Cień człowieka

[Gość: wodniczka]

kochana pani Joanno, czekam z niecierpliwoscia na kolejna
literke bylo U, byl Y w cieniu. Moja bratanica nazywa sie Magda
i tez pisala do mnie z Tunezji "kochana ciociu Joasiu". To nie
literatura, to zycie. Szkoda, ze tak latwo sa gaszone swiatla
dla wielu dziewczyn na calym swiecie, bez znaczenia z-czy bez-
temperamentu. My i tak sie nie damy! Wiecej slonca i odwagi!
Joanna z Berlina

[Gość: Gosia]

Pani Joanno,i czekam co tydzien na te kolejne Wysokie Obcasy,
kiedy w wersji drukowanej byly pierwsza rzzcza o ktorej myslalam
w sobotnie ranki, wiec byla kawa i czytanie. Dzis daleko za
oceanem, wersja internetowa ale zawsze drukowana i tez przy
kawie, kocham te Pani opowidania, sama tez mam swoje, prosto z
mojej rzeczywistosci, chcialabym sie podzielic ale nie wiem czy
tak moge na forum, chyba tak wiec oto jedno:
...w zeszlym tygodniu poszlam na aerobic, to chyba byla sroda
lalbo czwartek, wchodze na sale pelna luster i widze baby gotowe
do szalonych podskokow, a przy stole w rogu sali siedzi sobie
pan, na oko jakies 70 lat i pies: brazowy pudel (nie lubie
pudli) z czerwona smycza, pan siedzi i sie usmiecha
dystyngowanie, mysle sobie, co do cholery robi ten dziadek w
salce do aerobicu i to siedzi w kapeluszu i dlugim plaszczu i
sie usmiecha...ale moj wzrok przykulo cos innego, on sie wcale
nie patrzyl na nas, patrzyl sie gdzies daleko..no nic mysle
sobie, to w koncu Ameryka, nic mnie nie powinno zdziwic,
podskoki sie zaczely...kolo pana skacze pani, zwawa
piezdziesiatka, blondynka, wlosy do ramion, bardzo okragla
twarz, usmiechnieta, nie nadaza ale wymachuje ramionami na swoj
sposob i skacze sobie z nogi na noge w takt muzyki...w pewnej
chwili przestaje, oboje wychodza, nie wiem dlaczego, przejeta
nowym ukladem podskokow widze pana i pania i psa wychodzacych z
sali, po 5 minutach wracaja, pan sie ciagle usmiecha, teraz wiem
dlaczego cos mnie zdziwilo, pan nie widzi, ona sadza go na
krzesle i zaczyna swoj taniec, a my nogi wyzej i pajacyki i hop
i juz nie moge, te zwariowane baby skacza wyzej ode mnie, no coz
dlatego w koncu chodze na ten cholerny aerobic zeby byc
lzejsza...no wreszcie koniec, 10 minut lezenia na ziemi i
oddechow i usmiecham sie na mysl o basenia i saunie juz za 10
minut.....ale ten pan ciagle siedzi z tym psem, ktorego nie
lubie...pan jest bardzo przystojny...koniec meki!!! ona
podchodzi do niego, mowi ze: idziemy kochanie....a ja tak bardzo
chcialam cos powiedziec bo mi tak cos w duszy gralo, ze oni tak
razem i ze ona sobie swoje wersje podskokow wymyslala a on
siedzial i patrzyl ale nie widzial, jaka ona ladna....i mysle ze
to chyba musi byc milosc, bo Pani przytargala Pana i psa zeby
pocwiczyc, a on cierpliwie czekal przez ta godzine i sie
usmiechal.....podeszlam do nich i jedno co udalo mi sie
powiedziec: this is very cool dog....

[an_ku]

Oblekła Pani w słowa to, co petało się w mojej głowie za każdym
razem kiedy ktoś tam przegrywał. Opinie wygłaszane tonem
kategorycznym, przez autorytety wagi większej lub cięższej, mają
niestety moc wyroku. A szkoda, bo czasem są nic nie warte.

[Gość: Anna]

Ładnnie Pani pisze, Pani Joanno. Przypowieść na wzór dekalogu,
tym razem krótka historia o ...zabijaniu marzeń. Poproszę na
przyszłość, mniej prawdziwe ale za to ze szczęśliwym
zakończeniem. Może trącić o bajkę, byli zdrowi, szczęśliwi,
zakochani, żyli uczciwie, w bezpiecznym miejscu, którego nie
zamieniliby na inne.Mieli pracę i apetyt na wielką przygodę,
którą planowali zrealizowac podczas najbliższego urlopu.
Wielu przyjaciół, głowy pełne pomysłów, serca pełne miłości, dom
pełen gości i czyste ręce.
I niech w tym momencie tylko nie zadzwoni budzik...