Wyznania 40 latki

[Gość: wiana]

Chciałabym przedstawić Wam sytuację, w której się znalazłam. Nie chcę,
byście mnie oceniali, nie oczekuje też rad. Po prostu chcę się przed kimś
wygadać.
jestem 40 letnią mężatka z dwojgiem dzieci (17, 15 lat). Jestesmy calkiem
normalna rodzina, ale... Nie potrafię i nigdy nie potrafiłam zaprzyjaźnić
się z moim mężem. Nigdy nie mieliśmy wspólnych tematów do rozmów, nie
mieliśmy wspólnych zainteresowań. Owszem mamy wspólne grono znajomych, ale
nie potrafie dostosować sie do trendów w nim panujących. Tzn. co sobotnie
spotkania, chlanie piwa i wódy. Mnie ciągnęło zawsze do aktywnego życia,
którego niestety u boku mego męża nie dane mi było prowadzić. Przykładnie
trwałam u jego boku, wychowywałam dzieci, skończyłam podyplomówkę.Jednak
serce me w marzeniach wyrywało sie zawsze gdzieś indziej. Nic nie dały
rozmowy z nim o moich marzeniach, potrzebach, czy też chęciach zmiany
istniejącego stanu rzeczy. Męczyłam się dla dobra dzieci. Z mężem żyjemy
razem, ale obok siebie.
W maju tego roku mieliśmy spotkanie klasowe z naszej szkoly podstawowej.
Wielu z kolegów i koleżanek nie widziałam 25 lat. Miedzi innymi JEGO.
Czarujący, uśmiechnięty z głową pełną niesamowitych pomysłów, które
realizuje. Rozmawialiśmy do rana. Potem były sms-y, kilka spotkań na
przysłowiowej kawie. Przestawał mi być obojętny. U jego boku odżywałam.
Serce me zaczęło się radować, a w życie wkradł się promym szczęścia.
Ostatnie 2 tygodnie spędziłam z rodziną nad morzem. Z NIM wymienialiśmy sms-
y. Dowiedziałam sie, że również nie jestem mu obojętna. Jednak to człowiek
wielkiego taktu, nie chce ruinować mi życia rodzinnego, burzyć tego, co mam.
Po moich namowach zgodził się na spotkanie. Ma do niego dojść w najbliższych
dniach. Do tej pory fizycznie między nami do niczego nie doszło. Wiem, że on
nie będzie nalegał. Wiem też, że taka sytuacja nie będzie trwała wiecznie i
kiedys wylądujemy w łóżku. Nie mam ochoty na jednorazową przygodę, ale
trudnym dla mnie będzie do doprowadzenia do stanu, w którym będę musiała
zerwać z moim mężem. Czy kobieta 40-letnia, ma prawo jeszcze myśleć o
szczęściu i miłości, za która teskniła całe życie? Czy ma prawo poczuć się
szczęśliwa w ramionach faceta, który pojawił sie niespodziewanie w jej życiu
po 25 latach?

[Gość: monika]

Moja droga dzieci sa juz duże, a ty zmarnowałaś już dużo czsu mysląc o innych
zamiast o sobie.
Nie działaj pochopnie, ale zacznij w końcu realizować swoje pragnienia, zacznij
żyć pełną parą, nie ważne z kim, z mężem czy kimś kto w końcu da Ci szczęście.
Bądź szczęśliwa. Życzę Ci tego z całego serca.

[Gość: wiana]

Dzięki. To miłe, że tak myślisz. We mnie walczą dwie sprzeczności; chęć byćia
szczęśliwą, kochaną i kochającą z jednej strony. A z drugiej koniecznośc było-
nie było zdrady. Węzeł gordyjski, którego nie da się rozsupłać.

[Gość: Monika]

Porozmawiaj z mężem o swoich pragnieniach i potrzebach. Może uda Wam się razem
osiągnąć to szczęście a przyjaciel z dzieciństwa będzie tylko pewnym bodźcem do
działania. Mężczyźni w chwili zagrożenia bardziej sie staraja.

[Gość: wiana]

No widzisz. Jemu właśnie wydaje sie,że wszystko jest ok. Mamy mieszkanie,
samochód, normalne dzieci. Nie kłócimy sie, jest cicho i spokojnie. Dla mnie
za spokojnie. Mąż oprócz wyjść na sobotnie grille ze mną jest raczej domatorem
stale zajętym oglądaniem TV. Są jednak jeszcze nasze dzieci. Tu tkwi chyba
problem i ból przy przecinaniu tego węzła.

[daga_ka]

Przepraszam, że może tak za bardzo prosto z mostu, ale o czym Ty kobieto
myślałaś, jak wychodziłaś za mąż? I w ogóle dlaczego? Pewnie, że masz prawo czuć
się szczęśliwa i zrób to jak najprędzej, tylko licz się z tym, że mąż będzie
zdziwiony jeśli nie skrzywdzony, bo przez tyle lat miał prawo czuć, że jesteś
szczęśliwa skoro przy nim trwałaś.

[glonik]

Gość portalu: wiana napisał(a):
Nie potrafię i nigdy nie potrafiłam zaprzyjaźnić
> się z moim mężem. Nigdy nie mieliśmy wspólnych tematów do rozmów, nie
> mieliśmy wspólnych zainteresowań.

Przepaszam, że zapytam: to po co w ogóle za nie niego wyszłaś, skoro z dwóch
różnych światów jesteście???

[Gość: lili]

Pomyśl jak sie będziesz czuła za 10 lat i nie zmarnuj tej szansy. Masz prawo
być szczęśliwa!!
Powodzenia:)))

po prostu żyj!

[Gość: a444]

Ten czas jest dla Ciebie.

[Gość: zik]

Wszystko pięknie i fajnie, ale ciekawe jaki twój kolega ma stan rodzinny... Ja
na twoim miejscu bym poszla za głosem serca. Jeśli jesteś niezależna finansowo
i możesz się sama utrzymać, nawet gdyby mąż odszedł a z kolegą coś nie wyszło,
to zawsze warto przeżyć takie drgnienia w sercu- niezależnie od tego ile ma się
lat. Z drugiej jednak strony...to nie jest takie proste. Nie da się tego tak
dokładnie zaplanować: o jutro idziemy do łóżka! To powinna być ta cudowna
chwila zbliżenia, której oboje pragniecie.
Jeśli się wahasz, to znaczy ze będzie cie to dręczyć i to długo niezależnie od
tego co się stanie...
Pozdrawiam gorąco i życzę szczęścia:))

[Gość: Matima]

Zrób to co dyktuje Ci serce.......myślę, że dzieci Cie zrozumieją( sa już duże).
Życzę Ci szczęścia.Kochaj życie, naprawdę warto!!

[inezja21]

A dlaczego wyszłaś za obecnego męża?Skoro nie macie nic wspólnego?

[Gość: XY]

MASZ PRAWO....!!!!!!!!!

[Gość: Żona]

Myślę,że wieku 40 lat każda z nas żon ma już poczucie,że żyje w samotności -
choć nie sama, że wzajemna miłość stanowczo ostygła, że mąż żyje w innym świecie
itd. Małżeństwo, nawet to wzorowe, zawsze jest trudne: ciągle trzeba kompromisu,
wyrozumiałości, cierpliwości. Czasem brakuje nam już sił, czasem się buntujemy,
czasem chcemy uciec i przeżyć wrerszcie coś, co obudzi nasze serca i udowodni
nam, że ciągle jesteśmy atrakcyjne i pełne życia. Tak już jest. Więc zanim Ty
postanowisz zdradzić męża, wyobraź sobie, jak będzie wyglądać Twoje życie
później. Odejdziesz od męża i stworzysz z tamtym nowy lepszy związek? Po
kilkunastu latach z tym nowym facetem znowu będziesz czuć to samo: że żyjecie
obok siebie, że się poświęcasz, że on Cię nie docenia itd. To normalna kolej
rzeczy w każdym długoletnim związku, nawet tym szczęśliwym. I jedyne wyjście,
moim zdaniem, to zrozumieć to i zaakceptować. Pewnie, że warto powalczyć o to,
by powróciły choć na chwilę te uczucia, które przyprawiały nas o zawrót głowy
przed ślubem i krótko po nim. Ale może warto powalczyć oto z własnym mężem w
pierwszej kolejności? Bo krótki platoniczny flirt pozamałżeński nie jest zły:
dodaje nam skrzydeł! Ale zdrada bedzie już zawsze odbijać się czkawką. Życzę Ci
szczęścia i masz moje wsparcie.Pzdr

[Gość: nancy]

I jeszcze dodam, że wydaje mi się, że dopiero w momencie spotkania z dawnym
znajomym i poczucia tego drgnienia w sercu, zaczęła formułować te zarzuty wobec
męża i wspólnego dotychcasowego życia. Bo tak to żyje się z dnia na dzień,
zwyczajnie i człowiek nie zastanawia się, że może być inaczej. Dostała jakiś
impuls, poczuła na sobie świeże, zachwycone spojrzenie innego mężczyzny - i
nagle to codzienne życie wydało się szare i nijakie.
Jako przelotny, pobudzający, niezobowiązujący flirt - polecam. To taki trochę
jakby lifting dla duszy i serca. Ale plątać się w poważne związki, rewolucje
życiowe, rzucanie się na szerokie wody - zdecydowanie odradzam.

[Gość: sixa]

Rozumiem, że ludzkie drogi mogą się w trakcie długieeeego małżeństwa rozejść,
ale żeby twierdzić, że z mężem nigdy nie miałaś nic wspólnego, to jakaś
przesada. Chcesz powiedzieć, że złamałaś sobie i jemu życie, bo potrzebny ci
był status małżonki?

Jakim cudem wpadliście na to, żeby się pobrać(=spędzić resztę życia razem)?

[mo_wglia]

hmm... nie rozumiem jednego: czemu wyszlam za maz za faceta, z ktorym nie lacza
Cie zadne wspolne zainteresowania, ktory nie jest Twoim przyjacielem...?

[daga_ka]

Wiem, że nie oczekujesz rad ani ocen, ale parę osób chciałoby wiedzieć co
skłoniło Cię do poślubienia człowieka, z którym nie łączy Cię przyjaźń ani
wspólne tematy czy zainteresowania. To trochę dziwne i jesteśmy ciekawi
dlaczego? Masz ochotę nas oświecić w tej nurtującej nas kwestii?

Zgaduj - zgadula - kto i kiedy napisał....

[Gość: mr_misio]

... ten tekst? Ciekawe czy komuś to się uda.
---
Dodam, że jest to stały gość tego forum. :)

[Gość: Max]

Osobiscie, czytajac wszystkie twoje posty, mam wrazenie ze naprawde tesknisz za
swieza, szalona miloscia a nie za tymi rzeczami ktore chcesz a z mezem nie
mozesz robic. Zastanow sie tylko co sie stanie jesli ten nowy po jakims czasie
zrobi sie tez nudny lub uzan ciebie za nudna? Z kim spedzisz druga polowe
swojego zycia? Ja patrze sie na to z mojego punktu widzenia. Sam mam 42 lata i
nie chcialbym zaprzepascic tego co z zona przezylem, wychowujac nasze dzieci,
wspomagajc sobie na wzajem w roznych sytulacjach, przechodzac razem tyle
radosnych i wiele razy smutnych wydazen itd. Po tylu latach, nawet wiedzac ze
nasza milosc nie jest tym czym byla 18 temu, pomimo stosunkowej monotonnosci
naszego zwiazku nie wyobrazam sobie zaprzepaszczenia tego naszego "dorobku w
przyjazni".

Kazdy jednak jest inny i twoja sytulacja moze byc zupelnie inna. Przemysl
jednak swoj nastepny krok uwaznie.

[Gość: Niewierna]

Mam 43 lata, niedługo mija moja 20 rocznica slubu. Mąż jest dobrym człowiekiem,
dobrym mężem (równiez kochankiem) i ojcem trójki naszych dzieci. Z pozoru
sielanka, ale chyba czegos mi w tym małżeństwie brakowało, bo 2 lata temu
dopusciłam sie zdrady. Pierwszy raz w życiu! To był dawny znajomy, zobaczyłam
go ponownie po wielu latach, cudzoziemiec, żonaty i dzieciaty (rowniez dobry
mąż i ojciec, choć brzmi to cynicznie). Spędzilismy cudowne dni razem, coś
zaiskrzyło i... stało sie. Minęły dwa lata i moge powiedzieć, że to jest
miłośc. Widujemy sie rzadko (on mieszka 1500 km ode mnie), ale za kazdym razem
jest cudownie i to pod kazdym względem. Seks, rozmowy... Ale... Dreczą mnie
wyrzuty sumienia wobec męża, dzeci, którzy niczego się nie domyslają. Staram
sie byc dobrą żona, kocham męża, lubię go, ale nie potrafie zrezygnowac z tego
drugiego. Jest mi potrzebna swiadomośc, że jest, że kocha, że myśli o mnie,
tęskni... Wiem, ze nigdy nie bedziemy razem. Ani on ani ja nie rzucimy rodziny.
Wiem tez że krzywdzę męża - gdyby sie dowiedział, jego swiat by runał! Gdybym
mogła cofnąc czas, chyba bym nie zaczęła tego wszystkiego. I to jest odpowiedź
dla autorki postu.

[Gość: Max]

Ja zupelnie rozumie dlaczego to zrobilas. Kazdy odczuwa po jakims czasie ze
czegos brakuje. Ja walcze z tym bedac zawsze zajety: wedkarstwo, polowania,
hokej, motor, zajecia z dziecmi, po prostu bez przerwy przebieram nogami. itd.
Niektorym wiernosc sie udaje niektorym nie.. A moze niektorym udaje sie
zdrada?? hehe

NIGDY, PRZENIGDY nie wyznaj tego swojemu mezowi!

[Gość: Niewierna]

Wiem, że nie moge powiedziec tego swojemu meżowi. Narazie jest szczęsliwy.
Czasem strona zdradzajaca stara sie wynagrodzić to co robi swojemu męzowi/zonie
i jest nawet lepiej niz wczesniej. Czasem myslę, ze jestem nienormalna, bo obaj
mężczyźni sa mi w jakis sposób potrzebni! czy można kochac obu?!

[Gość: Max]

Jesteś normalna i jeśli uda ci się ukryć swoja tajemnice to nikt nigdy krzywdy
nie odczuje.

Życzę ci spokoju i żeby wszystko ułożyło się po twojej myśli.
Pzdr
Max

*** czytam to i uśmiecham się - ale jaja :))))***

[mr_misio]

[Gość: Beti]

Czytam to i....jak by bylo o mnie.Tyle ze ja niemam nikogo na boku.
Ja na Twoim miejscu bym sprubowala.

[tellyjelly]

jak najbardziej masz prawo. wytlumacz tylko dzieciom, ktore nie sa juz male, co
czujesz. ze po prostu pewne rzeczy sie wypalaja naturalnie. polowa zycia..
mlodosc minela.. masz prawo do spelnionego dojrzalego zycia. po co sie meczyc?
myslisz ze na prawde dla dobra dzieci?
jestem "dzieckiem" i jakos mnie to nie rusza. wazne jest spelnienie duzhowe i
do tego trzeba dazyc roznymi sciezkami.

[keepersmaid]

Musisz miec pewnosc czego chcesz :)

Jezeli to konieczne, napisz na kartce co masz do stracenia i co do zyskania
zakladajac scenariusz 100% optymistyczny i 100% pesymistyczny.
Ja tak zrobilam, co prawda mialam 5 lat mniej niz ty i nie mialam dzieci... Z
tym drugim fascynujacym sie nie udalo, nota bene i jestem teraz sama, ale i tak
uwazam, ze mi lepiej niz z ex-mezem w stanie zycia razem ale osobno.

No i oczywiscie rozumiem jak mozna wyjsc za kogos bez przyjazni i wspolnych
zainteresowan bo sama to kiedys zrobilam. Ja bylam po prostu bardzo zakochana,
tak bardzo, ze nie zastanawialam sie nad cala reszta, na przyklad nad tym co
bedziemy robic i o czym rozmawiac 5, 10, 15 lat po slubie - okazalo sie, ze o
niczym (do 10-tej rocznicy zreszta juz nie doszlo, a raczej doszlo tylko
technicznie, bo bylismy w separacji i ze zlozonym pozwem o rozwod, czyli obeszlo
sie bez rocznicowych obchodow).

Zycze szczescia i slusznych decyzji :)

[she_chameleon]

Masz prawo.
Wiele razy zastanawiałam się, jak teraz wyglądałoby życie mojej mamy, gdyby
zdecydowała się na taki krok (a była tego bliska, choć z innych powodów niż
Twoje). Może byłaby szczęśliwa, a może nie. Ale wiem, że teraz jest
nieszczęśliwa. Ale teraz już za późno.
Każdy ma prawo, do szczęścia. A poświęcenie siebie dla innych, też powinno mieć
jakieś granice (chyba, że ktoś ma aspiracje do zostania świętym).
Trzymam kciuki.

[apple33]

Gość portalu: wiana napisał(a):
Witaj


Mnie ciągnęło zawsze do aktywnego życia,
> którego niestety u boku mego męża nie dane mi było prowadzić.

Wydaje mi sie, ze tu popelniasz blad. To ze zylas u boku swojego meza nie
powinno byc tlumaczeniem tego, ze nie spelnialas swoich marzen. Czemu jedno ma
zaprzeczac drugiemu?

Przykładnie
> trwałam u jego boku, wychowywałam dzieci, skończyłam podyplomówkę.Jednak
> serce me w marzeniach wyrywało sie zawsze gdzieś indziej. Nic nie dały
> rozmowy z nim o moich marzeniach, potrzebach, czy też chęciach zmiany
> istniejącego stanu rzeczy.

Bo trzeba bylo zmienic siebie a nie sytuacje panujaca dookola. Powinnas
zostawic sobie samej maly obszar "wlasnego swiata", do ktorego nie maja dostepu
ani dzieci ani partner.

> Serce me zaczęło się radować, a w życie wkradł się promym szczęścia.

Ale czy to szczescie to jest to czego zawsze szukalas? Czy jestes szczesliwa bo
podazasz za swoimi marzeniami?
Nie sadze. Nie chcialas rady, ale mimo wszystko napisze. Dopoki nie jestes
szczesliwa sama z soba, nie bedziesz szczesliwa z nikim innym niezaleznie czy
ze swoim mezem czy nowym partnerem. Jezeli chcesz odejsc, to odejdz od meza i
wtedy zobacz czy potrafisz byc szczesliwa SAMA ZE SOBA. Jesli tak zwiaz sie z
kimkolwiek chcesz.

Czy kobieta 40-letnia, ma prawo jeszcze myśleć o
> szczęściu i miłości, za która teskniła całe życie?

Wg mnie jestes bardzo mloda (choc sama jestem troche mlodsza od ciebie)i prawo
do sczescia masz zawsze. Tylko dobrze sie zastanow za czym tak naprawde
tesknilas? Za innym facetem niz twoj maz, czy za innym zyciem, aktywnym,
spelnianiem swoich marzen. To sa zupelnie dwie rozne rzeczy.


pzdr
Ania

W koncu ktoś dokonał trafnej analizy...

[mr_misio]

tego bełkotu :)))

[wera91]

Wiana sie gdzies podziala. Pewnie dlatego,ze nie chciala rad a tylko podzielic
sie z nami. jednak ja czuje potrzebe ,aby cos napisac. Bylam w bardzo podobnej
sytuacji.Jestem w podobnym wieku.Moje malzenstwo to ruina, ale trwam-dla dzieci
troche z tchorzostwa, troche z braku wyjscia.Ale inni faceci dotad mnie nie
interesowali,chociaz okazje byly. Nie chcialam tylko antidotum.To bez sensu.
Tez spotkalam swoja dawna milosc po latach, byly konsekwencje w postaci
dalszych kontaktow typu maile, sms-y i telefony. Tez nie chcielismy burzyc
naszych dotychczasowych ukladow. Z jego slow i listow bilo takie uczucie,ze az
sie zachlysnelam. Zakochalam sie . Bezrozumnie, do konca. Po pol roku , przed
ustalonym spotkaniem, on zwyczajnie uciekl. Bez slowa. Jednego.Zostawil mnie z
bolem i w apogeum uczuc.
Wiana, czy jestes pewna swojej nowej milosci? Nie badz pewna. WCALE go nie
znasz. To Tobie sie tak wydaje, ze go znasz. Nie angazuj sie tak jak ja,bo
skonczy sie to cierpieniem. Zaluje, ze go spotkalam. Przedtem znalam swoje
zycie i niczego sie juz nie spodziewalam.

[Gość: jabłonka]

Wg. mnie szkoda marnować życie z kimś, z kim nic Cię nie łączy. Jesteś jeszcze
młoda, masz drugie 40 lat przed sobą. czy chcesz je spędzić z mężem? Dzieci
masz już duże, lada moment same odejdą, najpierw na studia, potem założą
rodzinę, a ty zostaniesz sama. Nawet jeśli nie uda ci się z tym "drugim" to
co.Będą następni. Jeśli chodzi o brak aktywności i poczucie marnowania życia -
to jest w tym i twoja wina. Kto powiedział, że nie możesz sama zapisać się na
kurs np. nurkowania, że nie możesz pojechać na weekend w Bieszczady ( np z
dziećmi czy z koleżanką?), że nie możesz sama pójść do kina czy na jakąs
wystawę? Dałaś się ściągnąć mężowi do jego poziomu - czyli ciepłe kapcie i TV.
Pytasz się czy 40 - letnia kobieta ma prawo do... Kobieto jesteś jeszcze młoda.
I jak wspomniałam całe życie przed Tobą. Nawet 80-latka ma prawo do
szczęścia.

[sklonowana40]

Masz prawo i nie mysl za duzo, nawet jesli nie bedzie to dozgonny uklad. Zycie
jest za krotkie, zeby je stracic na watpliwosci. Jesli nie skrzywdzisz nikogo
(maz sie nie dowie, a kolega nie jest zonaty), to pozwol sobie na to, co jest
dla Ciebie szczesciem. Ja sama zbyt dlugo sie zastanawialam i mam swiadomosc
tego, ze przegalam pare lat, a taka swiadomosc po 40 nie jest przyjemna.
Pozdrawiam i zycze odwagi