Kiedy dziecko?

[Gość: ania]

dziewczny, kobietki powiedzcie mi kiedy i dlaczego zdecydowałyście się na
dziecko lub dlaczego nie chcecie go mieć, a także czy żałujecie, ze tak czy
inaczej postanowiłyście:))

[Gość: karola]

zdecydowałam się na dziecko w wieku 27 lat, po studiach i prawie 3 latach
pracy, która mnie po prostu znudziła. Chciałam mieć dziecko i po paru
miesiącach udało mi się namówić męża, że nie ma z tym co zwlekać. Dopiero po
urodzeniu zrozumiałam, że to jest najwszpanialsza rzecz jaka mi się w życiu
przytrafiła i mimo, że chciałam mieć dzicko to nie miałam pojęcia, że aż tak
zmieni całe moje życie. W tej chwili jest dla mnie najważniejsze i aż trudno mi
sobie wyobrazić jak bezsensowne by było moje życie bez niego. Dopiero teraz
rozumiem, że życie bez dzieci nie ma dla mnie sensu. Ale to można poczuć i
zrozumieć dopiero jak się je już ma.

[Gość: Ulka]

"Lepiej zgrzeszyć i później żałować,niż żałować ,że się nie zgrzeszyło".Skoro
zadajesz,to pytanie to jesteś już dojrzałą i odpowiedzialną osobą,myślę,że z
całą świadomością możesz podjąć taką decyzję.Urodziłam pierwsze w wieku 25 lat
a drugie też świadomie po 3 latach.Nigdy nie żałowałam swojej decyzji,jednak
pierwsze radziłabym przed 30-stką.

[lena_zienkiewicz]

A ja urodziłam moją córuchę w wieku 18 lat, dzień przed osiemnastką :-)
Ani przez moment nie żałowałam, jeśli mogłabym cofnąć się w czasie, to
postąpiłabym identycznie.

[Gość: pysia]

26 lat, po slubie (wypadek przy nocy poslubnej). Jestem zadowolona, a nawet
szczesliwa. Mial byc 2 lata poozniej, ale... dobrze ze jest!!!!

[Gość: ania]

Zastanawiam sie nad tym i chcę mieć dziecko. Mam 24 lata zaczynam samodzielne
życie znalazłam pracę i troszkę boję się że sama sobie z tym nie poradzę. Mam
kochanego faceta (na razie) ale na ślub nie moge liczyć, nawet nie chcę. Różne
rzeczy się zdarzają i nie wiem czy potrafiłabym sobie z nimi poradzić. Ale z
drugiej strony nie wybaczyłabym sobie gdybym po kilku latach zdecydowała sie
miec dziecko i nie mogłabym go miec z uwagi na wiek czy inne problemy, które
narastają z wiekiem.

[pierozek_monika]

Ja moje dziecko urodziłam w wieku 19 lat i 4 miesięcy (jestem z grudnia a córka
urodziła się w marcu). Rzeczywiście, dzieko trochę pokrzyżowało mi plany, ale
nie ma tego złego co by na dobre nie wyszło :)
Cieszę się, że miałam Maję tak wcześnie :), bo teraz mam spokój, nie muszę się
martwić, czy jestem płodna czy bezpłodna, czy to już ten moment na zajście w
ciążę, czy stracę figurę czy nie, czy stracę pracę, czy nie, czy dziecko nie
będzie mi kolidowało ze szkołą, czy nie...
Cieszę się, że mam się do kogo przytulić, z kim wyjść na spacer, z kim
porozmawiać, z kim pójść na zakupy, komu poczytać, z kim odrabiać
lekcje ...hmm...

[Gość: Marta]

Ja teraz nie chciałabym za nic.
Ale kiedyś -TAK,nawet przed 30tką napewno.

[Gość: mama pediatra]

Pierwsze dziecko urodziłam na I roku studiów. Gdyby nie pomoc rodziców, a
właściwie całkowite przejęcie przez nich obowiązków rodzicielskich NIGDY BYM
STUDIÓW NIE SKOŃCZYŁA. Syn był bardziej moim młodszym bratem niż dzieckiem.
Drugie dziecko urodziłam w wieku 34 lat, bedąc ustawiona zawodowo i finansowo.
To macierzyństwo ma zupełnie inny wymiar.
Jak pediatra obserwuję zachowanie matek w różnym wieku i ich podejście do
dzieci. Odradzałabym macierzyństwo zbyt wczesne.

[pierozek_monika]

Ja odradzałabym macierzyństwo zbyt wczesne i zbyt późne.
Rzeczywiście, moje wczesne macierzyństwo (niecałe 20 lat) obciążyło znacznie
moją mamę, tatę, i finansowo i psychicznie i fizycznie. Na córce chyba się
jednak to negatywnie nie odbiło.
Natomiast obserwuję starsze mamy, które poprostu grzeszą według mnie
nadopiekuńczością w stosunku do swoich pociech. Oczywiście trochę generalizuję,
ale wiele takich matek obserwowałam. W tym moją. Mój brat się późno urodził.

[lena_zienkiewicz]

jest zupełnie inne.Urodziłam córkę po skończeniu trzeciej klasy
L.O.Rzeczywiście, jeśli chodzi o sprawy finansowe to było nam cholernie
ciężko.Nie mieliśmy zbyt dużo pomocy ze strony rodziny, ponieważ moi rodzice
mieszkają 1300 km od nas, a teściowa miała nas w dupie.Ale z drugiej strony
byłam z dzieckiem cały czas, studiowałam zaocznie, i pięć pierwszych lat życia
dziecka poświęciłam się , czego nie żałuję.Nikt nie jest w stanie zastąpić
bliskości rodziców.Gdyby moja córka urodziła się teraz to nie wiem co by było,
cały dzień spędzam w pracy, studiuję.Rzeczywistość dla mojego dziecka byłaby
okrutna, ponieważ widziałybyśmy się tylko wieczorami.A tak najważniejsze chwile
spędziłam z nią.

[Gość: ania]

Masz pewnie rację. W tej chwili kiedy zaczynam pracę zawodową dziecko bardzo by
pokrzyzowało plany, tym bardziej ze ja wychodze z założenia ze trzeba się samemu
zabezpieczyć nie liczyć na innych. Poza tym nawet gdyby mi sie udało pogodzić
pracę zawodową z macierzyństwem to i tak pewnie szkoda by mi było na pracę
każdej chwili która moglabym spędzić z dzieckiem. Trudny wybór. Całe szcęście
nie boję sie wyzwań. Pozdrawiam dziewczyny.