Mój mąż jest nie wporzadku:(

[karolcia9931]

Moje drogie niewiem co sie dzieje w moim związku cos sie popsuło mam męza ale
nie jesteśmy długo małżeństwem zaledwie od 17 lipca 2006 on mnie zaczoło
kłamywac (w dodatku czescto robi mi na złośc tak jakby chciał zebym na niego
nakrzyczała jak to zrobi e to on podbuza tą sytuacje) mówi ze idzie odwieśc
samochód co rzeczywiscie robi ale poźniej zamiast wrócic do domu do mnie i
swojego dziecka on idzie do kolegi a poźniej do narzeczonej tego kolegi albo
na piwnko czuje sie niechciana
niemam pojecia co mam z tym fantem zrobic

[wytrwala]

powiedziec mu o tym ? :-)

[karolcia9931]

mowiłam setki razy on mowi nie przesadzaj jak sie bardzo obraze to sie uspokaja
na miesiąc i znowu to samo najgorsze jest toze ja już do niego całkowicie
straciłam zaufanie i go juź nie kocham

[djo4]

jestew pewna?
to bardzo mocne slowa

[karolcia9931]

jestempewna
jak
nigdy

[wytrwala]

no to co - rozwod? czy o co chodzi ? :/

[kleo1]

ile macie lat? nieby mało istotne ale jednak. Z jakiego powodu się pobraliście?
Rozumiem, że z powodu ciąży? Skoro taki krótki staz małżeński i jest już
dziecko? Poza tym skoro go nie kochasz to po co z nim jesteś? Tylko z tego
powodu że macie razem dziecko? To troszkę nie te czasy...

odpowiedź

[karola979]

Nie kochasz go??? Tylko nie pisz, że wychodząc za niego za mąż już go nie
kochałaś, bo to byłoby idiotyczne, wychodzić za mąż bez miłości. Jeśli jednak z
miłości to szybko się odkochałaś. Co było tego powodem (jeśli można spytać)??
Jeśli z tego powodu, że wychodził z domu samochód odprowadzić i nie wracał od
razu to moim zdaniem to nie jest powód do odkochania się. Pewnie czytałaś moja
historię, którą w bardzo dużym skrócie umieściłam w odpowiedziach na Twój wątek.
To chyba bardziej ja mam powody do tego aby odkochać się ale na dzień dzisiejszy
jestem z nim bo muszę sobie uświadomić zanim podejmę jakąkolwiek decyzję czy
jeszcze go kocham a czy to już tylko przyzwyczajenie.

podobna historia

[karola979]

Cześć karolcia9931! Widzę, że nie tylko mamy takie same imię ale i podobny
problem. Ja mam dłuższy staż małżeński niż Ty (wrzesień 2005r). Wszystko
wydawało się dobrze, ale jak to się mówi "szydło wyszło z worka" po ślubie. 2
tygodnie po ślubie okłamał mnie mówiąc, że wychodzi na 10min do sklepu a wrócił
po 10 godzinach!! wypity, zamiast do sklepu poszedł do koleszków. Takie sytuacje
powtarzały się co jakiś czas. Mi również mąż dogaduje, wyprowadza z równowagi
tak aby mnie sprowokować do kłótni i mało tego jeszcze dolewa oliwy do ognia aby
ta kłótnia była bardziej dotkliwa, wtedy jak już osiągnie to co chciał to jak to
się „owija kota ogonem” i całą kłótnię zwala na mnie, że to moja wina, bo na
niego krzyczę a on taki grzeczny i potulny itd. w taki sposób robi sobie
pretekst aby wyjść z domu i udawać wielce obrażonego. Myślałam, że jak zacisnę
zęby i jakoś to przetrwam to on odpuści sobie, zrozumie, że źle robi, niestety
było coraz gorzej, bo w kłótniach, które on prowokował zaczęło padać wiele
przykrych słów z jego ust "zołza" "hadra" "jesteś moim błędem" "po co się z Tobą
ożeniłem" "koniec małżeństwa" itd. aż wreszcie "wypier..." "spierd..." "pakuj
się i zdupcaj ..." itd. Przestał mnie szanować a zaczął kłamać. Nawet jak
leżałam w szpitalu to potrafił ten fakt wykorzystać i pił z kumplami, na noc nie
wracał. Oczywiście przepraszał obiecywał poprawę, później łamał obietnicę i znów
kłótnie i znów przeprosiny i obiecywanki i znów je łamał ... itd. Wszystko to
sprawiło, że przestałam mu ufać, odsunęłam się od niego w tym sensie, że
odpycham go w łóżku, nie pozwalam na czułości. A on jest na mnie o to wściekły
bo nie rozumie czemu ja nie chcę. Zły jest o to do takiego stopnia że zapytał
czy ma mi za "to" płacić a czy na boku szukać. Przez ten ponad rok małżeńska
przez nie złą szkołę życia przeszłam. Mąż widzi tylko cudze błędy i wytyka je a
swoich nie widzi. Uważa że to niczemu nie jest winien bo to ja jestem zła, nie
miła itd. Bzdura!! Teraz trochę się uspokoiło ale ja nie potrafię zapomnieć o
tym co było, już nie jestem tą samą karoliną jaką byłam przed ślubem. Mam do
męża żal za jego zachowanie i traktowanie mnie. Często myślę o rozstaniu. Dodam
ze nie mamy dzieci.

Może Twój mąż nie może przyzwyczaić się do 2 nowych ról "mąż" "tato" może dla
niego to wszystko za szybko się dzieje, daj mu trochę czasu. Porozmawiaj z nim
szczerze. Walcz o Wasze szczęście o szczęście Waszego dziecka. Ja walczyłam i
przynajmniej ja sama i nikt mi nie może zarzucić, że tak łatwo sobie odpuściłam,
bo naprawdę chciałam uratować to małżeństwo ale jak już wiadomo bo do „tanga
trzeba dwojga”.

Trzymam kciuki

[gosiakk31]

Dziewczyno, a co Ty jeszcze z nim robisz?! Uciekaj, dopóki nie masz z nim
dzieci, urodzisz komuś innemu, kto będzie Was szanował.

do gosiakk31

[karola979]

Trudno odejść, to pierwszy i jedyny facet którego pokochałam, jemu tylko się
oddałam i 8 lat swojego życia mu poświęciłam. Wszystko było w porządku, oboje
szczęśliwi, zakochani w sobie, wspólne plany na przyszłość, cudowny wymarzony
ślub itd. a teraz jak zostałam jego żoną wszystko się odmieniło i pomimo tych
jego zachowań ciężko mi go zostawić. Tak jakbym nadal wierzyła, że może być
jeszcze dobrze. Wiem, że to jest głupie, naiwne i chore, ale taka jest prawda,
że nie mam w sobie wystarczającej siły aby odejść, więc zaciskam zęby i brnę
dalej, tym samym skazując siebie w dalszym ciągu na przykrości, upokorzenia.
Boże jakie to głupie!!! .... ale silniejsze ode mnie. Sama się w tym wszystkim
pogubiłam, że już nie wiem co czuję do niego, raz chcę aby mnie mocno tulił a za
jakiś czas odpycham go i tak wkoło Macieju. On w większości uważa, że co złe to
ja, chociaż ja z natury jestem odpowiedzialną, spokojną i kompromisową osobą. On
tak potrafi owinąć „kota ogonem”, że czasami poczuwam się do winy za tą całą
atmosferę jaka jest między nami. Wiele rzeczy mi wypomina nawet to jak chce iść
do kolegów i ja się sprzeciwie to wtedy wypomina mi, że mi wolno było iść w
odwiedziny do taty a jemu nie wolno do kolegów. Pewnie zadajesz sobie pytanie
dlaczego go nie chce do nich puszczać a to dla tego, że oni go buntują przeciwko
mnie, na własne uszy słyszałam jak mówili do niego „nie dawaj się żonie” „no co
Ty zgupiałeś żony słuchasz”. A wtedy mój mąż pokazywał, że nie jest pod moim
tzw. „pantoflem” i było trochę nie przyjemnych dla mnie chwil. Teraz od
dłuższego czasu wywalczyłam i o wiele mniej się z nimi spotyka a raczej już
sporadycznie na chwilę. Ale nieodpowiednie słownictwo w moim kierunku pozostało.
Więc pomyślałam, że skoro wywalczyłam że przestał zadawać się z tym towarzystwem
to może wywalczę jeszcze jego lepsze zachowanie. Nie wiem co z tego wyniknie.
Chociaż tyle dobrego, że nie mamy dziecka. Rzeczywiści pogubiłam się skoro nie
potrafię ocenić sytuacji, stwierdzić co mnie jeszcze z nim łączy (czy to jeszcze
miłość a czy już tylko przywiązanie z racji tak wielu lat bycia razem), nie
potrafię podjąć jakieś konkretnej decyzji w tej sprawie. Boję się samotności, że
nigdy nie poznam odpowiedniego faceta, z którym stworzę szczęśliwą rodzinę i
doczekam się dzieci. Dodam że mam 26 lat. Pesymizm przeze mnie przemawia ale to
nie dziwota po tym przez co przeszłam (śmierć Mamy – miałam wtedy nie całe 16
lat; teraz to małżeństwo) trudno mi uwierzyć że mogę zaznać szczęścia. I trudno
mi samą siebie zrozumieć.

[gosiakk31]

Słuchaj, ja doskonale rozumiem Twój dramat. Chodziłam z nim od 17 roku życia,
kiedy miałam 24 pobraliśmy się. Niby się starał, ale nie potrafił uwolnić się
od kawalerskiego życia, alkoholu, kolegów i imprez. Ciąża, dziecko, ja w domu
nasłuchująca kroków na schodach późno w nocy. Z czasem coraz gorsze awantury,
płakałam ja, on i kilkuletni syn. Na nic obiecanki. W końcu go znienawidziłam.
To wszystko w dużym skrócie, bo nie chce mi się już do tego wracać. Od trzech
lat mieszkam sama z synem i nigdy nie żałowałam swojej decyzji i cieszę się że
nie uległam tym ostatnim błaganiom i groźbom, że odbierze sobie zycie. On żyje
i ma się dobrze, niewiele się zmienil. Zrobisz jak uważasz, ale albo musisz nim
wstrząsnąć i pokazać, że nie wytrzymasz tego dłużej, albo spróbuj sobie ułożyć
życie od nowa. Prawda jest taka, że jak będziesz miała dziecko, będzie
trudniej. Naprawdę nie przemawia przeze mnie jakaś niechęć do związków ani broń
Boże do facetów, po prostu uważam że kobiety powinny się bardziej szanować. To,
że był pierwszy, nie znaczy ze jestes na niego skazana. Obawa przed samotnością
to coś czego boi się większość kobiet, ale czasami lepiej zaryzykować. Jesteś
jeszcze młoda, bez dzieci. Uda się, zobaczysz, znajdziesz szczęscie. Jeżeli
będziesz chciała jeszcze pogadać to jeszcze tu zajrzę. Pozdrawiam.

do gosiakk31

[karola979]

dzięki gosiakk31

to fakt bardzo mi ciężko w tym związku. Najbliższa rodzina przestała wierzyć w
to że się mój mąż kiedykolwiek zmieni, raz to mój tato powiedział a raczej mnie
prosił abym się spakowała i wróciła do rodzinnego domu bo w końcu się wykończę
psychicznie.

Próbuję walczyć, bo mimo wszystko chcę aby się ułożyło ale czuję, że nie ma
szans na to, ale przynajmniej będę miała świadomość że próbowałam.

do gosiakk31

[karola979]

gdy po każdym razie jak w czasie kłótni powiedział "wypier.." albo "spierd..."
albo "zdupcaj..." to pakowałam swoje rzeczy i wracałam do domu rodzinnego. Za
drugim razem powiedziałam sobie "KONIEC!już nie wrócę do niego" ale to były
tylko słowa, bo prędzej czy póżniej wracałam po jego przeprosinach i
obiecankach. Nie mam na tyle sił aby po takiej wyprowadzce do domu rodzinnego
już tam zostać. Cholera co on ze mmną zrobił, że nie potrafię mu się oprzeć,
pomimo tego jak on czasem mnie traktuje ....
... już sama nie wiem co robić ... ???

[walnientaenta]

te wypowiedzi utwierdzaja mnie w przekonaniu ze branie slubu to błąd (
przestaje ludziom zalezec ) mam 33 lata, "mąż" 40, córka 3, i panicznie boję
sie powiedziec TAK,
ja zawsze byłam wrogiem uzależnienia ( małżenstawa) za pomoca papierka, a i
"mąż" w wieku 27 lat powiedział TAK ( na cywilnym) i jak twierdzi więcej tego
błędu nie popełni - 3 lata super związku przerodziło się w 2 lata koszmarnego
małżeństwa
Na szcęście jesteśmy razem 5 lat, mamy obrączki ( w szafie :-)), były wzloty i
upadki, ale nikt nikomu nie powiedział "sper..j" ( po takich słowach byśmy już
nie byli razem - po co wracać, do czego ?)

[gosiakk31]

Witaj karola979. Wiem, że trudno podjąć decyzję. Ja też dojrzewałam do niej
powoli. Nie było lekko, bałam się że sobie sama nie poradzę. Na szczęście masz
wsparcie taty, to bardzo ważne, i super że masz się gdzie przeprowadzić. Może
twojemu mężowi potrzebny jest taki wstrząs, może musi się naprawdę
przestraszyć, że cię straci i to spowoduje jakąś zmianę. Spróbuj, odejdź i nie
ulegaj zbyt szybko. Niech ci udowodni, że naprawde potrafi się zmienić.

kilka słów drobnego pocieszenia

[sweet_pink]

jestem 26 letnia rozwódką (3 lata malżeństwa)...z myśla o rozstaniu szarpałam
sie rok...miotałam między tym czy kocham czy nie, między poczuciem obowiązku,
między lekiem o przyszłość...długo nie umiałam podjąć decyzji, aż przyszło samo
z siebie nagle mocne postanowienie-rozstanie. daj sobie więc czas na wachania
rozmyślania...może sie coś poprawi przez ten czas i bedzie happy end, albo
przyjdzie decyzja...czas znajdzie rozwiązanie.
no i rozwód wcale nie oznacza samotności, ja bardzo szybko poznałam kogoś bardzo
wartościowego i buduje życie na nowo...Tobie też się to może przydażyć, bo po to
się jedno kończy żeby się kolejne mogło zacząć.

ucha do góry, nie daj się tłamsić, wypracuj w sobie asertywność i trzymam kciuki
za decyzje lub lepsze czasy

ps. a tacie się nie dziw, nie kłóć się i nie miej żalu...myslę że on sie
paniczie boi, ze ten facet zacznie Cię bić i zrobi krzywdę, nie miej mu za zle
tego lęku