę sytuację -
że trudno coś po tylu latach zadecydować, jeśli facet obiektywnie nie zrobił
niczego złego. tylko naprawdę, jedyne, co tu ma sens, to rozstanie - do którego
i tak prędzej czy później dojdzie.

A jak znam życie - dojdzie znacznie szybciej, jak tylko pojawi sie jakiś
katalizator. Wywoływacz motylków i sprawca orgazmów. I nie mówię tego z
przekąsem. Tak po prostu jest łatwiej :/

[twoja_przelozona]

2 szarozielone, tylko ze obiektywnie patrzac te motylki w koncu
przemijaja. Jakis czas temu czulam straszna chemie do kolegi, ale ni
stad ni zowad mi przeszlo, a myslalam o tamtym non stop, zalowalam
ze nie jestem singlem. I jak szybko przyszlo tak i poszlo, a do
niczego miedzy nami nie doszlo. Takie sytuacje sprowadzaja mnie na
ziemie i uswiadamiaja, ze moze nie warto? Moze na dluzsza mete nic
tak nie liczy sie w zyciu jak osoba, na ktorej naprawde mozesz
polegac i ktora nie odrzuci cie dlatego, ze zobaczyla cie bez
makijazu w dresie. Eh zycie.

[qw994]

Motylki przemijają, bo się przekształcają w miłość. A u ciebie ani jednego, ani
drugiego. Co gorsza, on cię drażni. A będzie gorzej.

[twoja_przelozona]

Cholera, usilnie probuje go docenic. Dla mnie kilka lat temu
przeprowadzil sie, uczy sie, pracuje, nawet mnie utrzymuje (czynsz,
jedzenie) bo od jakiegos czasu nie mam stalej pracy, pomaga moim
rodzicom kiedy tego potrzebuja, znosi moje humory, a ja mu wbilam
noz w plecy bo, jakby to okreslil pewnien forumowicz, swedzi mnie w
kroku. Czuje sie zlym, niedojrzalym i niepowaznym czlowiekiem. W
zasadzie otrzymuje od niego wszystko, tylko namietnosci i
przyciagania brak. Wydawalo mi sie, ze seks nie jest dla mnie wazny
szczegolnie, ze nie czuje "czestych potrzeb". Zmuszam sie kiedy ten
dobry czlowiek chcialby normalnego zblizenia. Zalosne. Nie wiem,
dlaczego to dla mnie trudne, skoro to dobra osoba? Ktora mi wiele
daje? Nie rozumiem.

[qw994]

Czego nie rozumiesz? Po prostu go nie kochasz!
Po co "usilnie próbujesz go docenić"? Żeby do czego się przekonać? Z tej mąki
chleba nie będzie. Seks beznadziejny (bo beznadziejne jest, że nigdy nie miałaś
orgazmu), uczuć brak. Nigdy nie zrozumiem, z jakiego powodu ludzie dobrowolnie
się tak męczą.

[wyzuta]

twoja_przelozona napisał:
Zmuszam sie kiedy ten dobry czlowiek chcialby normalnego zblizenia.
Zalosne. Nie wiem, dlaczego to dla mnie trudne, skoro to dobra
osoba? Ktora mi wiele daje? Nie rozumiem.

Od tego nie robi się mokro. niestety...

[2szarozielone]

Tylko że ze swoim obecnym nigdy nie doświadczyłaś takich motylków. Nie
doświadczyłaś w ogóle uczucia, które rozwija się od chemii i pożadania w
zrównoważony, ale wciąż namiętny związek. Pewnie - motylki przemijają, a
namiętność i pożądanie ewoluują. Ale nie jest szczytem możliwości związek z
kims, kto jest miły, ale nigdy w Tobie pożądania nie wzbudził. Od tego się ma
przyjaciół...

Żeby było fair, to zaznaczę, że przeżyłam 3 ok. 3-letnie związki z facetami,
zakończone pokojowo i przyjacielsko. A obecnie jestem sama. I nie zawsze z tym
szczęśliwa. Ale przynajmniej nie mam poczucia, że kogoś oszukuję...

[twoja_przelozona]

napisze cos, czym normalnie powinnam sie skompromitowac wsrod ludzi,
ale... sama nie wiem, czy potrafilabym byc namietna wobec
kogokolwiek. Wydaje mi sie, ze jestem raczej osoba kiepska "w te
klocki". Taka troche ladna, ale zimna mimoza. Jakies tam fantazje
mam, ale obawiam sie, ze w "realu" bylabym sztywna. Moze to tez z
tego wynika, ze nie czerpie radosci z seksu - moze nawet z osoba,
ktora by mi sie podobala fizycznie, do ktorej czulabym pociag, jakby
doszlo co do czego okazaloby sie, ze wcale fajerwerkow i nie wiadomo
jakiego "mietoszenia" nie ma ;) Troche ten wielki smutek mi
przeszedl, ale tego typu wahania mam dosc czesto.

[qw994]

Straszne głupoty teraz opowiadasz :)

[eilenn_ardenn]

Oj tak :) Przy odpowiedniej osobie, atrakcyjnej seksualnie z bardzo dużym
prawdopodobieństwem byś się rozkręciła, dla obopólnej korzyści. Mówisz, że ci go
szkoda, bo to dobry człowiek. Jeśli tak, to zasługuje na kogoś kto by go kochał
całym sercem, i ty również. Po prostu nie jesteście dla siebie, tak się zdarza.
Byłam w podobnej sytuacji i rozstałam się, więc wiem, co mówię. Jedynym dobrym
wyjściem jest pożegnanie, inaczej coraz częściej będziesz się zastanawiać "a
gdyby", zabierać sobie i jemu czas, kiedy moglibyście się rozejrzeć za lepszym
partnerem.

[monikinha]

eilenn_ardenn napisała:

> Oj tak :) Przy odpowiedniej osobie, atrakcyjnej seksualnie z bardzo dużym
> prawdopodobieństwem byś się rozkręciła, dla obopólnej korzyści.

A jakie jest prawdopodobieństwo, że KAŻDY spotka tę swoją bardzo atrakcyjną
seksualnie osobę, która oczywiście zakocha się w nim bez pamięci?

Każdy ma prawo marzyć, ale trochę realizmu nigdy jeszcze nikomu nie zaszkodziło
;) Szukaj, szukaj księcia z bajki :D

[figgin1]

Gdyby moim jedynym, za to wieloletnim kochankiem był facet, który jest
beznadziejny w łóżku i w ogóle mi się nie podoba też bym została zimną rybą.

[tequila_ze_spritem]

Przerabiałam to. Zwłaszcza te wahania uczuć. Raz tak, raz tak. Po
ciężkich dyskusjach z własną psyche podejmowałam (dwukrotnie, a oba
związki były wieloletnie) decyzję na "nie". Najtrudniejszy jest
moment oświadczenia. Dziś, z perspektywy czasu, patrzę na to jak na
zerwanie plastra. Ten decydujący moment cholernie boli. Potem przez
jakiś czas (u mnie kilka miesięcy) trochę (czsem bardzo) szczypie.
Ale da się wytrzymać - kwesta konsekwencji. I wreszcie prawdziwa
ulga. Najlepiej jest wtedy, kiedy dowiadujesz się, że on ma kogoś
innego. Wtedy masz poczucie, że "przekazałaś" cały problem w inne
ręce. Problem w tym jak to załatwić. W moim przekonaniu są dwie
metody, w zależnosci od charakteru partnera, co łatwiej strawi (nie
utrudniajmy mu). Albo znajdujesz byle pretekst, bo wiesz, że sobie
poradzi, albo bierzesz ciężar na siebie i, n.p., udajesz, że
spotkałaś kogoś innego. I chrzanić wtedy własny honor. Jeśli będzie
miał na kogo zwalić winę, łatwiej to strawi ( w końcu to facet), a
przecież chcesz go jak najmniej skrzywdzić; (całkiem się nie da).
Tak, czy inaczej, nie da się ciągnąć związku, do którego nie jesteś
w 100% przekonana. Dla dobra własnego i tej drugiej strony.
Po 12 latach takiego związku wzięłam ślub, bo czułam się
zobowiązana. Po roku był rozwód. Mogło być prościej, gdybym tę
decyzję podjęła wcześniej.

[twoja_przelozona]

hmm no wlasnie, co takiego jest w tych slubach ze przyspieszaja
rozpad srednioudanych/nieudanych zwiazkow? Bylas z nim 12 lat, a
slub sprawil ze rozstanie zajelo rok.

[czarnadrukarka]

Miałam podobnie, byłam z kimś 3 lata, w#ku...ałam się jak wiedziałam, że zaraz
wróci z roboty. Odżywałam dopiero wtedy jak wychodził z chaty, czułam się
totalnie ZAGŁASKANA. Generalnie złoty chłopak, do rany przyłóż, sprawdził się w
wielu sytuacjach. Dlatego nie miałam sumienia go dalej oszukiwać. Od samego
początku zero pożądania; motyle? - nigdy jeśli chodzi o ten związek.Nie myślcie
jednak, że, wow, ale uczciwa, odeszła, nie traciła jego i swojego czasu..
Odeszłam bo..poznałam kogoś. Zakochałam się bez wzajemności, ale nie żałuję, bo
gdybym nie poznała tamtego, nie miałabym PORÓWNANIA, że mogą być motyle,że MUSI
być to coś, co sprawia, że ryzykujemy, że wierzymy w miłość. Były łzy (smutek ex
chłopaka)na przemian ze szczęściem (miłość), były wyrzuty sumienia (jak ja mogę
być szczęśliwa gdy dla ex zawalił się świat?), i na koniec te uczucie odrzucenia
przez nowo poznaną osobę. Nie będę z kimś tylko dlatego, że ma złote serce, to
musi iść w parze, czy ja wiem, z naturą, czy chemią. Mam gdzieś rozsądek, z
rozsądku to ja studia i temu podobne wybrałam, tu zdaję się na to 'coś'. No i
zdałam się - dostałam po głowie. Ale NIE ŻAŁUJĘ. Prędzej czy później rozstałabym
się z ex. To była kwestia czasu. Paradoksalnie dziękuję, ze spotkałam miłość,
inaczej trwałabym w tamtym związku, który i tak nie miał przyszłości.Teraz z
nikim nie jestem, owszem, jestem w kontakcie i z jednym i drugim, na zasadzie gg
czy esy, ale wszystkie strony mają jasną sytuację.
Zycie moje zmieniło bieg z pół roku temu, czasami są doły, czasami mi to wisi,
czasami się w#ku...am, ale generalnie czekam aż czas wszystko ułagodzi...
Na dzisiaj jestem ostrożna z innymi nowo poznanymi osobami, nie wystawiam się
pochopnie na cios (jak ex ze mną czy ja z tym trzecim).
Pozdrawiam

[twoja_przelozona]

no to ja nie czuje sie zaglaskana, sama nie wiem, dlaczego "odżywam"
kiedy on wychodzi z domu. Miewam takie uczucie mimo, ze nie robie
nic wielkiego, wystarczy, ze zostaje sama i wtedy czuje sie
"po swojemu". Nie potrafie tego wytlumaczyc. Ale to tez moze lezec w
mojej naturze, jaki wodnik samotnik, troche odstajacy od ludzi.
Ogolnie lubie sama byc w domu. Jak siedze na kompie z moim w pokoju
to "odczuwam" to inaczej kiedy siedze i jestem sama. Chociaz bywa,
ze ciesze sie, kiedy on wraca z pracy - tak bywa kiedy nie mam tej
dolujacej mnie fazy, kiedy jest ok i kiedy sie nudze sama. On czesto
ma pretensje ze nie robie nic w domu, natomiast kiedy on wychodzi i
zostaje sama nabieram ochoty zeby np. odkurzyc, pomyc, poscierac
itp. Nie mam pojecia dlaczego tak sie dzieje.

[qw994]

Hmmm... Bo masz go dość i chcesz, żeby zniknął z twojego życia? Bo tylko będąc
sama w domu czujesz się dobrze i swobodnie?
Ja to cię podziwiam, na twoim miejscu chyba już miałabym wrzody, gdybym musiała
żyć bez przerwy w napięciu, poczuciu winy, i do tego znosić nieudany seks. Koszmar.

[czarnadrukarka]

Bo będąc z nim nie jesteś sobą, udajesz przed nim, dlatego może tak reagujesz po
jego wyjściu. Podobno, człowiek potrzebuje minimum 3h samotności żeby mógł się
zregenerować i normalnie funkcjonować w rolach typu dziewczyna, narzeczona,
zona, córka czy matka. Mam 30 lat, i tak jak 10 lat temu, teraz tez potrzebuję
te minimum dla siebie.
Może warto pomieszkać osobno (zakładając, że mieszkacie razem) i zobaczyć co
wtedy? Czy tęsknota, czy ulga, czy wolność..?
Swoją drogą fajnie tak siedzieć na kompie do późna w nocy i nie być ściganym
przez drugą osobę 'kiedy przyjdziesz? chcę zasnąć razem z Tobą..)
:)

[twoja_przelozona]

czarna, ale to mnie w sumie zastanawia bo jestem z nim tyle czasu,
ze moge byc przy nim soba i wydaje mi sie, ze naprawde jestem.
Chodze ubrana "po domowemu", robie co chce, ogladam co chce, czytam
co chce, jak musze do ubikacji to bez krepacji ide ;) Nie musze
przed nim niczego udawac, absolutnie. No moze kiedy slysze, ze
idzie, to musze wylaczac forum kobieta ;) To straszne, ale gdybym
mogla cofnac czas, nie weszlabym w zwiazek z nim. Jestem ciekawa,
jakby moje zycie wygladalo, gdybym z nim nie byla. Bylam glupia, ze
nie zakonczylam tego o wiele, wiele wczesniej, nawet majac 18 - 19
lat zastanawialam sie, jakby to bylo, gdybym jednak z nim zerwala
(wtedy, kiedy sie "nie dal"). "Najlepsze", ze po tym wszystkim byly
okresy, kiedy bylam szczesliwa, ze go mam. Ale jakas zla,
egoistyczna i niewyzyta czesc mnie chcialaby pozbyc sie go z mojego
zycia. Inna sprawa, ze moglaby to byc zla decyzja.

[czarnadrukarka]

Dopiero teraz doszła Twoja wypowiedź.
Masz w nosie jak przy nim wyglądasz, że drzwi do łazienki są otwarte itp
itd...Aaaa i wracając do poprzednich wpisów, wspomniałaś, że zarzuca Tobie, że
nic nie robisz. Widzisz, też miałam gdzieś co pomyśli sobie mój ex o mnie, że
nic nie robię itp. Nie kreowałam się na osobę z ambicjami, nie chciałam mu
imponować czy coś takiego. Miałam to głęboko.
Czytając Twoje wypowiedzi mam wrażenie jakbym pisała sama ze sobą...Ja po sobie
wiem, ale i też po siostrze, że jak ktoś nam się podobna, to NIGDY w życiu byśmy
w dresach nie usiadły koło faceta swoich marzeń. Moja siostra to nawet jak
zamieszkała ze swoim lubym to przed jego powrotem z pracy nakładała make up,
zmiana ubrań, rozpuszczała włosy itp... Czujesz się luzacko bo po co wywierać na
nim wrażenie, Tobie na tym nie zależy, a wręcz przeciwnie. Oj, z każdym postem
przekonujesz mnie, że sytuacja jest niesamowicie podobna do mojej z przeszłości.. ;)

[qw994]

> To straszne, ale gdybym
> mogla cofnac czas, nie weszlabym w zwiazek z nim.

I to mówi absolutnie wszystko.



> Bylam glupia, ze
> nie zakonczylam tego o wiele, wiele wczesniej, nawet majac 18 - 19
> lat zastanawialam sie, jakby to bylo, gdybym jednak z nim zerwala
> (wtedy, kiedy sie "nie dal").

Piszesz tak, jakbyś już nie miała wyjścia, tylko z nim być. Możesz to skończyć w
każdej chwili.



> Ale jakas zla,
> egoistyczna i niewyzyta czesc mnie chcialaby pozbyc sie go z mojego
> zycia. Inna sprawa, ze moglaby to byc zla decyzja.

To byłaby decyzja najlepsza z możliwych, moim zdaniem.

[twoja_przelozona]

wiecie co jeszcze mnie meczy, ze widze, ze on sie mnie
trzyma, "niewazne co". Mowi mi od jakiegos czasu, ze ja nic od
siebie nie daje, ale do rozstania przez to z jego strony daleka
droga. Mam wrazenie, ze jesli to sie stanie, stanie sie tylko z
mojej "winy". Ja moge byc nieuprzejmym pasozytem dajacym mu seks z
łaską, a on przy mnie bedzie. Wiecie, ze on kiedys znalazl watek na
innym forum gdzie pisalam wprost, ze kocham go ale on wogole nie
pociaga mnie fizycznie. Wkurzyl sie, ale szybko mu przeszlo i juz
chyba o tym nie pamieta (kilka lat temu). Bywaja chwile kiedy
chcialabym aby napatoczyla sie dziewczyna z jego marzen ktora
otworzylaby mu oczy. Az mnie dziw bierze ze jestem jego pierwsza
dziewczyna i ze jemu to wystarczy, ze tak powaznie do tego
podchodzi, ze chce dzieci. Jak ja slysze o dzieciach, ciarki mnie
przechodza - widze wtedy siebie nie tylko w srednio dla mnie udanym
zwiazku, ale tez upaprana na amen w dzieci - zmarnowane resztki
jakichkolwiek szans (cokolwiek to znaczy, sama nie wiem). Przykro
mi... on spi w drugim pokoju a ja tu siedzie i wypisuje takie
rzeczy.

[jan_hus_na_stosie]

www.youtube.com/watch?v=bSw3zHtSjiI

[czarnadrukarka]

Współczuję Ci, wiem co przechodzisz.
Nie sprowokujesz go do zerwania, nawet nieświadomie (jak tamtym postem), sama
musisz zdecydować bo to TY nie kochasz. Mi było wsio ryba, robiłam wszystko na
nie, tzn. nic nie robiłam żeby było dobrze. Nie pamiętałam naszych rocznic, jego
imienin, daty poznania itp. W sprawach intymnych zero wysiłku z mojej strony.
Wszystko na nie, a i tak był za mną. Jednym słowem, uwalniając go od siebie,
dałam mu szansę na poznanie kogoś kto go doceni,pokocha i pokaże jak może być
fajnie w związku. Ja brałam, nic od siebie nie dawałam.
Decyzja należy tylko od Ciebie. Ja się odważyłam dopiero jak mi palma odbiła na
punkcie innego. Może też będzie podobnie w Twoim przypadku?
Zamieszkajcie osobno, jeśli jest taka możliwość, zobacz co wtedy. Albo..prowokuj
los, tzn. rozglądaj się za kimś innym. Ale czy Twój chłopak zasługuje na to żeby
być tylko do czasu? ...

twoja_przelozona

[yoko0202]

Po pierwsze, nie ma rozstań bezbolesnych.
Ty na rozstanie jeszcze nie jesteś ewidentnie gotowa, bo się za bardzo boisz. Z
rozstaniem to jest tak, jakby człowiek miał się zdecydować na ciężki zabieg
chirurgiczny u dentysty bez znieczulenia. Niby ci ten ząb przeszkadza, ale są
dni kiedy boli mniej i masz nadzieję, że jednak się uspokoi - zabiegu bez
znieczulenia się boisz, więc czekasz. Najważniejsze, to zdać sobie sprawę, że
żadnego znieczulenia i tak nie będzie, a ząb się nie uspokoi i w końcu nie da ci
żyć - a im bardziej odkładasz zabieg, tym bardziej będzie potem bolało. No ale
na koniec jednak przyjdzie wielka ulga.
Jesteś na razie na początku tej drogi, a odejdziesz pewnie wtedy, gdy będziesz
już na skraju wytrzymałości, no albo wtedy gdy któregoś dnia na Twojej drodze
stanie facet, dla którego stracisz głowę - a prędzej czy później tak się stanie.
Z tego związku nic nie będzie, ty go nie kochasz, ale jeszcze trochę się
pomęczysz, tak ja to widzę.
Nie bój się, i pamiętaj, że tylko i wyłącznie ty sama odpowiadasz za własne
życie i za własne szczęście.

[han_solo_79]

Kochałaś go w ogóle? W moim byłym związku seks był w ogóle nieudany, Ona w ogóle nie dostawała orgazmu a ja się męczyłem po 20 minut ale uważam że było Nam w łóżku wspaniale - bo się kochaliśmy... A teraz szaleję, wariuję, tesknię za dziewczyną która mnie odrzuca ponieważ nie czuje chemii... Ale w końcu to powiedziała i mimo że cierpię to łatwiej mi z tym powtarzając sobie "to koniec, to koniec, to koniec".
Więc, nie oszukuj go, powiedz mu to.

[ahimsaboy]

tutaj moja odpowiedź:

forum.gazeta.pl/forum/w,12264,103936862,103941887,Re_Nie_mam_odwagi_zakonczyc_zwiazku_.html

[saraisa]

Miałam to samo - nawet wtedy też radziłam się forumowiczów, czy zerwać, czy nie :P
też nie czułam motylków, też biłam się z myślami, że to przecież dobry człowiek.
Wreszcie podjęłam decyzję o zerwaniu i to była najlepsza decyzja, jaką mogłam podjąć :) teraz nie mogę się nadziwić, że tyle z tym zwlekałam.
Jak ktoś tu już napisał - największą ulgę poczujesz, gdy on znajdzie kogoś nowego. Tak było i w moim przypadku - zobaczyłam, że istnieje ktoś, kto naprawdę do niego pasuje. Przez to jak bardzo uzupełnia się z tą "nową" dziewczyną, zobaczyłam, jak bardzo ja do niego nie pasowałam...
Jakiś czas po zerwaniu spełniłam też podobne do Twojego marzenie - zrealizowałam swoje fantazje łóżkowe, na które z nim jakoś nie miałam ochoty... :> Jedyne co mogę powiedzieć, to że polecam i wcale nie okazałam się kłodą :D <skromniś>
tylko ostrzegam, że na początku nie będzie Ci łatwo, będziesz się biła z myślami, żałowała decyzji o zerwaniu, wreszcie nie mogła znaleźć nikogo nowego... Ale to przejdzie :) Chęć odkrywania "nowych obszarów" zwycięży :) tak przynajmniej było w moim przypadku i wierzę, że tak będzie też u Ciebie :)

[haalszka]

cos ci tam jednak daje ten facet.. pewnie chodzi o to ze jest. ze ty nic nie
musisz a spaniel siedzi kolo ciebie i swiata nie widzi.

malo tego chcesz swoje odczucia zwalic na dni miesiaczki.. to juz jest chore.

nikt nie podejmie za ciebie decyzji, chyba ze facet w koncu kogos pozna i dozna
olsnienia. wtedy ty bedziesz pisac czemu on odszedl, byl taki wierny...
ja bylam w podobnej sytuacji i w okolicach 29 lat rozwalilam zwiazek, w ktorym
bylo dziecko. dopiero wtedy uswiadomilam sobie ze to facet nie dla mnie, choc
odpowiedzi szukalam kilka lat...

seks to nie wszystko, ale bardzo wazna forma budowania bliskosci. u was jej nie ma.

decyzja nalezy do was.

[jack20]

udany sex, dajacy satysfakcje obojgu jest postawa udanego zwiazku.
wydaje sie warunkiem koniecznym choc nie wystarczajacym.
kontynuowanie zwiazku w twoim wypadku jest nieorozumieniem.
dziwne jest tylko jak mozna przez 6 lat zyc z kims razem, spac z nim
i NIGDY nie wyrazic swoich seksualnych pragnien i nie rozmawiac o
tym z partnerem.
naturalnie, gdy partner nie zyczy sobie takich rozmow nalezy podjac
decyzje jak najszybszego rozstania a nie dalej brnac w cos bez
przyszlosci.

[emma_ja]

lepiej zakonczyc wczesniej niz pozniej

z litosci stracilam ladnych pare lat,wyladowalam u lekarza z ciezka nerwica- a
potem okazalo sie zamiast wdziecznosci sa jeszcze pretensje(jego i otoczenia) bo
zmarnowalam mu tyle czasu.
dodam, ze ostateczenie ulozyl sobie zycie szybciej niz ja...

wiec przede wszytskim zdrowy egoizm. najpierwy mysl o sobie potem o innych.
zareczam, ze nikt ci nie podziekuje, za twoje meczarnie, nikt nie doceni tego.

szczescia trzeba chocby probowac szukac skoro sie dusisz. byc z kims dlatego, ze
mozna skonczyc jeszcze gorzej- to niewystarczajcy powod.odwagi.

[emma_ja]

zły zwiazek i tak sie skonczy
wiec moze lepiej miec to za soba predzej niz pozniej
potem czlowiek zaluje, ze tyle czasu zmarnowal-sobie i komus
a nieuchronne i tak przyszlo, i tak bolalo, i tak bylo trudno

a tacy porzuceni mezczyzni czesto nie sa az tak biedni jak nam sie wydawalo, ze
beda ;)
takze nie ma co tragizowac, rozmyslac co bedzie
jakos bedzie!

[qw994]

> zareczam, ze nikt ci nie podziekuje, za twoje meczarnie, nikt nie doceni tego.

Podziękuje za męczarnie? A od kogo ty oczekiwałaś podziękowań?

I, proszę, nie rób z autorki takiej poświęcającej się, jej też w jakimś stopniu
jest wygodnie w takim układzie, bo ma kogoś, kto dla niej wiele zrobi. Dlatego
trudno jest z tego wyrwać, bo to niesie ze sobą realne korzyści. Gdyby to były
"męczarnie", to już dawno by to skończyła.

Mam wujka

[figgin1]

Jest doby, cierpliwy i pomocny. Może z nim też zamieszkasz? Wprawdzie leciwy
jest i trochę gruby, ale i tak bzykasz się z faetem, który cię nie kręci,
jeszcze trochę poświęcenia ci nie zaszkodzi...

[black-mama]

Byłam w identycznej sytuacji, 5 lat z facetem , którego lubiłam,
szanowała, jedak nie bylo tych motylków, seks mechaniczny, bez
orgazmów. Próbowałam z rywac 2 razy, za pierwszym razem wyblagał i
wróciłam, za drugim (pół roku póxniej) kiedy byłam pewna, że nie
chce byc z nim, moge mieć w nim przyjaciela, ale nie faceta na całe
zycie, doszłam do wniosku, że wole bys sama x czasu niż z nim- i
udało sie odeszłam. Ty tez musisz dorasnąc do momentu, w ktorym
powiesz sobie - na pewno nie chce z nim byc, wole samotność niz
takie zycie.
Dodam, że praktycznie od razu po rozstaniu poznałam faceta mojego
zycia, seks z nim to bajka. mamy już 1,5 rocznego synka i drugie w
drodze- teraz dopiero widze co to jest prawdziwe szczeście i jak
powinno się dzielić zyce z ukochaną osobą. Zastanów sie nad tym...

[zoe125]

Nie wiem, czemu zakładasz, że jak zmienisz partnera, to od razu będziesz miala
fajerwerki. Niekoniecznie, z innym seks może być tak samo nudny jak z obecnym.

Pytanie: czy warto marnować życie facetowi, do ktorego nic nie czujesz? Niech
sobie znajdzie kobiete, ktora będzie go naprawde kochać, bo Ty póki co chętnie
zrobiłabys sobie skok w bok, gdyby nie obawa, że po takim skoku zostaniesz sama.
To świństwo wobec tego faceta, on na to nie zasluguje.

Daj mu wolność, a potem rób co chcesz. Nie masz prawa niszczyć życia facetowi.

wiecej egoizmu zycze

[buzkashi]

moze pomysl raczej o sobie niz o partnerze? facet, ktory kocha
kobiete robi dla niej wiele, szczegolnie w lozku. najwyzszy czas,
aby twoj facet to sobie uzmyslowil. a jesli ciezko mu to widocznie
jest malo inteligentny.

[luksusowa.narzeczona]

buzkashi napisała:

> moze pomysl raczej o sobie niz o partnerze? facet, ktory kocha
> kobiete robi dla niej wiele, szczegolnie w lozku. najwyzszy czas,
> aby twoj facet to sobie uzmyslowil. a jesli ciezko mu to widocznie
> jest malo inteligentny.

to mnie zastanawia - jego dziewczyna ani razu nie miala orgazmu przez 6 lat, a
on jakos tego nie dostrzega. dziwne... pasuje mu to? dlaczego nic z tym nie robi?

[twoja_przelozona]

pale sie ze wstydu, ale powiem wprost - zdarzylo mi sie udac. Po to,
aby to skonczyc i miec spokoj. Wcale nie chcialam aby gimnastykowal
sie przy mnie. Chcialam to miec juz z glowy. To wobec niego nie
fair.
...

[luksusowa.narzeczona]

to tylko kolejny argument za tym abys zakonczyla ten zwiazek. chyba nie chcesz
tak zyc przez nastepne 20 lat?

[gobi05]

> Jestem z nim juz 6 lat. Bardzo dobry, cierpliwy, pomocny,
> akceptujacy mnie i moje wady facet. Zrobil dla mnie wiele, ja dla
> niego praktycznie nic.

A czy myślałaś o sprzedaży swojej wolności na - powiedzmy -
dwa lata? Mogłabyś wystawić swoją osobę na Allegro i ustalić
cenę minimalną za dwa lata użytkowania ciebie jako niewolnicy.
Moim zdaniem nie ma takich zasług, usług ani rzeczy, za które
miałabyś płacić swoją wolnością.

> Od jakiegos czasu, kiedy mieszkamy ze soba jakies 3 lata,
> wiem, ze chce miec ze mna w przyszlosci dzieci, mi ten kiepski
> (naprawde kiepski...) seks zaczal przeszkadzac.
Przerwij ten grzeszny związek jak najszybciej.

> (...) zaczyna mnie ciekawic, jakby to bylo z innym, z kims,
> kto by mnie naprawde pociagal. Ani razu nie mialam z nim orgazmu...

To są dwie osobne sprawy. Z kimś kto by cię naprawdę
pociągał będzie tak samo, bo to ty nie umiesz żądać
tego, czego chcesz naprawdę.
A orgazmy? Oto:

Wszyscy to mieli ale każdy chciałby wiele razy,
Wszyscy to wiedzą ale każdy c zeka że się zdarzy,
To jest potrzebne, naprawdę potrzebne...

> Nie wiem, jak ogolnie wyglada seks dwojga ludzi w zwiazku, nasz jest
> mechaniczny. Zadnych tam filmowych uniesien, splatania dloni itd.
I naprawdę nie czujesz się zniewolona? Nie czujesz,
że straciłaś przez tego faceta, przez jego naciski,
kilka lat życia? Nie jestem zwolennikiem seksu
pozamałżeńskiego, lecz spotykanie potencjalnych
kandydatów do randek to nic złego, przecież
masz podjąć decyzję na całe życie.
Wygląda na to, że to on podjął decyzję za ciebie,
jak dla mnie to jest chore.

Dziewczyno - potrzebujesz przyjaciółki.

[twoja_przelozona]

gobi, srednio rozumiem twoje argumenty. Ale fakt - potrzebuje
przyjaciolki, a od kilku lat nie mam zadnej. Dlatego tez frustracja
we mnie narasta, nie mam z kim porozmawiac o takich sprawach,
poradzic sie od serca. Czuje sie osamotniona, fakt. Z siostra ani z
kolezankami o tym nie porozmawiam. Zbyt intymny temat, zbyt
pokrecony, zreszta ja sama troche pokrecona jestem. I zostaje mi....
forum.

[vijet]

Witam,
sam kiedyś byłem w podobnej sytuacji jak Twój obecny mężczyzna,
również miałem dziewczynę, która nic specjalnego do mnie nie czuła.
Tyle tylko, że z jej strony na początku było bardzo mocne uczucie,
potem wszystko jakby wygasło... stała się niezbyt przyjemna,
opryskliwa, zacząłem ją irytować samą swoją obecnością.
Odpowiedzialność za taki stan rzeczy brała w pełni na siebie.
Oczywiście, bywały i lepsze momenty, w końcu masochistą nie jestem.
W końcu ze sobą zerwaliśmy, niemniej jednak chciałem powrotu, a ona
nie wykluczała takiej ewentualności. Biegałem, starałem się... i
było niestety coraz gorzej. Gwoździem do trumny był dzień, kiedy
powiedziała mi, że już nawet specjalnie się jej z wyglądu nie
podobam (niestety jestem na tym punkcie mocno przewrażliwiony). W
końcu, ze łzami w oczach, przekazałem jej, że nie mogę tego ciągnąc -
życzyłem wszystkiego dobrego i skończyłem znajomość. Kilka razy od
tamtej pory próbowała się ze mna kontaktować, niemniej jednak chcę
ją w 100% wykreślić ze swojej pamięci. Teraz już może nie, ale
wcześniej bym dał bardzo wiele za możliwość wykasowania pewnych
przykrych wydarzeń z przeszłości.
Efekt:
zupełna niechęć do jakichkolwiek związków, ograniczenie do minimum
kontaktów z kobietami. Prędzej bym zagłosował na L.Kaczyńskiego za
rok, niż próbował zyskać względy jakiejś niewiasty. W pełni
poświęciłem się pracy, jak i moim hobby, więc jeśli chodzi o radość
z życia, jest całkiem OK. Niestety, w głowie mam również operacje
plastyczne i zapewne w końcu wybiorę się do lekarza, mimo że
teoretycznie nie mam jakiś większych wad. Można powiedzieć - lekka
dysmorfofobia, mimo że spotkałem trochę dziewczyn, które z własnej
nieprzymuszonej woli pozytywnie wypowiadały się na temat mojego
wyglądu. Nie widzę sensu związków - mam wrażenie, że prędzej czy
później każda mnie opuści. W ogóle nawet nie widzę powodu, dla
którego miałbym się z kimkolwiek wiązać, nauczyłem żyć się sam ze
sobą. Natomiast w dalszym ciągu jestem miły i sympatyczny dla
wszystkich istot na naszej planecie, a więc dla kobiet również. Po
prostu są dla mnie jak koledzy. W tej chwili jest mi dobrze jak
jest, niemniej jednak swoje przeżyłem i konsekwencje tej znajomości
pewnie będą się ciągnąć latami...
Co by było, gdyby 1,5 roku przed końcem naszej znajomości, kiedy
zaczęło się wszystko psuć, dziewczyna powiedziała mi w delikatny
sposób, "z sercem", jakie są jej odczucia i lepiej będzie dla nas,
żeby to wszystko się skończyło? Uniknąłbym masy cierpienia, miałbym
pewnie inną dziewczynę, której bym sprawiał przyjemne niespodzianki
i nie w głowie byłyby mi operacje plastyczne. Pewnie nadal byłbym
jej dobrym kolegą, pewnym swojej wartości w relacjach damsko-
męskich. A tak jestem dzikusem, unikającym dziewczyn, który radość
życia znajduje w swoich hobby i pracy. Przyszłość widzę jednak w
kolorowych barwach. A do Was apeluję jedynie, że jeżeli już nastapi
sytuacja wygaśnięcia jakiegokolwiek pożądania i uczuć, zamiast dążyć
do zniszczenia związku swoim zachowaniem, lepiej odbyć jedną szczerą
rozmowę, starając się jednakże minimalizować cierpienie swojego
partnera...
Ja się czuję dobrze w roli dzikusa, dzisiaj podczas górskiej wyprawy
przy pełnych prędkościach wjeżdzałem w błoto rowerem, ale jednak
lepiej, żeby takich facetów jak ja zbyt wiele na świecie nie było ;)

[kunegunda123]

strasznie smutne to co napisałeś i szczerze współczuję takich doświadczeń, ale wygląda też na to, że sam jesteś winien swojej sytuacji, choć chciałbyś całą odpowiedzialność zrzucić na ex.

zarówno faceci jak i kobiety potrafią niszczyć poczucie wartości swojego partnera, jednak znakomita większość z tych partnerów po jakimś czasie podnosi się z dołka, znajduje kogoś innego i żyje względnie szczęśliwie.
Ty SAM wybrałeś takie a nie inne życie a mam wrażenie, że winisz za taki stan rzeczy ex. twoja obsesja dotycząca wyglądu znalazła pożywkę + jesteś trochę mizoginem.

[vijet]

Powtarzam: obecna sytuacja nie jest zła. Raz lepiej, raz gorzej,
ostatnio coraz lepiej. Jak to napisałaś "względnie szczęśliwie",
tyle że bez partnerki.
Sam jestem o tyle winien, że nie skończyłem z tym wszystkim dużo
wcześniej. Pamiętam nasze pierwsze rozstanie. Dziewczyna miała
problem do mnie w zasadzie o wszystko, tak jej działałem sobą na
nerwy. W końcu zrobiła aferę o to, że wziąłem jej psa na spacer o
zbyt późnej porze (chociaż mi na to pozwoliła, nie wykradłem go),
poza tym było jeszcze dość wcześnie. Byłem tak zdegustowany i
zniechęcony jej zachowaniem, że przestałem pisać, ona wysłała kilka
smsów, że więcej się nie zobaczymy i to koniec. W ogóle mnie to nie
ruszyło! Co mi po takiej narzekającej dziewczynie? Po tygodniu na
moje nieszczęście mijałem jej siostrę ... jechała na rolkach, ja na
rowerze. Zawróciłem i spytałem się, jak tam się miewa Pani X.
Okazało się, że jest jej smutno. Nie chciałem tego, więc się z nią
skontaktowałem, spotkaliśmy się i nagle jaka metamorfoza! Znowu
wielce zakochana. Może na miesiąc... I potem już było tylko gorzej.
I jeszcze nie odbierała mi nadziei, więc cały czas liczyłem na
powrót jej uczuć. I tutaj sam zawiniłem, zgadzam się.
Natomiast mam dość zmienności - dziewczyny, z którymi miałem do
czynienia, potrafiły zmieniać zdanie o 180 stopni w bardzo krótkim
czasie... raz kochały, raz chciały odchodzić... Niektóre (jak nie
więszość) kobiet naprawdę chyba same się proszą, żeby nie były zbyt
dobrze traktowane, bo im po prostu odbija. Dwa standardowe schematy
postów na forach:
- facet jest dobry, ale chcę od niego odejść
- facet nie jest dobry, ale nie potrafię od niego odejść

Mam głęboko gdzieś te chore gierki.
Już wolę mojego kota pogłaskać;)

[vijet]

Przepraszam za styl, cały czas zapominam, że postów nie można
edytować.

[rzeka.chaosu]

Ja bym go nie rzuciła. Wiem jak trudno jest o lojalnego i godnego zaufania
partnera, który akceptuje w nas wszystko :) Jeśli chodzi o seks - on nie jet
najważniejszy. Ważniejsze jest twoje zdrowie psychiczne :D Poza tym można odbyć
szczerą i opartą na zaufaniu rozmowę i razem pokombinować, co zrobić, żeby było
lepiej.
Naprawdę, szczera rozmowa potrafi zdziałać cuda. Zrzućcie maski i otwórzcie się
na siebie nawzajem. Może odkryjesz go na nowo :P
Ech... nie miało być tak patetycznie.
PS. Pisałam na podstawie własnego doświadczenia :)

[twoja_przelozona]

rzeka.chaosu, nie na darmo ten nick ;) wlasnie o to "sie
rozchodzi" - "jak trudno jest o lojalnego i godnego zaufania
partnera, który akceptuje w nas wszystko :) Jeśli chodzi o seks - on
nie jet najważniejszy". Wlasnie... mozna poddac sie żądzy
seksualnej i wyjsc na tym jak Zablocki na mydle. Obawiam sie, ze
rezygnujac z niego i "eksperymentujac" usiade za kilka lat na
kanapie trzymajac sie za glowe i mowiac, jaka bylam glupia, teskniac
do nudnej, ale dajacej poczucie bezpieczenstwa stabilizacji :/

[2szarozielone]

A teraz siedzisz na kanapie, trzymasz się za głowę i mówisz sobie "jaka ja byłam
głupia, wybierając nudną beznamiętną stabilizację zamiast podążać za swoimi
marzeniami i pragnieniami". Nie jesteś szczęśliwa. Nikt nie ma gwarancji, że
szczęście w życiu odnajdzie. Ale Ty boisz się nawet spróbować go poszukać. Życie
masz jedno - nie żal Ci, że tracisz je na coś, co Ci nie daje satysfakcji?

[twoja_przelozona]

nie dojrzalam jeszcze do tego aby wiedziec, czego chce od zycia -
czy emocji czy stabilizacji. Jesli go odrzuce to juz na zawsze, bo
to taki typ - zadnej przyjazni pozniej by nie bylo. Wlasnie
zobaczylam u niego kolejna zalete - to, ze jest mlody, jestem jego
pierwsza a on mysli powaznie o mnie i chce zakladac rodzine - czyli
nie jest, jak wiekszosc, poszukiwaczem doop i wrazen, bo mlody.
Powinnam to docenic. Yoko mnie rozgryzla, ze chyba sie jeszcze w tym
pomecze, moze dojrzeje :/ Ktos smial sie, ze zrzucam swoje
zachowanie na hormony i okres - kiedy ja nieprzypadkowo o tym
wspomnialam. Histeria i dół znowu sie zlagodzily - zauwazylam ta
cyklicznosc czy wierzycie, czy nie. Zaznacze tylko w kalendarzu i
poczekam do nastepnego okresu i spiec w mozgu, jakie temu
towarzysza ;) Nie mnej jednak spiecia wystepuja bo rzeczywiscie
zwiazek ten mnie nie satysfakcjonuje.

[rzeka.chaosu]

Ja chyba z tymi hormonami mam identycznie :P Zmieniałam zdanie na temat moich
studiów co miesiąc (no dwa razy w miesiącu - raz na plus raz na minus) :D:D:D:D
Poza tym jesteś teraz na życiowym etapie wyborów i to normalne, że się wahasz.
I pamiętaj - nikt na forum w 100% nie zna twojej sytuacji. Sama szukaj
odpowiedzi w sobie i w rozmowie z twoim facetem.

[twoja_przelozona]

kurcze, ja z nim malo co rozmawiam :/ doszlam do wniosku, ze nie
rozmawiamy w ogole, ale to moja "wina" i cecha charakteru - jestem z
natury malomowna; ale - ze swoim facetem powinno sie poruszac wazne
tematy, wiem. Mam wrazenie ze z czasem przychodzi mi to trudniej -
on generalnie wie ze mnie nie pociaga fizycznie (po komentarzach z
mojej strony rzucanych "ot tak" pol zartem pol serio, ale raczej na
serio ;). Seks mamy "mechaniczny" bo "najzwyczajniej" mierzi mnie
jego dotyk, kiedy probuje mnie dotykac to zabieram mu reke - nie
wiem dlaczego? Przeciez nie robi mi tym krzywdy ;) Doszlam do
wniosku, ze tez nie mam w nim przyjaciela - paradoksalnie oparcie,
bezpieczenstwo, akceptacja tak, ale nie umiem z nim rozmawiac "od
wnetrza". Zapracowalam sobie na to sama, swoim zachowaniem i
niedojrzaloscia i w zasadzie z mojej winy nie czuje sie w tym
zwiazku kobieta, a dzieciakiem. Tak to wyglada... zamierzam wygadac
sie u specjalisty ;) .

[twoja_przelozona]

i wiecie co, ta niechec do jego dotyku przyszla z czasem ? sama nie
wiem, kiedy. Motylkow od poczatku nie bylo ale na poczatku jakos
szlo, a z czasem przestalam miec ochote na to aby on mnie ekhm...
piescil.

[luksusowa.narzeczona]

bo go nie kochasz i nie pociaga cie. czy gdyby twoi koledzy, mili i sympatyczni
chcieli cie piescic to mialabys ochote na kazdego z nich?

ten czlowiek nie jest twoim chlopakiem, tylko tak go nazywasz. naprawde jest
jedynie twoim znajomym, kolega.

bardzo typowe objawy:)

[yoko0202]

po prostu boisz się, że nic lepszego cię w życiu nie spotka - standard.

mówisz, że motylki przemijają? może i tak. Ale nie fajnie byłoby mieć faceta, na
którego może już nie będziesz po 5 latach czekać w oknie, ale wciąż będziesz się
cieszyła na jego widok, chciała go dotykać, być blisko? Tu tego nie masz, daj
sobie szansę żeby to poczuć.

oj to nie tak

[yoko0202]

rzeka.chaosu napisała:

> Ja bym go nie rzuciła. Wiem jak trudno jest o lojalnego i godnego zaufania
partnera, który akceptuje w nas wszystko :)

wcale nie tak trudno wbrew pozorom

> Jeśli chodzi o seks - on nie jest najważniejszy.

pewnie, kasa też nie, ale raz na jakiś czas i pieniądze i dobry seks by się
przydały, nie???

> Ważniejsze jest twoje zdrowie psychiczne :D

a tu się zgadzam; tylko w tym układzie to dziewczyna niedługo depresji dostanie,
siedzi zestresowana i kombinuje jak by tu go pokochać bo on taki dobry i lojalny.

> Poza tym można odbyć szczerą i opartą na zaufaniu rozmowę i razem
pokombinować, co zrobić, żeby było lepiej.
> Naprawdę, szczera rozmowa potrafi zdziałać cuda. Zrzućcie maski i otwórzcie
się na siebie nawzajem. Może odkryjesz go na nowo :P


zajebisty pomysł - co ma mu powiedzieć? nie pociągasz mnie, nie lubię jak mnie
dotykasz, nigdy nie miałam z tobą orgazmu, oddycham w pełni dopiero jak ciebie
nie ma koło mnie, nie tęsknię za tobą gdy jestem sama - ale chodź skarbie
odkryjmy się na nowo
?!?!?!?

[smettka]

Zajrzalam do tego watku, bo zobaczylam autorke ;) To przynajmniej
wiadomo dlaczego masz podwyzszana PRL - przyczyna moze byc stres.

Co do faceta - chyba jednak lepiej przerwac za mlodu cos co nam nie
lezy, niz ciagnac wiedziac ze nam zle, bo z kazdym rokiem bedzie
gorzej... Nie ma sie co ludzic.

Fakt, ryzykujesz ze nie trafisz na drugiego odpowiedzialnego,
madrego czlowieka, ale pozostajac w tym zwiazku masz pewnosc, ze
lepiej nie bedzie (zycie erotyczne w dlugoletnich zwiazkach opada a
nie wzrasta). Za pare lat bedzie ci jeszcze ciezej podjac te
decyzje, wyplatac sie. A potem juz nie bedzie sensu, bo dzieci, bo
to i tamto...

[twoja_przelozona]

smettka, nie bylo po co wchodzic w to bagno ;))) Prolak. moze od
tego, ale problem z tradzikiem mam od dawna i moze przez prolaktyne
wlasnie. Kryzysy w zwiazku miewam od jakiegos czasu.

[esteraj]

Dokładnie to co Ty przeżywałam ja. Związek z facetem, który był
dobry, który widział we mnie swój ideał kobiety. A ja cóż...Nie
umiałam z nim zerwać tak jak Ty. Bałam się samotności i że nie
znajdę drugiego takiego. Chciałam, żeby znalazł sobie inną. Tak się
stało. Byłam zazdrosna i miałam żal, że straciłam coś ważnego. Nikt
się w moim życiu nie pojawił. Nie mogłam znieść samotności. On
zerwał z nią dla mnie. Po jakimś czasie znów wszystko wróciło do
normy i znowu poczułam niechęć. Będąc w małżeństwie zdradziłam go.
On o niczym nie wiedział. Popatrzyłam na mojego kochanka i jego
niedoskonałości. Trochę to było wymuszone, bo chciałam się z tego
obudzić. Potem zdradził mnie mój mąż. Znalazł kobietę, która
zakochała się w nim bez pamięci. Mówił mi jak odżył, jak łapał wiatr
we włosy, jaki był szczęśliwy. Byłam już na tyle dojrzała by
pozwolić mu odejść, ale sytuacja rodzinna trochę komplikowała to
wszystko. Ja nie miałam się gdzie wyprowadzić, bo mieszkamy w domu
jego rodziców, jest dziecko... Zaczęłam się zastanawiać, gdzie
popełniłam błąd. Gdybym dała więcej od siebie, on też byłby dla mnie
inny. Widziałam jak on potrafi dbać o tą drugą osobę, ile w nim
miłości, ile straciłam... Popatrzyłam na niego zupełnie inaczej, jak
na atrakcyjnego faceta... Ale cóż już chyba za późno...
Cholernie trudna decyzja dla Ciebie. Albo umiesz się przełamać i
spojrzeć na swojego faceta inaczej, zrobić coś w tym kierunku żeby
dodać pikanterii swojemu związkowi, albo z nim zerwij

[skarpetka_szara]

Nie jecz tylko dzialaj. Ryzyk fizyk - moze bedziesz zalowac, moze
nie - ale napewno nie bedziesz w tym stanie gdzie ciagle masz
depresjie bo jestes z czlowiekiem w ktorym nie jestes zakochana.

Bo ja wierze ze go kochasz - ty po prostu nie jestes w nim
zakochana - nigdy nie bylas.

Jestes za mloda aby obarczac sie tym. Takie problemy powinny miec
40latki a nie dziewczyny w Twoim wieku.

Zycie nie jest sprawiedliwe, zawsze ktos cierpi. Chlopak jest
zakochany, ok, bedzie cierpial - no stalo sie. Nic sie nie da
zrobic. Znam taki przyklad gdy moja kolezanka chodzila z chlopakiem
ktory byl bosko zakochany w niej. Ale ona i tak zerwala po wielu
latach bo wiedziala ze to nie dla niej. Chlopak strasznie to
przezyl, dlugi czas, ale wiesz co? po paru latach znalazl sobie
dziewczyne, i teraz sa malzenstwem. I jest szczesliwy. (dobzi
faceci nie sa dlugo samotni) A kolezanka? wybawila sie przez wiele
lat, a teraz ma stalego chlopaka i tez jest szczesliwa.

Byc moze poznasz dupkow, pewnie ze poznasz. Ale byc moze to jest
to, co musisz przejsc aby byc szczesliwa kobieta.

[skarpetka_szara]

Co do seksu, przeciez mozna isc do seksuologa, mozna poogladac
jakies erotyczne DVD's, mozna cos samemu wniesc do zwiazku. Mozna
nauczyc partnera co i jak.

[anital36]

Witam !!!
Ja z pierwszym męzem byłam 4 lata i też zastanawiałm sie dla czego za niego wyszłam bo byłam młoda i głupia było to zauroczenie ale tez nie było seksu i żadnych orgazmów on był moim pierwszym facetem ;(
teraz jestem juz w drugim związku 12 lat i jest super !!!!!!!!!!!!!
Doradze Ci zerwij teraz bo pózniej juz będziesz tego żałować !!!!
Znam bardzo duzo osób co nie ma udanego współzycia i po paru latach sie rozchodzą wychodzi na to ze seks w małżenstwie jest bardzo ważny i ja się z tym zgadzam !!!!!! wiadomo uczucie , zrozumienie, przyjazn, szacunek , zaufanie też itd.. ale seks to jest seks :D
Pozdrawiam i życzę duzo sił !!!!