Zagadka :)

[mmagda6]

Coś Anielskiego

Aniołowie rozanieleni
przechadzają pośród zieleni.

Anielica kompletnie goła,
niedwuznacznie pyta anioła:

"Mój aniele cały na biało,
dusza? - Dobrze, no ale gdzie - ciało?"

Anioł, szybko machając skrzydłami,
zniknął... gadaj tu z aniołami!
************************************

Pytanie:
czyje to? :)

[hymen]

Boy albo Broniewski. Nie pamietam.

[mmagda6]

Broniewski.
To wielka krzywda dla niego, ze nie sa wspominane jego piekne liryki. Pisal na
zlecenie. Gdyby pisal slabo, nie zdobylby slawnej nieslawy.
Ladne... ide poczytac :)


O Radości

Nad cichą, błękitną wodą
niebo błękitne i ciche.
Zaszumiało zielono, młodo,
powiał niebem zielony wicher!

Gdzieżeś, szalony, zielony,
nad jkimi wiejesz polami? -
jeszcze w rosach kaliny i klony,
jeszcze oczy zalane łzami.

Zaszumiało błękitną pogodą
promieniami złocone powietrze,
w tę dalekość - zielono, młodo -
powiej, serce, powiej, mój wietrze!

Powiej szumem szalonym, zielonym,
spłyń radości złocistą ulewą!
Zielonym kalinom i klonom,
tobie i sobie śpiewam.

*******

Szczęście? -
to co dzień dostać jeden uśmiech
i zwrócić jeden wiersz.

*******

[hymen]

mmagda6 napisała:

> Broniewski.
> To wielka krzywda dla niego, ze nie sa wspominane jego piekne liryki. Pisal
na
> zlecenie. Gdyby pisal slabo, nie zdobylby slawnej nieslawy.
> Ladne... ide poczytac :)
>

Zawsze mnie się ten jego bagnet kolacze po głowie. A on sam pisał rewolucyjne
teksty, by siedzieć jako kontrreowlucjonista. Takie koleje losu.

Człowiek to dumnie brzmi,
powiedział ich wielki Maksym,
a oni tu bija cię w mordę
i mówią , że jesteś sukinsyn.
Cóż począć taki syn chce
za kratą NKWD?
Mówmy k.mać jak paciorek
spłowiałej gwieździe czerwonej.

======
To też jego.

[mmagda6]

Kiedys czytalam artykul na temat pracy nad kompletna biografia. To czlowiek,
ktory nie miescil sie w zadnym schemacie. Niby komunizowal i walil Elegie na
smierc Ludwika a z drugiej strony napisal wiersz o Katyniu.
O:

Nie wiem

Nie zrozumiem nigdy, nie nazwę
żadnej rzeczy z daleka ni z bliska.
Rozdeptałem słowa na miazgę,
okrwawiłem sercem i ciskam.

Nie wypowiem nic, nie wyśpiewam,
ani nocy, ni gwiazd nie zliczę.
Opętany bólem i gniewem,
gniewem płonę i bólem krzyczę.

Wiem, że nigdy poznać nie zdołam,
jaka moc mnie usidla i dręczy,
Torturuje słonecznym kołem
i zakuwa obręczą tęczy.

Trzeba wyrwać się, trzeba odejść,
trzeba biec, uchodzić przed klęską!
Jak odnaleźć radość i młodość,
gdzież jest miłość, miłość zwycięska?
****************

Ten wiersz wydaje się być o tym samym, co Bird on the Wire Cohena. Ale jakze
inny temperament autora! To musial być straszny gwaltownik, jednoczesnie
romantycznie melancholijny.... Takie bogactwo natury... A to facet tylko
przeciez.... hm...
I jeszcze taki fragment z wiersza Spojrzenie nieraz jest długą rozmową:

.......
Smutek-wędrowiec wciąż włóczy się ze mną
i zrywa każdą wątłą nić marzenia –
nie warto kochać i cierpieć daremno –

Każdy mi uśmiech szczęścia w jad się zmienia,
zawsze mi smutno będzie, zawsze ciemno...
- Promykiem słońca to Twoje spojrzenie...