Dziewczyna chce oddac dziecko

[kirka123]

Dziewczyna ma trzymiesieczne dziecko i chce je oddac, bo maly ciagle placze.
Matka ma 20 lat, jest sama i sobie nie radzi. Chyba ma depresje. Gdzie moznaby
sie zglosic w tej sytuacji?

Dziewczyna jest z niewielkiej miejscowosci w malopolskim.

[gweeny]

do lekarza niech pójdzie z dzieckiem, może jest chore

[nexstartelescope]

No tak, skąd moga wiedziec podczas rozmnazania, ze male dziecko to
nie tylko ladny obrazek. Miało byc cicho i przyjemnie, a okazuje
się, ze bachor na tyle bezczelny, ze płacze.Brak słów...:/
Najlepiej niech sie zgłosi do poradni psychologicznej (z depresją),
a jesli po terapii nie przejdzie, do sądu w celu zrzeczenia się praw
do dziecka. Szkoda, ze przez nieodpowiedzialnosc gó..ary dziecko
będzie sie tułac po domach dziecka, ale to juz chyba lepsze niz taka
matka. Mam nadzieje, ze to tylko depresja poporodowa i wszystko sie
ułozy, chociaz szczerze mówiąc nie zdziwiłoby mnie, jesli
rzeczywiscie by się okazało, ze nie dorosła do posiadania dziecka.

[grzeczna_dziewczynka15]

No wiekszosc ludzi do tego nie doratsa chyba.
Coz za krytycyzm wobec dziewczyny, a wobec ojca dziecka? Gdzie jest
ten gowniarz?
Moze dziweczyna nie dorosla, moze wcale dziecka nie chciala, ale ze
nie miala edukacji seksualnej w szkole ani prawa do aborcji tak sie
wydarzylo. I nie ma co na dziewczynie psow wieszac, ze sobie nie
radzi, skoro zostala sama w ciezkiej sytuacji.

[aire1]

Tiaaa, albo nie lubiła w gumce, albo jej chłopak nie lubił.

[niebieski_lisek]

Hmm, ale chcesz jej pomóc w adopcji czy przeszkodzić? :) Dziewczyna powinna
pójść doi dobrego psychologa, ale na psychologa z NFZtu czeka się 2, 3 miesiące,
a terapia tez przecież trwa.

[kirka123]

Ani pomoc ani przeszkodzic, ale nie wiem co zrobic, ciezko mi ocenic sytuacje,
czy to kryzys, czy juz tragedia. Co moglabym zrobic?
Przeciez nie pojde na policje i nie powiem, że pani XY ciagle powtarza, ze ma
dosyc dziecka bo ja wykancza. Dziecko wyglada na zadbane - nie mozna jej
zarzucic braku opieki.

[bertrada]

A ojciec dziecka pewnie nawet palcem nie kiwnie i zalicza kolejne laski w knajpach.

[bertrada]

Do pierwszego lepszego ośrodka adopcyjnego. Dziecko może zostawić w pierwszym
lepszym szpitalu albo pogotowiu opiekuńczym. 20 lat to stanowczo za mało na
samodzielną opieke nad dzieckiem.

[trypel]

i im dziecko mniejsze tym lepiej wiec szybko niech to załatwi

[nekomimimode]

zgadzam się

[joy76]

psycholog da młodej jak najbardziej,ale z dzieckiem do lekarza też trzeba iść.
bo może mieć choćby kolki od złego mleka modyfikowanego lub jedzenia matki, nie
mówiąc o innych przyczynach. a może poleć jej zawijanie dziecka? moja mała jak
miała niekiedy ataki histerii,to pomagało mocne zawijanie w chustę, ja zawijałam
w kwadratowy kocyk. albo może poleć jej zwykłe chustowanie,jeśli pediatra
wykluczy chorobę/alergię dziecka? można chustę do noszenia zrobić z
prześcieradła nawet...

[bertrada]

Dziecko może być całkiem zdrowe. Tylko, że przeciętna współczesna 20latka nie
jest nawykła do żadnych obowiązków. Dotychczas pewnie nawet palcem nie kiwnęła,
olewała szkołę i rodziców, pyskowała nauczycielom i jedyna rzeczą o której
myślała to ciuchy kosmetyki i imprezy. Podobnie zreszta jak większosć jej
rówieśnic. A teraz pierwszy raz życie od niej wymaga pracy i obowiązków. Czy się
jej chce czy nie to musi wstać w nocy albo bladym świtem i dziecko nakarmić i
przewinąć. A dotychczas pewnie wylegiwała się do południa. Musi wyjść na spacer,
bez względu na pogodę i złe samopoczucie. A jak się nie wywiąże z tego to
dzieciak włącza alarm. Jak chce się zabawić to albo nie ma pieniędzy, bo trzeba
na co innego wydawać albo nie ma z kim dziecka zostawić. Nic dziwnego, że
ogarnia ją frustracja i zniechęcenie.

[niebieski_lisek]

A gdzie to wszystko wyczytałaś mądralo? Starsze kobiety panikują po urodzeniu 1
dziecka, to wcale nie musi oznaczać że matka dziecka jest pyskująca wszystkim
wagarująca puszczalską.

[bertrada]

Sądząc po tym jak zachowuje się statystyczna studentka, będąca w wieku bohaterki
wątku, to nietrudno zgadnąć, co jest główną przyczyną jej kłopotów. ;))

[sumna]

Oj laski laski..Ja nie rozumiem..człowiek pisze do was,prosi o radę,a wy
potraficie tylko zdołować i poniżyć..przecież nikt was nie zmusza do pisania
przykrych rzeczy..Ja też kiedyś miałam problem i dzięki dobrym radom podniosłam
się na duchu i żyje..Nie piszcie o tej dziewczynie,że jest niedoświadczoną
gó..arą,nic o niej nie wiecie,znam trochę dziewczyn,które w wieku 20 lat
doskonale radzą sobie z dziećmi..Niech każda z was która napisała te przykre
komentarze się zastanowi jak by się poczuła po tym jak którąś z was(nie daj
Boże)zostawi facet..ciężko co?Niektóre przez to mają depresję..A teraz dodajcie
jeszcze dziecko..I jak?...teraz młody wiek i okropne komentarze z każdej
strony..każda by się załamała..Uważam, że ta dziewczyna potrzebuje mocnego
wsparcia..psychologa..rodziny..i oczywiście przyjaciółki..Jak oni jej pomogą,ona
przestanie myśleć o oddaniu "małego cuda", a za rok, będzie szczęśliwa,że ma
taki wielki "mały skarb" :) Życzę odwagi tej dziewczynie,cierpliwości i słusznej
decyzji!

[wanilinowa]

niebieski_lisek napisała:

> A gdzie to wszystko wyczytałaś mądralo? Starsze kobiety panikują po urodzeniu 1
> dziecka, to wcale nie musi oznaczać że matka dziecka jest pyskująca wszystkim
> wagarująca puszczalską.

albo zna tę dziewczynę osobiście, albo to były elementy autobiograficzne
bertrady. raczej to drugie

[bertrada]

Masz fantazję. A wystarczy trochę pomyśleć i też dojdziesz do podobnych wniosków.

[wanilinowa]

czyli depresja poporodowa to efekt tego że panna nie może spać do południa,
olewać szkoły, zajmować się kosmetykami i puszczać po barach? bo oczywiście
każda 20-latka czyni tak nagminnie - co do jednej.

Ty naprawdę tak upraszczasz sobie świat czy udajesz?

[bertrada]

A skąd wiesz, że to depresja poporodowa? Jedno nie ma z drugim nic wspólnego.
Można mieć i depresję i być kompletnie niedojrzałym do macierzyństwa. A
większość 20latek jest niedojrzała. Zdarzają się wyjątki ale te wyjątki
zazwyczaj w ciążę nie zachodzą.

[wanilinowa]

a skąd wiesz że nie? albo ją znasz albo opisujesz siebie w tym wieku. innych
opcji nie widzę

[bertrada]

A czy ja mówię, że nie. Mówię tylko, że nawet jak ma depresję to nie zmienia to
faktu, że do macierzyństwa jest jeszcze najprawdopodobniej niedojrzała. I
wyleczenie jej z depresji niewiele zmieni w życiu jej i jej dziecka.
Antydepresanty poprawiają nastrój ale w żaden sposób nie przyspieszają dojrzewania.

[demonii.larua]

Po pierwsze oboje do lekarza, i dziecię i mama. Ciągle płaczące dziecko może
wyprowadzić z równowagi i czterdziestoletnią mamę, a dobrze żeby lekarz
sprawdził czy dziecko nie ma choćby kolek albo nie dolega mu coś gorszego.
Dziewczyna może mieć depresję, zwłaszcza jeśli wychowuje małe sama, to nie jest
łatwe bez względu na to czy ma się dwadzieścia czy trzydzieści lat.
W lokalnym ośrodku opieki społecznej powinna być osoba, która dziewczynie pomoże
bardziej rzeczowo, może mają namiary na psychologa, prawnika... może ktoś mógłby
odciążyć tą dziewczynę choć na godzinę dziennie? Co z ojcem dziecka, pomaga jej
w czymkolwiek, płaci choćby alimenty?

[sabriel]

Dziewczyna jest sama,nie ma od nikogo pomocy,nie ma komu nią
pokierować.Prawdopodobnie ma depresje.
Jest totalną głupotą doradzanie jej w tej sytuacji oddawania dziecka do
adopcji.Później będzie miała wyrzuty z tego powodu.
Powinna skorzystać z pomocy psychologicznej,a z dzieckiem udać się do
lekarza,może coś się dzieje.
A nie ma w pobliżu jakiejś doświadczonej mamy, która by jej pomogła, pokazała
jak się dzieckiem opiekować,doradziła jak ma z nim postępować.
Na początku na pewno bywa ciężko, i to nie tylko dwudziestolatkom.

[arioso1]

dziewczyna tak mówi bo taki ma sposób na odreagowanie, ona musi
przez to przejść jak każda matka- moze ma depresje a moze jej nie ma-
myslę ze jednak ma stany wyczerpania i zniechęcenia
wszystkim ,wszystkiego dosyć-ona potrzebuje bratniej duszy ,rozmowy-
jestem z krakowa gdzie ona mieszka? moze potrzeba jej pomocy?
materialnej , moze ja trzeba odwiedzić choć raz w tygodniu czy
zaprosić do siebie- skontaktuj mnie z nią jak mozesz

[trypel]

a może ona nie nadaje sie na matkę? nie ma tzw instynktu macierzyńskiego?
dziecko ją wkurza i drażni. Dlaczego wtedy nie uszcześliwic tych co czekają na
adopcję i dziecka które jest tu chyba najważniejsze?

[sabriel]

Przecież po kliku zdaniach, które autorka tu napisała nie można od razu
wnioskować, że dziewczyna nie ma instynktu lub, że się nie nadaje na matkę.Nawet
kobiety, które planowały ciąże i nie była ona dla nich zaskoczeniem popadają w
depresje.
Nie ma co uszczęśliwiać osoby czekające na adopcję tylko skupić się na tym jak
pomóc tej dziewczynie i jej dziecku.Nie można jej tak szybko przekreślać i
doradzać radykalnych rozwiązań, które mogą jej zniszczyć życie.

[trypel]

aha - lepiej sie przekonać za pare miesięcy i oddać do adopcji roczne dziecko?

[martitka.martitka]

trypel napisał:

> aha - lepiej sie przekonać za pare miesięcy i oddać do adopcji
roczne dziecko?

owszem, bo trzeba dać szansę i matce i dziecku

[bertrada]

Tylko, że dziecko 3miesięczne lepiej zniesie zmianę otoczenia i opiekunów niż
roczne, które już zdążyło się przywiązać do chociażby najgorszego otoczenia i
reaguje silnym lękiem na jakiekolwiek zmiany. Poza tym niemowlakowi łatwiej jest
znaleźć dobrych rodziców, bo na takie małe dzieci jest dużo chętnych. Jest więc
w kim wybierać. Starsze idzie do pierwszej lepszej rodziny, która spełnia
minimalne wymagania.

[trypel]

raczej dać matce a zabrać dziecku

[martitka.martitka]

Nie, dać dziecku szansę na bycie ze swoją matką.
Przecież ta dziewczyna ma problem i potrzebuje pomocy.
Pierwsze dni, tygodnie po porodzie to okres nie tylko piękny, ale
też niesamowicie ciężki, nieprzespane noce, pobudki co dwie godziny,
to potrafi wykonczyć, a jeszcze do tego jeśli ta dziewczyna
pozostała zupełnie sama (to, ze bez faceta to pół biedy), bez
rodziny, bez pomocy, akceptacji otoczenia itd to miała prawo popaść
w depresję. Pewnie większość kobiet taką depresję by miało.
Nie chce mi się wierzyć, że ona chce to dziecko oddać. Ona po prostu
woła o pomoc. I mam nadzieję, że ktoś jej tej pomocy udzieli.

Wiesz, jak patrzę na moje maleństwo, to nie chce mi się wierzyć, że
jakakolwiek matka zdrowa na umyśle może chcieć z własnej woli oddać
dziecko, tym bardziej po trzech miesiącach. Bo co innego gdyby to
nastąpiło od razu po porodzie... gdyby nie widzieła tego dziecka.
Pewnie tu tez jest problemem to, że ta dziewczyna nie ma za co żyć.
Bo skąd 20-letnia dziewczyna ma mieć pieniądze, jeśli nie ma
wsparcia ze strony ojca dziecka i niestety ze strony swojej rodziny.
A depresja to choroba jak każda inna i trzeba ją leczyć.

[trypel]

nie patrz na kogos przez swój pryzmat. Nie kazdy musi chciec być matką.

[martitka.martitka]

trypel napisał:

> nie patrz na kogos przez swój pryzmat. Nie kazdy musi chciec być
matką.

Nie patrzę przez swój pryzmat. I nie było tu mowy o tym, że
dziewczyna nie chce być matką, tylko że sobie nie radzi i potrzebuje
pomocy.

[arioso1]

Wychowywałam sie bez rodzibny- mając 16 lat zaszlam w ciąże i
bynajmniej nie puszczalam sie na prawo i lewo i bynajjmniej nie z
pierwszym lepszym- fakt okazal sie byc draniem ale to wyszło
pózniej -byl moim pierwszym chłopakiem mam z nim dwoje dzieci ale...
Anie urodziłam w wieku ledwo 17 lat bylam SAMA bez pomocy rodziny
bez wsparcia bez niczego bez pieniedzy- miałam troche insze pojęcie
o zyciu- trudno stało się! chłopach 22 letni jeszcze sie chciał
wyszumiec z kolegami-ok- ania była dzieckiem tak trudnym ze po
nocach wyłam i błagałam o smierc , że nie wytrzymam ze wezme
dziecko i skocze do wisły, Ania płakała w dzień a w niocy sie darła-
do 3 roku zycia- nikt mi nie pomógł nikt!!!
kończyłam szkołe chodziłam na 3 lekcje z dzieckiem ale codziennie
chodziłam, potem sprzątałam aby miec na mleko razem z dzieckiem-
córka nie chorowała aler naporawde trudno jest jedna reką chuśtac
wozek a drugą mys okno
ale sie starałam byc dobra matka , nie piłam i nie piję moje
dzieci maja wszystko- wtedy nie jadłam aby córka miała mleko- po
domach w których sprzątałam wyjadałam resztki przeznaczone do
wyrzucenia -nie poszłam i nigdy bym nie poszła do mopsu, dziecko
miałam zadbane i nawet jak chodziłam w zimie w klapkach i grubych
skarpetach moje dziecko miało buty BARTKA nowy wózek i najlepsze
pieluchy, oraz najlepsze zabawki- nie chorowała , była dzieckiem
zadbanym- kuratorka przyszła raz i powiedziałą ze nawet do kurzu
pod szafa sie nie moze przyczepić- poprostu radziłam sobie mimo 17
lat i liceum ogólnokształcacemu- mimo braku wsparcia a ciosów i
wyzwisk-
nie załuje mojego szybkiego wydoroslenia nieżałuję córki nigdy bym
jej nie oddała mimo iz doprowadzała mnie do myśli samobójczych,
momo iz ze zmeczenia widziałąm rzeczy których nie było,
rozmawiałam z osobami których nie było- miałam dosyć i jedno tylko
marzenie albo zyc albo umrzec i albo sie to skończy albo cos sobie
zrobie- marzyłam zeby zasnąc i sie nie obudzic i miec spokuj- bo
byłam niedojrzała do przyswajania pewnych bodzców ale mimo to
instynk maciezyński walczył z bezradnościa , sama bez niczyjej
pomocy wyszłam na prostą po pół roku kiedy córka juz była
spokojniejsza zaszłam w ciąze bo chciałam ratowac rodzine- nie udało
sie teraz ma trzecie dziecko z innym partnerem i wszystkie moje
dzieci sa kochane- i nie uważam ze maja c 17 lat jak matka
popełniłam gdzieś błąd straszny czy cos zaniedbałam czy nieradziłam
sobie z sytuacją-bo zaciskałam zęby i szlam do przodu mimo iz w
myslach było na odwrót- bo to była własnie reakcja na sytuacjew ten
sposób odreagowywałam wewnetrznie- wszystkich którzy uważaja ze 20
letnia kobieta nie nadaje sie na matkę pozdrawiam serdecznie i
współczuję bo to oznacza ze sami o sobie tak twierdza bo nie czuliby
sie na siłach aby sie podjac opieki nad dzieckiem w tym wieku

[malutkaberlin20]

wiem co czuje ta dziewczyna ,jestesmy z mezem w separacji, ja sama
wychowuje dwojke malych dzieci i naprawde sa dni ze jest czlowiekowi
zle i smutno ,jesli do tego dojdzie jeszcze ciagle placzaca dzidzia
i inne problemy to ma sie ochote to wszystko zostawic i uciec gdzies
gdzie nikt nas nie znajdzie.kazdy z nas potrzebuje troche odpoczynku
i ciszy,ja sama marze o tym zeby ktos od czasu do czasu wzial
maluszki chociaz na kilka godzin, zebym mogla pobyc troche w
samotnosci. nie musi to od razu oznaczac ze ona chce oddac dziecko
bo nie ma uczuc macierzynskich i jedyne co chce od zycia to zabawa z
kolezankami w pubach. ja mysle ze ona mowiac glosno o tym szuka w
ten sposob pomocy,zrozumienia.

[martitka.martitka]

a może nadaje się na matke?? tylko potrzebuje pomocy??

[trypel]

a dlaczego chcesz ją uszczęśliwić na siłe?

[gupijasio]

moze warto najpierw pomyslec jak uspokoić to dziecko?
nie można se tak oddac bo płacze

[malutkaberlin20]

a dziecko prawdopodobnie ciagle palcze bo czuje zly nastroj
mamy,cigly stres i napiecie.ktos kiedys napisal ze dziecko jest jak
czuly barometr i wyczuwa kazde negatywne emocje rodzicow. moze ten
maluszek potrzebuje po prostu przytulenia i czulosci.mozna sprobowac
je delikatnie zawinac w kocyk,tak ladnie opatulic,wziasc na raczki i
delikatnie pokolysac,uspokoic. jesli dziecko bedzie najedzone i
bedzie mialo sucha pieluszke a mimo tego dalej bedzie plakalo to nie
ama wyjscia i trzeba isc do lekarza,bo najwyrazniej cos mu dolega

[gupijasio]

przyczyna jakas musi byc,
a nie mozna postepowac jak ze szczeniakiem - oddać, a co potem jak
dziewczyna otrzeźwieje?

[bertrada]

Weź pod uwagę wiek dziewczyny. W zasadzie to jeszcze dziecko, które samo
potrzebuje opieki i wsparcia.

[gupijasio]

no i?
jest dziecko, trzeba zrobic tak zeby i jej i jemu było dobrze
Mysle ze pokierowanie dziewczyną pokazanie co i jak a nie oddanie
dziecka moze przynieść skutek.
Za jakis czas moze tego tak żałowac ze sobie cos zrobi?

[bertrada]

No i myślę, że dziecko powinno mieć dorosłych, dojrzałych opiekunów. Adopcja to
nic strasznego. Dużo niej problemów by było, jakby jej nie demonizowano i nie
piętnowano ludzi zrzekających się praw rodzicielskich.

[gupijasio]

ja mam taka psychike ze jest mi cięzko zrozumiec ze po oddaniu
dziecka wszystko z tą dziewczyna będzie ok
moze sie mylę ale wg mnie nie bedzie to dobre rozwiązanie

[demonii.larua]

Berta, ona nie m 14 lat, dzieckiem już nie jest.

[bertrada]

Z medycznego punktu widzenia jest. Człowiek rośnie do ok 25 r.ż. i nawet
niektórych zabiegów okulistycznych mu nie zrobią wcześniej. Chodzi mi konkretnie
o korektę krótkowzroczności, bo ta wada rośnie wraz ze wzrostem organizmu. Mózg
też jeszcze do tego wieku się rozwija. Nawet sądownictwo bierze to pod uwagę i
osoby ze względu na niski wiek, mimo, że pełnoletnie, zazwyczaj dostają niższy
wymiar kary, bo jest duża szansa na to że jeszcze zmądrzeją i się
zresocjalizują. Nie mówiąc o układzie hormonalnym, który stabilizuje się do
30ki. W zasadzie dopiero wtedy przestaje się mieć problemy z trądzikiem i tłustą
skórą.

[demonii.larua]

Skoro dowód dostaje się do łapy w wieku 18 lat, jest się dorosłym. Układ
hormonalny kobiety dostaje pie..a po każdej ciąży i porodzie a także podczas
laktacji, więc nie pitol o stabilizacji tego typu u kobiet bo następuje ona
dopiero w okresie menopauzy, a i to nie u każdej.
Powiedz mi dlaczego tak chętnie oddajesz nie swoje dzieci do adopcji?
Tej dziewczynie trzeba pomóc i jej dziecku, póki można, póki nie trzaśnie
dzieciakiem o ścianę i nie zabije albo dziecka albo siebie. Adopcja jest
ostatecznym rozwiązaniem, a za nim do niej dojdzie można zrobić jeszcze dużo
dobrego.

[trypel]

demonii.larua napisała:


> Tej dziewczynie trzeba pomóc i jej dziecku, póki można, póki nie trzaśnie
> dzieciakiem o ścianę i nie zabije albo dziecka albo siebie. Adopcja jest
> ostatecznym rozwiązaniem, a za nim do niej dojdzie można zrobić jeszcze dużo
> dobrego.

To na miejscu tego dziecka wolałbym rodziców zastępczych niż zostać rozbitym na
scianie

[demonii.larua]

Ja osobiście wolałabym jednak rodziców adopcyjnych, niż zastępczych.

[trypel]

mój bład - ja oczywiscie tez

[martitka.martitka]

trypel napisał:

> demonii.larua napisała:
>
>
> > Tej dziewczynie trzeba pomóc i jej dziecku, póki można, póki nie
trzaśni
> e
> > dzieciakiem o ścianę i nie zabije albo dziecka albo siebie.
Adopcja jest
> > ostatecznym rozwiązaniem, a za nim do niej dojdzie można zrobić
jeszcze d
> użo
> > dobrego.
>
> To na miejscu tego dziecka wolałbym rodziców zastępczych niż
zostać rozbitym na
> scianie
>
>

Ale o agresji wobec dziecka nie było tu mowy. Jeżeli taka agresja by
się pojawiła i ta dziewczyna miałaby wyładowywać swoje frustracje na
maleństwie to koniecznością by było odebranie jej dziecka. To już
zupełnie co innego.

[joy76]

kirka, przyszła mi do głowy jeszcze jedna opcja - gdyby nie udało się pomóc
dziewczynie i mimo wszystko zdecydowałaby się na oddanie dziecka, to w polskim
prawie funkcjonuje coś takiego,jak adopcja ze wskazaniem. oznacza to,że dziecko
nie musi trafić do domu dziecka i spędzić tam nie wiadomo jak długiego
czasu,zanim znajdą się dla niego przybrani rodzice,ale trafia po załatwieniu
formalności od razu do wybranych przez matkę przybranych rodziców. temat jest
bardzo kontrowersyjny /pewnie zaraz dostanę po głowie za to,że w ogóle odważyłam
się go poruszyć,ale co tam, nie boję się, grunt to pomóc dziecku../ ale czytałam
jakiś czas temu, o ludziach,którzy się na nią decydują.
www.adopcjazewskazaniem.pl/forum/

[sabriel]

Dwudziestolatka to już nie dziecko, to młoda kobieta.
Jest samotna i przez to zagubiona. Może to też przemęczenie daje o sobie
znać.Jej można i trzeba pomóc.
Adopcja to nie pierdnięcie za przeproszenie, nie piszcie, że oddanie własnego
dziecka to pryszcz.

[bertrada]

Człowiek rozwija się do 25 roku życia, więc 20latka to jest jeszcze dziecko.
Przeciętna 20latka nawet zachowuje się inaczej niż przeciętna 30latka. To nie
jest najlepszy wiek na podjęcie się opieki nad dzieckiem. A adopcja to jest
pryszcz. Wszelkie problemy wynikają tylko i wyłącznie z negatywnych stereotypów
i społecznego potępienia jakie czeka zazwyczaj osoby zrzekające się praw do dzieci.

[gupijasio]

przestań, jaki pryszcz, moze dla małego dziecka tak ale nie dla matki
dlaczego myslisz ze nie da rady? wiele osób pisze ze ona jest
zagubiona i jeśłi jej sie pomoże odpowiednio pokieruje to raczej
tędy droga? skąd ta pewność ze adopcja jest najlepsza?

[bertrada]

Bo dziecko ma szansę trafić do jakiejś sensownej, wykształconej i dobrze
sytuowanej rodziny, która co najważniejsze chce tego dziecka i ma tą decyzję
dokładnie przemyślaną. Poza tym jest gruntownie sprawdzona przez ośrodek
adopcyjny pod kątem występowania jakiś zaburzeń psychicznych.

[gupijasio]

a ja jeszcze raz pytam a co z matką?
to ze ma 20 lat nie musi zakałdac ze jest marginesem i nalezy jej
pomóc ułatwiając adpocję
kiedys moi starzy xle zapamietali moją grupe krwi wiesz co sie czuje
wtedy?

[bertrada]

Co się czuje, jak rodzice źle zapamiętają grupę krwi? Teraz mnie zaintrygowałeś.

[gupijasio]

:) miałem pierszy raz chyba oznaczana grupę wynik został w innym
miejscu a ojciec podał grupę której absolutnie nie mogłem miec po
nich:)

[bertrada]

A co by się takiego stało, jakby się okazało, że jestes adoptowany. Ja jestem
adoptowana i jakoś żyję i mam się dobrze. ;)

[gupijasio]

nie wiem? zyłbym pewnie ale jak bym patrzył na rodziców nie wiem
zrobiło mi sie ciepło w głowie na wysokości uszu wtedy i to ciepło
wędrowało tak po mnie wewnątrz, zależy co by powiedzieli a raczej
jaka by była prawda?
:) to fajnie;)

[aire1]

To jest przesada, jakie dziecko? dziecko to piętnastolatka, a nie
dwudziestolatka, która przy wsparciu na pewno sobie poradzi. Problem
w tym że ona nie może się pogodzić bo nie tak wyobrażała sobie swoje
życie. Koleżanki balują, a ona będzie musiała pieluchy zmieniać,
buuuuu!

[bertrada]

Gorzej, pewnie tatus dziecka też baluje.

[izabellaz1]

aire1 napisała:

> dwudziestolatka, która przy wsparciu na pewno sobie poradzi.

Jaaasne...

[wanilinowa]

nie każdy radzi sobie z oddaniem swojego dziecka, nawet jeśli bardzo mu ono
przeszkadza. i nie chodzi o to że sąsiedzi będą ją palcem wytykać

[izabellaz1]

Jak ma tak "nie wytrzymywać" to lepiej niech odda do adopcji. Są ludzie, którzy
oddaliby wiele, żeby mieć dziecko. Na niemowlęta ludzie "czekają w kolejkach".
Jeśli nie chce problemu rozwiązać - bo z tego co piszesz raczej do tego nie dąży
- to nie ma sensu żeby dziecko rosło w takiej atmosferze.

[sabriel]

Tutaj priorytetem jest pomoc tej kobiecie i jej dziecku,a nie zadowalanie ludzi,
którzy "czekają po nie w kolejce".
Chwile zwątpienia,depresja,złość,przemęczenie dopada matki w każdym wieku,bez
względu na to czy ciąża była planowana.Trzeba być niespełna rozumu by jako
receptę proponować takiej kobiecie adopcję.Zwłaszcza, że się tej dziewczyny nie zna.

[izabellaz1]

sabriel napisała:

> Tutaj priorytetem jest pomoc tej kobiecie i jej dziecku,

Jak już ktoś wspomniał wyżej priorytetem jest pomoc kobiecie, nie dziecku.

> Chwile zwątpienia,depresja,złość,przemęczenie dopada matki w każdym wieku,bez
> względu na to czy ciąża była planowana.

Depresja to baaardzo popularny termin ostatnio. Uwierz mi, że jeśli ktoś pomocy
nie szuka to nie da sobie pomóc. Zmęczenie i rozdrażnienie jest normalne ale nie
sytuacja kiedy ktoś od 3-miesięcy wkurza się na dziecko bo płacze.
Ja się nasłuchałam na studiach opowieści o matkach, którym sąd nie odbierał praw
rodzicielskich, albo dawał po raz setny "szansę ze względu na dobro dziecka" -
dobro, którego dziecko nigdy nie zobaczyło.
Nie twierdzę, że tak jest w tym przypadku ale raczej sceptycznie podeszłabym do
sprawy. Spróbować pomóc można ale bez przedłużania tego w nieskończoność.

[mordeczka88]

bez przesady 20 lat to nie taka gó..ara na matke:/
w większości nasze matki miały własnie tyle jak nas rodziły

pomóc trzeba i jej i dziecku, bo nie wiadomo czy płacze bo chore czy
ona sie nim zająć nie umie
a jak bedzie chciała oddać to niech sie zrzeknie praw od razu to
może znajdzie się rodzina która stworzy biednemu maluchowiu normalny
dom

[bertrada]

To, że dawniej kobiety rodziły nawet w wieku 16 lat nie oznacza, że były do
macierzyństwa gotowe. Zazwyczaj pozostawały pod baczną kuratelą własnych matek,
teściowych czy innych kobiet z rodziny, bo i rodziny były wielopokoleniowe i
sąsiedzi byli ze sobą zżyci i spokrewnieni. A poza tym dziewczynki już od 5 czy
6 roku życia były wdrażane do opieki nad młodszym rodzeństwem i ciężkiej pracy i
całe swoje życie żyły w otoczeniu niemowląt i małych dzieci. Więc ich własne
dziecko nie było dla nich tak wielką zmianą życiową.
Nie mówiąc o tym jak w dawnych czasach traktowano dzieci i jak w ogóle życie
wyglądało. Nie było domu bez przemocy i alkoholu. Chyba, że jakieś wyższe sfery
ale tam to kobiety nawet palcem nie kiwnęły przy dzieciach bo miały opiekunki.

Badania przeprowadzone w latach 50 albo 60 w USA pokazały, że prawie 70% kobiet
biło swoje dzieci przed ukończeniem przez nie 6 miesiąca życia. A im dziecko
było starsze tym odsetek ten wzrastał. A tam właśnie było wtedy najwięcej
20letnich kobiet siedzących w domach z dziećmi. Mężowie pracowali całymi dniami
a one siedziały z wrzeszczącymi niemowlakami i miały tego wszystkiego dość.

[kedrok1]

ja pie.., ale choć dobrze, że nie wyrzuca gdzieś. Zakonnice przyjmują dzieci,
tylko nie wiem czy wszędzie

rodzina.informacje.int.pl/Powiedziec-zyciu-TAK-Okno-zycia-n156.html

[morzeczerwone]

w innym wątku widokzmarsa oferowała jakąś pomoc, ale nie napisała
jaką.