najpierw dziecko, później ślub??!!??

[Gość: niepewna]

cześć kochane BABKI!!!
jestem z moim kochanym już od 6 lat... i tak sobie czasami myślimy, że zbliża
się pora na bycie rodzicami... ale... no właśnie, jest ale - otóż nie
jesteśmy małżeństwem, a ja chciałabym aby wszystko odbyło się po kolei, że
tak powiem... najpierw ślub, następnie za jakiś czas ciąża i upragnione
dziecko... ale on uważa, że nie musimy być małżeństwem, bo dla niego frajdą
będzie jego dwuletni potomek obecny na weselu

co wy o tym sądzicie?? macie jakieś doświadczenia, spostrzeżenia?

ja bardzo bym chciała mieć wesele, męża, dziecko... ale mam wrażenie,że
jeżeli przystanę przy odwrotnej kolejności to może nigdy nie dojść do dnia
ślubu... :(

[matrek]

Jeśli masz wrażenie, to pewno masz tez jakieś podstawy. A jesli tak, to
powinnaś brać to pod uwagę.

[moboj]

a co w tym dziwnego, że najpierw dziecko, potem slub? dla mnie to nie jest
dziwna kolejność.
ja natomiast dziwię się tym wszystkim kobitkom, które wpadają i rodzina
natychmiast organizuje ślub, bo wszystko musi byc jak należy. moim skromnym
zdaniem cały ten stres związany z organizacją ślubu, wesela itp. to sprawa
niezbyt bezpieczna dla ciąży i dziecka.

[Gość: anE]

podpisuje sie obiema rekami i nogami, :-)

[anahella]

moboj napisała:

> ja natomiast dziwię się tym wszystkim kobitkom, które wpadają i rodzina
> natychmiast organizuje ślub, bo wszystko musi byc jak należy. moim skromnym
> zdaniem cały ten stres związany z organizacją ślubu, wesela itp. to sprawa
> niezbyt bezpieczna dla ciąży i dziecka.

no tak, ale autorka watku nie chce zachodzic w ciaze zeby
wywrzec presje na swoim mezczyznie (lub zeby zrobila to
za nia rodzina), tylko chce najpierw slubu a potem dziecko
- kolejnosci przyjetej od wiekow. Po prostu chce miec
tradycyjnie i wcale sie jej nie dziwie.

[Gość: moboj]

anahella napisała:

>
> no tak, ale autorka watku nie chce zachodzic w ciaze zeby
> wywrzec presje na swoim mezczyznie (lub zeby zrobila to
> za nia rodzina)

ale przeciez ja nic takiego nie napisalam. zrozumiałam dobrze to, co napisała
autorka, a ta uwaga na temat robienia slubu w czasie ciąży była juz dodana ode
mnie - takie przemyslenie i tyle.

, tylko chce najpierw slubu a potem dziecko
> - kolejnosci przyjetej od wiekow. Po prostu chce miec
> tradycyjnie i wcale sie jej nie dziwie.

każdy zyje tak, jak chce natomiast argument o tradycji uswięconej wiekami
praktyki do mnie nie trafiaja, bo gdyby bylo tak, jak piszesz to nie byłoby
internetu i siedzielibyśmy przy lampach naftowych, albo i gorzej.

[wiktoria21]

moboj napisała:

> a co w tym dziwnego, że najpierw dziecko, potem slub? dla mnie to nie jest
> dziwna kolejność.
> ja natomiast dziwię się tym wszystkim kobitkom, które wpadają i rodzina
> natychmiast organizuje ślub, bo wszystko musi byc jak należy. moim skromnym
> zdaniem cały ten stres związany z organizacją ślubu, wesela itp. to sprawa
> niezbyt bezpieczna dla ciąży i dziecka.

[Gość: beemka]

Gość portalu: niepewna napisał(a):

> cześć kochane BABKI!!!
> jestem z moim kochanym już od 6 lat... i tak sobie czasami myślimy, że
zbliża
> się pora na bycie rodzicami... ale... no właśnie, jest ale - otóż nie
> jesteśmy małżeństwem, a ja chciałabym aby wszystko odbyło się po kolei, że
> tak powiem... najpierw ślub, następnie za jakiś czas ciąża i upragnione
> dziecko... ale on uważa, że nie musimy być małżeństwem, bo dla niego frajdą
> będzie jego dwuletni potomek obecny na weselu
>
> co wy o tym sądzicie?? macie jakieś doświadczenia, spostrzeżenia?
>
> ja bardzo bym chciała mieć wesele, męża, dziecko... ale mam wrażenie,że
> jeżeli przystanę przy odwrotnej kolejności to może nigdy nie dojść do dnia
> ślubu... :(


I masz racje. Nie to, zebym potepiala zwiazki nieformalne, ale tak czesto
jest, ze jak sie para przyzwyczai do mieszkanie razem, potem dojdzie dziecko,
to zaczynaja sie zastanawiac, po co im ten slub. W porzadku, jesli obojgu nie
sprawia to roznicy, ale jesli jedno z nich chce, to nie znaczy, ze drugie
mysli tak smo. Jezli zalezy Ci na slubie, to najpierw przysiega, potem dziecko.
Pozdrawiam
Beemka.

meski egoizm?

[dooshek]

chce miec dziecko ale slub to juz niekoniecznie? a dlaczego, ja sie pytam? bo
nie bedzie mial nalozonej obraczki na palec to sie nadal bedzie mogl czuc jak
wolny ptak? i co? jak pojdzie cos nie tak to sie bedzie mozna urwac zostawiajac
kobiete z maluszkiem?
sory, ale to jest nie fair, glownie wobec kobiety, ktora sie kocha. i dziecka,
ktore ma sie ochote miec, ale jako sp z o.o. czyli z ograniczona
odpowiedzialnoscia).

[Gość: anE]

a jak bedzie mial obraczke, to nie bedzie mogl zostawic?
nawet jezeli nie bedzie mezem, alimenty musialby placic.
pozdr.

[dooshek]

owszem, nawet przykucie go do sciany nic nie da, jak sie bedzie chcial ulotnic.
zastanawia mnie jedynie fakt, ze facet chce miec dziecko, ale nie chce slubu...
wniosek? wziecie slubu bardziej go przeraza niz posiadanie dziecka... wniosek?
wg niego slub niesie ze soba wieksza odpowiedzialnosc niz dziecko... czyli co?
trudniejsze jest podpisanie papierka niz odpowiedzialnosc za drugiego czlowieka
do konca jego zycia?

[Gość: anE]

Twoj logiczny wywod wydaje sie racjonalny, jednak nie wiesz o nich wszystkiego.
nie-branie slubu niekoniecznie musi byc oznaka strachu przed
odpowiedzialnoscia. moze chodzi o to, ze slub nic nie zmienia, to po co go
brac?! i tak sa razem, kochaja sie. dla mnie deklarowana chec posiadania
dziecka jest duza odwaga, bo po co by chcial to dziecko? zeby sie nim pobawic i
zostawic? bez sensu.. taka moja opinia, oczywiscie kazdy przypadek in., wiec
nie wiem, jak tam z nimi bedzie.

zycze all the best, pozdr.

[dooshek]

okej, skoro ten slub jest tak nieistotny, to dlaczego dla mezczyzny jest to
taki problem? przeciez to niczego nie zmieni, wszystko bedzie jak dawniej,
skoro ze soba mieszkaja to nawet nie odczuja ze cos sie zmienilo?

[Gość: anE]

znam taka pare, dziewczyna zaszla w ciaze. urodzila dziecko. jeszcze jak byla w
ciazy - rodzina naciskala: 'wstyd! 3ba wziac slub, dziecko bedzie nieslubne!'
itd. a oni specjalnie odczekali ten szum, teraz, kiedy sa pewni swego, ze chca
razem zyc, maja zamiar w lato wziac slub, dziecko ma 2,5 roku.
pozdr.

[dooshek]

sadze ze malzenstwo to sprawa dwojga a nie rodziny, ktora nalega, wiec ich
zdanie jest tu najmniej istotne. w sumie to nie rodzina ale oni beda mieszkac
razem i tworzyc "wspolny dom". wydaje mi sie jednak ze bedac para nalezy
patrzec na potrzeby obojga partnerow, nie tylko jednego z nich. on nie chce
malzenstwa, ale ona czuje taka potrzebe. on chce dziecka, ona tez, ale ona
czulaby sie bardziej komfortowo (z jej tylko znanych przyczyn) gdyby najpierw
byl slub a potem dziecko. ona czuje taka potrzebe i juz. uwazam, ze jej partner
powinien o tym pomyslec teraz a nie rzucac texty z podrosnietym dzieckiem na
wlasnym weselu. miedzy Bogiem a prawda gdybym byla na jej miejscu to wrednie
bym spytala czy mysli o ich slubie, czy moze o ich dziecku na jego slubie ale z
inna. tak tez moze byc....

ps. ja bedac w facetem, ktorego kocham nie dazylabym do posiadania dziecka "po
slubie", dla mnie papierek nie jest wazny, bo wiem ze to rzeczywiscie nic by
nie zmienilo. ale dla innej kobiety jest to wazne i nalezy to uszanowac.

[Gość: Anda]

Popieram stanowisko Dooshka.
Jesli oboje chceca miec wspolne dziecko, a ona zeby je miec czuje potrzebe
wpierw uregulowania prawnego ich zwiazku i on o tym wiem.... to czy naprawde
chce miec z nia dziecko?
Bo:
1. on wie ze ona do ich dziecka potrzebuje formalnego potwierdzenia ich zwiazku
2. on nie chce potwierdzenia formalnego
3. czy on aby nie mydli jej oczu ze chce tez miec z nią dziecko??

Pozdrawiam,

[Gość: anE]

> wydaje mi sie jednak ze bedac para nalezy patrzec na potrzeby obojga
partnerow, nie tylko jednego z nich.

zgadzam sie w zupelnosci, jednak jezeli potrzeby obojga drastycznie odbiegaja
od siebie, nalezy znalesc kompromis albo lepsze rozwiazanie, lub w razie
nieporozumienia - zostac sie, bo konsekwencje decyzji moga byc pozniej
b.powazne i krzywdzace.
w ogole tego typu decyzje sa b.trudne i wydaje mi sie, ze dla matki dziecka
lepsze jest byc zona niz konkubinka, bo w takiej sytuacji nalepsze polozenie ma
facet.

pozdr.

[Gość: moboj]

Gość portalu: anE napisał(a):

> znam taka pare, dziewczyna zaszla w ciaze. urodzila dziecko. jeszcze jak byla
w
>
> ciazy - rodzina naciskala: 'wstyd! 3ba wziac slub, dziecko bedzie nieslubne!'
> itd. a oni specjalnie odczekali ten szum, teraz, kiedy sa pewni swego, ze
chca
> razem zyc, maja zamiar w lato wziac slub, dziecko ma 2,5 roku.
> pozdr.

no i świetna sytuacja. rodzina naprawdę nie powinna się wtrącać w życie dwojga
dorosłych ludzi, którzy ze slubem lub bez, z dzieckiem lub bez, tworzą rodzinę.

[anahella]

Gość portalu: anE napisał(a):

> Twoj logiczny wywod wydaje sie racjonalny, jednak nie wiesz o nich wszystkiego.

fakt, ze znamy tylko wycinek sytuacji, jednak jasna jest
sytuacja prawna zwiazku nieformalnego i formalnego. Jak
kobieta ma dziecko to wtedy rezygnuje na jakis czas z
kariery i jest na utrzymaniu ojca dziecka. W przypadku
malzenstwa jest wspolnota majatkowa (chyba ze sie
zastrzeze ze jej nie ma). W przypadku konkubinatu takowej
nie ma. Co prawda zycie pokazuje ze czesto slub nie jest
gwarantem bezpieczenstwa finansowego dla kobiety, jednak
jakies zabezpieczenie to jest.

Poza tym slub ma nie tylko skutki prawne. W naszym
koltunskim spoleczenstwie gorzej traktuje sie matke nie-
mezatke niz matke-mezatke. Nie rozumiem dlaczego autorka
watku mialaby sie dobrowolnie poddawac mobbingowi
spolecznemu. Nie wiemy w jakim srodowisku zyja
zainteresowani i z jakich srodowisk pochodza.

[Gość: małgosia]

Może warto spojrzeć na to od strony ewentualnego potomka: kiedy on wolałby sie
urodzić?

[Gość: anE]

a jak beda stali z dzieckiem przed wystawa sklepowa i dziecko bedzie chcialo
motor, ciezarowke, lalke barbi, domek dla lalek za fortune, to tez zdanie
dziecka bedzie sie liczylo?

[Gość: vir]

Gość portalu: anE napisał(a):

> a jak beda stali z dzieckiem przed wystawa sklepowa i dziecko bedzie chcialo
> motor, ciezarowke, lalke barbi, domek dla lalek za fortune, to tez zdanie
> dziecka bedzie sie liczylo?

jesli ma do wyboru lalke brunetke i blondynke - to co? nie liczy sie zdanie
dziecka- bo dzieci i ryby glosu nie maja?

[Gość: anE]

moj przyklad byl abstrakcyjny, jestem jak najbardziej za tym, zeby dzieci
mialby wybor swoich zabawek bez narzucania im 'co_bedzie_dla_nich_najlepsze',
uwazam jednak, ze zdanie dziecka co do tego, kieby by wolalo sie urodzic jest
absurdalne!

[Gość: małgosia]

Widzę, że chcesz strywializować moją wypowiedź.Ale ja nadal uważam, ze dziecko
ma prawo chcieć urodzić się w pełnej rodzinie. A do wszystkich zabawek nie ma
prawa. Poza tym chyba nie można tych spraw ustawiać na jednym poziomie

[Gość: anE]

a niesformalizowany zwiazek dla Ciebie nie jest pelna rodzina?! i tak
traktujesz ludzi. pytasz sie ich: macie papierek czy nie macie, bo nie wiem,
jak o was mowic, czy rodzina, czy niepelna rodzina. chore!

[Gość: małgosia]

Dla mnie małżeństwo to nie tylko papierek, ale o tym wszystkim pisalismy już w
innym wątku.

[Gość: anE]

ale wlasnie przez TAkich ludzi jak Ty, w spoleczenstwie sa stereotypy i gorzej
sie traktuje tych z 'niepelnych rodzin', jak ich sama nazwalas

[Gość: moboj]

Gość portalu: małgosia napisał(a):

> Dla mnie małżeństwo to nie tylko papierek, ale o tym wszystkim pisalismy już
w
> innym wątku.

ale pozwól, żeby inni zyli po swojemu. to, co podoba się tobie, nie musi
podobac się reszcie.

[fimka]

Gość portalu: moboj napisał(a):

> Gość portalu: małgosia napisał(a):
>
> > Dla mnie małżeństwo to nie tylko papierek, ale o tym wszystkim pisalismy j
> uw > > innym wątku.
> ale pozwól, żeby inni zyli po swojemu. to, co podoba się tobie, nie musi
> podobac się reszcie.

i odwrotnie!

[Gość: anE]

zauwaz, ze moboj ma taki poglad, ze kto chce, tak robi, z tym - ze nie ma nic
przeciwko zawieraniu slubu czy byciem razem bez papierka, a to zwlaszcza
ludzie, ktorzy maja poglad, ze bez slubu to tragedia, niepelna rodzina,
odrzutek spoleczenstwa - maja wiekszy wplyw na szykanowanie tych o odmiennych
pogladach.
takie moje zdanie, pozdr.

[fimka]

Gość portalu: anE napisał(a):

> zauwaz, ze moboj ma taki poglad, ze kto chce, tak robi, z tym - ze nie ma nic
> przeciwko zawieraniu slubu czy byciem razem bez papierka, a to zwlaszcza
> ludzie, ktorzy maja poglad, ze bez slubu to tragedia, niepelna rodzina,
> odrzutek spoleczenstwa - maja wiekszy wplyw na szykanowanie tych o odmiennych
> pogladach.
> takie moje zdanie, pozdr.

jesli uda ci sie wychowac swoje dzieci tak by sie nie przylaczaly do
szykanowanie wszelakich "odmiencow" to bedziesz mogla powiedziec ze twoje
zdanie jest prawdziwe
a jezeli autorce watku zalezy na slubie to do tego tez ma prawo

[Gość: anE]

> jesli uda ci sie wychowac swoje dzieci tak by sie nie przylaczaly do
> szykanowanie wszelakich "odmiencow" to bedziesz mogla powiedziec ze twoje
> zdanie jest prawdziwe
> a jezeli autorce watku zalezy na slubie to do tego tez ma prawo

Autorke watku rozumiem, nie mam zamiaru jej przkonywac, ze jej wybor jest
niewlasciwy.
a co do dzieci - to wlasnie mam zamiar wychowac je na takich ludzi, ktorzy nie
beda smiac sie z in. z powodu ich odmiennosci, sama tego nie robie. a ze dzieci
nasladuja swoje otoczenie, nie bedzie to trudne, :-)

[Gość: moboj]

Gość portalu: anE napisał(a):


> a co do dzieci - to wlasnie mam zamiar wychowac je na takich ludzi, ktorzy
nie
> beda smiac sie z in. z powodu ich odmiennosci, sama tego nie robie. a ze
dzieci
> nasladuja swoje otoczenie, nie bedzie to trudne, :-)

tez mam zamiar wychowac swoje dzieci tak, żeby umiały być ponad gadaniem ludzi,
którzy nie potrafią znieść wszelkich odmienności. sama nie wyśmiewam ludzi o
innych poglądach czy wyglądzie i chcę, żeby moje dzieci też to potrafiły.

[Gość: moboj]

fimka napisała:

>>
> i odwrotnie!

no i tez własnie mi wsio ryba, czy ktoś ma slub, czy go nie ma - nie to jest
dla mnie kryterium oceny człowieka. natomiast pare tygodni temu była tu na
forum dyskusja o mieszkaniu ze soba bez ślubu i tam dyskusja nie była milusia -
wyszło, że te, co mieszkaja razem bez slubu to same najgorsze wcielenia diabła
niemalże.

[wiktoria21]

Gość portalu: małgosia napisał(a):

> Widzę, że chcesz strywializować moją wypowiedź.Ale ja nadal uważam, ze
dziecko
> ma prawo chcieć urodzić się w pełnej rodzinie.

Uważasz,że tylko mąż i żona to pełna rodzina?Ja myślę,że pełna rodzina to
kobieta i mężczyzna razem,którzy razem wychowują dziecko a to czy są
małżeństwem czy nie to chyba nie świadczy o tym,że to prawdziwy związek,nie
sądzisz?

[fimka]

wiktoria21 napisała:

> Uważasz,że tylko mąż i żona to pełna rodzina?Ja myślę,że pełna rodzina to
> kobieta i mężczyzna razem,którzy razem wychowują dziecko a to czy są
> małżeństwem czy nie to chyba nie świadczy o tym,że to prawdziwy związek,nie
> sądzisz?

wiec powiedz mi prosze - ktora rodzina jest bardziej "pelna" i
bardziej "prawdziwy" zwiazek:
1. on + ona + dziecko /wolny zwiazek/, czy
2. ten sam on + ona zona + dziecko /malzenstwo/

oba zwiazki dzieja sie rownoczesnie, on lozy i przyklada sie do wychowania
dzieci obu kobiet

[wiktoria21]

fimka napisała:

> wiktoria21 napisała:
>
> > Uważasz,że tylko mąż i żona to pełna rodzina?Ja myślę,że pełna rodzina to
> > kobieta i mężczyzna razem,którzy razem wychowują dziecko a to czy są
> > małżeństwem czy nie to chyba nie świadczy o tym,że to prawdziwy związek,ni
> e
> > sądzisz?
>
> wiec powiedz mi prosze - ktora rodzina jest bardziej "pelna" i
> bardziej "prawdziwy" zwiazek:
> 1. on + ona + dziecko /wolny zwiazek/, czy
> 2. ten sam on + ona zona + dziecko /malzenstwo/
>
> oba zwiazki dzieja sie rownoczesnie, on lozy i przyklada sie do wychowania
> dzieci obu kobiet

nie rozumiem,to jest pytanie do mnie?

[Gość: małgosia]

A co to jest Twoim zdaniem "prawdziwy związek"?

[wiktoria21]

Gość portalu: małgosia napisał(a):

> A co to jest Twoim zdaniem "prawdziwy związek"?

Każdy sam wie co wg niego znaczy prawdziwy związek,nie sądzę jednak by zawarcie
ślubu gwarantowało cokolwiek.To jest tylko i wyłącznie Twoje zdanie,że
<<<<---pełna rodzina to ta gdzie kobieta i mężczyzna mają slub--->>>>,moje
zdanie na ten temat różni się jednak od Twojego.

[Gość: moboj]

Gość portalu: małgosia napisał(a):

> A co to jest Twoim zdaniem "prawdziwy związek"?

nie do mnie było to pytanie, ale odpowiem. z moim ukochanym mężczyzną jestem od
8 lat, a od 6 mieszkamy razem. bardzo się kochamy, szanujemy, jesteśmy ze soba
bardzo szczęśliwi, razem prowadzimy dom, pomagamy sobie, jesteśmy dla siebie
oparciem w każdej sytuacji i nie wyobrażamy sobie życia bez siebie. a to, czy
mamy slub, czy nie, naprawdę nie ma znaczenia.

[Gość: moboj]

Gość portalu: małgosia napisał(a):

Ale ja nadal uważam, ze dziecko
> ma prawo chcieć urodzić się w pełnej rodzinie.

uważasz, że, jak to nazywasz, pełna rodzina jest receptą na wszystko? bo ja się
urodziłam w pelnej rodzinie, nawet szczęśliwej na początku, żadnej
patologicznej, a jednak teraz wolę do okresu mojej młodości nie wracać, bo moja
sytuacja rodzinna jest tak, że skóra mi cierpnie i nikomu tego nie zyczę. a
znów przyjaciel z mojej paczki był przez całe życie wychowywany przez swoich
rodziców, którzy do tej pory nie maja slubu i jest szczęsliwy, ajego
dzieciństwo i młodośc to sielanka.
poza tym gdyby tzw. pełna rodzina była recepta na wszystko to nie byłoby domów
dziecka.

[Gość: moboj]

Gość portalu: małgosia napisał(a):

> Może warto spojrzeć na to od strony ewentualnego potomka: kiedy on wolałby
sie
> urodzić?

trywializując: znaczy mam spytac swojego jajnika?

[Gość: anE]

nie jajnika tylko dziecko! a kiedy dziecko jest swiadome swojego zdania?! kiedy
podrosnie, czyli jak ma 7-10 lat?! no, wtedy najlepiej bedzie go zapytac o
zdanie nt slubu! :-) takie jest rozumowanie malgosi

[Gość: małgosia]

Moje rozumowanie nie jest takie, zeby pytać dziecko, ale żeby się postawić w
jego sytuacji. Ja np. chciałabym żeby moi rodzice byli małżeństwem, zanim się
urodzę. Tobie zapewne jest to obojętne. Ale takie postawienie sie w sytuacji
dziecka może pomóc w podjęciu decyzji. Autorka postu chciałaby wziąć ślub ze
swoim obecnym partnerem, więc chyba podobnie spojrzałaby na tę sprawę. Ty
spojrzałabyś zapewne inaczej i podjęłabyś inną decyzję, do czego masz prawo.

[Gość: anE]

ale na jakiej podstawie twierdzisz, ze zdanie dziecka bedzie takie samo jak
osoby, ktora sie stawia w jego sytuacji? rany!!! nie moge sie nadziwic, ze Ty
powaznie to wszystko piszesz!

[fimka]

Gość portalu: anE napisał(a):

> ale na jakiej podstawie twierdzisz, ze zdanie dziecka bedzie takie samo jak
> osoby, ktora sie stawia w jego sytuacji? rany!!! nie moge sie nadziwic, ze Ty
> powaznie to wszystko piszesz!

jestes niekonsekwentna- wyzej napisalas ze zamierzasz wychowac dziecko wlasnie
tak- jakie sama masz poglady!
"niedaleko pada jablko od jabloni" znasz?
i jakos nie wyobrazam sobie zeby dziecko mialo kiedys pretensje ze zjawilo
sie po slubie, natomiast jestem w stanie sobie wyobrazic ze w pewnych
okolicznosciach moze mu byc przykro ze zjawilo sie przed.

[Gość: anE]

jestem konsekwentna, bo obiektywnym dobrem (cnota, dobra cecha, wyznacznikiem
dobrego wychowania) jest wychowanie dziecka w duchu zrozumienia dla odmiennosci
in. - chodzi mi o niewysmiewanie i umiejetnosc wypowiadania swoich pogladow.
jak moboj wyzej napisala, to czy sie jest w tzw. pelnej czy nie- rodzinie, nie
jest zadnym wyznacznikiem do sądu, czy decyzje o wyborze stopnia formalizacji
zwiazku byly sluszne.

[Gość: małgosia]

Moje rozumowanie nie jest takie, zeby pytać dziecko, ale żeby się postawić w
jego sytuacji. Ja np. chciałabym żeby moi rodzice byli małżeństwem, zanim się
urodzę. Tobie zapewne jest to obojętne. Ale takie postawienie sie w sytuacji
dziecka może pomóc w podjęciu decyzji. Autorka postu chciałaby wziąć ślub ze
swoim obecnym partnerem, więc chyba podobnie spojrzałaby na tę sprawę, jak ja.
Ty spojrzałabyś zapewne inaczej i podjęłabyś inną decyzję, do czego masz prawo.

a co to za różnica:), skoro żyjesz z nim już 6 lat

[Gość: Dkenka]

niepewna, jeśli oboje byście nie dążyli do ołtarza, to jest ok. Dziecko powinno
mieć kochających rodziców,a czy są oni małżeństwem czy żyją bez ślubu to mniej
istotna sprawa, przynjamniej też dla mnie. Co z tego, że założy
obrączkę...obrączkę można zdjąć i też odejść, to wcale nie scala związku to są
mity i stereotypy. Jeśli ludziom zależy na sobie to będą szczęśliwi i wierni
sobie bez ślubu, jeśli nie zależy to małżeństwo nie pomoże, utrudni tylko
rozstanie, nie wspominając o kłopotliwym rozwodzie. Nie lepiej oszczędzić sobie
kolejnego (ew.) stresu. Co innego, że Tobie zależy na ślube i kolejności a
Twojemu partnerowi nie, myślę, że będąc z nim 6 lat bez ślubu pokazałaś mu, że
Tobie na tej imprezie też nie zależy. To wszystko też wynika z kwestii wiary.
Mnie np. nie przeszkadza, że żyję z kimś bez ślubu. Planując dziecko, nie
rozmawiamy od razu o ślubie. Albo chce się wziąć ślub, albo nie. Albo chce się
mieć rodzinką (nawet nie formalną albo nie). Ja chcę mieć rodzinką z tym moim
panem:), ale na ołtarz a właściwie na urząd (bo kościelnego nie chcę) nie
namawiam. Po prostu mnie to nie ujmuje niczego ani nie odbiera radoścu, ale
jeśli Ty masz być przez to nieszczęśliwa - porozmawiaj o tym poważnie.I
dojdźcie do kompromisu:)))POzdr

[Gość: RealLife]

To ja ci powiem, jak to może wyglądać w praktyce po iluś tam latach. Przykłady
z życia. 1) Żyli bez ślubu przez prawie 10 lat, dorobili się dziecka. Ze
względu na stan zdrowia dziecka ona zrezygnowała z pracy (za jego aprobatą). A
potem jemu sie 'odwidziało'. Tak jej uprzyjemnił życie, że sama się
wyprowadziła. Owszem, alimenty zasądzono, ale tylko na dziecko. Ona nie ma
domu, nie ma pracy, nie ma środków do życia. Wspólny dorobek okazał się jego
dorobkiem. Ona tuła sie teraz po przytułkach i domach opieki.
2) Żyli również bez ślubu, 2 dzieci, on umiera. Dzieci, owszem, dostały rentę.
Ale jego rodzina rozdrapała wszystko, bo była rodziną a ona obcą babą, nawet
nie żoną. Firma, którą prowadzili razem, była jego firmą, jej w żadnych
papierach nie było i nic się jej nie należy.
Ja rozumiem myślenie młodych, że miłość, że chęć bycia razem, że nie
papierek... Ale życie pokazuje, że trzeba mieć papiery na wszystko, bo w razie
niepowodzenia nie można niczego udokumentować i można zostać na lodzie bez
dachu nad głową i środków do życia. Miłość nie może być ślepa, musi być w niej
przynajmniej odrobina rozsądku a już na pewno duża doza instynktu
samozachowawczego.

[Gość: anE]

fakt, mnie to przekojuje

[Gość: Dkenka]

Gość portalu: RealLife napisał(a):

> To ja ci powiem, jak to może wyglądać w praktyce po iluś tam latach.
Przykłady
> z życia. 1) Żyli bez ślubu przez prawie 10 lat, dorobili się dziecka. Ze
> względu na stan zdrowia dziecka ona zrezygnowała z pracy (za jego aprobatą).
A
> potem jemu sie 'odwidziało'. Tak jej uprzyjemnił życie, że sama się
> wyprowadziła. Owszem, alimenty zasądzono, ale tylko na dziecko. Ona nie ma
> domu, nie ma pracy, nie ma środków do życia. Wspólny dorobek okazał się jego
> dorobkiem. Ona tuła sie teraz po przytułkach i domach opieki.

a życie w konkubinacie jest też brane pod uwagę, jesli osoba występują o prawa
do majątku, którego dorobili się razem (zwłaszcza jeśli jest jeszcze dziecko).
Nie starała się udowodnić konkubinatu?!

> 2) Żyli również bez ślubu, 2 dzieci, on umiera. Dzieci, owszem, dostały
rentę.
> Ale jego rodzina rozdrapała wszystko, bo była rodziną a ona obcą babą, nawet
> nie żoną. Firma, którą prowadzili razem, była jego firmą, jej w żadnych
> papierach nie było i nic się jej nie należy.

to samo jak wyżej....można udowodnić wspólne życie i jest szansa na dom i
majątek. Też miałam taki przypadek.


> Ja rozumiem myślenie młodych, że miłość, że chęć bycia razem, że nie
> papierek... Ale życie pokazuje, że trzeba mieć papiery na wszystko, bo w
razie
> niepowodzenia nie można niczego udokumentować i można zostać na lodzie bez
> dachu nad głową i środków do życia. Miłość nie może być ślepa, musi być w
niej
> przynajmniej odrobina rozsądku a już na pewno duża doza instynktu
> samozachowawczego.

wiesz, ja nie mówię, że w ogóle nie powinno się, że sama nie chcę (przeczytaj
uważniej, wspominałam o urzędzie). Myślę, że to byłyby jedyne powody dla
których zawarlibyśmy małżeństwo (właśnie te wypadki losowe). Jednak my na razie
nie mamy jeszcze co dzielić. Kryzyz....a pieniądze wydajemy na bieżąco (bo tak
dobrze zarabiamy, chcąc się jeszcze uczyć i rozwijać). Poza tym, wiem, że gdyby
nawet za jakiś czas (co może być nieuniknione, tego nie nikt) odwidziało by się
mojemu szczęściu i dodatkowo mielibysmy dziecko, to nie zostawił by mnie na
tzw. lodzie. To b. dobry człowiek. A tę pewność mam, bo byliśmy już w jednej
trudnej sytuacji, taki mały sprawdzian od losu i zobaczyłam to na własne oczy.
Podać przykład?! Czy wierzysz na słowo?

[Gość: RealLife]

Jak byłem piękny i młody, to też mi było bez różnicy, ze ślubem, czy bez ślubu,
byle z NIĄ. I wybrałem wersję 'ze slubem' dlatego, że było bez różnicy. Dzisiaj
młodzi wybierają raczej tę 'bez ślubu'(?). Dzisiejsze życie jest tak szybkie i
zmienne,i ma w sobie tyle pokus, że może mężczyźni boją się takich decyzji 'na
zawsze'. A my przeżyliśmy razem ponad 20 lat i wiem, że decyzja ta była
słuszna.
Gość portalu: Dkenka napisał(a):
> Nie starała się udowodnić konkubinatu?!
Obie są na etapie 'starania', ale długo to jeszcze potrwa a żyć trzeba. Tym
bardziej, że samo rozstanie okazało się dla nich przeżyciem na tyle
traumatycznym, że nie wiem, czy bez pomocy życzliwych ludzi w ogóle mogłyby żyć.
> nie mamy jeszcze co dzielić.
Ale kiedyś możecie mieć. O przyszłości trzeba myśleć już teraz.Poza tym rodzina
jest swego rodzaju 'firmą' a wiadomo, jakie mogą być losy 'cichych udziałowców'
w razie plajty.
> nie zostawił by mnie na tzw. lodzie. To b. dobry człowiek.Czy wierzysz na
> słowo?
Chcę wierzyć, ale sam jestem mężczyzną i mam znajomych mężczyzn i wiem z
doświadczenia, że nie zawsze wygląda to tak różowo. Facet to wyjątkowo zmienne
i niestałe zwierzę. Chociaż nie zawsze, czego ja jestem przykładem. I gdybym
mógł pogadać, jak facet z facetem, z twoim chłopakiem, to bym mu powiedział, że
większości kobiet potrzebna jest swego rodzaju 'pewność' i dlatego wolą żyć w
małżeństwie. Kobieta, jak porządny dom, musi czuć, że stoi na twardym
fundamencie, który utrzyma w przyszłości całą rodzinę. Romantyzm jest dobry na
wstępie a potem to już tylko realizm z domieszką (dużą) romantyzmu.
Mówię, jak baaardzo dojrzały facet (bo taki juz jestem) i może wydawać się to
nudne, bo często młodzi ludzie uważają, że miłość pokona wszystkie przeszkody.
Nadal bardzo kocham moją żonę, ale życie ma swoje wymagania i samą miłością nie
da się zaspokoić wszystkich jego potrzeb. Co więcej, przy braku realizmu miłość
może zaniknąć. Paradoksalna prawda.

DO NIEPEWNEJ

[Gość: anE]

proponuje, zebys wydrkowala niektore wypowiedzi, ktora sa dopelnieniem Twojego
zdania, moze Twoj facet zrozumie, o jaka pewnosc, zabezpieczenie Ci chodzi.
jezeli mu to obojetne, a Tobie na tym zalezy, to warto by bylo przekonac go do
Twojego zdania,
zycze Ci powodzenia, pozdr.

[Gość: Dkenka]

Gość portalu: RealLife napisał(a):

> Jak byłem piękny i młody, to też mi było bez różnicy, ze ślubem, czy bez
ślubu,
>
> byle z NIĄ. I wybrałem wersję 'ze slubem' dlatego, że było bez różnicy.
Dzisiaj
>
> młodzi wybierają raczej tę 'bez ślubu'(?). Dzisiejsze życie jest tak szybkie
i
> zmienne,i ma w sobie tyle pokus, że może mężczyźni boją się takich
decyzji 'na
> zawsze'. A my przeżyliśmy razem ponad 20 lat i wiem, że decyzja ta była
> słuszna.

wiesz, ja też w sumie nie mam już 20 lat, choć pewnie dla Ciebie jestem młoda.
Być może właśnie jest tak jak piszesz, że są pokusy, z których można korzystać
bez żadnych większych konsekwencji a i społeczeństwo też już przywykło. Byc
może dlatego i mój i wielu innych partnerównie chcą się żenić. Widzisz, jednak
u mnie jest taka sytuacja, że moja miłość jest rozwodnikiem i pomimo iż nie
jestem winna jego nieudanego związku, nie czuję się na siłach zmuszać, bądź
wymuszać na nim ślub. Swego czasu żyłam z kimś bradzo długo (7 lat) taka miłość
z czasów liceów....rozstaliśmy się a potem mieliśmy okazję znów trafic na
siebie (oczywiście nie przypadkowo). Zastanawiałam się długo czego ja chcę, o
czym marzę, czego pragnę, bo tamten człowiek oferował mi małżeństwo i rodzinę,
tylko, że ja jakoś tego nie czułam, nie z nim. Zrozumiałam, że tu nie chodzi o
realizacją jakiś celów (choć ponoc człowiek jest tak skonstruowany, żeby
założyć prawdziwą - wg. prawa, rodzinę) tylko o moje samopoczucie, uczucia i
marzenia (ale nie tylko kobiece-mąż, dziecko). Mój ex chciał mi to dać, ale ja
wybrałam tego człowieka, który nie mówi o małżeństwie (o dzieciach-bardzo). I
pomimo, iz jestem kobietą i chciałabym jak zauważyłeś pewności, gruntu itp.,
nie będę naciskać, bo to mnie nie unieszczęsliwa. Jeśli kiedyś podejmiemy taką
decyzję, to będę pewna, że on tego na prawdę chce, potrzebuje itd. i nie roi
tego tylko dla mnie.


> Obie są na etapie 'starania', ale długo to jeszcze potrwa a żyć trzeba. Tym
> bardziej, że samo rozstanie okazało się dla nich przeżyciem na tyle
> traumatycznym, że nie wiem, czy bez pomocy życzliwych ludzi w ogóle mogłyby
żyć

każde rozstanie jest trudne, chyba zwłaszcza dla kobiety....

> > nie mamy jeszcze co dzielić.
> Ale kiedyś możecie mieć. O przyszłości trzeba myśleć już teraz.Poza tym
rodzina
>
> jest swego rodzaju 'firmą' a wiadomo, jakie mogą być losy 'cichych
udziałowców'
>
> w razie plajty.

jesli faktycznie będziemy mieć aż tyle, żeby zastanawiać się nad tym, to
zapewne porozmawiamy o tym i podejmiemy decyzją najbardziej słuszną dla nas.

> > nie zostawił by mnie na tzw. lodzie. To b. dobry człowiek.Czy wierzysz na
>
> > słowo?
> Chcę wierzyć, ale sam jestem mężczyzną i mam znajomych mężczyzn i wiem z
> doświadczenia, że nie zawsze wygląda to tak różowo. Facet to wyjątkowo
zmienne
> i niestałe zwierzę. Chociaż nie zawsze, czego ja jestem przykładem. I gdybym
> mógł pogadać, jak facet z facetem, z twoim chłopakiem, to bym mu powiedział,
że
>
> większości kobiet potrzebna jest swego rodzaju 'pewność' i dlatego wolą żyć w
> małżeństwie.


dziekuję, być może że on tak jak Ty też kiedyś dojdzie do takich wniosków.
Wiem, że jesteście zmienni, troszkę żyję....mi chodziło o przykład materialny,
że wiem, jakby była taka sytuacja, że nie chciałby byc ze mną, ale mielibysmy
dziecko, wspólny majątek, to pomyślałby o mnie. Znam go już z tej strony. Swego
czasu rozstaliśmy się (tzw. separacja nastąpiła), ja odeszłam w między czasie z
pracy, a on pomimo, że nie chciał się ze mną spotykać (chciał pobyć sam lub z
kimś, nie ważne) co miesiąc dawał mi pieniądze na życie i troszczył się o mnie
na miarę swoich możliwości i tego co mógł mi sobą zaoferować. Mógł niewiele (bo
chciałam jego), ale jednak...Zgadzam się jednak z Tobą.


> Mówię, jak baaardzo dojrzały facet (bo taki juz jestem) i może wydawać się to
> nudne, bo często młodzi ludzie uważają, że miłość pokona wszystkie
przeszkody.

kiedyś tak myślałam, teraz wiem, że miłość bardzo pomaga przetrwać nawet
najcięższe chwile. Bez niej wszystko co się ma, osiąga traci sens. A ludzie
okazuje się, są dla siebie obcy....

> Nadal bardzo kocham moją żonę, ale życie ma swoje wymagania i samą miłością
nie
>
> da się zaspokoić wszystkich jego potrzeb. Co więcej, przy braku realizmu
miłość
>
> może zaniknąć. Paradoksalna prawda.

tak, ale myśleć realistycznie i kochać, nie oznacza, komuś (zwłaszcza)
ukochanej osobie coś narzucać. Związek to zbiór kompromisów.

[Gość: RealLife]

Związki ludzi 'dojrzałych', często 'po przejściach' to temat na zupełnie inną
dyskusję. Dziewczyna zakładająca ten wątek wydaje się być młoda i 'na starcie'.
Dlatego doradzam ślub, jeśli uważa, że z tym właśnie mężczyzną chce spędzić
życie. Życie bez końca w wolnym związku, to dla mnie, jak noszenie pożyczonych
spodni - niby na moim tyłku a nie moje. Kiedyś wreszcie trzeba kupić własne,
choćby dla własnego dobrego samopoczucia. Chociaż znam takich, co całe życie
przechodzili w pożyczonych.

[Gość: Dkenka]

Gość portalu: RealLife napisał(a):

> Związki ludzi 'dojrzałych', często 'po przejściach' to temat na zupełnie inną
> dyskusję. Dziewczyna zakładająca ten wątek wydaje się być młoda i 'na
starcie'.

ja nie jestem osobą po przejściach (juz nie młodziutką, lecz nie dojrzałą
jeszcze jak to się określa)
>
> Dlatego doradzam ślub, jeśli uważa, że z tym właśnie mężczyzną chce spędzić
> życie. Życie bez końca w wolnym związku, to dla mnie, jak noszenie
pożyczonych
> spodni - niby na moim tyłku a nie moje. Kiedyś wreszcie trzeba kupić własne,
> choćby dla własnego dobrego samopoczucia. Chociaż znam takich, co całe życie
> przechodzili w pożyczonych.

ale człowiek to nie własność i nie spodnie.

[Gość: RealLife]

Gość portalu: Dkenka napisał(a):
> ale człowiek to nie własność i nie spodnie.

Przecież to było z przymrużeniem oka a ty się juz denerwujesz.

[Gość: Dkenka]

Gość portalu: RealLife napisał(a):

> Gość portalu: Dkenka napisał(a):
> > ale człowiek to nie własność i nie spodnie.
>
> Przecież to było z przymrużeniem oka a ty się juz denerwujesz.

ależ skąd nie zdenerwowałam się, stało sie poważnie i już:)

[Gość: moboj]

Gość portalu: RealLife napisał(a):


> Chcę wierzyć, ale sam jestem mężczyzną i mam znajomych mężczyzn i wiem z
> doświadczenia, że nie zawsze wygląda to tak różowo. Facet to wyjątkowo
>zmienne i niestałe zwierzę.

a ślub raczej charakteru mężczyzny nie zmieni, prawda?

Chociaż nie zawsze, czego ja jestem przykładem. I >gdybym mógł pogadać, jak
facet z facetem, z twoim chłopakiem, to bym mu >powiedział, że większości
kobiet potrzebna jest swego rodzaju 'pewność' i >dlatego wolą żyć w
małżeństwie. Kobieta, jak porządny dom, musi czuć, że stoi >na twardym
fundamencie, który utrzyma w przyszłości całą rodzinę.

ślub nie jest gwarancją, że facet nie odejdzie, nie uważasz?
ja żyję z moim mężczyzna bez ślubu i w naszym związku to ja jestem
przeciwniczka slubu, więc to nie zawsze kobieta dąży do małżeństwa. ja się
czuję bezpiecznie i do tego nie jest mi małżeństwo potrzebne.

Romantyzm >jest dobry na wstępie a potem to już tylko realizm z domieszką
(dużą) >romantyzmu.
> Mówię, jak baaardzo dojrzały facet (bo taki juz jestem) i może wydawać się to
> nudne, bo często młodzi ludzie uważają, że miłość pokona wszystkie
przeszkody.
> Nadal bardzo kocham moją żonę, ale życie ma swoje wymagania i samą miłością
>nie da się zaspokoić wszystkich jego potrzeb. Co więcej, przy braku realizmu
miłość może zaniknąć. Paradoksalna prawda.

a co do realizmu i tzw. spraw administracyjnych: rozliczać mozna sie osobno, a
wszystko inne reguluje się u notariusza i w testamencie.

[Gość: RealLife]

Gość portalu: moboj napisał(a):
> a ślub raczej charakteru mężczyzny nie zmieni, prawda?
> ślub nie jest gwarancją, że facet nie odejdzie, nie uważasz?
Rzeczywiście, nie zmnieni, i rzeczywiście, nie uważam...ale trochę utrudni
nieprzemyslane odejście. Faceci dość łatwo ulegają urokowi długonogich
blondynek i uwierz mi, że łatwiej zostawia sie konkubinę niż żonę.

> ja żyję z moim mężczyzna bez ślubu i się czuję bezpiecznie
Na dłuższą metę życie w konkubinacie jest jak mieszkanie w wynajętym pokoju - w
każdej chwili mogą ci wymówić. Prawdopodobnie jesteś bardzo młoda, ale z czasem
źle ci będzie tak ciągle 'na walizkach'. Każdy człowiek (no, prawie każdy)
odczuwa w pewnym momencie swego życia potrzebę stabilizacji.

> a co do realizmu i tzw. spraw administracyjnych: rozliczać mozna sie osobno,
> awszystko inne reguluje się u notariusza i w testamencie.
Z czasem przekonasz się, że nie do końca.

[Gość: Dkenka]

Gość portalu: RealLife napisał(a):

> Gość portalu: moboj napisał(a):
> > a ślub raczej charakteru mężczyzny nie zmieni, prawda?
> > ślub nie jest gwarancją, że facet nie odejdzie, nie uważasz?
> Rzeczywiście, nie zmnieni, i rzeczywiście, nie uważam...ale trochę utrudni
> nieprzemyslane odejście. Faceci dość łatwo ulegają urokowi długonogich
> blondynek i uwierz mi, że łatwiej zostawia sie konkubinę niż żonę.

Szanuję Twoje poglądy (dość nietypowe niektóre jak ostatnio na mężczyzn), lecz
sorry, ale być tylko żoną???? Ulegnie blondi i wróci tak, bo jestem jego żoną?
Właśnie o to chodzi, że lepiej niech ulegnie i niech nie wraca. Mi nie zalęzy
na statusie bycia żoną, lecz jego kobietą, której ulega....a nie innej
>
> > ja żyję z moim mężczyzna bez ślubu i się czuję bezpiecznie
> Na dłuższą metę życie w konkubinacie jest jak mieszkanie w wynajętym pokoju -
w
>
> każdej chwili mogą ci wymówić. Prawdopodobnie jesteś bardzo młoda, ale z
czasem
>
> źle ci będzie tak ciągle 'na walizkach'. Każdy człowiek (no, prawie każdy)
> odczuwa w pewnym momencie swego życia potrzebę stabilizacji.


życie z kimś jest juz stabilizacją. Wspólen mieszkanie, sprawy te dobro i złe a
tym bardziej plany na dziecko.

[Gość: ReaLife]

Gość portalu: Dkenka napisał(a):
> Szanuję Twoje poglądy (dość nietypowe niektóre jak ostatnio na mężczyzn)
Bo ja jestem średnio starej daty.

> ale być tylko żoną. Mi nie zależy na statusie bycia żoną,lecz jego kobietą,
> której ulega....
Ale jemu też musisz czasem ulec, bo będzie nisprawiedliwie.

> życie z kimś jest juz stabilizacją.
Jednak jeszcze nie.

[Gość: Dkenka]

Gość portalu: ReaLife napisał(a):

> Gość portalu: Dkenka napisał(a):
> > Szanuję Twoje poglądy (dość nietypowe niektóre jak ostatnio na mężczyzn)
> Bo ja jestem średnio starej daty.

a ja nie wiem co to znaczy:)
>
> > ale być tylko żoną. Mi nie zależy na statusie bycia żoną,lecz jego kobietą
> ,
> > której ulega....
> Ale jemu też musisz czasem ulec, bo będzie nisprawiedliwie.

kwestia..zależy w czym.....
>
> > życie z kimś jest juz stabilizacją.
> Jednak jeszcze nie.

w pewnym sensie tak....przynajmniej ja to tak czuję, i myślę, że właśnie o to
sie rozchodzi, co kto, za co uznaje....

[Gość: RealLife]

> > Gość portalu: ReaLife napisał(a):
> > Bo ja jestem średnio starej daty.

> Gość portalu: Dkenka napisał(a):
> a ja nie wiem co to znaczy:)

Tzn, że za młody, żeby uważać, że żona to tylko do garów a mąż pan i władca i
za stary, żeby pogodzić się z tym, że kobiety ostatnio koniecznie chcą dokopać
mężczyznom. Co zresztą widać w wielu głosach tej dyskusji.

> > Ale jemu też musisz czasem ulec, bo będzie nisprawiedliwie.
> kwestia..zależy w czym.....
W wielu rzeczach - np. kto pozmywa, gdzie na wczasy, na jaki kolor pomalować
mieszkanie, jakie imię dać dziecku i takie różne. Wspólne życie, to ciągłe
dogadywanie się i kompromisy. Nic na siłę.

[Gość: Dkenka]

>
> Tzn, że za młody, żeby uważać, że żona to tylko do garów a mąż pan i władca i
> za stary, żeby pogodzić się z tym, że kobiety ostatnio koniecznie chcą
dokopać
> mężczyznom. Co zresztą widać w wielu głosach tej dyskusji.

w takim razie ja też jestem w odpowiednim już wieku:)

> W wielu rzeczach - np. kto pozmywa, gdzie na wczasy, na jaki kolor pomalować
> mieszkanie, jakie imię dać dziecku i takie różne. Wspólne życie, to ciągłe
> dogadywanie się i kompromisy. Nic na siłę.

Ale właśnie o tym pisalam, że związek (formalny czy nie) to zbiór kompromisów.
Nic na siłę....dokładnie:)

[Gość: Pasja]

Ja byłam z miom obecnym mężem też 6 lat przed ślubem. Zawsze temat ślubu był
obecny w naszych rozmowach ale: mało kasy, nie ma gdzie mieszkać... Marzyliśmy
też o dziecku ale chcieliśmy po ślubie. Jeden dzień spowodował,że
stwierdziliśmy, że nigdy nie bedziemy mieli wszystkiego o czym marzymy
przed...W styczniu tego roku wzięliśmy ślub, teraz jestem w 10 tygodniu ciąży.
Nie mamy dużo kasy, mieszkamy u rodziców ale jesteśmy szczęśliwi i czekamy na
upragnionego dzidziusia. Takiego szczęścia i Tobie życzę!

[carmella]

nie idz na reke facetowi.
moze pisze to dlatego, ze jestem bardzo zla na mojego ( a moze juz nie mojego),
ale....
Tez chce miec juz dziecko. I w sumie w pewnym momencie bylo mi wszystko jedno
czy mam slub czy nie.
Ale dzis do mnie dotarlo, ze nie. Najpierw slub a potem dziecko. Dlaczego
zawsze ustepowac glupszemu??(czyli facetom)

[muszek0]

wydaje mi się to naturalne, że dziecko powinno się wychowywać w rodzinie w
sensie prawnym.
jeżeli dwoje ludzi zdecydowało się jeszcze silniej ze sobą związać dając na
świat potomka, to nie wiem dlaczego nie chcą się ze sobą związać w sensie
formalnym. 90 zł, odpis aktu urodzenia, dowód osobisty i wniosek. i tyle.
a mówienie, że późniejsze czynności rozwodowe to olbrzymi kłopot jest juz
totalnym idiotyzmem. o wiele większym problemem jest zagubienie, cierpienie i
strach dziecka, kiedy widzi, że jego rodzice stają się sobie obcymi ludźmi.

[Gość: małgosia]

Masz rację, chociaż to niepopularna tutaj opinia. Niektórzy zarzucą ci, ze
zbytnio przejmujesz się jajnikiem

[Gość: niepewna]

dziękuję wszystkim za rady i szczere wypowiedzi :)

w kwestii ślubu - wydaje mi się, że każda kobieta marzy o tym dniu, i dlaczego
ja miałabym zrezygnować z realizacji mojego marzenia, tylko dlatego że on ma
inne pojęcie na ten temat?? moim zdaniem, mój ukochany najzwyczajniej w świecie
boi się ślubu, wesela... jak chyba każdy facet ;)

poza tym nie chcę być do końca życia konkubiną - to mi się kojarzy z
patologią... a wam???

i jeszcze jedno... jeśli urodzę dziecko przed ślubem to chcę aby miało moje
nazwisko, a on aby miało jego - i co teraz?? i znowu problem. także myślę, że
najpierw ślub i później dzidzia... nie ma ocgoty bawić się na weselu wlaśnym i
cały czas pilnować 2letniego malucha, który uczepi mi się do nogi ;)

[wiktoria21]

Gość portalu: niepewna napisał(a):

> poza tym nie chcę być do końca życia konkubiną - to mi się kojarzy z
> patologią... a wam???

mnie ani trochę związek bez ślubu nie kojarzy się z patologią.Patologią
natomiast może być to,że tak ktoś może myśleć.

[Gość: RealLife]

Nie wiem, czy przeczytałaś co napisałem wcześniej. Jeśli nie, to przeczytaj i
może pokaż swemu facetowi.
forum.gazeta.pl/forum/72,2.html?f=16&w=6025151&a=6028598
Wypowiadają się tu w większości kobiety, może posłucha głosu mężczyzny. I
jeszcze ci powiem, że jeśli odczuwałem opór przed ślubem, to na pewno tej
kobiety nie kochałem, mimo że było nam razem w zasadzie dobrze a w łóżku,
często rewelacyjnie. Dla tych kilku swoich przedślubnych kobiet też byłem
bardzo dobry, zawsze mogły na mnie liczyć, ale bez ślubu. Przykro by było,
gdyby u ciebie było podobnie. Faceci często chcą poczekać w przytulnym gniazdku
na tę swoją 'jedyną' podpierając się teorią wolnego związku. Albo w ogóle nie
chcą się żenić bojąc się odpowiedzialności i nawet do głowy im nie przyjdzie,
że wolny związek też jest odpowiedzialnością. Myślą, że w razie jakiś
niepowodzeń zwiną żagle i będzie po problemie. I co najgorsze, często tak robią
i nawet nie mają poczucia winy, bo przecież to nie była żona. Argumentują
później, że kobieta sama zgodziła się na takie warunki, mimo że wiedziała, czym
to grozi.
A po 6 latach, to rzeczywiście już najwyższy czas podjąć poważne decyzje, co do
przyszłoąci związku. Ja bym optował za ślubem.

[wiktoria21]

Gość portalu: RealLife napisał(a):

Faceci często chcą poczekać w przytulnym gniazdku
>
> na tę swoją 'jedyną' podpierając się teorią wolnego związku. Albo w ogóle nie
> chcą się żenić bojąc się odpowiedzialności i nawet do głowy im nie przyjdzie,
> że wolny związek też jest odpowiedzialnością. Myślą, że w razie jakiś
> niepowodzeń zwiną żagle i będzie po problemie. I co najgorsze, często tak
robią
>
> i nawet nie mają poczucia winy, bo przecież to nie była żona.

***************************************
Niestety,nie ma reguły,bo tak samo często facet 'zwija żagle' nawet jak jest
ślub.
***************************************

[Gość: Dkenka]

wiktoria21 napisała:

> Gość portalu: RealLife napisał(a):
>
> Faceci często chcą poczekać w przytulnym gniazdku
> >
> > na tę swoją 'jedyną' podpierając się teorią wolnego związku. Albo w ogóle
> nie
> > chcą się żenić bojąc się odpowiedzialności i nawet do głowy im nie przyjdz
> ie,
> > że wolny związek też jest odpowiedzialnością. Myślą, że w razie jakiś
> > niepowodzeń zwiną żagle i będzie po problemie. I co najgorsze, często tak
> robią
> >
> > i nawet nie mają poczucia winy, bo przecież to nie była żona.


poczucie winy czlowiek ma sam w sobie, a nie dlatego czy to zona czy nie. Co
jest warta miłość, skoro tylko myślał by o uczuciach bo na papierze widnieje
napis: ŻONA I MĄŻ. Właśnie w tym sęk, że jeśli kochał i nawet kiedyś rzuci
kogoś z wolnego związku to też z poczuciem winy tym bardziej.
>

[Gość: moboj]

Gość portalu: niepewna napisał(a):

>
> poza tym nie chcę być do końca życia konkubiną - to mi się kojarzy z
> patologią... a wam???
>
dla mnie skrzywieniem jest takie myslenie, wiesz? za duzo oglądasz wiadomości.

[ja_nek]

6 lat to dość sporo, aby wykrystalizować swe uczucia, upewnić się, że to jest
TO. Myślę, że Twoje obawy są słuszne, nie chcesz zostać za jakiś czas bez
środków do życia (udowodnienie, że było się w związku nieformalnym przed sądem,
myślę jest żmudne i długie, rodzina zrobi wszystko, aby połozyć łapska na
pieniądzach).
Jeśli facet boi się ślubu, uważa to za niepotrzebny dodatek.... cóż ten śłub
zawiera z Tobą i musi uwzględniać Twoje zdanie. Powinien to zrozumieć i znaleźć
złoty środek.
Może jest trochę niefrasobliwy, może napatrzył się wśród znajomych na inne
pary, może ktoś z jego rodziny się rozwodził i on widział to pranie brudów....
Myślę, ze facet musi sporo przemyśleć, potrzeba mu czasu. Nie napieraj bardzo
mocno, ale przypominaj co pewien czas. Nigdy nie rób z tego powodu wielkich
awantur, presja taka to najgorszy sposób. Tylko argumenty, przykłady z życia.
Facet prześpi się z tym i za jakiś czas da się przekonać. Te argumenty, że coś
może się stać (jakiś wypadek losowy) to dobre argumenty.
Jeśli boi się komplikacji za ileś lat, niech nie bierze kościelnego
(uniewaznienie jest bardziej kłopotliwe niż rozwód cywilny).

Jest w kobiecie (każdej) jakaś obawa i każdy środek, który wzmacnia związek w
jej oczach jest istotny do spełnienia.

Pozdrawiam
janek

[Gość: moboj]

muszek0 napisał:

> wydaje mi się to naturalne, że dziecko powinno się wychowywać w rodzinie w
> sensie prawnym.
> jeżeli dwoje ludzi zdecydowało się jeszcze silniej ze sobą związać dając na
> świat potomka, to nie wiem dlaczego nie chcą się ze sobą związać w sensie
> formalnym. 90 zł, odpis aktu urodzenia, dowód osobisty i wniosek. i tyle.
> a mówienie, że późniejsze czynności rozwodowe to olbrzymi kłopot jest juz
> totalnym idiotyzmem. o wiele większym problemem jest zagubienie, cierpienie
i
> strach dziecka, kiedy widzi, że jego rodzice stają się sobie obcymi ludźmi.

wiesz co? moi rodzice stali się sobie obcy ,a byli, hm, "rodzina w sensie
prawnym".

[atlantis75]

Gość portalu: niepewna napisał(a):
> ja chciałabym aby wszystko odbyło się po kolei, że
> tak powiem... najpierw ślub, następnie za jakiś czas ciąża i upragnione
> dziecko...

Witaj niepewna :) Po pierwsze: to żaden wstyd ani
dyrdymały chcieć, by przechodzenie z etapu małżeństwa do
dziecka - odbywało się w sposób tradycyjny. A więc:
najpierw ślub, potem dziecko. Mam, w tej kwestii, podobne
poglądy i potrzeby do Twoich.





>ale on uważa, że nie musimy być małżeństwem, bo dla niego frajdą
> będzie jego dwuletni potomek obecny na weselu
> co wy o tym sądzicie??

Dlaczego on tak uważa? Uzasadnienie tego "frajdą" nie za
bardzo mnie przekonuje (Ciebie chyba też...). Porozmawiaj
z nim, powiedz o swoich potrzebach. To normalne, że
niektórym do poczucia bezpieczeństwa wystarczy ten
"papierek", a inni mogą się bez tego obejść. Ty masz
jednak takie przekonania - i tego sie trzymaj. Myślę, że
kochający facet, poważnie myślący o waszym związku -
powinien ustąpić Ci w tym temacie :) Jemu korona z głowy
nie spadnie, a Ty będziesz zadowolona :) Także: szczera
rozmowa.



> ja bardzo bym chciała mieć wesele, męża, dziecko... ale mam wrażenie,że
> jeżeli przystanę przy odwrotnej kolejności to może nigdy nie dojść do dnia
> ślubu... :(

A to już inny temat... Boisz się, że on w ogóle nie chce
ślubu? Niepewna, koniecznie pogadaj ze swoim mężczyzną.
Musisz wiedzieć na czym stoisz, jakie są jego poglądy na
związki, małżeństwo. Być może całkiem różne od Twoich...

Pozdrawiam. Atlantis :)
Napisz, jak ustosunkował się do Twojej rozmowy.

[Gość: niepewna]

nawiązując do kwestii niekorzystnych zdarzeń z przeszłości jakie mogą mieć
wpływ na jego antyślubny stosunek - nie było rozwodu ani nic takiego...

myślę, że może on sie wzoruje na otoczeniu - akurat jego najlepsi koledzy też
nadal są kawalerami, i wyrażają chęć posiadania dziecka, ale ślub - NIGDY! może
to przez to? chce być zatwardziałym kawalerem? może to jakaś obawa? prze
pierwszy polegnie? bo tak to właśnie mężczyźni z jego grona nazywają - koleś
się chajta = poległ, jakieś dziwne określenie? dla mnie = kocha i jest tego
świadom !!!

teraz cały czas mu w rozmowach podkreślam, że żyjemy w wolnym związku, więc nie
ma prawa mnie ograniczać, zabraniać babskich wyjść, lub spotkań ze znajomymi z
pracy, bo powiedziałam mu, że nie jestem jeszcze jego - to go bardzo wnerwia :(
bo on uważa, że ja jestem jego i tylko jego... nie koniecznie, moim zdaniem;

skoro on nie chce ślubu to niech będzie żył w zgodzie z konsekwencjami związku
wolnego!!!

[Gość: anE]

> cały czas mu w rozmowach podkreślam, że żyjemy w wolnym związku, więc nie
> ma prawa mnie ograniczać, zabraniać babskich wyjść, lub spotkań ze znajomymi
z pracy, bo powiedziałam mu, że nie jestem jeszcze jego - to go bardzo wnerwia
> bo on uważa, że ja jestem jego i tylko jego... nie koniecznie, moim zdaniem;
> skoro on nie chce ślubu to niech będzie żył w zgodzie z konsekwencjami
związku wolnego!!!


jak wezmiecie slub, bedziesz bardziej sklonna brac jego zakazy, nakazy,
lubienie, nielubienie pod uwage?! bo jezeli tak mowisz, to on bedzie to
pamietal, jezeli dojdzie do slubu. wtedy bedzie mial dodatkowy
argument 'przetargowy'

pozdr.

[atlantis75]

Gość portalu: niepewna napisał(a):

> myślę, że może on sie wzoruje na otoczeniu - akurat jego najlepsi koledzy też
> nadal są kawalerami, i wyrażają chęć posiadania dziecka, ale ślub - NIGDY!

Niepewna, ja w sierpniu staję na ślubnym kobiercu. Gotowa
na ślub byłam już 2 lata temu, ale... czekałam na zaręczny
:) Czekałam, czekałam i... było mi przykro, czasami się
złościłam. Mijały święta, moje urodziny... a tu nic. Dla
jasności: pierścionek i ślub to dla mnie b. ważne kwestie.
Wreszcie podjęłam się delikatnej rozmowy. Okazało się, że
mojejmu ukochanemu "inaczej czas płynie", nie ma nic
przeciwko małżeństwu. Przyszły kolejne moje urodziny, były
zaręczyny, teraz trwają przygotowania do ślubu :) Wszyscy
koledzy mojego faceta są w wolnych związkach i jakoś nie
śpieszy im się do marszu Mendelhsona... My byliśmy przez
pewien czas "egzotycznym zjawiskiem". jeden kolega zapytał
się mnie wprost, czy przypadkiem nie "wpadliśmy".
Słyszałam też jak kuple mówili do mojego narzeczonego
"podziwiam cię", "to poważna sprawa". Złościło mnie to
czasami, ale w końcu przestaliśmy być "małpami w cyrku".





może>
> to przez to? chce być zatwardziałym kawalerem? może to jakaś obawa? prze
> pierwszy polegnie? bo tak to właśnie mężczyźni z jego grona nazywają - koleś
> się chajta = poległ, jakieś dziwne określenie? dla mnie = kocha i jest tego
> świadom !!!

Niepewna, po ile macie lat. Pytam z ciekawości, bo jeżeli
Twój facet traktuje ślub jako "śmierć na polu walki" i
pokonanie przed kumplami, to chyba jest niedojrzały...




>
> teraz cały czas mu w rozmowach podkreślam, że żyjemy w wolnym związku, więc nie
> ma prawa mnie ograniczać, zabraniać babskich wyjść, lub spotkań ze znajomymi z > pracy, bo powiedziałam mu, że nie jestem jeszcze jego - to go bardzo wnerwia :(

Myślę, że jednak źle robisz... Podkreślając, że jesteś w
wolnym związku i możesz robić co chcesz - sugerujesz, że
po ślubie wszystko się zmieni na tzw. "klatkę". Czyli to
czego faceci chyba się boją: więzienie. Mów mu przede
wszystki o swoich potrzebach, o miłości, o tym, jak bardzo
to dla Ciebie jest ważne.



> skoro on nie chce ślubu to niech będzie żył w zgodzie z konsekwencjami związku
> wolnego!!!

A jakie są konsekwencje wolnego związku?

Pozdrawiam. Trzymaj się dzielnie! Atlantis :)

[Gość: fridha]

a ja właśnie dostałam kosza, mój "narzeczony", mimo, że mamy wyznaczoną datę,
nagle stwierdził że nie jest gotowy, może za rok itp.
mieszkamy razem, chce być ze mną- tak mówi- ale ślub nie.
co wy na to?

rozważam opcję- odejść, zapomnieć....

[atlantis75]

Gość portalu: fridha napisał(a):

> a ja właśnie dostałam kosza, mój "narzeczony", mimo, że mamy wyznaczoną datę,
> nagle stwierdził że nie jest gotowy, może za rok itp.
> mieszkamy razem, chce być ze mną- tak mówi- ale ślub nie.
> co wy na to?
>
> rozważam opcję- odejść, zapomnieć....


Fridha, współczuję... jesteś pewnie rozżalona. Czy
narzeczony rozwinął jakoś słowa "nie jestem gotowy"? Czy
wtłumaczył Ci w jaki sposób może tę gotowość osiągnąć? Na
kiedy mieliście wyznaczoną datę? Czy nagle tak mu się
przywidziało? Ile lat jesteście razem, od kiedy mieszkacie
wspólnie?
Trochę pytań, ale może to pomoże mi zrozumieć...
Trzymaj się!
Atlantis :)

[Gość: fridha]

jesteśmy razem kilka lat, mieszkamy razem dwa, slub za klika miesięcy, sala
zarezerwowana nawet.Okazał się niedojrzałym piotrusiem panem, powody są
naprawdę bez sensu- że decyzja na całe życie, a on mi nie ufa (rozstaliśmy się
raz na kilka miesięcy z mojej inicjatywy), a poza tym,że ślub kosztuje, nikt
nie nalega itp.