Czy życie z jedynakiem to HORROR?

[Gość: zadako]

Czy jedynacy Waszym sprawdzają się jako partnerzy, mężowie?
Piszę reportaż o jedynakach jako partnerach - czy macie jakieś doświadczenia?

Czekam na odp. tutaj lub mailem: [e-mail]

Czy gdyby nie był jedynakiem, byłby lepszym mężem?
Czy ciągle myśli tylko o sobie?
Czy domaga się specjalnych praw w domu?
Czy nie macie poczucia, że jest ciągle zamknięty?
Czy nie macie też poczucia, że tak naprawdę WOLAŁBY BYĆ SAM, a tylko
społeczeństwo i nacisk kulturowy zmusiły go do małżeństwa?
Strach przed bliskością - czy to modne tłumaczenie mężczyzn jego też dotyczy?
Czy walczyłby o Ciebie z konkurentem, czy raczej uciekł?
A może posiadanie jednego dziecka - wiecie to jako Żony jedynaków - powinno być
zabronione?
A może jedynactwo NIE UNIEMOŻLIWIA dopasowania się do życia rodzinnego.

Będę wdzięczny za głosy - Darek.

[Gość: Alennka]

Gość portalu: zadako napisał(a):

> Czy jedynacy Waszym sprawdzają się jako partnerzy, mężowie?
> Piszę reportaż o jedynakach jako partnerach - czy macie jakieś doświadczenia?
>
> Czekam na odp. tutaj lub mailem: [e-mail]
> Ja jestem jedynaczką. Okropną!!!
> Czy gdyby nie był jedynakiem, byłby lepszym mężem?
Tego nie wiem. Jestem panną. Mam nadzieję, że jeszcze nie starą :-))
> Czy ciągle myśli tylko o sobie?
Tak. Myślę. Ale tego "uczą" od młodych lat rodzice. Nie wszystkich oczywiście.
> Czy domaga się specjalnych praw w domu?
Tak. Do tej pory (mam 28 lat) jestem małą księżniczką.
> Czy nie macie poczucia, że jest ciągle zamknięty?
Nieee. Raczej skupiona na sobie. Dużo gadam, ale najczęściej o sobie. O dziwo, są
tacy,którzy mnie lubią.
Pozdr.
Alennka





> Czy nie macie też poczucia, że tak naprawdę WOLAŁBY BYĆ SAM, a tylko
> społeczeństwo i nacisk kulturowy zmusiły go do małżeństwa?
> Strach przed bliskością - czy to modne tłumaczenie mężczyzn jego też dotyczy?
> Czy walczyłby o Ciebie z konkurentem, czy raczej uciekł?
> A może posiadanie jednego dziecka - wiecie to jako Żony jedynaków - powinno być
>
> zabronione?
> A może jedynactwo NIE UNIEMOŻLIWIA dopasowania się do życia rodzinnego.
>
> Będę wdzięczny za głosy - Darek.

[wierna1]

Gorszy od jedynaka jest taki, ktry ma starszą siostrę.

[boledo]

> Czy gdyby nie był jedynakiem, byłby lepszym mężem?

nie

> Czy ciągle myśli tylko o sobie?

nie

> Czy domaga się specjalnych praw w domu?

nie

> Czy nie macie poczucia, że jest ciągle zamknięty?

ciągle raczej nie, ale często się to zdarza

> Czy nie macie też poczucia, że tak naprawdę WOLAŁBY BYĆ SAM, a tylko
> społeczeństwo i nacisk kulturowy zmusiły go do małżeństwa?

nie

> Strach przed bliskością - czy to modne tłumaczenie mężczyzn jego też dotyczy?

nie

> Czy walczyłby o Ciebie z konkurentem, czy raczej uciekł?

nie wiem, raczej starałby się przeczekać licząc na to, że mi przejdzie

> A może posiadanie jednego dziecka - wiecie to jako Żony jedynaków - powinno być
> zabronione?

jestem przeciw wszelkim zakazom

> A może jedynactwo NIE UNIEMOŻLIWIA dopasowania się do życia rodzinnego.

Ja nie narzekam, a wręcz odwrotnie. Mój mąż jako dziecko nie był "pępkiem
świata". Wszystko zależy od tego co dany osobnik wyniósł z domu. Znam wielu
niedopasowanych mimo, że pochodzili z rodzin wielodzietnych.

[kini]

Jezus Maria, ja jestem jedynaczką!!!!! Czy życie ze mną to horror????

[wierna1]

kini napisał(a):

> Jezus Maria, ja jestem jedynaczką!!!!! Czy życie ze mną to horror????

Kini, tak podejrzewałam. Niestety, ale to się wyczuwało w Twoich tekstach.

[kini]

Łaj????

[matrek]

wierna1 napisał(a):

> kini napisał(a):
>
> > Jezus Maria, ja jestem jedynaczką!!!!! Czy życie ze mną to horror????
>
> Kini, tak podejrzewałam. Niestety, ale to się wyczuwało w Twoich tekstach.

Ja tam nic nie wyczuwam, jest bardzo sympatyczna.

[kini]

matrek napisał(a):

> Ja tam nic nie wyczuwam, jest bardzo sympatyczna.

Dzięki za wsparcie! :)

[matrek]

kini napisał(a):

> matrek napisał(a):
>
> > Ja tam nic nie wyczuwam, jest bardzo sympatyczna.
>
> Dzięki za wsparcie! :)

Nie ma sprawy, na TWA zawsze można liczyć :)

[aagnes]

Typowy przyklad jedynaka - na zadane pytanie jak sie zyje z jedynakiem
odpowiada nic nie wnosząc: JA jestem jedynaczka...itd.
Proponuje obserwowac jak czesto dana osoba zaczyna zdanie od JA, bez wzgledu na
jaki temat toczy sie rozmowa.

[kini]

Wybacz, ale teraz to dowaliłaś, jak Boga kocham...

[aagnes]

Taka jest prawda, jedynacy to osoby, myslace, ze swiat kreci sie wokol nich. I
nic w tym dziwnego, po prostu tak jest.

[kini]

Ja tak nie myślę.
Skąd masz w ogóle takie niezachwiane zdanie? Rozwiodłaś się z jedynakiem, czy
co?

[eremka]

Beeez przesady, pls! życie ze mną to horror, ale nie z tego powodu, że jestem
jedynaczką.

[lastka]

Może nie koniecznie horror ale coś w tym jest. Jedynacy chcą aby każdy tańczył
tak jak oni zagrają i to jest właśnie smutne. :(

[matrek]

lastka napisał(a):

> Może nie koniecznie horror ale coś w tym jest. Jedynacy chcą aby każdy tańczył
> tak jak oni zagrają i to jest właśnie smutne. :(

Przesadzasz lastuś jak ogrodnik marchewkę. To taka sama prawda jak warszwiacy, to
świnie.

[lastka]

matrek napisał(a):

> lastka napisał(a):
>
> > Może nie koniecznie horror ale coś w tym jest. Jedynacy chcą aby każdy tań
> czył
> > tak jak oni zagrają i to jest właśnie smutne. :(
>
> Przesadzasz lastuś jak ogrodnik marchewkę. To taka sama prawda jak warszwiacy,
> to
> świnie.

Matruś nie przesadzam, mam takiego jednego jedynaka w domu to wiem coś na ten
temat.

[kini]

Może to wyjątkowy przypadek??? A może zachowanie tego jedynaka nie wynika tylko
z tego, że jest jedynakiem?

[lastka]

kini napisał(a):

> Może to wyjątkowy przypadek??? A może zachowanie tego jedynaka nie wynika tylko
>
> z tego, że jest jedynakiem?


Wynika z Tego, że jest ropieszczonym jedynakiem.

[kini]

Ale ja nie jestem, przynajmniej aż tak bardzo!!! :)

[lastka]

kini napisał(a):

> Ale ja nie jestem, przynajmniej aż tak bardzo!!! :)

Ja nie twierdzę kini, że ty jesteś, ale ten mój jedynak to akurat właśnie taki
jest, tak żeśmy go wszyscy nauczyli :(((
No i teraz mam:((

[kini]

Na naukę nigdy nie jest za późno, ale im później, tym trudniej! :)

[matrek]

lastka napisał(a):

> matrek napisał(a):
>
> > lastka napisał(a):
> >
> > > Może nie koniecznie horror ale coś w tym jest. Jedynacy chcą aby każd
> y tań
> > czył
> > > tak jak oni zagrają i to jest właśnie smutne. :(
> >
> > Przesadzasz lastuś jak ogrodnik marchewkę. To taka sama prawda jak warszwi
> acy,
> > to
> > świnie.
>
> Matruś nie przesadzam, mam takiego jednego jedynaka w domu to wiem coś na ten
> temat.
>

Może, ale we mnie nie zauważyłabyś jedynaka. Jestem tego pewny.

[Gość: Nell]

Gość portalu: zadako napisał(a):

> Czy jedynacy Waszym sprawdzają się jako partnerzy, mężowie?
> Piszę reportaż o jedynakach jako partnerach - czy macie jakieś doświadczenia?
>
> Czekam na odp. tutaj lub mailem: [e-mail]
>
> Czy gdyby nie był jedynakiem, byłby lepszym mężem?

nie

> Czy ciągle myśli tylko o sobie?

nie, nigdy.

> Czy domaga się specjalnych praw w domu?

co za bzdura?

> Czy nie macie poczucia, że jest ciągle zamknięty?

jest wrecz odwrotnie

> Czy nie macie też poczucia, że tak naprawdę WOLAŁBY BYĆ SAM, a tylko
> społeczeństwo i nacisk kulturowy zmusiły go do małżeństwa?

sam to wymysliles??? buhhahahhahhaah

> Strach przed bliskością - czy to modne tłumaczenie mężczyzn jego też dotyczy?

nie

> Czy walczyłby o Ciebie z konkurentem, czy raczej uciekł?

walczyl

> A może posiadanie jednego dziecka - wiecie to jako Żony jedynaków - powinno być
>
> zabronione?

nie, tylko jedynakowi smutno potem, maz zaluje , ze nie ma brata, ktory umarl we wczesnym dziecinstwie.
Milo bybylo miec brata...

> A może jedynactwo NIE UNIEMOŻLIWIA dopasowania się do życia rodzinnego.

Co za bzdurnee pytania, sam je darku wymysliles?????

>
> Będę wdzięczny za głosy - Darek.

[goga.74]

Moj jedynak sie sprawdza idealnie jako partner (czyli na wszystkie Twoje pytania-
nie).
A co to za reportaz? Tak z iekawosci pytam, bo temat, bez obrazy, troche plytki.
Daj tutaj namiary na tekst jak juz go napiszesz.

> Czy jedynacy Waszym sprawdzają się jako partnerzy, mężowie?
> Piszę reportaż o jedynakach jako partnerach - czy macie jakieś doświadczenia?
>
> Czekam na odp. tutaj lub mailem: [e-mail]
>
> Czy gdyby nie był jedynakiem, byłby lepszym mężem?
> Czy ciągle myśli tylko o sobie?
> Czy domaga się specjalnych praw w domu?
> Czy nie macie poczucia, że jest ciągle zamknięty?
> Czy nie macie też poczucia, że tak naprawdę WOLAŁBY BYĆ SAM, a tylko
> społeczeństwo i nacisk kulturowy zmusiły go do małżeństwa?
> Strach przed bliskością - czy to modne tłumaczenie mężczyzn jego też dotyczy?
> Czy walczyłby o Ciebie z konkurentem, czy raczej uciekł?
> A może posiadanie jednego dziecka - wiecie to jako Żony jedynaków - powinno być
>
> zabronione?
> A może jedynactwo NIE UNIEMOŻLIWIA dopasowania się do życia rodzinnego.
>
> Będę wdzięczny za głosy - Darek.

[Gość: Remo]

Moja żona jest jedynaczką. Horrorem tego bym nie nazwał, ale łatwo nie jest.

[default]

Jestem jedynaczką, ale nie wydaje mi się, aby życie ze mną było horrorem. To
rzeczywiście kwestia tego, co się wyniesie z domu - jak to już ktoś napisał.
Moi rodzice nie wychowali mnie na księżniczkę, wymagającą ciągłej obsługi i
czującej się pępkiem świata. Ale np. mój były mąż (jedynak, w dodatku wychowany
bez ojca, przez mamę i babcię) był leniem i samolubem doskonałym. M.in. dlatego
się z nim rozwiodłam. Mój obecny facet ma rodzeństwo, ale w sumie miał niezłe
szanse wyrosnąć na podobnego "królewicza", jak mój były (trzy dużo starsze
siostry, on był tym najmłodszym, wyczekanym, upragnionym syneczkiem). Ale tak
się nie stało - wychowano go na bardzo odpowiedzialnego i pracowitego człowieka.
I to jest najważniejsze - nie jedynactwo, ale właściwe wychowanie.
Tak się mądrzę, a sama mam jedynaczkę i wcale nie jestem pewna, czy dobrze ją
wychowałam.....;)

[Gość: Remo]

A moja szanowna małżonka, jest jedyną córunią mamusi, wychowana bez ojca, więc
jest córunia podwójną, poza tym ulubioną, bo najmłodszą wnusią babusi i to
dziadka, który już nie żyje, więc wnusią jest podwójną, jedyną w rodzinie,
która skończyła studia, więc jest córunią/wnusią najmądrzejszą i nawet jak
klnie jak szewc, to wszyscy udają że wiaterek wieje, no oczko i pępuszek. A ja
przez lata byłem dla jej rodziny skutkiem ubocznym urodzenia przez
córunię/wnusię dziecka. I wiele siły mnie kosztowało, żeby nabrano do mnie
szacunku. Moja żona na początku wcale nie uławiała mi życia, ale muszę
przyznać, że finisz miała wspaniały.

[Gość: Liver]

A może tak : kim Ty jesteś ( dziennikarz, student itp. ), co to za reportaż i
w jakim medium się ukaże ?

co za głupi temat n/t

[al_he_mja]

[Gość: alissa19]

no wiec tak-jestem jedynaczka totalnie rozpieszczona.wszedzie mnie wozi tatus
autem bo nienawidze autobusow i komunikacji miejskiej [dobre dla plebsu].starzy
mnie caly czas utrzymuja a ja sie zastanawiam czy mi sie chce studiowac-ale
raczej nie[przynajmniej nie w Polsce].mamusia na mnie swoje ambicje przelewa
wiec zdazylam juz byc:tancerka ,cheerleaderka,miss,obecnie modelka.mam po
prostu dobrze wygladac i tyle.w najblizszej rodzinie
[dziadkowie,ciocia,wujkowie ]jestem gwiazdka ,dostaje prawie zawsze to co
chce,a cale dnie spedzam u kosmetyczek i w fit-klubach.moj problem to w co sie
ubrac zeby zakasowac kolezanki .chyba wszystko.i bynajmniej nie jest to ironia.

[Gość: Liver]

Ha ha ha.
Znam takie panienki.
Pracują w pewnej agencji.
Ha ha ha.

[borys-krakow]

Ja jestem jedynakiem i jestem bardzo fajnym mężem.

[Gość: Liver]

Ale co żona o Tobie sądzi ?

NIe piszccie, że to płytki temat, płytcy - to WY.

[Gość: Leon]

A ja nie widzę w tym temacie płytkości. To poważny problem dla mnie, a jestem
jedynakiem od 36 lat. Mam żonę, dwoje dzieci i bardzo im współczuję. Zawsze
byłem przyzwyczajony do tego, że mam swój pokój i swoje rzeczy. Jeśli batonik
to tylko dla mnie, dla kogoś - drugi, ale broń Boże mój na pół, tego bym nie
zniósł.
To, że zawsze mogłem się zamknąć w moim pokoju, do którego nikt nie wchodził,
żadne namolne rodzeństwo, które pcha się bez pytania - spowodowało, że kiedy
moje dzieci wchodzą do mnie (obojętne czy z pukaniem czy bez) keidy tylko mają
ochotę - wkurwia mnie maksymalnie. Może powinienem napisać w czasie przesżłym,
bo staram się nad niechęcią wobecz takich zachowań panować. Zawsze miałem
spokój, którego nikt nie miał parwa zakłócać - to było prawo jedynaka. Nie
tylko pokój, przestrzeń! Przestrzeń, która jest tylko dla mnie.
Z ejdnej strony kochasz dziecko a z drugiej wiesz, że ogranicza Twoją
przestrzeń w mieszkaniu, twoją przestrzeń psychiczną. (Więc kochasz tak
naprawdę czy nie).
Po rozmowie z psychoterapeutą wiem, że to wynika z mojego jedynactwa (w moim
przypadku).
Więc nie piszcie, że temat jest płytki. Jest ważny dla wielu osób.
Dalej - z rodzicami niegdy o nic się nie kłóciłem, nie sprzeczałem. Nie miałem
rodzeństwa z którym mógłbym rywalizować, walczyć. Czy wiecie jak mi było cięzko
wziąć udział w sporze? W dorosłym sporze między moją żoną a teściową, między
moim prezesem a viceprezesem. Każda z tych osób chciała, żebym się opowiedział
po któejś ze stron. A ja? UCIECZKA. Nie, żebym nie miał zdania, ale zzasady nie
umiałem uczestniczyć w sporze, w przepychance. Jak dwie osoby się kłócą, a nie
daj Boże krzyczą - uciekam. Z zasady natychmiast uciekam.Mam wrażenie, że świat
mi się wali na głowę. Potem oczywiscie uchodziłem w pracy za takiego, który nie
ma swojego zdania. A ja mam, tylko od dziecka nie chciałem zadrzeć ani z
mamusią, ani z tatusiem.
Jak możecie pisać, że temat jest płytki?!
A potrzeba akceptacji i podobania się wszystkim? Nieznośna, nie pozwalająca
normalnie funkcjonować. Bo mamusi i tatusiowi jedynak podoba się zawsze,
bezwarunkowo,więc już kiedy naprawdę musi wyjść ze swojego pokoju do świata, to
stawia przed sobą podstawowy wymóg: podobać się wszystkim. Bo inaczej nie można
żyć. A ponieważ jest to nie do spełnienia, zaczyna się coś okropnego.
Jeśli ktoś tu napisał, że to temat płytki, to chcę mu powiedzieć, że etap kiedy
żona miała depresję, ale na nieszczęście była chłopką na wsi w Kieleckiem i
stary mówił do niej: Maryśka, leniu pierdolony weź sie do roboty, a nie ino
myslisz i myślisz, a jak nie to wygonie z chałupy a dziećmi babka sie zajmie,
ten etap mamy już w naszym cywilizowanym kraju za sobą. A mówiąc, że facet
podjął płytki temat, trochę sprowadzacie rzecz do tamtych realiów. Pozdrawiam.

[Gość: Rachele]

Chyba jednak przesadzasz albo upraszczajac wyniosles z domu fatalne
wychowanie,podejrzewam rowniez ze byles straszliwie leniwy by uczyc sie
zycia.Nie jest jednak za pozno,pozwol zonie zjesc caly batonik a synowi uzywac
wszystkiego co "nalezy" do Ciebie.To pewne ze jesli przebrniesz przez pierwszy
raz pozniej jest juz z gorki.Temat nie jest plytki zreszta jak kazdy dotykajacy
wspolzycia.
Powodzenia i bez urazy "samolubku"...

[kini]

Bardzo dużo z tego, co napisał Leon, zauważam u siebie. Nie jestem jeszcze żoną
i matką, ale mam silne poczucie swojej własności i terytorium, i, podobnie jak
Leon, nie potrafię walczyć o swoje, przepychać się łokciami. Czasami jestem
trochę zbyt bierna, czekam, aż coś przyjdzie samo, bez mojego udziału.

[Gość: Liver]

Z tego się wyrasta.
Popracuj nad charakterem.

[kini]

Mylisz się. Z tego się nie wyrasta. Zresztą już za stara jestem na "wyrastanie"
z czegokolwiek.

[Gość: Liver]

Stara panna ? Chyba jeszcze nie.
Wyrasta się, wyrasta.
To się nazywa dojrzałość życiowa.
Trzeba kochać i być kochaną a sama zobaczysz jakie to łatwe.

[kini]

Ojejku, rozśmieszyłeś mnie! :)))
Nie jestem niekochaną strą panną. :)))
A co do dojrzałości życiowej, to przecież nie można powiedziec, że jestem
niedojrzała z tego powodu, że nie jestem asertywna albo że mam silne poczucie
własńości. To wszystko składa się na mój charakter, osobowość, która, jak
sądzę, jest już w tej chewili ukształtowana.
Jedynacy są trochę inni od niejedynaków, ale nie można przecież orzec, że są
mniej dojrzali.

[Gość: Liver]

Skoro niektóre jedynaki nie umieją żyć w grupie, rodzinie i zamykają się w
sobie, chcą spokoju i przestrzeni, nie myślą o innych, nie umieją się
przystosować to dla mnie jest to niedojrzałość.
Można być jedynakiem i akceptować innych i nie patrzeć tylko w siebie.

[kini]

Gość portalu: Liver napisał(a):

> Skoro niektóre jedynaki nie umieją żyć w grupie, rodzinie i zamykają się w
> sobie, chcą spokoju i przestrzeni, nie myślą o innych, nie umieją się
> przystosować to dla mnie jest to niedojrzałość.
> Można być jedynakiem i akceptować innych i nie patrzeć tylko w siebie.
>

Ale o czym ty mówisz? Z twojego opisu wynika, że jedynacy to socjopaci!

[Gość: Liver]

Mogę Ci tylko współczuć.
Nie jesteś po prostu przystosowany do życia w rodzinie.
Musisz popracować nad swoim charakterem i wcale nie jest za późno.

[goga.74]

Ja napisalam ze temat plytki i dalej to podtrzumuje. A sformulowanie pytan tez
mnie ubawilo (czy posiadanie jednego dziecka powinno byc zabronione itd). Mysle
ze to kwestia charakteru czlowieka i tego jak go rodzice wychowali. Moj jedynak
absolutnie nie przystaje do stereotypu jedynaka. Ale znam ludzi trudniejszych,
ktorzy maja rodzenswto.

[zelotka]

Tez jestem jedynaczka.
Uwazam, ze Twoje spostrzezenia sa bardzo sluszne i w duzej mierze prawdziwe.
Szczegolnie te dotyczace kontaktow: jedynak - rodzice oraz chorobliwe wrecz
pragnienie by byc lubianym przez wszystkich. Z tym ostatnim walczylam bardzo
dlugo, ale w szkole podstawowej przezywalam dramat. Po prostu nie moglam
zrozumiec, DLACZEGO ktos moze mnie nie lubi, mimo iz nie robie mu nic zlego,
nie dokuczam, nie zaczepiam i staram sie byc mila.

Z kolei zwiazek jedynaka z rodzicami niesie ze soba nie tylko niechcec do
sporow, co akurat u mnie przerodzilo sie na szczescie w zdolnosc do ich
rozwiazywania i lagodzenia. Chodzi tez o to, ze nie moge podzielic sie z nikim
obowiazkami zwiazanymi z pomoca rodzicom. Nie mam siostry, ktorej powiem -
"dzisiaj Twoja kolej", albo "dzisiaj nie mam sily jechac - prosze pojedz,
zajrzyj". A Swieta? Wigilia? Zawsze sa problemy z wyborem :)

No ale jakos zyje :)

[Gość: ex zona]

Gość portalu: zadako napisał(a):

>
>
> Czy gdyby nie był jedynakiem, byłby lepszym mężem?

Przypuszczam, ze tak.
>
Czy ciągle myśli tylko o sobie?

O sobie i o swojej pracy, ktora jest jego namietnoscia.Wolny zawod.
>
Czy domaga się specjalnych praw w domu?

Po prostu unika siedzenia w domu.

> Czy nie macie poczucia, że jest ciągle zamknięty?

Tak. Zle sie czuje miedzy ludzmi. Nie ma przyjaciol.
>
Czy nie macie też poczucia, że tak naprawdę WOLAŁBY BYĆ SAM, a tylko
> społeczeństwo i nacisk kulturowy zmusiły go do małżeństwa?

Wiem o tym teraz na 100%, niestety troche zbyt pozno
>
Strach przed bliskością - czy to modne tłumaczenie mężczyzn jego też dotyczy?

Tak. To jakis autyzm w wydaniu doroslym.
>

Czy walczyłby o Ciebie z konkurentem, czy raczej uciekł?

Poddal sie i pogodzil z tym.To fakty, nie projekcja.
>
A może posiadanie jednego dziecka - wiecie to jako Żony jedynaków - powinno być
>
> zabronione?

Nie mam zdania.
> A może jedynactwo NIE UNIEMOŻLIWIA dopasowania się do życia rodzinnego.

Nie wiem. Mialam do czynienia tylko z jednym takim osobnikiem w
charakterze meza.
>
> Będę wdzięczny za głosy - Darek.

[Gość: Liver]

A próbowałaś mu pomóc ?
Czy tylko umiesz biadolić nad sobą.
Z reguły, gdy jest rozwód winne są obie strony.

[Gość: ex zona]

Gość portalu: Liver napisał(a):

> A próbowałaś mu pomóc ?
> Czy tylko umiesz biadolić nad sobą.
> Z reguły, gdy jest rozwód winne są obie strony.


Liver, czy to bylo do mnie?
Ja nie biadole. Odpowiadam na pytania ankiety.

Ty dorzucasz swoje pytania...
A wiec tak - probowalam na wiele sposobow.
Nie udalo. Kiedys konczy sie cierpliwosc. Rola zawsze wybaczajacej i rozumiejacej pielegniarki nigdy mnie nie
bawila i wreszcie dalam sobie spokoj.
Ulozylam sobie zycie bez niego.
To fajny czlowiek i dobrze mu zycze. Nie jest niczyja wina, ze jest taki pokrecony. Slysze, ze kolejna pani tez sobie
nie radzi. Wcale mnie to nie cieszy, wbrew pozorom.

[Gość: Liver]

Dzięki za odpowiedź.
Cóż, mogę Ci tylko życzyć powodzenia w nowym związku.
Pozdr.

[Gość: ada]

Moja mama mówiła mnie, żebym nie brala sobie za męża :
1.jedynaka, bo z takim jest ciężkie życie
2.przystojniaka, bo takiego się bierze dla koleżanek

Mój mąż jest przystojnym jedynakiem....
Początkowo był rzeczywiście nauczony , że wszystko mu się należy, mamusia go
obsługiwała, ustępowała na każdym kroku, gdy coś mu się nie udało - winni byli
wszyscy dookoła , tylko nie on, a gdy ja się pojawiłam , niestety nie
spełniałam wymagań , jakie stawiano wobec przyszłej synowej, za brzydka, za
biedna, ze zbyt zwyczajnej rodziny, wymagań, których nie wiem czy ktokolwiek
potrafiłby spelnić.Gdy urodzily się dzieci, stałam się, podobnie jak ktoś tu
już wcześniej napisał, dodatkiem niepotrzebnym.Moja teściowa chciała mieć syna
i wnuki , a synowa - po co się plącze i trzeba się z nią tymi dobrami dzielić?
Na szczęście mój mąż, kochał mnie i był zawsze po mojej stronie.
Z przyzwyczajeń jedynaka również wyrósł, choć jest bardzo zaborczy i zazdrosny
o moją siostrę, o moje rozmowy z nią.
Dużo pracy wlożyłam w to ,ale opłacało się.
Dziś oddałby mi , a przede wszystkim dzieciom ostatnią koszulę.
Czy walczyłby ?
Tak, gdy na horyzoncie pojawił się rywal, wziął go na męśką rozmowę.
Jej przebiegu nie znam , ale rywal odsunął się.

[Gość: Liver]

Gratuluję.
Tak trzymać.

[Gość: Rachele]

Nie sa inni;zostali wychowani by czuc sie jako inni co skrzetnie i dla
przyziemnych korzysci wykorzystuja.Idac tokiem Twojego rozumowania nie
potrafia oni kochac,sa aspoleczni itd.Tak nie jest co nie znaczy ze nie
zdarzaja sie jednostki takie ktore sa za slabe by zrezygnowac z wygodnej
pozycji zgarniajacego pod siebie

[pieskuba]

Mój mąż jest jedynakiem. I najlepszym mężem na świecie.
Ja jestem jedynaczką. Mój najlepszy na świecie mąż nie narzeka, więc może nie
najgorsza ze mnie żona.
Nasza córeczka jest jedynaczką, ale już we wrześniu będzie starszą siostrzyczką.
Nie rozpycha się łokciami.
Nie walczy o swoje, bo nie ma takiej potrzeby (my też nie).
Nie ma roszczeniowego nastawienia do życia.
Dzieli się zabawkami, potrafi je też podarować.
Dzieci w przedszkolu robią ją w bambuko, bo zostały wychowane w atmosferze
konkurencji i mają wysoko rozwinięty gruczoł sprytu.
A nawet cwaniactwa.
Jest łagodna i wrażliwa, a w obecnych czasach to też niedobrze.
Mity, drodzy Państwo, mity!
Jedynak wcale nie musi być egoistą.
Najwięksi znani mi egoiści to tacy, którzy od małego musieli z kimś walczyć o
własne miejsce, przestrzeń życiową, uczucia rodziców i takie tam.

Pieskuba

[wierna1]

Mąz-jedynak ma niewątpliwie jedną, podstawową zaletę - nie posiada rodzeństwa. T

[kini]

Pewnie, że to zaleta! Nie będzie bitwy o schedę po teściach! ;)

[Gość: Remo]

Chyba że teściowie zapiszą co nieco parafii ;)

a jednak temat jest płytki

[al_he_mja]

albo raczej źle sformułowany, zakładanie, ze jedynactwo ma skutkować czymś w
rodzaju patologii społecznej (lub nie) jest błędne. Owszem jedynactwo jest
specyficzną sytuacją, jednak nie sam fakt posiadania rodzeństwa, czy jego braku
decyduje o umiejętności współżycia z innymi ludźmi, tylko sposób wychowania
przez rodziców.

Dziennikarze zyją z tego rodzaju prymitywnych tematów, typu: czy łysi są
lepszymi kochankami od wąsatych? czy blondynki gotują lepszą zupę pomidorową,
niż burunetki? itede itepe założenia odnośnie związków przyczynowo-skutkowych
są tu z zasady błedne, ale kto by się tym przejmował....czy dziennikarze są
bardziej dociekliwi od hydraulikow? :-)

[kini]

al_he_mja napisał(a):

> jednak nie sam fakt posiadania rodzeństwa, czy jego braku
>
> decyduje o umiejętności współżycia z innymi ludźmi, tylko sposób wychowania
> przez rodziców.

Ale rodzice inaczej wychowują jedynaków. O to właśnie chodzi.

[al_he_mja]

kini napisał(a):

> al_he_mja napisał(a):
>
> > jednak nie sam fakt posiadania rodzeństwa, czy jego braku
> >
> > decyduje o umiejętności współżycia z innymi ludźmi, tylko sposób wychowani
> a
> > przez rodziców.
>
> Ale rodzice inaczej wychowują jedynaków. O to właśnie chodzi.

przecież napisałam. wychowanie A NIE ilość rodzeństwa, wychowanie odnosi się tak
samo do rodzin z 1, 2...n dzieci.

[kini]

al_he_mja napisał(a):

> przecież napisałam. wychowanie A NIE ilość rodzeństwa, wychowanie odnosi się t
> ak
> samo do rodzin z 1, 2...n dzieci.

Ale wychowanie WYNIKA między innymi z tego, czy ma się więcej, niż jedno dziecko,
czy nie! Liczba rodzeństwa ma bezpośredni wpływ na wychowanie!

[al_he_mja]

kini napisał(a):

> al_he_mja napisał(a):
>
> > przecież napisałam. wychowanie A NIE ilość rodzeństwa, wychowanie odnosi
> się t
> > ak
> > samo do rodzin z 1, 2...n dzieci.
>
> Ale wychowanie WYNIKA między innymi z tego, czy ma się więcej, niż jedno dzieck
> o,
> czy nie! Liczba rodzeństwa ma bezpośredni wpływ na wychowanie!

ciekawam skąd czerpiesz swą wiedzę. że niby zaborcza (przykładowo) matka zmienia
się w liberalną gdy rodzi drugie dziecko (?) nie jest tajemnicą, że w rodzinach w
których jest więcej dzieci rodzice całkiem inaczej tyraktują np. syna i córkę,
dziecko najstarsze i najmłodsze, dziecko chciane i wpadkowe itd. itp. Nie mam
rodzeństwa (a może mam - przyrodnie i duuuużo starsze, chociaż to się chyba nie
liczy) i nie podoba mi się traktowanie 'jedynactwa' jako czegoś w rodzaju
czynnika ryzyka.

jest taka książka "Jedynacy" (nie pamiętam autora) opisano tam sytuację
psychologiczną jedynaka, której specyfika może przejawiać się w różny sposób i
mieć rozmaite konsekwencje, w każdym razie na pewno nie jest tak że życie z
jedynakiem to horror, a z "wielodzietnym" sielanka. nie jest też tak, że rodzice
popełniający błędy wychowawcze nagle przestają je popełniać, gdy rodzi im się
drugie i kolejne dziecko.

[kini]

Jestem jedynaczką i znam sprawę z własnego doświadczenia. Jestem pewna, że
gdybym miała rodzeństwo, trochę inaczej by mnie wychowywano. I inna byłaby moja
sytuacja jako niejedynego dziecka. To wszystko wpłynęłoby na trochę odmienne
ukształtowanie mojej osobowości, jak sądzę.

[al_he_mja]

kini napisał(a):

> Jestem jedynaczką i znam sprawę z własnego doświadczenia. Jestem pewna, że
> gdybym miała rodzeństwo,

>trochę

właśnie "trochę", a nie radykanie


>inaczej by mnie wychowywano. I inna byłaby moja
>
> sytuacja jako niejedynego dziecka. To wszystko wpłynęłoby na trochę odmienne
> ukształtowanie mojej osobowości, jak sądzę.

zapewne, co niekoniecznie oznacza, że gdybyś miała rodzeństwo, to
prawdopodobieństwo, że życie z Tobą będzie horrorem byłoby nizsze, mogłoby być na
odwrów, albo nie, nie wiadomo. zgadzam się, że co innego mieć rodzeństwo, co
innego go nie mieć, ale przecież wpływa to na różne obszary funkcjonowania, nie
tylko na to, czy będzie się "dobrym mężem/żoną".

nie wiem jak Ty, ale ja swojego jedynactwa nie żałuję, zwłaszcza kiedy widzę
jakie różnice czasami robią rodzice między dziećmi, szczególnie między synem i
córką, znam baaardzo duuuuużo takich rodzin.

[kini]

al_he_mja napisał(a):

> zapewne, co niekoniecznie oznacza, że gdybyś miała rodzeństwo, to
> prawdopodobieństwo, że życie z Tobą będzie horrorem byłoby nizsze, mogłoby być
> na
> odwrów, albo nie, nie wiadomo.

Ja bynajmniej nie twierdzę, że życie ze mną to horror! :))))


zgadzam się, że co innego mieć rodzeństwo, co
> innego go nie mieć, ale przecież wpływa to na różne obszary funkcjonowania, nie
>
> tylko na to, czy będzie się "dobrym mężem/żoną".

Oczywiście.


>
> nie wiem jak Ty, ale ja swojego jedynactwa nie żałuję, zwłaszcza kiedy widzę
> jakie różnice czasami robią rodzice między dziećmi, szczególnie między synem i
>
> córką, znam baaardzo duuuuużo takich rodzin.

A ja chyba trochę żałuję. Wydaje mi się, że posiadanie rodzeństwa ułatwia
odnalezienie się w nieprzyjaznym świecie. :))

[al_he_mja]

kini napisał(a):

> A ja chyba trochę żałuję. Wydaje mi się, że posiadanie rodzeństwa ułatwia
> odnalezienie się w nieprzyjaznym świecie. :))

nie jest taki nieprzyjazny, chociaż z drugiej strony... ja na wakacjach, a tu
leje brrrrr

[kini]

Faktycznie brrrr. I kasy szkoda.

[nurek69]

Gość portalu: zadako napisał(a):

> Czy jedynacy Waszym sprawdzają się jako partnerzy, mężowie?
Jestem mile zaskoczony, zwłaszcza pracowitością.
Np. to godzinne przygotowywanie się do wyjścia do pracy i te wieczorne nacieranie
się specjalistycznymi preparatami do każdej części ciała ;-)

> Czy gdyby nie był jedynakiem, byłby lepszym mężem?
Myślę, że tak.

> Czy ciągle myśli tylko o sobie?
Mhm.

> Czy domaga się specjalnych praw w domu?
Raczej nie, ale w pewnych kwestiach jest nieustępliwa.

> Czy nie macie poczucia, że jest ciągle zamknięty?
Nie.

> Czy nie macie też poczucia, że tak naprawdę WOLAŁBY BYĆ SAM, a tylko
> społeczeństwo i nacisk kulturowy zmusiły go do małżeństwa?
Nie

> Strach przed bliskością - czy to modne tłumaczenie mężczyzn jego też dotyczy?
n.d.
> Czy walczyłby o Ciebie z konkurentem, czy raczej uciekł?
Wynajęłaby ruskich ;-)

> A może posiadanie jednego dziecka - wiecie to jako Żony jedynaków - powinno być
> zabronione?
Zakaz nie przejdzie, ale można by premiować wielodzietność.

> A może jedynactwo NIE UNIEMOŻLIWIA dopasowania się do życia rodzinnego.
Czasem tracę nadzieję.

Te pytania są mocno tendecyjne, czyżby tylko faceci jedynacy byli BE?
R.

[Gość: Ela]

Ja jestem zona i corka jedynaka, i widze duze podobienstwa.
1. obydwaj introvertycy
2. obydwaj bardzo wstydliwi ( nie do zon, ale np.spanie w schronisku w sali
wieloosbowej nie do zakceptowania)
3. mogliby przez zycie przejsc sami (ewentualnie z zonami)
4. egoistyczni troche i spedzajacy mase czasu z ksiazkami
5. czesto niecierpliwi ( dajcie mi wszyscy swiety spokoj)
6. nie za bardzo tolerancyjni
W moim przypadku "wzielam' to co znalam ( dobrze przynajmniej ze to jedynacy a
nie np. alkoholicy :)).

Ela

[kosturek]

Jak sobie poscielesz tak sie wyspisz, a te pytania ( byc moze ) bardzo duzo
mowia o potrzebach pytajacego a nie o jedynaku.
Wszyscy jestesmy na swoj sposob jedynakami od urodzenia az po kres i nie ma tu
znaczenia ilosc posiadanego rodzenstwa tylko umiejetnosc bycia tolerancyjnym,
akceptacji, czucia ( i wiele innych cech ). To wynosi sie z domu i nie jest
ksztaltowane przez rodzenstwo czy jego liczbe tylko ich rodzicow i tym samym
ich materialno - intelektualnych - uczuciowe mozliwosci oraz przez droge
edukacyjna,srodowisko i cechy genetyczne.
Jedynak

Częściowo się zgadzam

[matrek]

Zgadzam się co do tego, że cechy charakteru jedynak nie są ksztaltowane
genetycznie - przynajmniej w jakiś specyficzny odminny niż innych, sposób.
Sądzę że ccechy charakteru, choć uwarunkowane częściowo także genetycznie,
ksztaltowane są w dużej mierze przez rodzicw - ich stosunek do jedynaka, a
także przez to, że z braku rodzenstwa, tego typu dziecko nie nabywa
umiejętności zgopdnego współżycia z rowieśnikami. Jest w rodzinie cały czas na
pierwszym planie, nie musi godzić się na oddanie czego komuś np. bratu zabawki,
itd.
Nie wyrabiają się, bądź sabiej wyranbiają się skłonności altruistyczne,
empatia, bezinteresowność, czy choćby (albo aż) umiejętność poświlastka (12:19)
Jutro od godz.17.00 jestem sama do niedzieli do 11.00, potem w niedzielę chyba
od ok.14 ale nie jestem pewna do ok. 17.00.nia się, czy szlachetność. Stąd
stereotyp jedynaka jest jaki jest, i chyba słusznie. Z drugiej strony, to
jednak stereotyp - z przyczyn oczywistych, tylko stereotyp.

[matrek]

sorki, coś nieopatrznie wkleiło mi się tam :(

[Gość: mario2]

Obecnie jestem z jedynaczka i jest niezle. Przedtem bylem zonaty z
niejedynaczka i jej siostra mnie wkurwiala.