wyrzucona

[milaska]

Nie wiem, czy pisac o tym . Bo może to trochę obok przemocy, Aczkolwiek...
Od kilku miesięcy nie dogadujemy się z mężęm, ciągłe kłtóeni, on cały dzień
do późnego wieczora pracuhje w firmie rodzinnej i nie chce mniej . Widizmy
się tylko wieczorem, nie mamy za bardzo ze sobą o czym rozmawiać. I kłótnie
były już u nas na porządku dziennym - tzn,. nocnym . Kończyło się to tym , że
on wychodził na całą noc i wracał nad ranem. Aż ostatniego razu jak się
pokłócilićmy, ja pchnęłam w neigo krzesłem, a on mnie wyrzucił z moimi
rzeczami.
Teraz mieszkamy od tygodnia oddzielnie, aczkolwiek on prosi, zebym wróciła.
ja go nadal kocham, ale nie umiemy się dogadać, nawet teraz jak nie
mieszkamyu razem, Jest mi bardzio trudni, nie wiem, cor robić. Jego zdaniem,
to ja go wiecznie proowoukuję, ciągle mam ptretensje - on ma już dosyć i nie
wytrzymał. A z kolei on mi powiedziała, ze to ja pierwsza zastosowłam przemoc
(krzesło chciałam o łóżko robić -wiem że to straszne, wstydzę się)
Prosiłabym bardzo rade

[aga19745]

nie obwiniaj sie wiem co to znaczy bo przechodzilam przez to,najpierw to on
mnie bil a pozniej jak wyladowal na policji to sie wystraszyl i mnie
prowokowal.on cie nie kocha,wiec zapomnij nie ma sensu,facet ktory raz to robi
bedzie robil caly czas.nie doposc do bledu ktory ja popelnilam -a mam dziecko 5
msc. i tatus nas wywala wlasnie z mieszkania-przez sad oczywiscie bo nie mam
gdzie isc z malym dzieckiem.szkoda zycia.jest holerykiem nie opanowanym a
zobaczysz ze skonczy sie na biciu,jak woli prace to prosze bardzo chyba za duzo
mu pokazalas ze jestes za nim.

[wojciech.kruczynski]

Witam.
Kłótnie tego typu zwykle wynikają z tego, że obie strony widzą całą sytuację
inaczej i chcą do swej wizji przekonać drugą osobę. To prowadzi do spirali:
Pani pewnie czuje się samotna, więc naciska na męża, by był częściej w domu -
on być może z jakiegoś powodu czuje się pod presją i w celu jej uniknięcia
zaczyna dłużej pracować - wtedy Pani go mocniej naciska, a on coraz bardziej
ucieka w pracę...itd. Nie widzę tu (przynajmniej na podstawie listu)zagrożenia
stałą przemocą - widzę raczej dwie sfrustrowane osoby, które swoje napięcie
wyładowują na najbliższej osobie, nie mogąc się porozumieć.

Dobrym sposobem na podejście do rozmowy może więc być mówienie o własnych
uczuciach związanych z sytuacją. Np. zamiast "nie dbasz o mnie, masz wcześniej
wracać do domu" więcej może zdziałać zdanie "gdy cię tak długo nie ma, czuję
się samotna i czuję, że zaczynamy się od siebie oddalać". Jeśli druga strona
wie, co się w nas dzieje, musi się do tego jakoś ustosunkować. Wtedy już nie
myśli np. "ona mnie za bardzo kontroluje, więc wyjdę", ale raczej "ona czuje
się samotna, a ja wychodzę". Jeśli ktoś zna nasze uczucia i nic sobie z tego
nie robi, to dla nas wyraźny sygnał, że nie jesteśmy dla niego ważną osobą.

Uczuciom nie da się zaprzeczyć, natomiast da się zaprzeczyć maszym sądom na
temat partnera, szczególnie, gdy jesteśmy na niego źli - stąd prosta droga do
kłótni. Zwykle bardziej konstruktywne jest więc powstrzymanie się od sądów na
temat drugiej osoby, a skupienie się w rozmowie na tym, jak dane zachowanie na
nas wpływa, jakie wywołuje uczucia i myśli. Takim sposobem nie ustali się
oczywiście, kto jest winny tej sytuacji, a temu także służą kłótnie -
oczyszczeniu się z poczucia bezradności, porażki lub winy. Można natomiast na
podstawie takiej rozmowy zastanowić się, co można zrobić, by ratować tę miłość.

pozdrawiam i proszę napisać, czy moje uwagi się do czegoś przydały

wk