mąż mnie bije

[d2006]

Już nie wiem co mam robić.Mam dopiero 25 lat a już mam dosyć życia.Mój mąż
ciągle mnie bije czasem nawet nie wiem co go tak zezłościło.Zawsze robi to tak
że nie mam żadnych śladów. Nie mogę nikomu powiedzieć nikomu z mojego
otoczenia a może nie potrafię.Nie mam tyle odwagi.Czasem myślę że to moja wina
bo jestem taka beznadziejna i ciągle robie wszystko nie tak.Mąż nadużywa
alkoholu chociaż on uważa że nie pije za dużo.Na początku bił tylko jak był
pijany a teraz robi to prawie codziennie.Dostaje za wszystko np. wczoraj że
rozmawiam na gg z chłopakiem mojej siostry.Dziś rano zanim poszedł do pracy za
to że, właściwie to nie wiem.

[alexxa6]

aż nieprawdopodobne? jaka normalna kobieta godzi się z taką sytuacją?
vanilla-cafe.net/

[ela282]

I Ty jeszcze z nim jesteś? Błąd robisz, że nikomu o tym nie mówisz, przecież w
ten sposób chronisz łobuza. I Ty tak chcesz być bita całe życie? Zastanów się.
Zdrowych i wesołych Świąt Ci życzę.

ale dajecie rady

[suomi77]

brak slow,to tak powiedziec komus kto cpa,no co ty to szkodzi!
Takze Tobie polecam kontakt www.niebieskalinia.org
to czasem dluga droga,ale warto,Powodzenia

[baska121]

powinnas odejsc od niego zaraz zeby przemyslal swoje postepowanie .Bo moze byc
coraz gorzej .Musisz o tym mowic rodzicom,siostrze czy komus komu mozesz
zaufac .Nie wolno ci sie poddawac i czekac .zrobil z ciebie ofiare i wie ze ty
sie boisz wiec bedzie to robil nadal .Moj ojciec powiedzial do mojego meza -
sprobuj tylko reke podniesc na moja corke to bedziesz mial ze mna do
czynienia .Moze i twoj powinien z nim porozmawiac zeby maz wiedzial iz nie
jestes sama.pozdrawiam

zaczęło się od obelgi...

[dangus]

więc,
miałam podobnie. jestem w 4 miesiącu ciąży. mój chłopak, z którym mieszkałam ma
problemy z alkoholem; niemalże codziennie wyciągał rękę po piwo, co piątek na
siłę szukał najmniejszego powodu, żeby wyjść na imprezę i z kumplami się
zeszmacić. po raz pierwszy uderzył mnie, kiedy byłam w pierwszym miesiącu ciąży.
pobił mnie po twarzy, rzucał o ścianę, łóżko...niewiele z tego pamiętał
następnego dnia. zaczęło się od obelgi. był pijany, bez powodu wyzywał mnie od
"kurew i suk", uderzyłam go po twarzy, po mnie to strasznie zabolało, że on nie
dość, że sam chodzi na imprezy i doskonale wie, że jestem w ciąży i, że jest
moim pierwszym chłopakiem (z którym kiedykolwiek współżyłam), wyzywa mnie od
koleżanek, z którymi się "być może" zabawia na imprezach. już nie mówię, o tym,
że przez mięsiąc niemalże uganiał się za swoją byłą dziewczyną, która go
zostawiła bodajże z takich samych powodów.
drugi raz uderzył mnie także po pijaku, nie pamiętam szczegółów, wiem tylko, że
bolało, że nie miałam możliwości, ani sposobu uciekać.
trzeci raz wrócił z imprezy o 4.30 pijany z rozbitą wargą. nie chciałam go
wpuścić, ale ze względu na jego rodziców i sąsiadów otworzyałm drzwi. umył się,
rozebrał i zgasił światło...jakby nigdy nic. kazałam mu się wynosić z domu,
jestem w 4 miesiącu ciąży i, że śmierdzi alkoholem. zaczęła się przepychanka. w
końcu on wziął nóż i zaczął straszyć, że się potnie, że popełni samobójstwo. nie
miał odwagi, żeby sobie zrobić najmniejszą krzywdę. tymczasem ja w przypływie
złości otworzyłam okno i wyrzuciłam jego 2 pary koszul i spodnie na zewnątrz.
wtedy zaczęła się wojna. on mnie wyzywał bezbożnie, dałam mu policzek, on mnie
uderzył z powrotem, zaczęłam uciekać, on mnie ciągnął za włosy po podłodze,
rzucił na łóżko, dusił i etc.
z rana zadzwoniłam do jego rodziców, powiedziałam, że dłużej nie mogę,
opowiedziałm im o jego problemach z alkoholem. moja ciąża by tego dłużej nie
zniosła. jego mama zadzwoniła do niego, kazała mu przyjechać do domu na noc.
teraz wiem, że to koniec. nie zgodzę się na nic. nie wierzę mu, a najważniejsze,
że się boję. "wszyscy jesteśmy chrystusami", ale nie pozwólmy krzywdzić naszych
dzieci. małe, nie umieją się bronić. bądźmy asertywne. trzeba wyraźnie zaznaczyć
granice możliwości i powiedzieć sobie "TO KONIEC".

[langusta1980]

jesli teraz bije - to potem Cie zabije !!!!
jak tak mozna sie nie odezwac przeciez to ponizenie!!!
Glupota ludzka i lek Powodzenia
"jak sie chce psa uderzyc to sie kij zawsze znajdzie"

[kasiam_91]

czesc bardzo mi przykro ze ciebie to tagze spotyka ja mam dopiero 17 lat i
dziecko a maz mnie tak samo bije moge powiedziec ze tylko wtedy gdy jest pijany
ale on zawsze jest pijany juz tego niewytrzymoje niedaje rady robic dobra mine
do zlej gry ja jestem w tej sytlacji zlej ze niemoge pokazac ze cos jest nietak
bo sie boje ze zabiora mi najwiekszy skarp moje dziecko bo jestem niepelnoletnia
najbardziej boli to ze gdy mnie bije zy wykreca reke widzi ze mnie to boli widzi
ze placze ze niejest jemu szkoda mnie patrzy tylko jak potwor jak by lalke bil a
kiedys calowal ta reke

[nome-ol-vides]

nie jestem prawnikiem, ale mi się zdaje, że po ślubie niepełnoletnia uzyskuje
pełnie praw, tak jakby była pełnoletnia, więc myślę, że nie masz się czego
obawiać, spróbuj porozmawiać może z jakimś prawnikiem z niebieskiej linii na
przykład

bycie z człowiekiem który pije i znęca się jest działaniem na swoją własną
szkodę, ale również na szkodę swojego dziecka, nie ma obowiązku żadnego, aby być
z kimś takim

[nome-ol-vides]

nie no, co Wy opowiadacie dziewczyny, przecież Polacy są wspaniali, rycerscy i
szarmanccy, całują kobiety w rękę (nawet jak qrwa żadna tego nie chce i się ich
brzydzi) no, ale Polak to od dziecka w szacunku dla kobiet wychowywany i nic go
nie powstrzyma... no i najważniejsze, cenią wartości rodzinne...

[f.finale]

Kochas go tak, że jesteś w stanie mu pomóc? Mam na myśli długotrwałe
terapie, poprzedzone cudem zaciągnięcia go do psychologa?
Ale jak mniemam, kiedy zaproponujesz mu taką wizytę nieźle oberwiesz.

Co robić? Konkretnie: kiedy będzie się zanosić na kolejny atak,
ustaw kamerę, włącz dyktafon, albo wciśnij numer w komórce do osoby,
która w tym czasie nagra akcję. Bądź ostrożna, jeśli zobaczy co
zrobiłaś marnie to widzę....
Z tymi dowodami udaj się na policję i szukaj natychmiast miejsca do
którego się wyprowadzisz.
Udaj się do jego rodziny, opowiedz co się dzieje, poproś o pomoc.
Jesli nie uwierzą, przedstaw dowody.
I niestety, mam złą wiadomość, to koniec!
Chyba nie zdajesz sobie sprawy co Ci grozi?! Jedno uderzenie, jedno
popchnięcie i albo lądujesz na wózku, albo nie żyjesz.Pamiętaj, że
tylko ludzie, którzy uprawiają sztuki walki wiedzą gdzie uderzyć,
żeby nie zabić. Twoj luby na pewno tego nie wie, a już na pewno nie
podczas ataku furii.
skoro jesteś tak młoda to ratuj swoją psychikę, bo jeśli zostaniesz
z nim choćby chwilę już nigdy nie bedziesz miała odwagi podnieść
głosu na męzczyznę, nigdy z żadnym nie będziesz czuła się pewnie i
bezpiecznie. Będąc z nim na własne życzenie niszczysz swoje życie.
A na świecie są faceci, którzy potrafią kochać bez aktów przemocy:)
Powodzenia:)

[czerwony_kwiatek]

Niedawno zerwałam z chłopakiem, byłam z nim 5,5 roku. A teraz juz
nie mam Nas:( Wszystko było idealnie, byłam jego Księżniczką i tak
mnie traktował. I byłoby tak nadal gdyby mnie nie uderzył, przes
swoją chorą zazdrość. Nie zakończyłam wtedy tego związku, wybaczyłam
(tak jak wiele innych rzeczy) i trwałam w tym nada. Nie raz płakałam
przez niego, przez to wszystko moje uczucie gasło. Postanowiłam to
zakończyć, gdy powiedzialam mu o tym upił się i w nocy przyszedł pod
mój dom, chciała żebym go wpuściła, straszył mnie i wybił mi szybę:(
Nie jestem z nim od niedawna, bardzo mi z tym ciężko, boje się
samotności. Wiem,że on mnie kocha. Przedstawiłam go w ciemnym
świetle, ale on ma wiele zalet i zawsze był kochany, pomagał mi,
mogłam na niego liczyć, tyle z nim przeżyłam. Mimo wszystko jest
bardzo wrażliwy i uczuciowy. On chce ze mną być, a ja zastanawiam
się czy wrócić, ale jak czytam wasze posty to wiem, że popełniłabym
błąd. Chociaż juz sama nie wiem. Może on sie zmieni!

[nome-ol-vides]

tak, z pewnością się zmieni, przestanie być tym kochanym, zostanie tylko ten
drugi...

[pawel.drozdziak]

Witam,

Polecalbym trzy artykuly na stronie www.przemocdomowa.pl

Czy jestes ofiara przemocy - jak sie samodzielnie zdiagnozowac:
www.przemocdomowa.pl/?p=p_39&sName=czy-jestes-ofiara-przemocy--jak-sie-samodzielnie-zdiagnozowac

Jest to zestaw kilkunastu standardowych pytan, mogacych byc punktem
wyjscia do dyskusji o rodzaju i jakosci zwiazku.

Drugi tekst - jak rozpoznac przyszlego sprawce przemocy w zwiazku:
www.przemocdomowa.pl/?p=p_34&sName=jak-rozpoznac-przyszlego-sprawce-przemocy-w-zwiazku

I trzeci - tak zwany kwestionariusz powtarzalnosci. Ten zestaw pytan
sprawdza w jakim stopniu dana osoba znajduje sie w uwiklaniu
w "zaklety krag" powtarzania pomiedzy "on jest straszny i odchodze"
a "kocham go i wierze, ze sie zmieni". Tekst jest tutaj
www.przemocdomowa.pl/?p=p_37&sName=w-zakletym-kregu-kwestionariusz-powtarzalnosci

[czerwony_kwiatek]

Dziekuję! Mi te testy pomogły w wiele uświadomiły. Ale ciągle jest
mi tak żle, mimo wszystko mój chłopak był dla mnie zawsze bardzo
dobry, zawsze tak się starał, wiem, że nadal mnie kocha. Dlaczego on
tak się zachowuje skoro tyle dla niego znaczyłam... Było nam razem
tak dobrze, nie może pojąć że wszystko zniszczył?!! :(

[pawel.drozdziak]

> Było nam razem
> tak dobrze, nie może pojąć że wszystko zniszczył?!! :(

nie jestem pewien, czy nie poczuje sie Pani troszke zaszufladkowana
czytajac to co tu nizej napisze, ale niestety prawda jest taka, ze
Pani wypowiedzi sa dosc typowe dla osob ktore przez dlugi czas byly
ofiarami przemocy ze strony partnera. Otoczenie w takich wypadkach
zwykle reaguje probami przekonania takiej osoby, by porzucila
oprawce, co najczesciej jest niestety calkowicie bezskuteczne. No i
wtedy otoczenie wkurza sie i stwierdza, ze taka osoba jest sama
sobie winna. Co w jakims sensie jest prawda, ale w innym sensie nie
do konca. Jest to analogiczne do uzaleznien.
Uwiklanie w przemoc partnerska mozna opisac jako rodzaj choroby, o
przebiegu nieco podobnym do uzaleznien takich jak alkoholizm lub
narkomania. I tak jak alkoholizm czy narkomania, uwiklanie w przemoc
nie poddaje sie racjonalnej argumentacji. Tego sie po prostu nie da
czlowiekowi logicznie przetlumaczyc. Podobnie jak alkoholik,
narkoman lub na przyklad hazardzista bita kobieta bywa calkowicie
niewrazliwa na racjonalne argumenty opisujace potworne straty jakie
ona ponosi. Prawda jest taka, ze taka kobieta marnuje wlasne zycie.
Mamy wiosne. Ale ktos taki tego nie widzi. To znaczy inaczej - widzi
to, nawet to nazywa, ale w chwile po tym zaczyna znow krazyc myslami
wokol "moze on sie zmieni", "czemu on tego nie rozumie", "czemu on
to robi", "zobaczcie jaki on niedobry" itd. Zamiast cieszyc sie
wiosna, isc do knajpy, poznac ludzi, pogadac z przyjaciolmi taka
osoba moze siedziec i rozwazac problemy w rodzaju "czemu on nie moze
zrozumiec, ze mnie skrzywdzil" albo "czy on nie moglby sie zmienic"
praktycznie w nieskonczonosc. Pozniej przychodzi lato, jesien, zima
i znowu wiosna ale stan sie w zasadzie nie zmienia. Caly czas te
same pytania, powroty, odejscia i znowu powroty. W ten sposob
bezpowrotnie traci sie kolejne lata, az w koncu ma sie ich
szescdziesiat, totalna nerwice wegetatywna, lęki nocne, zadnych
przyjaciol, dzieci ktore nie chca sie odzywac i jest sie bez grosza
i bez zadnych perspektyw. I zdarza sie, ze nawet mimo to ktos taki
wciaz kreci sie w kolko rozprawiajac "o nim". Czemu to zrobil, czemu
nie rozumie, co wczoraj powiedzial, jak strasznie skandaliczne jest
to jak on sie zachowuje.. Kazda mysl ktora poswieca Pani tej sprawie
jest przejawem uzaleznienia i kotwiczy Pania caly czas w tym samym.
Czasem rozwiazaniem jest psychoterapia. Bywaja jednak i takie ofiary
przemocy, ktore mimo lat terapii nie wychodza z choroby. Koncza
zycie jako ofiary. Pierwsza rzecza ktora sie radzi narkomanom, jest
zaprzestanie ciaglego rozprawiania o narkotykach. Analogicznie
pierwsza sprawa przy wychodzeniu z przemocy jest oderwanie sie od
tematyki bylego partnera. Jezeli tak chce Pani tracic czas, jest to
Pani decyzja. Jesli jednak chce sie Pani uwolnic, trzeba sie po
prostu uwolnic. Zmienic numer telefonu, adres email, odciac kontakt
i zaczac od nowa. Wziac zycie we wlasne rece. Narzekanie
na "niedobrego sprawce" nie posuwa Pani o krok naprzod. Jedyne, co
Pani moze pomoc, to zajecie sie soba i wlasnym zyciem. Nie ma innej
drogi.

[nome-ol-vides]

kiedy czytam to co Pan napisał nasunęła mi się taka refleksja, że to niby
wszystko prawda, tylko jakby nie do końca, bo gdyby troszkę zmienić perspektywę,
to wyglądałoby to nieco inaczej... dziewczęta ciągle słyszą o miłości, o tym, że
prawdziwym szczęściem kobiety jest rodzina, mąż, dzieci... że dobra żona powinna
być czuła, troskliwa, wierna, wspierać męża, itp. i itd. , rodzice oczekują, że
dziewczyna "znajdzie" sobie "dobrego" męża. Znalezienie "dobrego męża" jest
jakby podstawą statusu społecznego kobiety (nie dobra praca, osiągnięcia)gdy nie
potrafi sobie "znaleźć chłopa" to coś z nią jest nie tak... jak "dobry mąż"
zaczyna bić dziewczynę, to ona jest w szoku, nie rozumie tego, co się stało,
miłość o której słyszała, nie miała nic wspólnego z biciem, więc co... szuka
odpowiedzi i znajduje "kłopoty małżeńskie" i "kłopoty trzeba rozwiązać!" no i
zaczyna je rozwiązywać, nie widzi, bo nie może zobaczyć tego, co jest oczywiste,
że troskliwość, czułość, wspieranie męża to tak naprawdę w małżeństwie o kant
dupy można potłuc, że "idealna żona" nijak nie poradzi sobie z mężem, który po
prostu tłucze żonę, bo ma na to ochotę i czuje że mu wolno, zaczyna kombinować,
a może to choroba, a jak choć trochę pije, to na pewno alkoholik, albo chociaż
ma zaburzenia osobowości (schizofrenia, narkomania, etc), i zaczyna mu pomagać,
żeby świat wrócił na swoje tory, żeby to co jej wmówiono, o miłości, o niej
samej, miało sens, zaczyna "bronić" tego świata, który podobno jest... a jak
jeszcze małżonek stosujący przemoc potrafi manipulować (a większości potrafi) to
dziewczyna słyszy jaki to on był nieszczęśliwy w dzieciństwie, jak to go wszyscy
opuścili, więc ona go nie opuści, bo przecież jest "dobrą żoną", nie taką złą
jak jej matka, którą ojciec musiał bić, bo pyskowała... nasze kochane swojskie
szambo...

[nome-ol-vides]

no, a potem kochająca żona nienawidzi dzieci, bo kogoś trzeba nienawidzić, to
dzieci są winne, bo są niedobre, bo ktoś musi być winien, kobiety szczególnie
nienawidzą córek, sama tego doświadczyłam, synkowie, są na ogół oczkiem w głowie
mamusi bitej przez męża, ale córki są złe... synkowie słuchają mamusi i tak
świat toczy się dalej

[nome-ol-vides]

a synkowie obrywają ekstremalnie od tatusiów, bo mamusia ich woli, więc trzeba
na złość mamusi lać synka... i potem synkowie nienawidzą mamuś, bo ich
"zdradziła" bo pozwoliła znęcać się ojcu, ojcowie tłumaczą, żeby nie słuchali
się mamusi, bo baby są złe... i tak można w kółko,

psychoanaliza szuka w człowieku ofiary i oprawcy, a wystarczy przecież zapytać,
kim byłeś w rodzinie?... ja byłam kubłem na śmieci...

[pawel.drozdziak]

Istnieje sporo mechanizmow wiazacych osobe doswiadczajaca przemocy z
sytuacja. Pewne mechanizmy psychologiczne dzialaja tez w taki
sposob, ze zmuszaja do poszukiwania sprawcy w otoczeniu i wybierania
wlasnie jego, a nawet do "wydobywania sprawcy" z osoby ktora ma taki
potencjal, ale go nigdy wczesniej nie zrealizowala. Mozna byc tez do
tego stopnia przyzwyczajonym do tego, ze cisza i spokoj zapowiadaja
burze, ze robi sie wszystko by do ciszy nie dopuscic i
zeby "wreszcie sie zdarzylo co i tak sie musi zdarzyc" bo najgorsze
jest czekanie. Mysle, ze osoby na tym forum maja sporo do
powiedzenia o tym co w nich samych sprawia, ze sa uwiklane w
przemoc. Czyli co w nich samych powoduje, ze trudno jest sie uwolnic.

[nome-ol-vides]

Ja się nie zgadzam z tym, że to ofiara "wydobywa sprawcę" jak Pan to ładnie
określił, sprawca jest odpowiedzialny za to co robi sam osobiście, tak samo jak
ofiara jest odpowiedzialna za to, że pozostaje ze sprawcą, jeśli ma możliwość
odejścia. Ja jako dziecko nie mogłam odejść, żadne dziecko nie może.

To o czym Pan pisze o poszukiwaniu sprawcy przez ofiarę to może być uzależnienie
od retraumatyzacji, ale to nie zwalnia oprawcy z odpowiedzialności. Wiele ofiar
przemocy jest po prostu ofiarami w każdym aspekcie swojego życia, ja taką byłam
i pewnie w wielu przypadkach nadal jestem. I jak magnez przyciągam pewnego
rodzaju oprawców, oni po prostu czują, kim ja jestem, tak samo jak ja poznaję
ich. Nie wiążę się z oprawcami, bo tę nauczkę z dzieciństwa zapamiętałam i
pojęłam bardzo dobrze, OPRAWCA ZAWSZE BĘDZIE OPRAWCĄ I WIEM, ŻE JA ABSOLUTNIE
NIE MOGĘ ZROBIĆ, ABY ZMIENIĆ JEGO ZACHOWANIE.

[nome-ol-vides]

Inną sprawą mogą być kobiety, które tak naprawdę ofiarami nie są, ale to już
inasza inszość.

[pawel.drozdziak]

> Ja się nie zgadzam z tym, że to ofiara "wydobywa sprawcę" jak Pan
to ładnie
> określił, sprawca jest odpowiedzialny za to co robi sam osobiście

to co pisze Pani przed przecinkiem i po nim nie wyklucza sie. Mozna
pewnymi swoimi dzialaniami wydobywac agresywne zachowanie z kogos. A
jednoczesnie ten ktos jest odpowiedzialny za to, ze zachowal sie
agresywnie, poniewaz mial wybor. Czesto bywa tak, ze sama proba
przyjrzenia sie temu, czy ofiara agresji czegos nie robi co moze
sprawiac, ze to wlasnie ona staje sie ofiara jest interpretowana
jako proba zdjecia odpowedzialnosci ze sprawcy. Tymczasem zupenie
nie o to chodzi. To troche jak z ofiarami przemocy rowiesniczej ze
strony klasy. Klasa ponosi odpowiedzialnosc za to, ze temu akurat
dziecku cos robi. I to jest oczywiste. Ale tez jest jakis dajacy sie
zrozumiec czynnik w zachowaniu tego akurat dziecka, ktory sprawia,
ze z calej trzydziestki to wlasnie ono ta ofiara zostalo. W pracy z
kims takim jest kilka etapow. Pierwszy etap to oczywiscie uznanie
tego, ze winne jest otoczenie, a ofiara nie. I to jest warunek
jakiejkowiek dalszej pracy. Ale jesli w tym punkcie sie pozostanie,
to tak naprawde niewiele to wnosi.

Wydobywanie sprawcy moze dzialac na przyklad w ten sposob, ze osoba
przyzwyczajona do tego, ze cisza jest zawsze cisza przed burza nie
dopuszcza do okresow spokoju bo sie ich boi. I nie uspokoi sie,
dopoki "wreszcie" nie wyprowadzi kogos z rownowagi, poniewaz
najgorsze na swiecie jest czekanie, a mysl, ze cisza nie zapowiada
po prostu niczego jest niewyobrazalna. To tylko jeden z mechanizmow.

Inny mechanizm, to moze byc na przyklad czerpanie satysfakcji z
moralnej wyzszosci nad kims, kto demonstruje otwarta agresywnosc. Sa
ludzie, dla ktorych cenniejsze jest niekonczace sie udowadnianie, ze
rzeczywiscie sa skrzywdzeni i ze rzeczywiscie ta druga osoba jest
zla, niz oderwanie sie od tego, co ta osoba robi. Zdarza sie to
osobom, ktore wlasne agresywne impulsy kojarza z poczuciem winy.
Ktos taki moze praktycznie w nieskonczonosc mowic o tym, jak zly
jest maz, jak zle sa dzieci, jak potworna jest tesciowa i jedyne,
czym taka osoba bedzie zainteresowana, to potwierdzenie ze strony
otoczenia, ze faktycznie tak jest. Wszelkie pytania o plany zmiany
sytuacji wywoluja albo zmiane tematu, albo zniecierpliwienie i
nawracanie do tego samego - jak niedobry jest ten ktos. Moze sie tak
dziac z wielu powodow. Jednym z nich jest czerpanie wtornych
korzysci z posiadania kogos, kto jest zly i moralnej nad nim
przewagi. No i tu oczywiscie takze nie jest tak, ze ta osoba nie
jest zla i jest niewinna. Jest winna, faktycznie robi to, co robi i
faktycznie ponosi za to odpowiedzialnosc. Tyle, ze przywiazanie do
tego oprawcy to pewien psychologiczny mechanizm u ofiary. Nie jest
tak, ze ofiara jest wowczas po prostu odpowiedzialna za to, ze nie
odchodzi. Slowo "odpowiedzialna" wlasciwie niczego w tym punkcie nie
wyjasnia. Ofiare cos przy oprawcy trzyma. Mozna to probowac
zrozumiec, o ile da sie sobie i innym przyzwolenie, by w ogole sie
temu przygladac.

[nome-ol-vides]

odpowiedzialność zawsze istnieje, zawsze jesteśmy odpowiedzialni za to co robimy, można zrozumieć przyczyny takiego a nie innego zachowania, ale to nie zdejmuje odpowiedzialności z nikogo... i żeby wyrazić się ściśle, nie jest się odpowiedzialnym za bycie ofiarą, JEST SIĘ ODPOWIEDZIALNYM ZA STOSOWANIE PRZEMOCY I ZA UMOŻLIWIANIE OPRAWCY PRZEMOCY

moja matka całe życie funkcjonowała na zasadzie bezwolnej ofiary, do ślubu ją zmusili, nie mogła się rozwieść bo miała dzieci, była wierząca, etc. a w ogóle to "policja powinna przychodzić na interwencje i go nastraszyć to by się bał i ZACHOWYWAŁ TAK JAK TRZEBA" to słowa mojej matki... cały problem z mężem stosującym przemoc to to, że zachowuje się nie tak jak trzeba... a skoro jest niegrzeczny to trzeba go do tego zmusić, nastraszyć, wytresować... powodzenia... moja matka była w tym niezła, ale ja widziałam działalność mojego wytresowanego ojca, wiem co potrafił... w rodzinie gdzie jest przemoc są na ogół również i dzieci, jeśli mąż czy żona boi się ruszyć partnera to całą swoją tłumioną wściekłość zwróci na dzieci...do czasu, kiedy nie będzie mógł sobie ulżyć na partnerce, kiedy będzie słabsza... moja matka nie była największą ofiarą mojego ojca, właściwie to chyba była ofiarą w najmniejszym stopniu, ale też jej się solidnie dostało...

coraz bardziej skłaniam się do przekonania, że w rodzinach, gdzie jest przemoc jest dwóch oprawców, w przeważającej większości przypadków dwoje rodziców jest odpowiedzialnych, niezależnie od tego, kto stosuje przemoc (choć na ogół stosują ją oboje, tylko jedno z rodziców w bardziej zaowalowany sposób)

chęć posiadania męża, czy żony i założenia rodziny jest dobra, ale niedobre jest, gdy ktoś znajduje sobie osobę, która stosuje przemoc i za wszelką cenę próbuje realizować swój plan założenia "szczęśliwej rodziny" zupełnie nie zwracając uwagi na rzeczywistość... a potem zwala winę na wszystkich dookoła, bo ktoś mi powiedział, że trzeba zrobić tak, albo tak... i jak z tych rad nic nie wychodzi, to przynajmniej jest jedna korzyść: "to wina tych ludzi, bo mi źle doradzili, a ja się głupia słuchałam"... też słowa mojej matki

ja powtórzę to co powiedziałam, czego jestem absolutnie pewna, bo doświadczyłam tego sama: OPRAWCA ZAWSZE BĘDZIE OPRAWCĄ, I JA WIEM, ŻE NIE JESTEM WSTANIE ABSOLUTNIE NIC ZROBIĆ, ŻEBY ZMIENIĆ JEGO ZACHOWANIE

[piesbaskervill]

kiedys już pisałem,że można wziąć pierwszego z brzegu faceta i za-
cząć go tresować i wychowywać na swój wymarzony ideał faceta,sku-
tek może byc różny,najcześciej treser staje się obiektem agresji.
Wyjściowym założeniem jest: ten facet mi nie odpowiada,bo ma takie
i takie wady,ba,nawet nie lubię go,ale ja go wychowam,a może wtedy
da się lubić.
Można też znalezć faceta,ktory prawie nie ma wad i da się lubić
i wtedy życie jest znacznie prostsze i przyjemne.

[nome-ol-vides]

ja tak myślę, że uwikłanie w przemoc między partnerami dochodzi w momencie, gdy
jedna strona zaczyna próbować wpłynąć na zachowanie drugiej strony, zaczyna go
zmuszać, stosując przemoc fizyczną czy psychiczną, nazywając to na przykład
pomocą, czy robieniem porządku, czy wymaganiem szacunku, itp., itd.

jak nie można znaleźć idealnego partnerki/partnera, to trzeba zmusić kogoś, żeby
się nim stał... co oznacza bycie idealną/idealnym dla niektórych osób? myślę, że
to było by ciekawe dowiedzieć się tego

[nome-ol-vides]

a najlepiej pasuje mi "wymaganie miłości" to jest chyba to...

[takitaka]

nome-ol-vides napisała:
> a najlepiej pasuje mi "wymaganie miłości" to jest chyba to...

:))) Taaak! To numer jeden na liście! Nie do przebicia...

[takitaka]

A potem konsekwentnie rozliczać z tego jedynego punktu tropiąc wszelkie możliwe
jego przejawy:
"nie kocha bo... zapomniał/ła o rocznicy ślubu"
"nie kocha bo... obiad był dziś z jednego dania"
"nie kocha bo... wrócił/ła z pracy godzinę później niż zazwyczaj"
"nie kocha bo... rozrzuca skarpetki po pokoju"
"nie kocha bo... głupio się usmiecha choć wie, że tego nie lubię"
"nie kocha bo... "
itp, itd...

Bardzo szybko po podobnych przejawach można rozpoznać partnera, który zgrzeszył
przeciwko pierwszemu wymogowi zwanemu "wymogiem miłości". :)
I wtedy wytacza się armatę, kieruje na partnera (który robi w tym momencie
szybki zwrot) i... wali po forach dyskusyjnych!

:))

(a właściwie to nie śmieszne)

[shangri.la]

Sorry, ale Twój post powyżej jest tak infantylny, że powinnaś prosić o jego
wycięcie, albo..... spalić się ze wstydu.:)

[takitaka]

Masz rację! Mówiąc poważnie: jeśli cię facet nie kocha, to mu odpuść. Popłacz,
rozbij szklankę o ścianę, pogryź poduszkę i... daj sobie spokój. Bo to się nie
da zrobić, żeby ktoś kochał na twoje życzenie. Więcej! Nie da się zrobić aby
ktoś kochał NA SWOJE WŁASNE życzenie.

Więc człowiek ma prawo nie kochać i ma też prawo przestać kochać. W związku z
tym ma prawo też odejść, bo życie z osobą, której się nie kocha, może (choć
oczywiście nie musi) stać się koszmarem. W najlepszym razie takie życie z kimś
pod przymusem przerodzić się może w nerwicę lub depresję. Życzysz tego komuś? Bo
ja nie...

Jak pogrzeb...

[takitaka]

Zanim mnie objedziesz za powyższe rady dodam coś jeszcze, co może Ci się przydać gdy jednak zechcesz je kiedyś zastosować. To, co napiszę wydaje mi się bardzo ważne.

Otóż odpuścić to nie wszystko. "Odpuścić" kojarzy mi się z zaniechaniem działań i zamarciem w oczekiwaniu, ewentualnie nieodpowiadaniem na zaczepki i ataki. Ale to nie załatwia sprawy i tak naprawdę nie uwalnia. Łatwo sobie wyobrazić sytuację, w której marnotrawny kochanek, ignorowany przez dłuższy czas, nagle skruszony puka do drzwi i prosi o wybaczenie - co wtedy?

Podejrzewam, że odpuszczając mamy zazwyczaj nadzieję, że ten drugi "coś zrozumie", zauważy naszą zmianę, zatęskni i wróci z własnej woli. Choćby to była kompletna utopia, to gdzieś tam w głębi duszy mamy taką nadzieję, bo po prostu tego chcemy. Więc nawet odpuściwszy jesteśmy nadal uwiązani.

Więc ja myślę, że aby naprawdę się uwolnić trzeba sobie coś całkowicie świadomie i śmiertelnie poważnie postanowić. Słowo "śmiertelnie" jest tu bardzo na miejscu, ponieważ ta decyzja jest jak śmierć. Trzeba sobie wyobrazić jak najwyraźniej sytuację, w której ten "zniewalający obiekt" zmienia rolę i stara się poprawić relacje, wkupić w nasze łaski, odzyskać względy, powrócić do dawnych, dobrych relacji. I wtedy trzeba mu powiedzieć zdecydowane NIE. Bardzo wyraźnie to odczuć, że oto mamy swoje szczęście u swoich progów, a jednak mówimy NIE. I wyobrażamy sobie teraz, że ta sytuacja na 100% kiedyś nastąpi, i że staniemy wobec tej decyzji jak zareagować. I teraz już wiemy, że będziemy musieli odpowiedzieć NIE, ponieważ właśnie się do tego zobowiązaliśmy, a zrobiliśmy to śmiertelnie poważnie, i to "NIE" jest ceną, którą zapłaciliśmy za wolność.

Tutaj nie można zostawić cienia wątpliwości sobie, że tego właśnie chcemy. Czasami podjęcie decyzji ułatwia świadomość, że marnotrawny wrócił tylko po to aby przetestować naszą wolę i swoją moc, i że tak naprawdę za chwilę znów nas zostawi gdy poczuje się panem. Świadomość tego mechanizmu może przyspieszyć naszą decyzję o ostatecznym uwolnieniu.

Miarą dobrze wykonanego zadania jest ból. Im bardziej przeraźliwie boli, tym lepiej wykonane zadanie. Bo to jest ostateczne pożegnanie, nieodwracalne. Dlatego trzeba się wcześniej dobrze przygotować, upewnić, że się nie cofniemy przed tą wewnętrzną obietnicą. I gdy kiedyś poczujemy się na siłach - wykonać.

Następnie wypłakać się jak na pogrzebie, potem odetchnąć i przejść przez kolejną bramę...

[nome-ol-vides]

mnie pomogła książka Susan Forward "Toksyczne namiętności"

[piesbaskervill]

nie uczmy ekseprtów,a co książka to teoria,ktora nie każdemu pasuje.

[nome-ol-vides]

piesbaskervill napisał:

> nie uczmy ekseprtów,

Piesbaskervill, wybacz, ale to nie było do Ciebie, Tobie nie ośmieliłabym się
udzielać żadnych wskazówek

[piesbaskervill]

nie jestem ekspertem

[fale_morskie]

Jak człowiek prawdziwie kocha, to nie przestanie. Nie można
usprawiedliwiać kogoś, kto obiecuje, że "do końca życia", a potem to
całe życie niszczy swoją niedojrzałością. Inteligencja życiowa każa
się określać.

[postolek]

to dlatego ja, mimo, że uciekłam wciąż tęsknię? Nie tęknię z biciem
i znęcaniem, ale za ty, jakim był, gdy go pokochałam. A teraz, gdy
on juz mnie stracił, uznał, że zrobi wszystko aby nas odzyskać.
Jestem jego aniołem, wybawicielką itpDzwoni, przyjeżdza, pisze
wiersze....ie chcę wracać do tego, co nam zrobił a tęsknię...

Wybory własne i niewłasne

[takitaka]

nome-ol-vides napisała:

> dziewczęta ciągle słyszą o miłości, o tym, że
> prawdziwym szczęściem kobiety jest rodzina,
> mąż, dzieci... że dobra żona powinna być czuła,
> troskliwa, wierna, wspierać męża, itp. i itd.,
> rodzice oczekują, że dziewczyna "znajdzie" sobie
> "dobrego" męża. Znalezienie "dobrego męża" jest
> jakby podstawą statusu społecznego kobiety
> (nie dobra praca, osiągnięcia) gdy nie potrafi
> sobie "znaleźć chłopa" to coś z nią jest nie tak...

I pod tym wpływem poddają się cudzej wizji rzekomo własnego dobra i zaprzepaszczają swój własny interes, łatwo ulegając nierealistycznej wizji szczęścia we dwoje. Czasami sobie myślę, że najłatwiej wchodzą w takie związki "co mają być na całe życie" ci, co mają sami niewiele do zaoferowania. Bo gdy się zna wartość swoich uczuć i szanuje swoje obietnice to chyba trudno jest podjąć odpowiedzialność za wspólne życie i zdecydować w oparciu o jakieś "byle zakochanie" wbrew intuicji i rozsądkowi.

Ale analogicznie słyszy się czasem od ekspertów-psychologów historie o rzekomo zmarnowanym życiu w pojedynkę, o uzależnieniu od "pojedynczości". A przecież samotność z wyboru to czasami po prostu troska o JAKOŚĆ WŁASNEGO ŻYCIA. Przejawia się ona w potrzebie dokonywania życiowych wyborów w pełni przytomności i przekonania do nich oraz do ludzi, z którymi chce się mieć do czynienia. To, że czasami ci, z którym chcielibyśmy mieć do czynienia nie chcą z nami mieć do czynienia, nie oznacza, że powinniśmy się zadawać z tymi, z którymi zadawać się nie chcemy. Tym bardziej wchodzić z nimi w relacje na całe życie. Chociaż - jak niejeden psycholog-ekspert (również na tym forum) sugeruje - wokół jest mnóstwo potencjalnych partnerów, z którymi można dobrze ułożyć sobie życie. Pytanie tylko co to znaczy "dobrze"? Lepiej niż z przemocowcem czy lepiej niż w pojedynkę?

Bzy pachną, co oczywiście zauważam, ale mnie i tak od czasu do czasu dopada opinia środowiska, chociaż zazwyczaj w formie wspomnienia, zapamiętanej rozmowy czy listu - to i tak dostatecznie przygnębiająca aby na moment zapomnieć o wiośnie. Bo chyba każdy, więc i ja, ma jakieś środowisko, z którym się jakoś tam liczy i w którym chciałby czuć się akceptowany i dobrze rozumiany. Kobieta, która wychodzi za mąż aby udowodnić, że jest w stanie "złapać chłopa" chce być akceptowana w swoim środowisku, i ta, która nie chce łapać "jakiegośtam" chłopa też chciałaby żeby ktoś szanował (lub choćby rozumiał) jej życiowy wybór zamiast traktować ją jak kalekę, która nie jest zdolna do miłości, wierności i innych niewieścich cnót.

Masz rację Nome - to opinia środowiska jest w dużej mierze przyczyną złych wyborów. I nawet wtedy, gdy się w swoim przekonaniu błędu nie popełni - to opinia innych sprawia, że trudno się ze swoich wyborów zawsze cieszyć, bo kurdę trzeba być chyba tytanem aby się czasem nie ugiąć pod karzącym okiem innych "lepiejwiedzących co dla nas dobre" ekspertów od naszego życia.

[iris2008]

"Chociaż - jak niejeden psycholog-ekspert (również na tym forum) sugeruje -
wokół jest mnóstwo potencjalnych partnerów, z którymi można dobrze ułożyć sobie
życie."
Może dlatego, że niektórzy są uzależnieni od bycia z KIMŚ i nie wyobrażają sobie
życia w pojedynkę - do nich może trafi argument, że na portalu randkowym można
sobie kogoś znaleźć ;)
Może jest to prosty sposób na pocieszenie kogoś, nie płacz, że się skończyło,
będą inni, fajniejsi.

"Masz rację Nome - to opinia środowiska jest w dużej mierze przyczyną złych
wyborów. I nawet wtedy, gdy się w swoim przekonaniu błędu nie popełni - to
opinia innych sprawia, że trudno się ze swoich wyborów zawsze cieszyć, bo kurdę
trzeba być chyba tytanem aby się czasem nie ugiąć pod karzącym okiem innych
"lepiej wiedzących co dla nas dobre" ekspertów od naszego życia"

Zaraz, ale czy to środowisko i eksperci podejmują za nas te decyzje?

Tak sobie gdybam...

[nome-ol-vides]

zapomniałam ci powiedzieć Takitaka, że bardzo mądrze to napisałaś

[nome-ol-vides]

tutaj jest podane sporo literatury na temat przemocy, może się komuś przyda

www.forum.niebieskalinia.pl/viewtopic.php?t=163
ja też ciągle zastanawiam się dlaczego? dlaczego to, dlaczego tamto... wszyscy
się na mnie drą, że zamiast "iść do przodu" męczę w kółko to samo, ale mnie
zrozumienie jest potrzebne

refleksja

[takitaka]

nome-ol-vides napisała:
> ja też ciągle zastanawiam się dlaczego? dlaczego to, dlaczego tamto... wszyscy
> się na mnie drą, że zamiast "iść do przodu" męczę w kółko to samo, ale mnie
> zrozumienie jest potrzebne

Tak, ja mam podobnie. Ciągle się zastanawiam dlaczego ja tak a nie siak, dlaczego ja to czy tamto. Dlaczego czuję to co czuję, skąd to się bierze, po co mi to, co mi to daje, co zabiera, itd... Wszystko do czasu gdy jakiś sposób rozumienia przeważy, na jakąś interpretację się zgodzę bardziej niż na inne. Wówczas działam z tym właśnie rozumieniem i nie daję się zawrócić starym wątpliwościom.

Pewnie błądzę nadal, ale jakby... mam wyższe poczucie kontroli (to wężykiem!). :)

[czerwony_kwiatek]

U mnie to wszystko wygląda inaczej, ja nie czuję się ofiarą
przemocy. Mam dopiero 24 lata i napewno jeszcze wielu rzeczy nie
rozumiem, nie mam wielkiego doświadczenia. Moje życie zawsze było
cudowne, wspaniała rodzina (nie mam żadnych złych doświadczeń), dużo
miłości, szczęścia i rodzinnego ciepła. W wieku 18 lat poznałam
wspaniałego chłopaka, nie sądziłam, że coś z tego wyjdzie, ale
jednak...od tamtej pory byliśmy nierozłączni i bardzo zakochani. On
rónież ma wspaniałych rodziców, napewno nie był krzywdzony w
dzieciństwie, chociaż uważam, że było mu "za dobrze"!!! Może to jest
powodem... Jest trochę egoistyczny, jego zdanie jest najważniejsze,
w tym sensie, że jak były między nami jakieś sprzeczki to nie umiał
potem przyznać się do swojego błędu, to ja byłam winna. Przez te 5,5
roku było nam wspaniale, mamy tyle pięknych wspomnień. Ale nie raz
też przez niego płakałam. Miałam wiele przykrości z jego powodu. On
był bardzo zazdrosny. Kiedyś uderzył mnie w twarz tylko dlatego, że
zażartowałam sobie na temat zdrady. Na Sylwestrze u znajomych
zdenerwowało go to,że kolega chciał ze mna zatańczyć, pił przez to
bardzo dużo a potem tak się wkurzył i zaczął się bić ze wszystkimi,
wszyscy go denerwowali. Zrobił z siebie pośmiewisko a ja płakałam:(
Na drugi dzień przepraszał mnie na kolanach i obiecywał,że to się
nie powtórzy, a na drugi rok u tego samego kolegi powtórka z
rozrywki:( Było dokładnie tak samo:( Mogłabym jeszcze nie jedną
podobną sytuację wymienić. Przed świętami powiedziałam mu,że nie
chcę z nim być, wyjaśniłam mu wszystko. Przyjął to nie najlepiej,
ale było OK. Poszedł do swojego kuzyna i upił się, o 2-3 h w nocy
przyszedł do mnie, chciał żebym go wpuściła, ale ja sie nie
zgodziłam.Straszył mnie i pisał ze jak go nie wpuszczę to zbije mi
szybę. Stał tak dłuższy czas, stukał, a potem wybił szybę i poszedł.
Pisałam do niego, że porozmawiamy jak wytrzeźwieje,prosiłam, ale nic
do niego nie docierało. Kiedyś mnie uderzył bo spotkałam się z
kolegą i rozwalił w złości mój telefon. Teraz prosi o kolejna
szansę, a ja ciągle sie zastanawiam. Tęsknie za nim, ale boje się
go! Nie wiem co mam zrobić. Chciałabym z nim być, ale jaką mam
pewność że on się zmieni. Zadnej! Wy macie większe doświadczenie,
doradźcie mi coś!
PS. Gdyby nie to zachowanie jest naprawde super, chciałabym spędzić
z nim życie, założyć rodzinę. On tez tego chce, ale jak ja mam mu
zaufać?! Jak jest pijany i zły to wpada w szał:(

[pawel.drozdziak]

> U mnie to wszystko wygląda inaczej, ja nie czuję się ofiarą
> przemocy. Mam dopiero 24 lata i napewno jeszcze wielu rzeczy nie
> rozumiem, nie mam wielkiego doświadczenia.

nie chce czepiac sie slowek, ale brzmi to dla mnie troszke tak,
jakby Pani pisala, ze nie czuje sie ofiara przemocy, bo ma jeszcze
za malo doswiadczenia by to rozpoznac. Czy kiedy bedzie Pani miec 34
lata i dziesiec lat takiego zachowania partnera za soba, jakie on
prezentuje teraz, bedzie to Pania uprawniac do stwierdzenia, ze jest
Pani ofiara? To troche jak czekac, az ktos zrobi cos naprawde, ale
to naprawde bardzo bardzo zlego, zeby miec prawo powiedziec, ze cos
tu jest nie tak. Tyle, ze w wieku lat 34 jedyne co Pani bedzie z
tego miec to moralna satysfakcja z tego, ze rzeczywiscie bylo tak
jak Pani czula. Poniesione koszty pozostana Pani kosztami i nikt ich
nie zwroci ani nawet nie bedzie tym zainteresowany. Bedzie to
czysta, wlasna strata.

> uważam, że było mu "za dobrze"!!! Może to jest
> powodem... Jest trochę egoistyczny, jego zdanie jest
najważniejsze,
> w tym sensie, że jak były między nami jakieś sprzeczki to nie
umiał
> potem przyznać się do swojego błędu, to ja byłam winna.

Jaki bedzie wplyw tego na Pania w ciagu najblizszych trzech lat? W
jakim kierunku moze Pani zmienic sie pod takim oddzialywaniem?

dalej:

> nie raz
> też przez niego płakałam. Miałam wiele przykrości z jego powodu.
On
> był bardzo zazdrosny. Kiedyś uderzył mnie w twarz tylko dlatego,
że
> zażartowałam sobie na temat zdrady.

czy kiedykolwiek pozniej zartowala Pani na temat zdrady? Jesli nie,
to dlaczego nie?

> Na Sylwestrze u znajomych
> zdenerwowało go to,że kolega chciał ze mna zatańczyć, pił przez to
> bardzo dużo a potem tak się wkurzył i zaczął się bić ze
wszystkimi,
> wszyscy go denerwowali. Zrobił z siebie pośmiewisko a ja płakałam:(

gdyby miala Pani z tym kims dzieci i one by to obserwowaly, w jaki
sposob wplyneloby to na ich rozwoj? W jaki sposob wplyneloby na
Pania?

> Na drugi dzień przepraszał mnie na kolanach i obiecywał,że to się
> nie powtórzy, a na drugi rok u tego samego kolegi powtórka z
> rozrywki:( Było dokładnie tak samo:( Mogłabym jeszcze nie jedną
> podobną sytuację wymienić.

to co przede wszystkim zwraca moja uwage w tej opowiesci, to ze Pani
nie pisze o tym, jak Pani zareagowala na te przeprosiny na kolanach.
Tak jakby "przepraszal mnie na kolanach" bylo rownoznaczne w "w
nastepnym roku znow poszlismy razem". Tymczasem to wcale nie jest
oczywiste. Przeprosiny na kolanach nie tworza obowiazku wybaczenia.
Pani powinna postawic jakies warunki i konsekwentnie je egzekwowac.

> Przed świętami powiedziałam mu,że nie
> chcę z nim być, wyjaśniłam mu wszystko. Przyjął to nie najlepiej,
> ale było OK. Poszedł do swojego kuzyna i upił się, o 2-3 h w nocy
> przyszedł do mnie, chciał żebym go wpuściła, ale ja sie nie
> zgodziłam.Straszył mnie i pisał ze jak go nie wpuszczę to zbije mi
> szybę. Stał tak dłuższy czas, stukał, a potem wybił szybę i
poszedł.
> Pisałam do niego, że porozmawiamy jak wytrzeźwieje,prosiłam, ale
nic
> do niego nie docierało.

czyli w momencie, kiedy on okazal jawna zlosc, Pani zaczela do niego
pisac mimo, ze wczesniej mowila Pani ze sie chce z nim rozstac. W
ten sposob on nauczyl sie, ze zawsze kiedy Pani chce sie z nim
rozstac zastosowanie przez niego przemocy sprawi, ze Pani sama
bedzie prosic go o spokojna rozmowe. Mowiac szczerze chcialbym miec
taka osobe, ktora mnie bedzie prosic o rozmowe zawsze wtedy, kiedy
mnie sie spodoba zbic szybe. Tluklbym szybe jakies szesc razy
dziennie.

> Kiedyś mnie uderzył bo spotkałam się z
> kolegą i rozwalił w złości mój telefon. Teraz prosi o kolejna
> szansę, a ja ciągle sie zastanawiam.
> Tęsknie za nim, ale boje się
> go! Nie wiem co mam zrobić. Chciałabym z nim być, ale jaką mam
> pewność że on się zmieni. Zadnej! Wy macie większe doświadczenie,
> doradźcie mi coś!

przede wszystkim ten mezczyzna nie ma zadnego, nawet najmniejszego
powodu zeby sie zmieniac. Jedynym warunkiem jaki Pani stawia jest
zlozenie obietnicy. Co on tak konkretnie straci, jesli sie nie
zmieni? Co musi sie zdarzyc, zeby Pani nie dala mu kolejnej szansy?

Prosta zasada, zwana zasada trzech - kazde zastosowanie przemocy
fizycznej, psychicznej, ekonomicznej lub seksualnej powoduje
odciecie przez Pania kontaktu z nim na trzy dni. Jesli w ciagu tych
trzech dni on zastosuje ktorykolwiek z trzech rodzajow przemocy,
nastepuje odciecie kontaktu na trzy tygodnie. Jesli w ciagu tych
trzech tygodni zastosowana zostanie przemoc, okres odciecia kontaktu
wzrasta do trzech miesiecy. Jesli przemoc zostanie zastosowana w
ciagu tych trzech miesiecy, odciecie kontaktu zostaje przedluzone do
trzech lat. I Pani to formuluje jasno i wyraznie, definiujac
dokladnie o jakie zachowania Pani chodzi. Za chwile w oddzielnym
watku umieszcze stosowna liste, do ktorej moze Pani dopisac swoje
sugestie na podstawie wlasnych doswiadczen z ta osoba.

> PS. Gdyby nie to zachowanie jest naprawde super, chciałabym
spędzić
> z nim życie, założyć rodzinę. On tez tego chce, ale jak ja mam mu
> zaufać?! Jak jest pijany i zły to wpada w szał:(

byc moze wiec jednym z Pani warunkow powinno byc picie alkoholu. Na
przyklad mozna to sformulowac w ten sposob, ze jezeli wypije przy
Pani wiecej niz dwa piwa, lub pol butelki wina lub dwie setki wodki,
to Pani odwroci sie i wyjdzie bez wzgledu na okolicznosci i odetnie
kontakt na trzy dni. I dalej analogicznie - zasada trzech. A jesli
chce pic wiecej, to moze pic bez Pani obecnosci, z tym, ze jesli
pojawi sie w stanie upojenia alkoholowego ktory wskazuje na to, ze
wypil wiecej niz ta norma, Pani go wyprosi i odetnie kontakt na trzy
dni. I tak dalej. Potrafi to Pani zrobic?

[nome-ol-vides]

www.pismo.niebieskalinia.pl/index.php?id=245
myślę, że dość ciekawy artykuł, interpretacja psychoanalityczna moim zdaniem
jest nieco cyniczna, ale w sumie to też jakiś punkt widzenia

[iris2008]

Mi się podoba ten artykuł :)
Nome, dlaczego uważasz, że jest cyniczny?

[nome-ol-vides]

nie artykuł, tylko interpretacja psychoanalityczna
ja chyba nie lubię psychoanalizy :0)

[adzi_niki]

POWIEM CI ZE SAMA JESTEM W TRUDNEJ SYTUŁACJI NAJPIER ROZDAŁAM SIE Z
MEZEM POTEM POZNAŁAM OBECNEGO PARTNERA JESTESMY ZE SOBA 6LAT BYŁAM 2
RAZY W SZPITALU BO ZOSTAŁAM PRZEZ NIEGO POBITA Z 1 MAŁZENSTWA MAM 8
LETNIEGO SYNA A Z PZRTNEREM 13 MC SYNKA JEST CORAZ GORZEJ ZACZAŁ
CPAC I JEST POTYM AGRESYWNY WYZUCA MNIE Z DOMY BIJE ZNAJOMI I
RODZICE SIE ODSUNELI ODEMNIE JA SIE POPROSTU BOJE ODEJSC JESTEM W
TAKIEJ SYTUŁACJI ZE NIE MAM GDZIE MIESZKAC I MUSZE ZNOSIC TO
WSZYSTKO DZIS NAWET PRZY KOLEDZE MNIE WYZYWAŁ TAK BYM CHCIAŁA ODEJSC
ALE NIE MAM GDZIE JESTEM NA WYCHOWAWCZYM I NIEWIELE DOSTAJE A JAK
BYM WROCIŁA DO PRACYTO ZŁOBEK TEZ KOSZTUJE ALE TRZYMAM SIE ZE
WZGLEDU NA DZIECI I MAM NADZIEJE ZE KTOS MI POMOZE ODNIEGO ODEJSC I
ZACZAC NOWE ZYCI .JEZELI MASZ GDZIE ISC TO ODEJDZ OD NIEGO ON SIE
NIE ZMIENI BEDZIE OBIECAŁ TYDZIEN BEDZIE OK A POTEM ZNOWU WIEM ZE TO
TRUDNE ALE NAPRAWDE POKI JESTES MŁODA ON SIE NAPEWNO NIE ZMIENI NIE
ŁODZ SIE JA TEZ ODEJDE BO TAK SIE NIE DA ZYC W STRACHU DLA DOBRA
MOICH DZIECI

[iris2008]

"JA SIE POPROSTU BOJE ODEJSC JESTEM W TAKIEJ SYTUŁACJI ZE NIE MAM GDZIE MIESZKAC I MUSZE ZNOSIC TO WSZYSTKO"

Nie musisz. Możesz udać się do ośrodka, który zajmuje się ofiarami przemocy. Są też schroniska, gdzie można mieszkać razem z dziećmi, a w międzyczasie układać swoje sprawy.

Tu możesz sprawdzić, co jest najbliżej Twojego miejsca zamieszkania:
www.przemocdomowa.pl/?p=p_17&sName=gdzie-szukac-pomocy-w-polsce

[empe89]

nie wiem co poradzic, bo racjonalnie myslac odejdz czym predzej od
niego. ja pisze bo moj chlopak z ktorym jestem pol roku uderzyl mnie
dzis po raz pierwszy...;( nikt nigdy w zyciu nie podniosl na mnie
reki. czuje sie jak jakas szmata. poklocilismy sie, chcialam odejsc,
choc go kocham to czuje ze on nie ma dla mnie szacunku wyzywa mnie
dlatego odeszlam, to bylo wczoraj wieczorem, dzis juz do mnie
przyjechal i bylo niby ok byl jak do rany przyloz, potem zaczelam
rozmowe odnosnie wczoraj i ze trzeba wprowadzic zmiany, zen ie
pozwole sie tak traktowac to on ze ja sobie to uroilam wszystko, ze
jestem neiwdzieczna bo on tyle dla mnie robi a ja nic itd On jest
ode mnie 6lat starszy i pracuje a ja dopiero jestem po maturze mam
19 lat i szukam pracy i chce studiowac chociaz zaocznie. Mieszkam
sama bez rodzicow w wynajetym mieskzaniu. Przez 4 miesiace miszkalam
u niego pod jednym dachem, ale matka zaczela robic problemy to sobie
znalazlam cos swojego, a on zostal w domu. Dzis uderzyl mnie jak
wysiadlam z auta bo rzekomo trzasnelam drzwiami :( podszedl i
powiedzial nie trzaskaj bo nastepnymrazem pie..e cie w pysk, ale
nie czekal do nastepnego razu zrobil to odrazu :( okulary
przeciwsloneczne przelecialy na druga strone jezdni w kawalkach ja
upadlam, otarlam twarz i zobaczylam krew :( czulam wstyd przed
ludzmi,zebralam sie i szybko ucieklam, tak jakby to byla moja wina,
zamknelam sie w domu i plakalam opatrujac rozwalony nos i wyjmujac
szczatki plastiku z luku oka :( a on przybiegl za mna i dobijal sie
do drzwi, balam sie go, a tak bardzo go kochalam, po 20 min
otworzylam z mysla ze moze mnei etraz zabije... przepraszal, mowil
ze to z milsoci, ze tak bardzo mnie kocha ze to w zlosci klekal i
prosil o wybaczenie, plakalam i nie bylam w stanie mu nic
odpwoeidziec, w koncu musial jechac do pracy, aj a placze do tej
pory :( kocham go, ale etraz udezyl mnei reka w twarz a nastepnym
razem moze byc gorzej i choc bym chciala to mu nie wierze ze od
teraz bedzie tylko lepiej, nie da mi powodow do klotni i ze nigdy
nie podniesie na mnie reki:((( pomozcie blagam :(((

[zatana]

Witaj Empe!
To wielka odwaga napisać o tym, że spotkała Cię krzywda ze strony
chłopaka.W wielu związkach tak się dzieje, ale nie każda dziewczyna
opowie o tym komukolwiek.
Rozumiem to co czujesz: upokorzenie, wstyd, ból,bezsilność. I to, że
nie możesz zrozumiec,że mogła zrobić to osoba, którą kochasz i
oczekiwałabyś od niej jak najlepszego traktowania.
Przemoc w związkach partnerskich zdarza się czesto. Nie oznacza to
jednak, że mamy na taki układ się godzić.
U Ciebie i Twojego partnera wygląda to na początek cyklów przemocy,
które, niestety, same z siebie nie ustaną. Zazwyczaj po tym, jak
partner "wyładuje" swoją złość (czyt. uderzy Cię), autentycznie może
żałować tego, co się stało. Nie oznacza to jednak, że aktu przemocy
nie powtórzy. Przemoc charakteryzuje się tym, że sama z siebie nie
ustaje, ma tendencje do nasilania się i do skracania "bezpiecznych
okresów", czyli takich, w których żałuje tego co się stało, jest
miły, kochający i taki, jakim Go chcesz mieć.
Zazwyczaj przyczyna ataku agresji ze strony sprawcy jest banalna. U
Ciebie również przyczyna (trzaśnięcie drzwiami) była banalna i w
odczuciu obserwatora, zachowania partnera nieadekwatne do przyczyny.
Nie chciałabym widzieć drugiego razu, skoro po pierszym w życiu
uderzeniu, upadłaś i zalałaś się krwią.
Podejrzewam, że partner, pomimo przeprosin na kolanach, obwinia Cię
o sytuację, która się zdarzyła i że wcześniej przejawiał w stosunku
do Ciebie zachowania, w których żądał od Ciebie określonego
zachowania czy też zabraniał czegoś (przemoc psychiczna).
Zazwyczaj kobiety, które zostały uderzone po raz pierwszy,
przebaczają. Wiedzą, że ich partner potrafi być kochający i uroczy,
więc naprawdę wierzą, że to był jednorazowy incydent.
Pomocy w przebaczeniu udziela działający perfekcyjnie jeden z
najważniejszych mechanizmów przemocy jaki jest faza miodowego
miesiąca. Jest to zachowanie partnera, które objawia się
przepraszaniem partnerki za to co się stało, zapewnianie o miłości,
kupowanie prezentów, kwiatów, zapraszanie do lokalu itp.a w
skrajnych przypadkach, udowodnienie miłości np. próbami samobójczymi.
Przy okazji jednak, parter dba o to, by w słowa przeprosić
delikatnie "wpleść" słowa, które świadczą o jego skłonnościach do
agresji i stosowania przemocy oraz o minimalizowaniu jego winy za to
co się stało - np. "gdybyś mnie nie zdenerwowała, to bym tak nie
zrobił", albo "wyolbrzymiasz wszystko, przecież się nic nie
stało", "masz takie delikatne ciało, ja Cię przecież tylko
dotknąłem", "tak zrobiłem bo Cię bardzo kocham...(np. po pobiciu o
rzekomą zdradę partnerki), "wiesz, że byłem zdenerwowany po pracy"
itd...
Empe, pamiętaj jednak, że cokolwiek byś nie zrobiła lub zrobiła,
NIGDY nie będziesz odpowiedzialna za to, że partner Cię uderzył lub
zranił w jakikolwiek inny sposób.
ZAWSZE winny jest tylko sprawca przemocy, obojętnie jakby zachowała
się wczesniej ofiara.

Droga Empe, jesteś młoda, życie przed Tobą, jak piszesz, nigdy nie
zostałaś uderzona.... jeśli chcesz uchronić się przed doznawaniem
krzywdy, proszę, skorzystaj z fachowego poradnictwa.
Dowiedz się, czym jest przemoc, jakie są jej mechanizmy, jakie w
waszym związku czają się realne zagrożenia, czy to, co Cię spotkało
to przemoc oraz czy co możesz zrobić etc...
Może tam gdzie mieszkasz jest profesjonalny ośrodek (zazwyczaj
nazywają się ośrodkami interwencji kryzysowej), jesli nie ma,
zadzwoń do Niebieskiej Linii (mają stronkę www).Oni wskażą Ci
najbliższy punkt pomocowy i udzielą wstępnych informacji przez
telefon.
Jesli chciałabys jednak dowiedzieć się czegoś więcej tu na forum,
postaram się odpisać.
Zatana

[madzik032]

I co w zwiazku z tym ? Napisalas na forum i czego oczekujesz jesli
sama jestes niezdecydowana nikt ci nie pomoze...malo tego..daj sie
lac dalej..jesczze krzycz ze bylo za lekko..jelsi chcesz nei dozyc
30-stki to badz z nim dalej..