Jak złapać męża?

[Gość: CYKADA]

No i badz tu czlowieku madry i pisz wiersze. Wszystkie rady przyjmuje bo sa
OK ale ja mam meza od 25 i za nic nie moge dziada oduczyc od tatusiowania
mi.Poucza mnie ciagle co mam mowic, jak mam mowic, co do kogo powiedziec,
ciagle pyta czy zrobilam to czy tamto,ze o tej porze nie wypada telefonowac .
Od tego ciaglego tatusiowania dostaje nerwowej wysypki.Zadne rozmowy nie
skutkuja. Opierniczanie i to takie z gory na dol tez nie dziala. Kto ma dobra
rade, kto ma jakis sposob na nieomylnego madrale?

[Gość: Kkkba]

Może zastosuj zasadę wzajemności ? ;) Naśladuj męża i też go pouczaj. Choć może
on to lubi ;)
Hm, ale może czegoś innego nie lubi...czasmi warto delikatnie zastosować zasadę
kija skoro marchewka nie pomaga.
Przydadzą się być może metody niekonwencjonalne np. napis na koszulce :" Nie
pouczaj mnie ! " .Czasami możesz ironicznie radzić się np. ile wsypać łyżeczek
cukru do herbaty i dlaczego, i czy to zdrowo, i skąd to wie itd. :) Jeśli okaże
się, że to już w jego głowie zaprogramowane...możesz przynajmniej jakoś to
kontrolować ;). Hm, rady pochodzą od kawalera :), ale nie gardź nimi, jeśli nie
stosowałaś :)

[Gość: ..................]

Alez Ty masz kobieto problem. Ja to bym chcial miec takiego Aniolka
co to strozem "bezblednym" jest. Do perfekcji wtedy pewnie bym z nim
doszedl.

[dana03]

Wiesz Cykado,że to jest rzeczywiście problem. Zgodzę się z tym, żebyś
spróbowała jego pouczać, może da mu to do myślenia. W moim życiu była inna
sytuacja, mój (niestety były) mąż przez 17 lat małżeństwa pytał mnie o
wszystko, jak należy napisać, zrobić czy co ma powiedzieć przez telefon. Mamy
trójkę dzieci, jednak on był dla mnie jak czwarte dziecko. Rachunków nie
płacił, bo nie wiedział, w którym okienku, na zebranie szkolne nie poszedł, bo
nie wiedział, do którj klasy chodzi jego dziecko, itd. Mogłabym tu jeszcze
wyliczać, ale nie o to chodzi. Mówi się, że trzeba kochać męża takiego, jakim
jest, ale z niektórymi wadami trudno się pogodzić i wcale nie cieszą wspólnie
spędzone chwile. Z tego powodu jestem sama, duży chłopiec wrócił do mamy, a
mnie ubyło obowiązków. Mimo wszystko nie życzę Ci rozstania, to ostateczność,
bardziej pomocny byłby psycholog z Poradni Rodzinnej. Życzę cierpliwości, Dana