wychodzi za mąż bo...

[kozka77]

Powiem tak: też wyszłam za mąż bo twierdziłam że nikt inny mnie nie zechce.
Zresztą mój mąż ciagle mi o ty przypominał mówiąc"jak ty wyglądasz". To był
straszny debil, ale twierdziałam ze jak nie ten to kto a mialam wtedy 25 lat!
Nie posłuchałam wtedy nikogo a trzeba było. Co ja przeżyłam nadawałoby się do
horroru(np. wisiałam trzymana głową w dół przez balkon na 8 piętrze).Całe
szczęscie jestem już po rozwodzie a co działo się przed nim a nawet po nie
życzę nikomu. Moja rada: pogadaj z nią tak od serca, jeśli widzisz w zachowaniu
jej faceta coś niepokojącego czego ona nie widzi powiedz jej to WPROST. Nie
owijaj. Możesz zapobiec większej lub mniejszej tragedii. Po to są przyjaciółki.

do Kózki

[blackforever]

Kózko, ale wiesz jak to jest z doradzaniem. Kiedy narzeczony mojej przyjaciółki
dawał jej w kość dzwponiła do mnie nawet o 6.00 aby się wyżalić, a kiedy jaśnie
pan stał się jej mężem ja już byłam ta zła, która nie lubi jej misia, a kiedy
znowu jej dał w kość to znowu seria telefonów i płakanie mi w ramię i tak w
kółko panie Macieju. W przypadku Starej Dominikowej będzie to samo. Ta
dziewczyna traktuje zamążpójście jako swoją powinność, jak jakiś awans
społeczny...Dla niej liczy się tylko, że będzie miała obrączkę na palcu, wiec
chyba nic się nie da zrobić :(

[ello16]

masz rację, niestety dużo kobiet w Polsce to jeszcze inetelektualne a raczej
mentalne wieśniaczki, nawet te z dyplomami

[blackforever]

moja przyjaciółka ma dyplom uniwersytetu na prestiżowym wydziale. ale była
bardzo długo sama i ma durną rodzinkę, która cały czas jej dogryzała na tym tle.

[stara_dominikowa]

niestety, niektóre kobiety mają bardzo silną potrzebę zakotwiczenia w
strukturze typu małżeństwo bez względu na okoliczności. daje to poczucie
bezpieczeństwa, definiuje je automatycznie jako żony, matki, panie domu, co u
osób zakompleksionych daje poczucie własnej wartości. intelekt tutaj nie ma
znaczenia. raczej typ osobowości.

[krywalska]

Kozka77 - współczuję, ale dobzre, że masz to już za sobą.
A wiecie co ja sądzę, że obojętnie co i kto powie tej dziewczynie to ona i tak
go nei posłucha. Człowiek uczy się na własnych błedach, a z tego co rozmiem z
posta to dziewczyna jest zaślepiona miłością. A wtedy to tylko patzreć jak
upada - a jak będzie się podnosiła bądź przy niej przyjaciólko.

[ranny_julek]

Znajź jej natychmiast nowego fantastycznego faceta który ją doceni i pokocha
i wybije z głowy obecnego narzeczonego. Potrafisz?

[stara_dominikowa]

ruszaj do boju! potrafisz?

[ranny_julek]

po co zakladasz wątek na forum i prosisz o rady jak masz je w nosie?

[stara_dominikowa]

po co dajesz rady z kosmosu?

[ranny_julek]

rady z kosmosu"????????? napisalas ze twoja kolezanka jest wspaniala dziewczyna
a teraz sama sugerujesz ze jest tak beznadziejnie, ze zaden facet jej nie
zechce, bo zadnego innego nie ma w p-romieniu 100 km. Poznac ja z innym
chłopakiem to rady z kosmosu????? to u was nie ma zadnych wolnych facetow???? i
mimo to chcesz zeby nie wychodzila za maz tylko dalej sie gryzla samotnoscia i
czula sie coraz gorsza bo nikt jej nie chce a ma juz 30, 33, 35 lat... uwazasz
ze znalezienie innego faceta jest niemozliwe, a mimo to zabronilabys jej chetnie
tego malzenstwa ktore planuje. .. Na pewno chcesz jej pomoc?

[stara_dominikowa]

zastanów sie co piszesz: "poznaj ją natychmiast z fantastycznym chłopakiem
który ją pokocha i doceni".
jeśli potrafisz takie cuda zdziałać, to rzucaj robotę i biuro matrymonialne
zakładaj, dorobisz się fortuny.

[ranny_julek]

wiec siedz biernie na forum i jęcz jaka to ty jestes wspaniala bvo sie martwisz
o kolezanke a jaka ona glupia bo wychodzi za buca. siedz tu i wzdychaj nad
swoją mądroscią bo to ci najwyrazniej najlepiej wychodzi.

[stara_dominikowa]

jeju jeju!

[ranny_julek]

boz bron od takich przyjaciolek co wcibiac nos i obgadywac to tak, ale realnie
pomagac to juz nie da rady, niemozliwe!

[stara_dominikowa]

rany julek!

[ranny_julek]

do tego kompletna kretynka!

[stara_dominikowa]

wyłącz komputer i idź na spacer. strasznie cię wzięło, no no.

[ranny_julek]

dokoncze: mozesz jej pomoc np urozmaicajac jej życie towarzyskie tak, zeby miala
szanse kogos innego poznac. Jesli nie dajesz jej zadnej alternatywy dzieki
ktorej moze sama zmienic swoja decyzje co do malzenstwa to jej nie pomagasz.

[serwal]

Nie ma co łez wylewać.
Może faktycznie "nikt na nią nie spojrzał". A tu się pojawił taki, który
spojrzał (wreszcie). No to co kobieta ma robić? Bierze takiego i już.
Życzę wszystkiego dobrego młodej parze. Szczerze.

[rude_b]

Hej czegoś nie rozumiem. Nawet jeśli Twoja koleżanka wyjdzie za mąż z pobudek o
jakich Ty pisałaś, to małżeństwo nie będzie ważne w świetle prawa kanonicznego,
tak jakby nigdy nie było niezawarte. Kwestia tylko tego, czy sama jest pewna.
Moim skromnym zdaniem, powinnaś powiedzieć o tym jej narzeczonemu. Chyba ma na
tyle łeb na karku, żeby się z nią nie żenić :P

[stara_dominikowa]

dlaczego? jeśli dobrowolnie i bez żadnego przymusu, a jemu ślubuje miłość,
wierność i uczciwość małżeńską? jeśli ma intencję być dobrą żoną? miłość to
szerokie pojęcie.

[rude_b]

Wg. mnie, z pełnym szacunkiem dla wszystkich, którzy mają już za sobą ślub, ani
ślubowanie ani intencje, nie są na tyle gwarancją dobrego współżycia
małżeńskiego, co po prostu wzajemne zaufanie. Trudno tu określić, czy
narzeczony mógłby nadal ufać tej dziewczynie, gdyby wiedział o jej
wątpliwościach, czy odczuciach związanych ze ślubem z nim. Myślę, że mógłby to
odebrać osobiście i tak pewnie by to odebrał. Tłumaczenie tego tak, że "chcę
wyjść za mąż, bo nikt inny na mnie nawet nie spojrzał" nie jest najlepsze,
jeśli się komuś daje do zrozumienia, że się go kocha.

[kaktusik0]

Rozumiem Cię, bo mi też się serce kroi jak widzę że ktoś kogo lubię, na kim mi
zależy podejmuje decyzje których moim zdaniem będzie kiedyś bardzo żałował. Ale
nie robię nic. Pomagam, wspieram, ale nie krytykuję decyzji, wyborów, nie mówię
co ja bym zrobiła a czego nie.
Ostatnio rozstałam się z facetem po paru latach razem. Przez prawie rok przed
rozstaniem nasz związek wyglądał z boku jak jedna wielka pomyłka. Kłóciliśmy
się, nie mogliśmy się dogadać itp. Wypłakiwałam się przyjaciołom w rękawy,
słuchawki itp i jestem im wdzięczna że nikt z nich mi nie powiedział - "skończ
to, bo to nie ma przyszłości". Wiem że na 99% bym nie posłuchała i byłabym zła
że ktoś kto nie jest w mojej skórze mówi mi co mam robić i co ma sens, a co nie
(mimo że w głębi serca wiedziałam że to sensu nie ma). Gdybym jednak posłuchała
to dość szybko byśmy do siebie wrócili i cały czas byłabym z facetem nie dla
mnie. A tak mialam szansę dojrzeć do tej decyzji sama. I wiem że nikt mi jej nie
narzucił, nie podsunął, nie podpowiedział, nie namówił. I jestem szczęśliwa.
Może to głupie, ale to że to była tylko-moja-decyzja sprawiło że czuję się
lepiej, czuję że panuję nad moim życiem, że sama o nim decyduję i nim kieruję.
Gdyby ktoś mi podpowiedział co mam zrobić... pewnie cały czas zastanawiałabym
się "co by było gdyby...".

[sabriel]

Daj jej spokój nawet jeśli faktycznie to bez sensu.To jej życie i jej
decyzja.Nawet jeśli ty sie z tym nie zgadzasz uszanuj jej wybór.

Sama na własnej skórze najlepiej pozna swój błąd.

[ajkro]

Jeśli faktycznie z desperacji wychodzi za mąż, to i tak cokolwiek ktoś jej
powie, ona zrobi po swojemu.
Jej wydaje się teraz, że to jest dla niej jedyne wyjście.
A, co niektóre kobiety zrobią, aby tylko ktoś(ktokolwiek) był przy nich.

[fajnaret]

Być moze jest to prawda! I po co ma na starośc zostac "stara panna"! Lepszy
wróbel w garści niz gołab na dachu!