moja załosna historia

[luupaa]

Po skonczeniu studiow od razu wyszlam za maz i urodzilam corke.Sczescie
rodzinne trwalo prawie 4lata.Miesiac temu okazało sie,ze maz regularnie mnie
zdradzł.Wszystko wyszło na jaw,postawiony pod sciana przyznal sie do
wszystkiego. Prosil o wybaczenie itd.Problem w tym,ze nie jestem i nigdy nie
bede w stanie zapomniec o krzywdzie jaka mi/nam wyrzadzil.Nie bede umiala o
tym zapomniec ani sie pogodzic i zyc z nim dalej.Podjelam decyzje o
rozwodzie.Mam tylko obawy,ze samej z dzieckiem sobie nie poradze:(Mowiac
wprost,po skonczeniu studiow nigdzie nie pracowalam,zdecydowalismy wtedy z
mezem zebym zajela sie domem i mała a pozniej jak bede chciala to podejme
prace.On nas utrzymywał.A teraz mam 29lat i boje sie o przyszlosc.Wprawdzie
znajomi mi mowia,ze jeszcze wszystko przede mna i zebym sie wziela w garsc a
na pewno jeszcze bede szczesliwa.a Wy co o tym sadzicie?przez ostatnie
wydarzenia zdolowalam sie troche i juz czuje sie taka stara i ogolnie do niczego:(

[toarmina]

Musze to napisac: nienawidze Twojego meza! Twojego meza i wszystkich
takich nieodpowiedzialnych rozplodowcow. Musisz byc dzielna. Moze
jednak dasz rade wybaczyc i utrzymac rodzine? Zadra zostanie na
zawsze.

[survived]

Będziesz szczęśliwa.
A mąż, on po prostu nie umie, umiał? inaczej.
Niech idzie gdzie chce, a Ty idź do przodu.
powodzenia,
S.

[jakub_234]

Sorki, ze tak pisze, ale przez takich bydlakow jak Twoj maz,
mezczyzni maja zszargana opinie. Wstyd mi za takich!

[survived]

A czy może ktoś mi powiedzieć, po co te inwektywy?
Czy nazwanie męża 'bydlakiem", "rozplodowcem", itp. pomoże w czymś?
Skoro będąc w stałym, bardzo młodym, związku nie umiał zapanowac nad
sobą, jest po prostu niezdolny do lojalności, do zycia w rodzinie.I
to wszystko.

[toarmina]

To ja tak go nazwalam nie autorka postu - po prostu nerwy puscily
jak to przeczytalam bo tutaj w pracy nam sie wlasnie rozwodzi
kolega, co zdradzil zone i zostawia ja z dwojka dzieci (coreczka 1
rok i 2 miesiace i synek 3 lata). Idzie do innej, odkochal sie.

[aquamineralle]

odkochal sie.

pies przestał lubić to nie ma wyjścia

[toarmina]

Niezla z Ciebie suczka co nie?
Nie martw sie, tez sie kiedys zakochasz i spojrzysz na swiat
bardziej przychylnie :-)


aquamineralle napisał:

> odkochal sie.
>
> pies przestał lubić to nie ma wyjścia

[aquamineralle]

> Niezla z Ciebie suczka co nie?


nie życzę sobie nazywanie mnie w ten sposób
i nie będę z Tobą rozmawiać

[toarmina]

ok, nie bede juz pisac ale tylko powiem, ze masz na pewno poczucie
humoru ale dzialajace tylko w jedna strone. suczka to po prostu
zartobliwe okreslenie "twardej babki", nic innego nie mialam na
mysli, ale przepraszam jesli sie urazilas. no i juz oczywiscie nie
pisze do Ciebie.

[survived]

To są dramaty.
ja wychodzę z założenia, że od takich ludzi, mężczyzn, ale kobiet
też, należy się odciąć.
Z doświadczenia wiem, że negatywne emocje, uczucie żalu, bardzo
osłabia.
Nie warto.
Warto natomiast iść do przodu.

[1.xxx12345]

powiedziałabym temat stary i już nudny!! zastanawiam się, jak coś, co jest znane od tysięcy lat może na nowo zaskakiwać.

sama sobie winna jesteś. kobieta, która zakłada, że ten jej jedyny będzie jej wierny przez całe życie, jest po prostu szczeniacko głupie.
żaden psychicznie zdrowy facet nie będzie wierny. nawet jeżeli nie pójdzie w bok to i tak będą mu się przed oczami przesuwać inne dziewczyny -> zdrada emocjonalna w całej postaci.

zbierz się w garść, zacznij być samodzielna, od faceta (lub od ciebie, w zależności od przyznanej opieki nad dziećmi) wyegzekwować alimenty i życie idzie dalej. mając 29 lat stoisz nie na końcu tylko na początku swojej drogi życia.

przepraszam za brutalność ale zacznijcie w końcu myśleć kobiety a nie poruszajcie się we własnym świecie z 1001 nocy.

[toarmina]

No wydaje mi sie, ze jednak przesadzasz. Kazdy kto wstepuje w
zwiazek malzenski z celem zalozenia rodziny wierzy, ze to na zawsze
i ufa w odpowiedzialnosc drugiej strony.

Czy kobieta wychodzac za maz i chodzac z brzuszkiem powinna
jednoczesnie uczeszczac na intensywne kursy asertywnosci,
doszkalajace a takze natychmiast po porodzie zrobic sobie intensywny
trening bo musi zakladac, ze na 99% procent maz ja zostawi, zdradzi,
porzuci? A ona ma byc na to przygotowana i nie moze sobie pozwolic
na utrate czujnosci? Gdy to nieuchronnie nastapi to powinna z
dzielna mina powiedziec "spodziewalam sie tego i patrzcie na mnie!
jestem samodzielna, zaradna i zaraz sobie od nowa wszystko
poukladam!" a dziecko to manekin i jemu obojetne ktory pan jest
tatusiem..prosze...odrobine mniej brutalnosci i takiego
generalizowania

[1.xxx12345]

toarmina napisała:

> No wydaje mi sie, ze jednak przesadzasz. Kazdy kto wstepuje w
> zwiazek malzenski z celem zalozenia rodziny wierzy, ze to na zawsze
> i ufa w odpowiedzialnosc drugiej strony.
>

pomiędzy wiarą a faktami jest duża przepaść. stare przysłowie mówi, że całe piekło jest wybrukowane dobrymi chęciami.



> Czy kobieta wychodzac za maz i chodzac z brzuszkiem powinna
> jednoczesnie uczeszczac na intensywne kursy asertywnosci,
> doszkalajace a takze natychmiast po porodzie zrobic sobie intensywny
> trening bo musi zakladac, ze na 99% procent maz ja zostawi, zdradzi,
> porzuci? A ona ma byc na to przygotowana i nie moze sobie pozwolic
> na utrate czujnosci?


gdy chce być samodzielna - TAK!!!!



> Gdy to nieuchronnie nastapi to powinna z
> dzielna mina powiedziec "spodziewalam sie tego i patrzcie na mnie!
> jestem samodzielna, zaradna i zaraz sobie od nowa wszystko
> poukladam!"

dokładnie TAK.


> a dziecko to manekin i jemu obojetne ktory pan jest
> tatusiem..

tego nie napisałam. zakładając, że dziecko było decyzją obydwojga, założyłam również, że ani mamie ani tacie losy dzieciaka nie będą obojętne i obydwoje będą tą odpowiedzialność ponosić.

[toarmina]

Ale rozumiem, ze piszesz to na podstawie swoich lub przezyc bardzo
bliskiej osoby? Tak? I taka postawa kobiety w malzenstwie
zaskutowala tym, ze jej nie porzucil? czy tym, ze jak ja porzucil to
sie "raz, dwa otrzepala, wstala z ziemi i poszla dalej jakby nigdy
nic"?

[1.xxx12345]

toarmina napisała:

> Ale rozumiem, ze piszesz to na podstawie swoich lub przezyc bardzo
> bliskiej osoby? Tak? I taka postawa kobiety w malzenstwie
> zaskutowala tym, ze jej nie porzucil? czy tym, ze jak ja porzucil to
> sie "raz, dwa otrzepala, wstala z ziemi i poszla dalej jakby nigdy
> nic"?


ja sama w wieku 24-30 lat. trzy razy się "otrzepywałam". na szczęście nie było
dzieci. czwartego razu nie będzie!!

[toarmina]

No zaskoczylas mnie ta statystyka. Z ciekawosci spytam czy za kazdym
razem mialas inna kreacje?

[1.xxx12345]

możliwe, że należę do tych, którzy uczą się na błędach. jak widzę ty nie chcesz
tego zrobić. rozumiem, łatwiej jest pozostać we własnych marzeniach i
wyobrażeniach "jak być powinno". to jest może tylko jedna "kreacja", za to jaka
stabilna. :/

[f.l.y]

gdyby Twój mąż zginął w wypadku - tfu! tfu!

musiałabyś sobie poradzić moja droga....

więc?

dasz sobie radę...trzeba tylko chcieć...

[toarmina]

Kazdy ma swoje podejscie do zwiazku i malzenstwa - ja bardzo dlugo
zwlekalam z decyzja probujac jak najlepiej to tylko mozliwe poznac
druga osobe i stowrzyc z nia jak najblizsza wiez - taka obustronna.
Byc moze to bedzie blad ale w kazdym razie mam poczucie, ze zrobilam
bardzo duzo aby go uniknac.

[1.xxx12345]

f.l.y dała tu bardzo dobry przykład - co zrobisz jak twój mąż zginie tragicznie?

tak naprawdę nie chodzi tu o to "co ja zrobię jak..." tylko o własną urażoną
ambicje - "jak on śmiał zobaczyć inną kobietę, która jest dla niego LEPSZA ode
mnie".

[toarmina]

Nie wiem czy pytanie bylo adresowane do mnie? bo przez te drzewiasta
struktura dyskusji moze mi sie tak wydawac? wiec odpowiadam w swoim
imieniu:
zostalo zbadane i zmierzone naukowo (analiza wielu konkretnych
przypadkow), ze opuszczenie rodziny przez meza i ojca w wyniku
smierci jest dla tej rodziny mniej traumatycznym przezyciem niz
opuszczenie w wyniku rozwodu. poniewaz jestem wlasnie z takiej
rodziny, ktora zostala osierocona to moge wypowiedziec sie takze na
bazie wlasnych doswiadczen.
Na smierc nie mamy zadnego wplywu - przechodzi i zabiera - nie
mozesz walczyc, probowac odzyskac - musisz zyc dalej i powoli
ogarniac wszystkie sprawy. A w przypadku, nad ktorym dyskutujemy
jest przeciez jeszcze mozliwosc walki, probowania ocalenia tej
rodziny.

[1.xxx12345]

toarmina napisała:

> A w przypadku, nad ktorym dyskutujemy
> jest przeciez jeszcze mozliwosc walki, probowania ocalenia tej
> rodziny.


jeżeli jest? ok. zgadzam się. tylko!!! ile znasz takich małżeństw, które wróciły
"do normy" po "walce". owszem, są takie. może 1 na 100 innych, które miały problemy.

wg. mnie jedynym rozwiązaniem jest zmiana priorytetów w związku.

[toarmina]

Coz, takich ktore probuje od nowa jest zdecydowanie, zdecydowanie
miej. Znam slownie jedno.

[toarmina]

I nie pisz, ze jest sobie sama winna. Wina pewnie jest gdzies
pomiedzy ale piszac tak nie wspierasz tylko dolujesz, a chyba nie o
to chodzi prawda?


1.xxx12345 napisała:

> powiedziałabym temat stary i już nudny!! zastanawiam się, jak coś,
co jest znan
> e od tysięcy lat może na nowo zaskakiwać.
>
> sama sobie winna jesteś. kobieta, która zakłada, że ten jej jedyny
będzie jej w
> ierny przez całe życie, jest po prostu szczeniacko głupie.
> żaden psychicznie zdrowy facet nie będzie wierny. nawet jeżeli nie
pójdzie w bo
> k to i tak będą mu się przed oczami przesuwać inne dziewczyny ->
zdrada emo
> cjonalna w całej postaci.
>
> zbierz się w garść, zacznij być samodzielna, od faceta (lub od
ciebie, w zależn
> ości od przyznanej opieki nad dziećmi) wyegzekwować alimenty i
życie idzie dale
> j. mając 29 lat stoisz nie na końcu tylko na początku swojej drogi
życia.
>
> przepraszam za brutalność ale zacznijcie w końcu myśleć kobiety a
nie poruszaj
> cie się we własnym świecie z 1001 nocy.

[granatowa-only]

Warto zadać sobie pytania: czy da się uratować ten związek i czy jest sens nadal
trwać przy mężu, który Cię oszukiwał latami.
Wybaczyć można (choć tak na świeżo, trudno w to uwierzyć), ale żyć pod jednym
dachem z człowiekiem, który zdradził chyba niemożliwe.

[toarmina]

Nie znamy sytuacji dokladnie wiec trudno oceniac ale z opisu to
bardzo mlodzi ludzie. Moze ten mezczyzna przez pierwsze lata
malzenstwa nie dojrzal jeszcze do roli meza i ojca? Ale moze ta
walka o wybaczenie nauczy go wiele. Ja bym probowala pod warunkiem,
ze zdrajca wykazalby sie podobna lub znacznie wieksza wola walki o
odbudowanie zawiedzionego zaufania i pokazal, ze byl szczeniakiem
owszem i ulegl pokusie ale teraz zrozumial blad, co moze stracic i
walczylabym o swoja rodzine.

[angelika-mama]

Strasznie ci współczuję.Jeśli podjęłaś już decyzję o rozstaniu to
wez się w garść - dasz sobie sama radę :)Strach ma wielkie oczy.
Ale może warto spróbować jeszcze raz? Wybaczyć,ale nie zapomnieć :)

[mr_woland]

masz 29 lat!!!!!!!!!! Jasne ze sobie doskonale poradzisz!!!!!!!!! moja mama ma 51 i strasznie dlugo nie pracowala... ciezko jej sie pozbierac po rozwodzie, ciezko bylo podjac jakakolwiek decyzje ale dala sobie swietnie rade :) prawie bez niczyjej pomocy. Wiem ze najtrudniejszy jest pierwszy krok... praca dla Ciebie z pewnoscia sie znajdzie. BEDZIE DOBRZE!!!!!!!!!!!!

[mr_woland]

a w jakim zawodzie, charakterze szukasz pracy?

[luupaa]

skonczylam prawo.Wiec raczej w tej dziedzinie bede musiala czegos
poszukac.Dzieki za otuche.

[stedo]

Prawo!? To przecież tak uniwersalne wykształcenie że możesz znależć pracę w
wielu dziedzinach!Dziewczyno, głowa do góry! Dasz radę! To tylko na początku tak
ciężko wygląda.Może nie podejmuj na razie kroków rozwodowych pod wpływem emocji.
Spróbuj póki co, usamodzielnić się, znależć pracę, ochłonąć.I jak się nieco
uspokoisz na trzeżwo zdecydujesz co dalej.Trzymaj się:))

[lajton]

dasz radę
musisz, bo nie jesteś w tym momencie odpowiedzialna tylko za siebie
później przyjdzie satysfakcja, ale to dopiero później

[jakas_kobietka]

masz dopiero 29 lat, jeśli się nie załamiesz wszystko przed tobą, naprwawdę, ja
w takim wieku pewnie nawet będę dopiero przed ślubem;) tylko niem możesz się
załamać..

[dzika_monika]

a przez ten czas jaki był miły kochany i zapracowany?

czy było to widać?

[luupaa]

Do tamtego czasu bylo wszystko ok.Nie zauwazylam nic co mogloby niepokoic i
zastanawiac. Dzielil ze mna wszystkie obowiazki,małej tez poswiecal duzo czasu.
Byl po prostu swietnie zorganizowany,jak sie okazało.No coz,stalo sie.Ja wiem ze
nie bede mogla z nim dalej zyc.Strasznie boli ale tak bedzie lepiej.On
oczywiscie nie dopuszcza mysli rozwodu ale z mojej strony to postanowione.

[baba67]

Bardzo Ci wspolczuje.Rozumiem ze jestes z takich osob co albo wszystko albo
nic-ideal siegnal bruku , przebaczenie jest niemozliwe.
Bedzie Ci bardzo ciezko i to nie tylko finansowo, ale lzej niz z kims komu nie
potrafisz wybaczyc.

[mrs.solis]

Powiem ci co ja bym zrobila na twoim miejscu. Wiem ,ze juz
postatnowilas od niego odejsc. Jednak nie musisz robic tego od razu.
Ja nie mowiac nic o rozwodzie zaczelabym szukac pracy i organizowac
sobie opieke nad dzieckiem. W domu zachowywalabym sie normalnie. Nie
obchodziloby mnie juz co maz robi i z kim. Na seks ze mna tez raczej
nie mialby co liczyc, ale chyba nie bylby tym zdziwiony po tym jak
sie dowiedzialas o jego zdradach. Z chwila gdy znalazlabym sobie
prace i "grunt pod nogami" wystapilabym o rozwod.

Święte słowa!

[szrama_z_szarm]

Gdybym miała 20 lat mniej-powiedziałabym, że taka propozycja to zwyczajne
ku...wo. Dziś, nauczona doświadczeniem i granitowym przeświadczeniem, że życie
ni kija -nie jest czarno-białe- polecam takie rozwiązanie.

[mrs.solis]

szrama_z_szarm napisała:

> Gdybym miała 20 lat mniej-powiedziałabym, że taka propozycja to
zwyczajne
> ku...wo.

A jak nazwac to co zrobil jej maz???? wiec w tym wypadku nie powinna
miec nawet cienia wyrzutow sumienia,nawet gdyby byla tak uczciwa jak
ty 20 lat temu :)

[5er]

szrama_z_szarm napisała:

> Gdybym miała 20 lat mniej-powiedziałabym, że taka propozycja to
zwyczajne
> ku...wo.

mam nadzieję, że mając 20l. więcej powiem tak samo :)

[stedo]

Oo, o tym samym pisałam powyżej. Tak powinnaś postąpić.Rozważnie, nie kierując
się pierwszymi emocjami.Gdy złapiesz grunt, wtedy zdecydujesz na zimno.

[5er]

stedo napisała:

> Oo, o tym samym pisałam powyżej. Tak powinnaś postąpić.Rozważnie,
nie kierując
> się pierwszymi emocjami.Gdy złapiesz grunt, wtedy zdecydujesz na
zimno.

grunt można łapać kilka lat... :))

[betka.0]

Ja Ci też mówię weź się w garść. Z czasem dojdziesz do wniosku że
dobrze zrobiłaś,na początku na pewno pomogą Ci rodzice, najbliższa
rodzina lub przyjaciele. Poza tym możesz oskarżyć męża o alimenty,
na pewno jakoś sobie poradzisz i z czasem podejmiesz pracę. Nie
warto żyć z kimś kto zniszczył Twoje zaufanie, nigdy już mu nie
zaufasz i nic nie będzie tak jak dawaniej. Jak nie zrobisz z tym
porządku Twoje życie to będzie krąg podejrzeń, niedowmówień,
wypominania i ciągłych kłótni. Z początku na pewno Ci będzie ciężko,
ale z pewnością dasz sobie radę. Życzę powodzenia i głowa do góry.

[optymistyczka]

Gdy jest rodzina i pojawia się taki problem,to ciężko powiedzieć tak zwyczajnie
"cześć,odchodzę".Jeśli nie będziesz potrafiła żyć z tą myślą,to lepiej zacząć z
córką wszystko od nowa.Jesteś jeszcze młoda i z pewnością sobie poradzisz.Życzę
powodzenia!

[hamerykanka]

Wjdz na forum rozwod i co dalej, tam ci dziewczyny udziela
rzeczowych informacji jak wszystko zalatwiac.
Powodzenia

[5er]

Po skonczeniu studiow od razu wyszlam za maz i urodzilam corke...

Kto dążył do małżeństwa? Kto chciał mieć dziecko? Twój opis jest
wyrwany z kontekstu.

[luupaa]

To wygladalo troche inaczej.Zdiagnozowano u mnie pewne problemy zdrowotne i
zostalam postawiona pod sciana.Mowiac wprost musialam zdecydowac sie na dziecko
w ciagu roku w przeciwnym razie moglabym za jakis czas juz nie moc nigdy miec
dzieci.To byla swiadoma decyzja,rozmawialam o niej z moim wtedy to
narzeczonym(3lata starszy ode mnie).Przedstawilam sprawe i od poczatku mowilam
ze nie chce by czul sie do czegokolwiek zmuszany.Chcial dziecka, tak jak i ja.Na
szczescie okazalo sie po jakims czasie,ze zagrozenia zdrowotnego juz nie ma i
wszystko jest ok.

[luckily-survived]

Czytam te posty, zwłaszcza te antymęskie, no nie wiem.
Neurotyczne klimaty nieco, jak dla mnie.
Jasne, ze sporo osób nieodpowiedzialnych i zwyczajnie nie umiejących
w związku zyć, po jednej i drugiej stronie. Wielu jest też
zwyczajnych cynikow. Ale takie emocjonalne generalizowanie jest
zwyczajnie głupie.
Rozumiem, że trudne przeżycia wymagają odreagowania, ale po co w ten
sposób?
pozdrawiam,
S.