do osób tkwiących w nieudanych związkach

[yoko0202]

dlaczego właściwie w nich tkwicie?
ja tkwię, ale nie wiem dlaczego.
Nie oczekuję bynajmniej, żeby ktoś z forum wytłumaczył mi moje
powody:) ale chciałabym usłyszeć Wasze historie i może jakoś
sprowokować się do kolejnych przemyśleń.
czerwona lampka zapalała mi się już dawno; minęły pierwsze
uniesienia; na dzień dzisiejszy mieszka u mnie facet, którego ledwo
toleruję, nasze życie to marazm bez namiętności, zero wspólnych
pasji, planów, perspektyw na przyszłość, moje podejrzenia o zdradę i
kłamstwa itp itd
przyziemne powody bycia razem odpadają: nie mamy ślubu, mamy dzieci
z poprzednich związków, ale nie wspólne; jestem niezależna
finansowo, w zasadzie od lat liczę tylko na siebie i tak naprawdę to
ja czasami jego wspieram finansowo.
po kilku latach razem, skłaniam się ku opinii, że przyzwyczajenie to
straszna i destrukcyjna siła, a może to strach przed samotnością??
Może to strach, że zrobiłabym głupotę? Może to tak ma być – 1,5 roku
bajki, i męka przez kolejne 50 lat, a ja liczę na cuda??? Może
jestem dziwna, nietolerancyjna, skrzywiona i szukam ideału, którego
nie ma???
Ostatnio zapytałam sama siebie, czy gdybym była o 10 lat młodsza to
bym odeszła? – na 99% tak... zawsze jakaś wskazówka heh…
Jak jest u Was? Co Wami kieruje, że tkwicie w związku, w którym nie
jesteście szczęśliwi?

[wilk11]

To zależy jak rozumiesz nieudany związek... Coś, co się wypaliło po latach czy
niedopasowanie.
W tym pierwszym przypadku można z kimś pozostawać, bo ktoś nas potrzebuje, a
mamy dla niego miłość (nawet jeśli bez fajerwerków), przyjaźń.
A z niedopasowaniem na każdym kroku... Nie patrz na wiek, to nie ma znaczenia.

[yoko0202]

w tym przypadku jednak niedopasowanie totalne, cały czas
nieporozumienia o wszystko, choć ostatnio nieporozumień zero bo mnie
już nie zależy żeby cokolwiek tu wychodziło, robię swoje, on swoje,
nie ma wspólnych tematów to i nie ma nieporozumień.

[wilk11]

Jeśli ta analiza nie jest zrobiona na szybko, pod wpływem emocji, chwili i
szarości dnia, to ja nie wiem, po co jesteście razem. Może tak jest
ekonomiczniej? Bo jak tu mówić o strachu przed samotnością, skoro właśnie teraz
jesteś samotna?

[yoko0202]

wilk11 napisał:

> Jeśli ta analiza nie jest zrobiona na szybko, pod wpływem emocji,
chwili i
> szarości dnia, to ja nie wiem, po co jesteście razem.

analiza jest robiona nieustannie od ok. roku,

Może tak jest ekonomiczniej?

?!?!?!? chyba dla niego.....

Bo jak tu mówić o strachu przed samotnością, skoro właśnie teraz
> jesteś samotna?
bardzo, on nawet nie śpi w sypialni, tylko na kanapie w salonie...

[nawrocona5]

Na takich dywagacjach mijają lata aż przychodzi moment, w którym jedyna możliwa
odpowiedź brzmi "juz nie warto, już za późno bo przezylismy tyle, teraz juz nie
ma sensu itp."
Po co czekać na ten moment?
Być może powstrzymywała cię obawa, że będziesz mimo wszystko żałować.
Ta chwila, w której poczujesz przekonanie, że nie bedziesz żałowała swojej
decyzji - to jest właściwa chwila na rozstanie. Jesli to czujesz, zaufaj sobie i
działaj.

[galee]

Ja mogę coś od siebie dorzucić. Ja z kolei NIE JESTEM PEWNA czy jestem w związku
udanym czy nie. Jakkolwiek idiotycznie by to nie brzmiało, taki właśnie jest
stan faktyczny. Jestem w tym związku od wieku wczesno-nastoletniego i właściwie
od początku była to bardziej potrzeba posiadania kogoś bliskiego niż miłosne
fajerwerki. Fakt faktem - rozumiemy się doskonale, po części dlatego że
dorastaliśmy już jako para i znamy się na wylot. Jednak teraz, kiedy jesteśmy
dorośli, bardzo brakuje mi pożądania, namiętności. Zamiast tego jest przyjaźń,
wspólne tematy, wspólne zdanie na wiele tematów, wspólne zainteresowania. No i
właśnie - wspólne konto w banku. Z kredytem mieszkaniowym dodam. Haczyk jest
taki - przez pewien czas to ja zarabiałam więcej, on mniej, bardziej na mnie
spoczywała odpowiedzialność. Teraz jest odwrotnie - to on dużo zarabia, ja
ostatnio prawie wcale bo staram się skończyć studia które kiedyś porzuciłam. I
jest mi wygodnie, korzystam z pieniędzy, bo własność niby wspólna, niby
przyszłość razem, niby wcześniej to ja robiłam za zarabiacza. I niestety ciężko
mi to przez gardło przechodzi, ale często zastanawiam się czy to nie dlatego tak
w tym związku trwam - z wygody. I tęsknię jak każda kobieta za pasją, namiętną
miłością, do zrozumienia i wspólnego języka tak się przyzwyczaiłam że jest to
czymś naturalnym, to pierwsze wydaje się jak zakazany owoc którego nie ma, to
drugie mało atrakcyjnym chlebem powszednim. I co można powiedzieć o takim
związku? udany - nieudany? pod pewnymi względami udany jak rzadko, pod innymi (a
jednak bardzo ważnymi) niestety... A można ta cała namiętność, pożądanie, to
wszystko jest przereklamowane? i tak prędzej czy później się wypala i zostaje to
co my już mamy tak dobrze wypracowane? na prawdę nie wiem. Wzdryga mi się jakiś
wewnętrzny organ na myśl że miałabym wykorzystywać kogoś tak mi bliskiego, a
potem gdy stanę na nogi po prostu odejść? pewnie nikt nic odkrywczego nie
wymyśli :) drogi są dwie i każdą w jakiś sposób odczuwam jako złą.

[madai]

Ja tez dodam cos od siebie. To juz przeszlosc, ale dlugi czas
tkwilam w zwiazku bez sensu. Zero wspolnych pasji, totalnie inne
charaktery, w lozku tez srednio, wizualnie tragedia, a mimo to nie
umialam sie z tego wyrwac. Mysle, ze przczyna byla samotnosc, choc z
drugiej strony mam i mialam wielu znajomych, kilku przyjaciol
kochajaca rodzine, wiec nie wiem. Czasem tkwi sie w takich zwiazkach
bez przyczyny, z przyzwyczajenia!!!!!!!

Na szczescie w pore sie ocknelam i w jednej chwili to urwalam.

[yoko0202]

żałowałaś kiedykolwiek tej decyzji o rozstaniu?

[gazetowy.mail]

"A po nocy przychodzi dzien a po burzy spokoj...."

Tez bylam w takich "ukladach".
Po pierwsze oficjalnie ktoś jest i nie jest się samemu.
Po drugie cieżej kogos wygonic z domu jak juz sie mieszka razem niz
przestac sie spotykac i dzwonic do siebie

Po trzecie i najwazniejsze. Jak juz sie ponownie stanie singlem to
nagle przychodzi NOWA WIELKA MILOSC. A niby człowiekowi wydaje się
że będzie ciężko znów kogos "rozpoznawać"

Właśnie w sobotę pogoniłam przyjaciela i czekam....

[yoko0202]

wiesz, ja kiedyś dawno temu też "pogoniłam", ale mieszkaliśmy razem
2 miesiące a nie kilka lat, było inaczej i... łatwiej.
poza tym ja to taka dobra du...pa jestem, wszyscy naokoło mi mówią
żebym pomyślała o sobie i chociaż zaczęła dzielić tą przysłowiową
ostatnią kromką chleba zamiast ją oddać w całości, a ja mam
dylematy, że jemu będzie przykro...

[czerwonymuchomor]

w takim pustym związku byłam 17l(małżenstwo 14l +dziecko)po
początkowych uniesieniach,po jakimś czasie nie zostało nic.
nie wiem po co tkwiłam w tym,nie łączyło nas nic oprócz dziecka-może
dlatego,że chciałam aby miało pełną rodzinę?ale co to za ojciec-
m popijał sobie coraz częściej,zaniedbywał nas.
odeszłam i nie żałuję.
ułożyłam sobie życie na nowo z kochanym człowiekiem,który jest
lepszym mężem i tatą dla mojego dziecka,niż jego biologiczny ojciec
-------------------------------------------------

[yoko0202]

u mnie nie ma sytuacji typu popijanie, awantury, nie daj boże
bijatyki itp.
zwykle po prostu marazm i szarość dnia
choć ostatnio on chyba zaczął jakieś podchody robić, kwiatki mi
przynosi, do kina zaprasza; miłe to z pewnością jest, ale to są
tylko elementy dnia codziennego, a u nas brakuje solidnych podstaw
wspólnego życia.

[ibelin26]

Rozstanie jest cholernie traumatycznym przeżyciem. I to chyba powód
zasadniczy, że woli sie trwać w związku niż odejść.
To tak jakby zdecydować, żeby na żywca ucięli rękę czy nogę. Do
bolącej i niesprawnej ręki można sie przyzwyczaić, jakoś z nią żyć.
Myśl o amputacji bez znieczulenia przeraża.

[maru-da85]

ibelin26 napisała:

> Rozstanie jest cholernie traumatycznym przeżyciem. I to chyba
powód
> zasadniczy, że woli sie trwać w związku niż odejść.
> To tak jakby zdecydować, żeby na żywca ucięli rękę czy nogę. Do
> bolącej i niesprawnej ręki można sie przyzwyczaić, jakoś z nią
żyć.
> Myśl o amputacji bez znieczulenia przeraża.

Przeraża, ale czy z taką "nogą" da się żyć.

Pzdr
>

[natalkai]

Zgadzam się z Tobą w 100%.

[dolanka]

U mnie to wygląda tak: było wielkie płomienne uczucie na
kruchuteńkich podstawach, mąż patrzał we mnie jak w obrazek, a teraz
jest proza życia, której ja się spodziewałam a on chyba nie umie
strawić, choć sam walnie się przyczynia do podłej atmosfery.
Zawsze byłam realistką, wierzę raczej we wzajemny szacunek, "pracę u
podstaw" nad każdym dniem małżeństwa, niż w namiętność aż po grób.
Mamy małe dziecko, drugie w drodze, pracę, mieszkanie, zdrowie, niby
jest ok, ale żyjemy obok siebie, zero zrozumienia. Nie wiem czy ja
go jeszcze kocham, w dobre dni wydaje mi się że bardzo, nie
chciałabym rozstania, ale jestem taka cholernie zmęczona tym
rozmijaniem się naszych oczekiwań i prób poprawy sytuacji. Bo on
owszem, na swój sposób sie stara, tylko że to tak żałośnie mało, a
ja już nie wiem czy ja daję z siebie więcej, czy tak mi się wydaje
po prostu. Chwilami chciałabym żeby zniknął ot tak, i problem z
głowy, a potam zaczynam myśleć o dzieciach, obowiązkach, finansach i
osiadam baznadziejnie na mieliźnie. Sytuacja bez dobrego wyjścia.

[madai]

Poczatkowo mialam duze watpliwosci, czy dobrze zrobilam i on jeszcze
nie pomagal mi w ich rozwianiu, bo ciagle mnie dreczyl psychicznie,
przyjezdzal, wydzwanial, pisal, byl mwszedzie. Ale po 2 tygodniach
uzerania sie z tyjm chlopem doszlam do wniosku, ze absolutnie nie
zaluje decyzji i tylko zmarnowalabym sobie zycie, tkwiac w tym
zwiazku. Takze sily zycze :)

[karina2976]

Ja calkiem niedawno - tydzień temu, zakończyłam własnie taki związek!
Dlaczego w nim tkwiłam - bo cały czas wierzyłam, że to się zmieni,
bo obwiniałam siebie o to, że sie nie dogadujemy. On był dla mnie
dobry a ja nie potrafiłam tego docenić; bo bardzo szybko doszło do
mnie, że chyba do siebie nie pasujemy, że nadajemy na róznych
falach. Byłam z nim, bo bałam się tracić człowieka, który wydawał mi
sie wartosciowy. Ale z dnia na dzien było coraz gorzej, nie
rozumielismy się w codziennych sytuacjach, kłócilismy sie o
prozaiczne rzeczy, rozmijalismy się, rozstawaliśmy się i
schodzilismy. W sumie trwało to siedem miesiecy, bo miałam nadzieje,
ze jakos sie dotrzemy ;-)Ale ja z dnia na dzień coraz bardziej
gasłam. Moze bałam się zaczynac wszystko od nowa... moze bałam sie,
ze bede sama ...Ale w koncu podjelam ostateczną decyzję, i staram
się tego nie analizowac. Jak się kogos naparwde kocha, to chce sie z
nim byc, pomimo wielu problemów, trudnych chwil, nieporozumień. Ale
jesli zwatpienie pojawia sie zbyt czesto, nie warto takiego zwiazku
ciagnąc dłuzej - niewazne, ile lat masz. Szkoda zycia, naparwde
szkoda.

[margoline]

Jestem z facetem od ponad 4 lat. Mieszkamy razem od pol roku. On
jest cudowny - rozumie mnie. stara sie, aby mi bylo dobrze... Ale ja
mimo to.... nie wiem, czegoś wciąż mi brakuje... czy tej
namiętności, która gdzieś się zagubiła? Ciągle czuje potrzebę
przeżycia czegoś fascynującego, poznania kogos, kto mnie za soba
pociągnie... Czuję się jak zdzira - facet mnie kocha (ja go zreszta
też i to bardzo), a ja tego nie doceniam tylko marze o czyms innym.
czy to "cos innego" istnieje? czy kazdy zwiazek po kilku latach
wyglada jak moj? Jak rozwiązać taka sytuację? Jak mozna kochać a
jednoczesnie pragnąć tak drastycznej odmiany...? Jestem jeszcze
bardzo mloda - 21 lat? Macie jakies pomysly?

[renebenay]

Poprostu go nie kochasz i dlatego takie pytania.

[malinowy000]

jest takie powiedzonko, wszędzie dobrze gdzie nas nie ma

jak myslicie?

[nangaparbat3]

Kiedyś, dawno temu, tkwiłam w nieudanym związku, niszczacym.
Świetnie wiem dlaczego: byłam nadmiernie zwiazana z rodzicami, nie umiałam sobie
wyobrazic, ze zawodzę ich nadzieje na córke meżatke i wnuki. No i presja
społeczna na zamęscie i macierzyństwo, to sie łaczyło oczywiscie w jedno.
Wybawiła mnie pewna pani, która dosc brutalnie mi faceta odebrała - minęło 20
lat, czasem zagladam na jej profil na NK i mam wielka ochote napisac do niej, ze
jej dziękuje, ze dzieki niej zdarzyło sie potem w moim zyciu wszystko co
najlepsze i jestem szczesliwa.
Ale nie piszę, bo boje sie, ze pomyśli, żem wariatka.
A moze jednak napisac?
JAk myślicie?

[siwy_dzban]

Kiedys bylem z pewna dziewczyna 3 lata :) no prawie 3 lata.
Zaczelismy sie spotykac jak bylismy w LO. Wszystko nam sie ukladalo
ok, spedzalismy ze soba wiekszosc wolnego czasu.
Wyjechalismy na studia. Z moich znajomych do tego miasta nikt nie
poszedl, w przeciwienstwie do kolezanek mojej obecnie bylej- to tez
z nimi zamieszkala.
Wyjechalismy miesiac wczesniej, pojechalem z nia zeby pomoc jej sie
odnalezc w nowym miescie, pomoc szukac pracy itp itd.
Wszystko bylo ladnie, pieknie (bedac glupim, mlodym szczylem [byla
to moja pierwsza milosc - pierwsza osoba, z ktora sie przespalem i
takie tam...]) gdy po paru miesiacach oznajmila mi iz nie wie czy
chce ze mna byc ale mnie kocha.- "nie chce cie narazie widziec ale
cie kocham" - dosc zartobliwie brzmia te slowa w dniu dzisiejszym,
dzisiaj jest to dosc komiczne, lecz w tedy mnie one dosc powaznie
zranily, dodam ze "potrzebowala mezczyzny" (ok przyznam ale
wyjasnienie nizej). Co do mojej glupoty to przyznam sie, glupi
bylem, ze staralem sie jak glupiec. Ona pracowala w restauracji -
wracala dosc pozno, zawsze jak miala u mnie nocowac - a dosc czesto
sie to zdarzalo - czekalem na nia z obiadem/kolacja, pralem jej
rzeczy, masowalem ja- bo przeciez taka zmeczona.
Zawsze o nia dbalem, bez niczego znosilem jej humorki i tym podobne
pierdoly. Byla dla mnie wszystkim. No tak tak, bylem mieki jak
swieza guma orbit.
Po tym namietnym oznajmieniu uczuc nabralem sporo dystansu. Zranilo
mnie to co mi powiedziala a najbardziej zranilo mnie to, ze ona
nigdy nie doceniala moich staran. Dalej sie staralem ale nie w takim
stopniu jak wczesniej a ona dalej miala podejscie jakie miala - co
mnie caly czas irytowalo. Co jakis czas wyskakiwala z pomyslem
zrobienia sobie przerwy na pare tygodni - regularnie tak bylo.
Pobujalismy sie jeszcze pol roku, az wyjechalismy razem za granice
na saksy. Byl to jeden z najwiekszych bledow zyciowych w moim zyciu
(dobra mam ich sporo na koncie). Na wyjezdzie mialem jej dosc, grala
mi na nerwy, nie moglem jej zniesc. Wiec oznajmilem jej, ze mam dosc
i wracam do pieknego kraju nad wisla. Po powrocie troche tesknilem
za nia - ale moja zlosc i niechec wygrywala. Poznalem swietna
dziewczyne, bardzo sympatyczna, mila, piekna - ideal- spotykalismy
sie jakis czas. O czym dowiedziala sie poprzedniczka - zaczela do
mnie dzwonic, pisac i takie tam, ze jej przykro, ze zaluje, ze teraz
rozumie co stracila i tego typu pierdoly. Po jej powrocie jakos sie
zeszlismy, ale juz nie bylo tak jak kiedys. Mialem poprostu to
gleboko gdzies. Juz w mniejszym stopni sie staralem. Po paru
miesiacach ona zrozumiala ze cos jest nie tak, ze nie jestem taki
jak kiedys. Chciala zebym byl taki jak dawniej, bardziej czulym itp.
Na co odpowiedzialem, ze "jestem taki jakiego chciala". Powiedzialem
jej to samo co ona mi zrobmy sobie przerwe ze ja kocham ale nie wiem
czy chce z nia byc - moze zlosliwe ale w tym przypadku prawdziwe.
Ona celnie powiedziala, ze "jesli sie nie wie czy sie chce z kims
byc to oznacza, ze sie nie wie to oznacza, ze sie nie chce byc ale
czlowiek sie boi odejsc" - prawda, przyznam. No znowu dalem ciala -
zmieklem - i dalej bylismy razem. Kolejne wakacje spedzilismy
osobno - wyjechala na saksy - stany zjednoczone. Przez 3 miesiace
otrzymalem od niej ok 20 mejli, ani jednego telefonu, chcialem sam
do niej zadzwonic - ach w pracy mialem taka mozliwosc, ze modlem
sobie dzwonic za granice ile chcialem :) ale ona odpowiedziala, ze
to jest 3ci swiat nie ma tam telefonu. Okazalo sie ze jest telefon,
a nie dzwoni bo nikt nie jedzie do miasta aby moc kupic karte -
okazalo sie ze nie ma z tym problemu bo moja kuzynka a zarazem jej
przyjaciolka, byla tam rowniez - ona nie miala zadnych powyzszych
problemow. No coz. Poinformowalem ja o moich jakze wyolbrzymionych
frustracjach, ona sie zapienila bo jak smiem sie denerwowac o takie
cos.
Po powrocie od razu rozstanie. Jakos nie moglem tego zdzierzyc
(glupi) chcialem do niej wrocic. Ale odpuscilem sobie dosc szybko -
nie odzywalem sie bo po co. Natomiast ona po jakims czasie ona sie
odezwala, ze chce wrocic, na co na poczatku przytaknalem ale zaraz
zrezygnowalem. Nie moglem jej wybaczyc kilku rzeczy - do dzisiaj
pomimo ze minelo troche czasu no dobra ponad rok :P
W tym czasie spotykalem sie z paroma dziewczynami, czasem z kilkoma
naraz - ale bylo to niewinne spotykanie sie i zabijanie czasu- dobra
zranilem pare osob tym. Co jakis czas sobie gadamy- zawsze ona pisze
do mnie i zali sie jaki swiat jest niesprawiedliwy, zali sie. Troche
sie zeszmacila do czego ona sie nie przyznaje.
Jestem zlosliwy ale ze wzgledu na ten czas co bylismy razem nie chce
jej mowic "spier**" a mam ochote :)

Obecnie jestem z piekna dziewczyna i wspaniala dziewczyna, ktora
czasem mnie niszczy mentalnie. Jak to sie mowi "mozna sie z nia
bawic 3 tygodnie w miesiacu " :P bo ten jeden tydzien to same
nerwy :P

Podsumowujac:
je nie mialem odwagi sam powiedziec "spie*" :)
teraz sie nauczylem i osobie mowiacej mi "odchodze " mowie
grzecznie "ok, pa"
:)

[siwy_dzban]

wymienilem tylko zachowanie. Powinienem dodac ze totalnie do siebie
nie pasowalismy pod wzgledem charakteru :)
osobiscie uwazam ze przedstawia ona poziom emocjonalny glona :)
Poczucie humoru abstrakcyjne niczym rubik, ktory klaszcze i
jednoczenie krzyczy "rewelacyjna gra, wysmienita grafika" (dla tych
co pamietaja ten pamietny program w tv:P)

[palinka75]

Jakbym siebie czytała... Też tak mam.
forum.gazeta.pl/forum/72,2.html?f=16&w=85299795
Najgorsze, że łapię się na tym, że ciągle szukam na niego jakiegoś
haka, czekam na niewłaściwe słowa, gesty, sytuacje, by stwierdzić:
teraz koniec! Nie ma rozmów o tym co mnie interesuje, nie
uczestniczymy wzajemnie w swoim prywatnym życiu, ciągle padają złe
słowa, ciagle jakis moje pretensje, wszystko nie aż tak złe, by mieć
siłę na zakończenie, a w ogóle nie dobre, bo podobno w człowiekowi w
związku ma być lepiej niż samemu. Ecchh

[g.r.a.f.z.e.r.o]

> Co Wami kieruje, że tkwicie w związku, w którym nie
> jesteście szczęśliwi?
Zapewne ryzyko że po rozstaniu szczęścia nie przybędzie.
A że związki nie zawsze są szczęśliwe? Że są czasami nudne, czasami brakuje
namiętności a czasami zrozumienia? Cóz - bywa. Tak samo nie mieszkamy w swoim
wymarzonym miejscu na ziemi, ani nasza praca nie jest wspaniałym zajęciem
dającym satysfakcję i grubą kasę. Ale mimo to nie rzucamy pracy z miejsca żeby
szukać tej wymarzonej. I nie sprzedajemy mieszkania i nie wyprowadzamy sie w
Alpy/hawaje/riwierę.

Dlaczego więc oczekujemy że w życiu damsko/męskim spotka nas maksimum szczęścia
i partner idealny? To jest nierealna mrzonka.

Hola hola

[nangaparbat3]

Jest róznica miedzy nieosiaganiem ideału, a tkwieniem w czyms, co nam zwyczajnie
szkodzi.
Zły zwiazek ma to do siebie, ze niesłychana ilosc energii poświecasz na to, aby
w nim przetrwac. Rujnujesz sie, a druga strona i tak ma ci za złe wszystko, co
robisz i czego nie robisz.
To juz lepiej tę sama energie poswiecic na wolontariat w schronisku dla zwierząt.

[o0iva0o]

I jak macie jakies wnioski?

Moze trzeba wybitnie pielegnowac piekne chwile (jak sie juz zdarza)
miedzy soba? Wywyzszac je, idealizowac? moze to one sciasniaja zwiazek.

Najgorsze jest uczucie - uczucie -kurcze a co jakbym z nim zerwala jakbym
zaczela byc z kims innym? moze bylo by w ten sposob mi i jemu lepiej?

[o0iva0o]

"Rozstanie jest cholernie traumatycznym przeżyciem. I to chyba powód
zasadniczy, że woli sie trwać w związku niż odejść.
To tak jakby zdecydować, żeby na żywca ucięli rękę czy nogę. Do
bolącej i niesprawnej ręki można sie przyzwyczaić, jakoś z nią żyć.
Myśl o amputacji bez znieczulenia przeraża."

Tez mnie to przeraza.

[rzeczowakobieta]

Wlasnie ze chlopak z ktorym zaczne sie spotykac tez bedzie mial wady,moze nawet
wieksze, moze sie czegos dowiem co mi nie bedzie w 100% odpowiadalo. Czytalam na
forum o dziewczynie ktora ma faceta idealnego (wyglad, inteligencja ,
pocz.humoru,duze konto w banku,kocha ja)ale no wlasnie ale.Ona chce z nim zerwac
bo seks z nim nie jest satysfakcjnujacy (powodem jest male przyrodzenie).
Ja jestem racjonalna i wiem ze nie ma ludzi idealnych ale na jej miejscu jakbym
sie zakochala w kims takim jak ona a potem taki zonk, to idzie sie pochlastac!
W moim zwiazku tez seks nie jest idealny z reszta.Wiec co ja sie czepiam...

Po 2 wlasnie po to jest milosc zeby nam zaslaniala niedosyty w pracy,czy w
innych sferach zyciowych. Po to szukamy prawie idealnego partnera zeby chociaz
przy nim poczuc sie szczesliwi, jak juz nie ma sie tego domu na Riwierze i super
platnej pracy.

[natalkai]

Ja też jestem w cholernie nieudanym związku i podobnie jak Ty nie
wiem dlaczego. Jestem młoda, mam 21 lat, mogłabym być z kimś innym.
Ale mimo to tkwię w tym wszystkim i....dupa. Czasami patrzę na
mojego chłopaka z którym jestm już ponad trzy lata i zastanawiam się
co mnie jeszcze przy nim trzyma. Chyba tak jak piszesz
przyzwyczajenie. Może to, że tyle lat jestem z nim, a może strach
przed nieznanym, może to że będę kiedyś jednak żałowała rozstania z
nim i nie ułoże sobię życia z nikim innym. Niewiem chyba wszystko
naraz. Coraz częściej tęsknię za wielką miłością. Wiem że taka się
zdarza. A mój facet? niestety, nie wzbuda we mie zadnych większych
emocji. Cholera znieczuliłam się na każdy jego wybryk, na każde
zranienie. To tyle.

[rzeczowakobieta]

Moim zdaniem moze to byc przyzwyczajenie psychiczne.

Jestesmy z ta osoba bo zdarzaja sie chwile ktore sa piekne,ktore dodaja
skrzydel, w ktorych czlowiek czuje ze kocha (namietnosc, podniecenie,
dopamina,serotonina) a pozniej przychodzi zjazd,bo znowu popadamy w rutyne.Znowu
widzimy wady,przeszkody itd I dla tych rzadkich cudownych chwil tkwimy w tych
zwiazkach.

Ale tak nie powinno byc.Moim zdaniem powinno sie czuc szczescie,
i zakochanie codziennie. Jak sie czlowiek obudzi i patrzy na druga osobe to tez
powinno sie to czuc.
Cos jest grubo nie tak...

[nawrocona5]

Może strach przed złymi emocjami? Tymi nieznanymi - bo złe emocje w związku mamy
znane i "oswojone" więc czujemy się zaimpregnowani na drobne urazy które nas
spotykaja na co dzien.
Ale boimy sie tego co przyniesie rozstanie - jakie nowe ciosy, a może emocje w
nas samych o których jeszcze nie wiedzielismy?

A może boimy się rachunku sumienia? Koniec związku nie musi oznaczać, że
wszystko od początku było pomyłką, ale to chyba strach przed przyznaniem sie do
błędu ( w domysle - zmarnowania iluś lat) bywa spoiwem, które trzyma duzo
związków a nawet małżeństw.

Przyczyn może być wiele, wszystkie są bezsensowne. Ogólnie to brak odwagi - tak
naprawde wiele osób marzy, aby "coś" sie wydarzyło i pomogło podjąć decyzję.

[rzeczowakobieta]

A jak na przyklad po rozstaniu juz nigdy mnie nikt tak nie pokocha?
I beda spotykac samych przykrych facetow?
Mam w tym doswiadczenie, uwierzcie, z mojej perspektywy to nie jest latwe poznac
kogos ok.Z drugiej strony nigdy nie wiadomo co przyniesie zycie.

Swiadomosc, swiadomosc obudzenia sie rano i stwierdzenia "jestem sama" "sa male
szanse ze ktos mnie przytuli dzisiaj lub za tydzien"
BRZMIA strasznie ;(

[ursz-ulka]

> Jestesmy z ta osoba bo zdarzaja sie chwile ktore sa piekne,ktore
dodaja
> skrzydel, w ktorych czlowiek czuje ze kocha (namietnosc,
podniecenie,
> dopamina,serotonina) a pozniej przychodzi zjazd,bo znowu popadamy
w rutyne.Znow
> u
> widzimy wady,przeszkody itd I dla tych rzadkich cudownych chwil
tkwimy w tych
> zwiazkach.

ładnie napisane... sedno sprawy...

[anka_firanka02061986]

Jakbym czytała siebie. Przyzwyczajenie, brak przewodzenia czy spotka się kogoś kto uzupełni pustkę. To ja go podnoszę, to ja mu pomagam, daje mu całą siebie, w zamian dostaje wiele. Ma w łóżku wszystko a tu pach, jakaś dzi*ka dla urozmaicenia... Za co ja się pytam? Za moje dobre serce? Nie chce stracić tego co mam, ale tkwiąc e tym tracę się... Ech

[roscahill]

mam dzieci i nie umiem im tego zrobic. Mieszkam za granicą nie mają tu nikogo pròcz nas. Sama płacze nad swoim losem ;((( wlasnie po kolejnej awanturze o nic ;((

[palisadio0000]

Cześć. Witaj. Ja również jestem w związku gdzie od samego początku niestety nie jesteśmy dopasowani w bardzo wielu kwestiach. Często nie mam z kim o wielu problemach porozmawiać czy podzielić się różnymi spostrzeżeniami jakie przez wiele lat do chwili obecnej mnie spotkały i spotykają. Jak będziesz chciała lub ktoś kto jest może w podobnej sytuacji, możesz do mnie napisać . [e-mail] Ogólnie jestem z ŁÓDZKIEGO.