jak prowadzić dom??

[Gość: Marta]

wkrótce wychodze za mąż. Mam problem, nie umiem prowadzić domu, boję się że
sobie nie poradze ze wszystkim, matka nie nauczyła mnie prać, gotować umiem
tylko wodę na herbatę, prasuję tylko ręczniki. Rzadko też robię zakupy
(jedzeniowe). Mam oczywiście w pewnym sensie do mamy pretensje, wypuszcza
mnie z domu zupełnie nieprzygotowaną do życia, w domu zawsze mnie wyręczała,
jedynym moim obowiązkiem było ładnie się uczyć i być grzeczna, a "wszystkiego
się człowiek nauczy we właściwym czasie" no i mam, 26 lat i przerażenie w
oczach. Wiem że kiedyś stopniowo się wszystkiego naucze ale to potrwa. Nigdy
z narzeczonym nie mieszkaliśmy razem , wyjezdzalismy tylko na wakacje, a tam
nic nie trzeba robic. Uprzedzalam go że marna ze mnie gospodyni, ale on chyba
myśli że ja żartuję.
Jak sobie poradzić na początku?? I to nie tylko z obowiązkami ale i ze
stresem??

[kini]

Powiedz narzeczonemu, ze nic nie umiesz i niech on się stresuje.
Nie rozumiem żalu do mamy – skoro miałaś taką potrzebę, to dlaczego sama się
nie zainteresowałaś tymi zagadnieniami?

[Gość: Marta]

właśnie nigdy nie odczuwałam takiej potrzeby od maleńkości tak było że od
prowadzenia domu jest mama, tata pracowała a my z bratem się bawiliśmy a potem
uczyli. No i dopóki nie zdałam sobie sprawy że wkrótce będe na swoim to nie
przywiązywałam do tego wagi. Mam twierzdi że ona tez niewiele umiała tuż po
ślubie i sobie poradziła wiec ja tez sobie poradze, ale o stresie z tym
związanym nic nie mówi... a ja bym chciała to przejść w miare bezboleśnie i
pomimo że na początku nie bedę pracować to zrobienie wszystkiego w domu mnie
przeraża, w co najpierw włożyć ręce??

[kini]

A od czego jest mąż??? Podzielcie się obowiązkami.
Ja też niedługo wychodzę za mąż, ale w ogóle się nie przejmuję jakimiś
tam "obowiązkami domowymi".

[Gość: Iza]

Rany, czym Ty się dziewczyno przejmujesz? Przede wszystkim dlaczego uważasz, że
prowadzenie domu to tylko Twój problem? Ja mieszkam z chłopakiem już dobrych
kilka lat i sprawa jest prosta - każde robi to co umie lepiej niż druga osoba.
Ja NIE CIERPIĘ i NIE UMIEM gotować więc robi to mój chłopak. On nie znosi
zmywać więc robię to ja.
Zakupy najczęściej robi on ponieważ to on gotuje i wie najlepiej co jest do
tego potrzebne. Przeważnie raz w tygodniu robimy wyprawę do marketu i wtedy
zastanawiamy się razem co kupić.
Sprzątamy razem również raz w tygodniu. Ja zajmuję sie praniem, rozwieszam je,
zbieram i pakuję w szafy. Czego tu się uczyć? Pakujesz do pralki białe i ciemne
osobno i już.
Ja też byłam w domu wyręczana we wszystkim - moim obowiązkiem była nauka.
Pomimo to zupełnie nie odczułam przejścia na swoje własne utrzymanie.

Mozna wynajac gosposie. n/t

[melinek]

[aankaa]

żelazną ręką, po chrześcijańsku

[wyrocznia]

Jestem mężatką z niewielkim stażem, więc doświadczeń też niewiele, ale sytuacja
podobna do Twojej - wiek się mniej więcej zgadza (trochę jestem starsza:)), tez
chwilowo nie pracuje (na etacie, bo w domu owszem - piszę doktorat, czasem mam
jakieś zajęcia ze studentami) i zajmuję się domem. Wykształcona kura domowa ze
mnie:))).
Twoja mama ma poniekąd rację - faktycznie wszystkiego można nauczyć się we
właściwym czasie :))). Stresować się nie ma czym - nauka prowadzenia domu
wspólnie z mężem może być baaaaardzo przyjemna (pomyśl np. o wspólnym
zmienianiu pościeli:-))). Ja co prawda przed ślubem mieszkałam parę lat sama
albo z przyjaciółka i wielu rzeczy się nauczyłam (wiele też nauczyłam się w
domu - SAMA CZUŁAM TAKA POTRZEBĘ, nie dlatego, że ślub w perspektywie, ale
dlatego, że kiedyś trzeba się od mamusi wyprowadzić:))) dlatego też się
wyprowadziłam - miałam potrzebę samodzielnego życia). Ale mieszkanie z facetem
też wymaga wprowadzenia w zycie wielu zmian i nauczenia się mnóstwa nowych
rzeczy - nawyki z samotnego mieszkania mogą nawet przeszkadzać.
Piszesz, że przez jakis czas nie będziesz pracować - to czym Ty sie stresujesz?
Będziesz miała parę godzin wolnego, więc możesz eksperymentować do woli z
organizacją pracy, pomysłami kulinarnymi, itp. Wpadki zdarzają się każdemu,
więc się nie martw :))). Pamiętaj tylko o jednym - wciągnij męża do współpracy,
bo jak nie zrobisz tego od początku, to zostaniesz sama z całą robota na głowie
i później, jak zaczniesz pracować, będziesz miała podwójny, a nawet potrójny
etat.
Na szczęście powioli mijają czasy, kiedy miernikiem wartości kandydatki na zonę
była go0spodarność i umiejętność prowadzenia domu.:) Ja mojemu męzowi nizcego
takiego nie tłumaczyłam - nie widzę powodu, dla którego miałabyś się
usprawiedliwiać. Czy on ci się tłumaczy ze swoich braków w tej dziedzinie?
Jesli swoją przyszłość wiążesz z prowadzeniem domu, to OK, ale jeśli planujesz
pracę zawodową, to nie pakuj się w stereotypy pt. "męskie i kobiece zajęcia w
domu, prowqdzenie domu obowiązkiem kobiety, facet na wywiadówce to ujma i plama
na honorze". Pilnuj się przed tym, bo potem trudno będzie się wyplątać.
A w ogóle to podejdź do sprawy z humorem - w końcu to dopiero początek Waszej
wspólnej drogi :))))

[Gość: Asia]

Pomału nauczysz się wszystkiego, tylko zacznij chcieć już od dziś :) interesuj
się w kuchni jak mama robi obiad, wciągniesz się nawet nie wiesz kiedy. Tylko
się nie stresuj. Co do prasowania, to ręczników nie prasuj, szkoda czasu, jak
dasz do pralki płyn do płukania, to one i tak są miękkie, potem trzeba, tylko
ręką przelecieć i złożyć równo. Sama prasować nie lubię. I zawsze do prasowania
mam włączony dobry film, albo w TV albo z kasety, bez tego się nie da. :) Jak
chcesz coś wiedzieć, nie bój się pytać innych, przecież dopiero się uczysz. Jk
ktoś kiedyś powiedział pierwszy raz masz prawo nie wiedzieć. Jakieś pytanka?
Pozdrawiam. :)))))