Rozwód, strach o odebranie dzieci

[aderia]

Witam! Jestem na skraju załamania. Powinnam złożyć pozew o rozwód, ale boję się odebrania dzieci przez męża. Kryzys w naszym małżeństwie trwa już kilka lat, na chwilę jest "dobrze" ale to i tak tylko powierzchownie. Od początku mąż uzależnił mnie od siebie. Na początku małżeństwa pracowałam w szkole (gdy było jedno dziecko), ale gdy urodziły się bliźniaki -musiałam zrezygnować z pracy.. Dzieci dużo chorowały, zaczęły się problemy ze starszym synem (ADHD) a na wynajęcie niani nie było mnie stać. Mąż stwierdził, że jak chcę wrócić do pracy to mogę iść ale on mi w niczym nie pomoże. Przecież mnie utrzymuje. Nigdy nie dostawałam od niego więcej jak 50, 100 zł na zakupy. A w razie jakiejś kłótni np gdy stanę w obronie dzieci (jak chce je bić) nie daje pieniędzy, zabiera wcześniej kupione rzeczy, szantażuje mnie w ten sposób. W nerwach niszczy rzeczy w domu, wyzywa mnie a gdy ja jestem spokojna i nie reaguję jest jeszcze gorzej. W domu w niczym nie pomaga, wychodzi rano do pracy i wraca ok. 20.00. Teraz wróciłam do pracy, niestety po 6 latach przerwy, zarabiam najniższą krajową. Chciałabym dla dobra dzieci rozstać się z nim ale on zawsze grozi, że zabierze mi dzieci. Więc tkwię w tym związku a już nie mam siły. A najgorsze, że dzieci na to patrzą. Starszy syn wiele razy oberwałby od i to porządnie, zawsze staję w jego obronie. Potem zarzuca mi, że nie pozwala mi wychowywać dzieci. Ale czy na tym polega wychowanie dzieci? Nigdy z dziećmi nie rozmawia, nie interesuje się szkołą. Wszystko jest na mojej głowie. A mimo to zawsze słyszę, że jestem okropna, że doprowadzam go do takiego zachowania Jak wpadnie w furię, boję się.
Kilka lat temu wyrzucił mnie na korytarz w piżamie, była policja, założyli niebieską kartę. Potem obiecywał poprawę, chodziliśmy na terapię. Terapeuta dzwonił do mnie i zalecał, aby na czas terapii mąż nie mieszkał z nami- bo stwarza zagrożenie dla mojego życia. Przez chwilę było "dobrze". Przez jakiś czas nie było interwencji i niebieską kartę zamknęli.
Propozycję wspólnego spędzenia czasu-odrzuca, nie można się dogadać odnośnie sylwestra, wakacji. Bo jak on nie ma ochoty, to ja też muszę siedzieć w domu, zresztą potem sama z dziećmi. On wsiada w auto i jedzie sobie .
Ostatnio syna, 10 lat, wygonił z domu. Wyleciałam za dzieckiem i przyprowadziłam do domu, płakał, chciał dzwonić na policję. Mąż uważa, że zrobił dobrze, jak mu mówię, że w końcu syn zadzwoni na policję, twierdzi, że i tak mu nic nie zrobią.
Nie śpimy razem, ale jak mam spać z kimś takim.
Nawet w krótkich okresach, gdy było "dobrze", nie układa się nam w sprawach małżeńskich. Ale jak być dobrze, gdy mąż proponuje seks grupowy?
Jak mam dalej żyć? Dla dobra dzieci powinnam złożyć pozew o rozwód. Za moją pensję nie utrzymam jednak trójki dzieci, mieszkanie też jest wspólne. On nie zgodzi się na żadną ugodę, powiedział, że będę miała wojnę. Boję się tylko, że odbierze mi dzieci. Jest bogaty, jego rodzina też.

[soul.33]

Wydaje mi się, że najlepszym, co można by zrobić, to poszukać w okolicy jakichś poradni dla ofiar przemocy w rodzinie. Oprócz psychologów, można znaleźć tam też prawników, którzy udzielą fachowych porad.

Twój "partner" stosuje wobec Ciebie przemoc psychiczną, aby Cię osłabić, ponieważ sam jest tak słaby, że nie byłby w stanie wytrzymać związku z kobietą, która ma w sobie jakąś siłę. On musi tą siłę w Tobie wyczuwać i dlatego chwyta się różnych sposobów, aby ją stłumić. I takie zastraszanie odebraniem dzieci też jest tego przejawem. Ale jeśli spojrzeć na to chłodnym okiem, to można np. zauważyć, że on miał niebieską kartę, a Tobie sąd ma odebrać dzieci...? Nie brzmi to realnie.

Jednak najważniejsze dla Ciebie, aby znaleźć fachową poradę i pomoc. Pozdrawiam.

[basia-aa]

O nie!!! Nie patrz na to za co utrzymasz dzieci!! Rozwód jest najlepszym rozwiązaniem i to z jego winy. Jest trójka dzieci, jesteś Ty, skąd Ty wzięłaś najniższą krajową by utrzymać Waszą czwórkę? A alimenty to co? Jeżeli z jego winy, to i na Ciebie się należą. Jak będzie unikał płacenia, to dostaniesz z funduszu alimentacyjnego. Sama radziłaś sobie z dziećmi i sama sobie poradzisz z nimi bez męża, który wydziela Ci pieniądze.
Wyrzucił 10-latka z domu? Jakim prawem. Twój syn ma tyle samo co mój, Jakby mój były tak postąpił już bym wzywała policję. Nie możesz takich rzeczy załatwiać polubownie. Nie masz do tego prawa czy tego chcesz czy nie. Popatrz na swoje maluchy, kto im da ochronę przed ich ojcem? Nikt za Ciebie tego nie zrobi. Musisz je chronić przed tym facetem i musisz sama siebie chronić. Pamiętaj, że to do Ciebie będą miały pretensje za takie dzieciństwo a nie do niego, bo nic nie zrobiłaś by to zmienić.
Nie ma żadnych podstaw by zabrali Ci dzieci. Twój starszy syn bez problemu może być świadkiem i potwierdzić to co wyprawia Twój mąż (mój syn zeznawał i chciał od samego początku zeznawać), nie bój się. Nie wiem w jak dużym mieście mieszkasz, poszukaj ośrodka dla ofiar przemocy, tam dużo pomogą.
Masz konkretną przemoc psychiczną i ekonomiczną. Ta przemoc nie jest tylko w stosunku do Ciebie, ale i do Twoich dzieci. Nie bój się wzywać Policji. W ośrodku dadzą Ci duże wsparcie, nauczą zbierać dowody, poznasz kobiety, które uczą się z tym sobie radzić. Nie przyzwyczaj się do tej sytuacji i nie żyj nadzieją, że będzie lepiej. Chwilę było "dobrze" - to tylko tzw faza "miodowego miesiąca" wiele z nas na to się nabierało. Nie daj się i tyle, walcz.
Ważne jest to, że tutaj napisałaś i zaczynasz szukać pomocy. Nie daj się.