ramidda
17.03.14, 17:15
Znalazłam się w sytuacji, w której nie wiem jak się zachować i jak z niej wybrnąć. "Straciłam" po kolei najpierw siostrę, później rodzinę a teraz kilku znajomych. Od początku. Mam 34 lata, siostrę młodszą o 8 lat. Jesteśmy i zawsze byłyśmy inne, ale świetnie się dogadywałyśmy, jak prawdziwe przyjaciółki. Ja byłam tą "złą", niezależną, buntowniczką, ona tą "dobrą", spokojną, grzeczną. Opiekowałam się nią gdy była mała, zawsze mogła na mnie liczyć. Gdy się wyprowadzilam z domu również mieliśmy częsty kontakt. Zaraz po studiach i tydzień po swoich 23 urodzinach wyszła za mąż. Ze szwagrem od początku nie znalazłam porozumienia, od czasu ich narzeczeństwa. Po prostu jesteśmy z dwóch różnych światów. Ja jestem feministką, on ultra-konserwatywny (mocno na prawo od PiSu) i apodyktyczny. Jest starszy ode mnie o 2 lata, od mojej siostry o 10. Po ślubie ona zajęła się domem. Dosłownie z domu rodziców przeprowadziła się do domu męża, sama nigdy nie pracowała ani nie mieszkała. Przez kolejne 3 lata urodziła trójkę dzieci. Szwagier bardzo dobrze zarabia, jest współwłaścicielem agencji nieruchomości, mają na stałe służącą w domu. Nasi (moi i mojej siostry) rodzice byli od początku nim zachwyceni, właśnie ze względu na sytuację finansową i mocne parcie na założenie dużej rodziny. Od momentu ślubu nasze relacje z siostrą i szwagrem się pogarszały. On za każdym razem traktował mnie jako zło konieczne, z wyższością i przy kolejnej kłótni zabronił mi bywać u niego w domu. Z siostrą zaczęłam sie spotykać na mieście. Co gorsza, siostra a z nią rodzice zaczęli nalegać, abym go przeprosiła i była miła. Abym "zamknęła się" (dokładnie tak powiedzieli) i swoje poglądy zostawiła dla siebie. Nie mogłam tego zrobić, to wbrew moim zasadom, więc stosunki z siostrą i rodziną rozluźniły się. Mam powiedziała mi wprost, że "jestem już stracona" i dała do zrozumienia, że nie jestem mile widziana także w domu rodzinnym, dopóki się nie zmienię. Spotkania coraz rzadziej. Ostatnio w sumie tylko 2 razy w roku na święta. Kilka koleżanek również stwierdziło, że to ja mam się dostosować, że jestem zazdrosna itp. Te znajomości również się rozluźniły. Obecnie sytuacja jest taka, że mam swoją grupę znajomych a z siostrą i rodziną praktycznie nie mam kontaktu. Co byście w takiej sytuacji zrobiły? Trzymać się wiernie swoich zasad i poglądów, nie udawać, nawet jeśli oznacza to koniec więzi rodzinnych, czy iść na kompromis a raczej podporządkować się - bo zamknąć się to nie kompromis tylko podporządkowanie? Zaznaczam, że nie jestem osobą, która bez powodu wszczyna kłótnie. Po prostu nie potrafię milczeć, gdy podczas spotkania rodzinnego szwagier spokojnie mówi, że "Polskę należy odżydzić", że "miejsce pedalstwa jest w chińskich obozach pracy" a feministki i lesbijki "to obrzydliwe szmaty z niedorozwojem psychicznym". Po prostu nie potrafię! Jak pogodzić zasady, którymi się kieruje w życiu z realiami życia wśród ludzi, którzy są ich zaprzeczeniem? Zaznaczam przy tym, że moja rodzina (rodzice, siostra) nigdy szczególnie prawicowe nie były - po prostu mają słabe charaktery i dlatego ktoś taki, jak szwagier bez problemu ich sobie podporządkował. Bo to mu akurat muszę przyznać, zawodowo radzi sobie świetnie i ma mocną osobowość. R.
