Dzieci, dzieci...

[rosa_de_vratislavia]

Przeczytałam o rozterkach potencjalnej mamy dotyczące finansów i
tak mnie jakoś natchnęło,żeby drugi raz wżyciu założyć nowy wątek...

Otóż prawda,że nigdy nie ma "dobrego" czasu na dzieci jes banalna.
Sama zaplanowałam sobie dwoje przed trzydziestką i plan twardo
zrealizowałam, nie zważając na popiskujący głosik mojego
egocentrycznego ego, które piszczało "a może potem? a może
popodróżujemy? a może większe mieszkanie? a może odpoczniesz po
pierwszym, nie pakuj się w pieluchy".
Teraz wiem,że dobrze zrobiłam, bo dzieci generalnie są dobrym
pomysłem (choć oczywiście nieco ograniczają)i żal byłoby, gdybym ich
nie miała.
Ponadto organizm kobiety się niestety starzeje i szanse na dziecko
maleją. Teraz pewnie miałabym problem z zajściem w ciążę, bo w
trzydziestej wiośnie życia mój organizm się hormonalnie rozleniwił.

Oglądam zdjecia na naszej-klasie i... zazdroszczę koleżankom, które
mają ponadziesiecioletnie dzieci z "wpadek".
Są młode i jednocześnie spełnione, niezwiązane już pieluchami i
nocnikami.
Mam wrażenie że fajnie jest mieć 35 lat i piętnastolatka w domu, jak
moja koleżanka ze szkoły:) Być może łatwiej wtedy o dobry kontakt,
trudniej o konflikt pokoleń.
Będą te kobiety fajnymi, sprawnymi babciami, które poszaleją na
rowerze z wnukami,a potem zatańczą na ich weselach, nie obawiając
się bólu zreumatyzowanych kolan.

Chyba dobrze się jest rozmanażać między 20.a 25. rokiem życia :)

[kitek_maly]

> Chyba dobrze się jest rozmanażać między 20.a 25. rokiem życia :)

Eeee to ja już się nie załapałam. ;-)
Cóż dziecko to zobowiązanie na całe życie. Nie chodzi nawet o
kwestie finansowe. Raczej, że tak określę, organizacyjne. ;-)

[kontik_71]

NIe cale.. tylko 18 lat lub do konca edukacji :)

[kitek_maly]

No to przecież mówię, że na całe życie. :-P

[kontik_71]

Emerytura to tez zycie :)

[kitek_maly]

Ale tych 18 lat nikt nie zwróci. ;-)
Poza tym człowiek uczy się całe życie, a dziecko to też człowiek. :-P

[rosa_de_vratislavia]

kitek_maly napisała:

>
> > Chyba dobrze się jest rozmanażać między 20.a 25. rokiem życia :)
>
> Eeee to ja już się nie załapałam. ;-)

Ja też nie. A mogłam "wpaść"....eh, głupia...

[kitek_maly]

Eeee ja tam nie żałuję, przynajmniej na razie. :-)
A dobry kontakt z dzieckiem można złapać niezależnie od rożnicy
wieku między dzieckiem a rodzicem ;-), tylko trzeba na to pracować
każdego dnia. :-)

[stedo]

Eee tam z tymi trudnościami to chyba tak ogólnie stereotyp. Ja tam żadnych
trudności w wieku 39 lat nie miałam, a wcześniej bynajmniej się nie
oszczędzałam. Co oczywiście nie wyklucza przypadków.

[bertrada]

Jedna z moich nauczycielek twierdziła, że dziecko trzeba urodzić na
1 roku studiów, bo jest to jedyna gwarancja, że te studia się
skończy w terminie. Nie można sie imprezować, bo trzeba pilnować
dziecka. A jak dziecko śpi to jest czas na naukę. Poza tym obydwoje
partnerzy naciskają się wzajemnie na jak najszybsze skończenie
edukacji i poszukanie sobie pracy. A jak już się skończy studia i
zakotwiczy w pracy to dziecko ma już z 10 lat, jest samodzielne i
można się imprezować. Bo wtedy to już nie jest szkodliwe. ;D

[rosa_de_vratislavia]

bertrada napisała:

> Jedna z moich nauczycielek twierdziła, że dziecko trzeba urodzić
na
> 1 roku studiów, bo jest to jedyna gwarancja, że te studia się
> skończy w terminie.

A jak fajnie mają dzieci wychowywane w komunie rodzinnego akademika!
Zawsze się nimi ma kto zająć, zawsze mają kumpli do zabawy, multum
cioć i wujków i ogromne korytarze do jeżdżenia trójkołowym rowerkiem.
W takich akademikach kwitnie wzajemna pomoc,życie towarzyskie i
obieg niemowlęcych ubranek tudzież akcesoriów:)

A moja koleżanka, która zaliczyła wpadkę po maturze (urodziła w
sesji zimowej na I roku!) i w takich warunkach wychowywała z mężem
dziecko, miała zawsze najwyższą średnią z grupy i najwięcej
znajomych do imprez:)

[bertrada]

Cos w tym jest. Ta nauczycielka też zdaje się zaliczyła jakąś wpadkę
studencką. ;D

[rosa_de_vratislavia]

bertrada napisała:

> Cos w tym jest. Ta nauczycielka też zdaje się zaliczyła jakąś
wpadkę
> studencką. ;D

Wiesz, ta moja koleżanka miała po studiach żwawego, inteligentnego
pięciolatka więc mogła zabrać się do pracy, nie mysląć,że zaraz
trzeba przerwać kaierę, by się rozmnożyć. Znam tylko 2 takie
historie "wpadkowe" i w obu ta wpadka była szczęsliwym rozwiązaniem,
co widac po latach. Aha,w obu przypadkach dziewczyny (ambitne,
inteligentne) doskonale radziły sobie na studiach.