Wyfruwanie z gniazda

[po.rzeczka]

Jak wspominacie moment swojego usamodzielnienia/wyprowadzki od rodziców?Ile
mieliście lat i co spowodowało,że zrobiliście to właśnie w tym momencie?Jaka
była reakcja rodziców,szczególnie tych nadopiekuńczych i wasze odczucia po fakcie?

[caprissa]

normalna..
studia

a czesto potem miłosc, nowy zwiazek- moje kuzynki
praca

[po.rzeczka]

Ja mam prawie 29 i mieszkam z mamą.Kończę dopiero studia,bo zmieniałam
kierunek.Moi rodzice są rozwiedzeni,jestem jej jedynym dzieckiem.Moja mama jest
już na wczesniejszej emeryturze i jest schorowana.Więc mozna sobie wyobrazić,że
moja chęć wyprowadzki nie napawa jej optymizmem.Pracuję,ale nie utrzymuję się
samodzielnie.Po studiach chcę dołączyc do mojego chłopaka,który za granicą robi
doktorat.

[caprissa]

rozumiem...
ale rodzice rozumieja ze dzieci maja swoje zycie

[po.rzeczka]

Nie wszyscy.Nie chodzi o to,że ja mam jakies wątpliwości,marzę,żeby mieszkać
osobno.Moja mama zawsze powtarza,że najlepiej nawet blisko siebie,ale
oddzielnie.Ale chyba raczej ze wskazaniem na to blisko.

[laverne]

Studia. Chyba najbardziej naturalny sposób na wyfrunięcie. Na początku
studiów "wraca sie" do Rodziców, potem się ich odwiedza, a "wraca się" do
siebie.
Kiedyś przeczytałam, że dzieciom trzeba dać korzenie i skrzydła, przy czym to
drugie jest dużo trudniejsze.

Moim Rodzicom się to udało.

[83kimi]

Ja mam 24 lata, w tym roku kończę studia i chciałabym się usamodzielnić - ale
najpierw chcę znaleźć jakąś sensowną pracę, trochę popracować i wtedy zacznę
szukać jakiegoś lokum. Rozważam też wyjazd za granicę od września, jeśli się
uda - wówczas automatycznie będę musiała radzić sobie sama. Nie sądzę, aby dla
moich rodziców był to problem. Moja sisotra od razu po studiach przeprowadziła
się do Niemiec, do chłopaka, jest tam już od 7 lat, rodzice jeżdżą do niej, ona
do nas przyjeżdża i jest ok.

[i.nes]

po.rzeczka napisała:
> Jak wspominacie moment swojego usamodzielnienia/wyprowadzki od rodziców?Ile
> mieliście lat i co spowodowało,że zrobiliście to właśnie w tym momencie?Jaka
> była reakcja rodziców,szczególnie tych nadopiekuńczych i wasze odczucia po
> fakcie?

Miałam 22 lata i studiowałam. Było nam już trochę ciasnawo we 4 dorosłe osoby.
Rodzice kupili małe mieszkanie w ramach inwestycji emerytalnej. A że ja miałam
już trochę kasy za pracę na uczelni, to postanowiliśmy spróbować mnie tam
przenieść - na 3 miesiące z opcją powrotu, gdyby było ciężko finansowo. Ale
okazało się, że jak wyszłam z domu rodzinnego i zasmakowałam wolności, to już
nigdy do tego domu nie wróciłam jako domownik - wyłącznie jako gość :)

--
Life's a journey, not a destination.

[trypel]

19 lat, wyjazd na studia, rodzice oczywiscie przezywali na maxa zwłaszcza ze
wyprowadzałem sie w stanie wojny (z nimi) ale po pół roku sie przyzwyczaili i
sami sie odezwali pierwsi. Potem było już OK.
I swoje dziecko wypchne choćby na siłę na studia w innym miescie bo to najlepszy
sposób na usamodzielnienie.

[i.nes]

trypel napisał:
> I swoje dziecko wypchne choćby na siłę na studia w innym miescie bo to
> najlepszy sposób na usamodzielnienie.

Tak, to prawda! Moja Mama zawsze się śmiała, że nic mnie nie nauczyło tyle
rozumu, co te pierwsze miesiące samodzielności ;)

--
Life's a journey, not a destination.

[rlena]

Wyjechalam z domu na studia. Na poczatku bylo roznie - fascynujacco,ale czasem
ciezko. Po dwoch latach jezdzilam do rodzicow rzadziej, i moj tato byl jakby
troche "obrazony". Po trzech latach wiedzialam,ze powrotu do rodzinnego domu
juz nie bedzie, choc milo bylo tam od czasu do czasu wracac, po prostu w
odwieddziny.
Pomimo tego,ze doswiadczylam sporo trudnych sytuacji, z ktorymi musialam sobie
radzic sama, a w kazdym razie bez wsparcia rodzicow, ZAWSZE WIEDZIALAM, ze
stanie na wlasnych nogach, pomimo trudow daje mi najwieksza satysfakcje.
Tak tez to widze dzisiaj, gdy mam juz swoj wlasny dom i rodzine.
Ogolnie mowiac, rodzice nie utrudniali mi zbytnio "wyfruniecia z gniazda", choc
nie obylo sie bez klotni i roznicy zdan. W tej chwili nasze stosunki sa dobre.
Mysle,ze pokazalam im, ze potrafie byc odpowiedzialna za swoje zycie, i to ich
uspokoilo.

[nerri]

Ja miałam...hmm...prawie 22;) Ciężko...przedewszystkim tato to przeżył
ciężko,zwłaszcza,że nie wyprowadziłam się na studia a zamieszkałam z facetem;)
Hehe...na początku(dałam im dwa miesiące na "ochłonięcie") jeździłam co
miesiąc,potem co dwa...a teraz...za mało mnie tam troszkę;)
A wspominam super...ale ciężko było - na początku;)