bez_sil
06.05.05, 21:26
Jak wyzwolić sie od tego przeklętego uczucia, które mną całą zawładnęło. Jak
wywalić to wszystko z głowy i z serca? Już nie wiem czy to miłosć czy
nienawiść,zazdrość,szaleństwo, obłęd. Dlaczego to tak długo trwa, dlaczego ja
w tym tkwię.W imię czego ta nieokiełznana męka. Boże starczy cierpienia,
zaczynam wariowac......
Jestem żoną i matką. Małzenstwo moje gdyby było udane nie przydażyłoby mi sie
to co sie stało.Małżenstwo miało sie ku upadkowi, wygasło wszystko każdy
poszedł w swoją stronę mimo,ze tkwił w jednym domu.
Poznałam jego,przeklinam internet i dzien, w którym jego poznałam. Brzydze
sie swoją głupotą,czerwona lampka sie świeciła od początku ale ja brnęłam
dalej.Przez dwa lata na przemian było dobrze i żle. Pięknie i beznadziejnie.
Pomieszkiwaliśmy ze sobą,odchodzilam i wracałam. Wiedziałam,ze to cham i
alkoholik nawet tego nie ukrywał.Miał też dobre cechy-jakiś urok, czar,
przyciąganie, czuły do granic możliwości. Kochalismy sie i walczylismy ze
soba.O co? nie wiem. Dwie silne osobowości.
Po kolejnej furii odeszłam. Nie wytrzymalam poraz kolejny. Ochłonełam,
zatęskniłam i chciałam wrócic. Mimo całej świadomosci,ze to toksyczny zwiazek
chciałam powrócic. Ba! byłam w stanie sie poddać, ulec, podporzadkować. Za
pożno. Odszedl. Mija rok. On ma nową kobietę, dosć szybko sobie znalazł a ja
tkwię w tym marażmie,szukam go wszędzie, tęsknie,myśle, nie potrafię życ.
Tak,tak to juz jakaś patologia.Błagałam Boga, moge błagać wszystkich, którzy
mogliby mi pomoc- o miłosc do męza!. Na prózno.Nie potrafię.
Jak boli jak to wszystko boli. Staczam sie na dno, tesknie za kimś niewrtym
mnie , dlaczego?.
Naprawde wariuje...mam myśli samobójcze...
