System wartości - może się zmienić?

[Gość: Triss Merigold]

Spotkałam się niedawno z taką sytuacją: dziewczyna z bliskiej rodziny,
ateistka, wychodzi za mąż za wierzącego chłopaka. Ślub ma być cywilny a na
pytanie o wychowanie ewentualnych dzieci powiedziała, że może je ochrzcić
bo "to tylko trochę wody, co mi szkodzi". Jestem ateistką i takie podejście
to: hipokryzja, naigrywanie się z cudzej wiary i cudzych sakramentów i
radykalna zmiana systemu wartości.
Nie komentowałam ale zastanawiam się. Dla mnie zgoda na chrzest własnych
dzieci przez osobę niewierzącą jest jakąś pomyłką, to tak jakby głęboko
wierzący człowiek nie starał się wpoić wiary potomstwu.
Nie odsyłajcie mnie na forum dziecko, bo chodzi o kwestię bardziej etyczną
niż dziecięcą.

[fitit]

Przesadzasz, zmienić wiarę można zawsze.

[angoba]

Gość portalu: Triss Merigold napisał(a):

> Spotkałam się niedawno z taką sytuacją: dziewczyna z bliskiej rodziny,
> ateistka, wychodzi za mąż za wierzącego chłopaka. Ślub ma być cywilny a na
> pytanie o wychowanie ewentualnych dzieci powiedziała, że może je ochrzcić

> Jestem ateistką i (...) dla mnie zgoda na chrzest własnych
> dzieci przez osobę niewierzącą jest jakąś pomyłką, to tak jakby głęboko
> wierzący człowiek nie starał się wpoić wiary potomstwu.


Skoro on jest wierzący to dlaczego ona ma mu odmawiać prawa do ochrzenia ich
wspólnych dzieci? Dla niej to tylko troche wody dla niego sakrament. Dlaczego
uważasz ze jej system wartości jest ważniejszy niz jego? Czy on żeniac sie z
osoba niewierzącą musi sie automatycznie wyrzec wiary? A moze tym sposobem ona
pokazuje ze szanuje jego wiare choć jej nie podziela.

A

[Gość: Triss Merigold]

Widzisz dla mnie szacunek to jedno a obojętność to drugie. Jej jest to
obojętne, tego nie rozumiem. Chrzest to deklaracja wychowania dziecka w wierze
(w tym posyłania na religię, do pierwszej komunii itd.). Ja jestem przywiązana
do własnego systemu wartości i nawet dla kochanej osoby nie wyraziłabym zgody
na chrzest. Jednak taka odmienność rodzi jakieś konflikty.

[rose2]

powiem Ci tyle ze moja babcia nalezala do kosciola ewangelickiego, a dziadek
rzymsko-katolickiego, zyli dlugo i szczesliwie.
Czyli mam rozumiec, ze zanim sie spotkasz z facetem pytasz jakiego jest
wyznania i czy zamierza ochrzcic dzieci?

[Gość: Triss Merigold]

Oczywiście, że pytam (nie na początku znajomości ale pytam). Ma to dla mnie
znaczenie - nie mogłabym się związać z człowiekiem głęboko wierzącym i
praktykującym. Łatwiej chyba o porozumienie wśród osób, które jednak wyznają
jakąś wiarę, tak jak w przypadku Twoich dziadków.

[angoba]

Gość portalu: Triss Merigold napisał(a):

> Widzisz dla mnie szacunek to jedno a obojętność to drugie. Jej jest to
> obojętne, tego nie rozumiem. Chrzest to deklaracja wychowania dziecka w
wierze
> (w tym posyłania na religię, do pierwszej komunii itd.). Ja jestem
przywiązana
> do własnego systemu wartości i nawet dla kochanej osoby nie wyraziłabym zgody
> na chrzest. Jednak taka odmienność rodzi jakieś konflikty.

Mnie dziwi tylko jedno twoje zdanie "nawet dla kochanej osoby nie wyraziłabym
zgody na chrzest". Dlaczego? Co by ci to przeszkadzało? Wiesz dla osoby
wierzącej chrzest dziecka jest naprawde ważny.

Mam znajomych gdzie on jest niewierzący a ona głeboko religijna, dzieci są
ochrzczone i chodzą na religię, były do komunii itd. ale wiedzą ze tatuś nie
wierzy, nie chodzi do kościoła i nie mają z tym problemu, jak dorosną pewnie
świadomie wybiorą swoj swiatopogląd.


Mam też koleżankę, ktorej rodzice sa niewierzący, (czy też precyzyjniej
utracili wiare), ona została ochrzczona przez dziadków, chyba w tajemnicy, bo
rodzice nie chcieli, czy tez rodzice zgodzili się pod presją (nie pamietam
dokladnie) dziadkowie nie wyobrazali sobie że można dziecka nie ochrzcić. Jej
młodsza siostra nie została ochrzczona w dzieciństwie, rodzice juz sie
wtedy "postawili".
Obie nie chodziły na religie, obie zreszta przez to slyszaly wiele docinków od
kolegow. Kiedy młodsza siostra była w liceum poznała ludzi wierzących, którzy
sie z niej nie nasmiewali tylko ją "nawrócili" i wtedy ona sama z własnej woli
sie ochrzciła, jako niemal pełnoletnia osoba. Rodzice wcale nie byli tym
zachwyceni, ale potem kiedy brała ślub to byl on kościelny to pamietam jej
rodziców, którzy cali dumni i bladzi uczestniczyli w tej mszy, jakby byli
głeboko wierzący.
A ta koleżanka ochrzczona jako dziecko jest niewierząca. Wiec chrzest w
dziecinstwie o niczym nie przesądza.

Pozdrawiam
A

[mike_mike]

Gość portalu: Triss Merigold napisał(a):

> Widzisz dla mnie szacunek to jedno a obojętność to drugie. Jej jest to
> obojętne, tego nie rozumiem. Chrzest to deklaracja wychowania dziecka w
wierze
> (w tym posyłania na religię, do pierwszej komunii itd.). Ja jestem
przywiązana
> do własnego systemu wartości i nawet dla kochanej osoby nie wyraziłabym zgody
> na chrzest. Jednak taka odmienność rodzi jakieś konflikty.

I właśnie w celu zabicia konfliktów w zarodku, zgodziła się na chrzest. Dla
ateisty, chrzest jest obojętną ceremonią...

[rose2]

Moze jednak dziewczyna nie jest ateistka, tak do konca...

[matrek]

Gość portalu: Triss Merigold napisał(a):

Dla mnie zgoda na chrzest własnych
> dzieci przez osobę niewierzącą jest jakąś pomyłką, to tak jakby głęboko
> wierzący człowiek nie starał się wpoić wiary potomstwu.


Moim zdaniem mylisz sie. Jesli nie wierzysz, takie symbole jak chrzest, czy -
dajmy na to - krzyz na scianie klasy szkolnej nie maja zadnego znaczenia. To
faktycznie jedynie woda, lub kawałek drewna na scianie, w drugim wypadku. Cala
symbolika bowiem, zwiazana jest z wiara, co oznacza, ze symbole te, nie powinny
budzic jakichkolwiek emocji wsrod niewierzacych, czy to pozytywnych, czy
negatywnych - bo jakie emocje w koncu moga w koncu budzic dwa skrzyzowane
kawalki drewna.

[Gość: ziom]

tu przesadzasz
nawet dla ateisty krzyz powinien być czyms wiecej niz tylko deseczkami
podobnie jak półksięzyc czy gwiazda Dawida
nie mozna nie doceniac roli religii dla rozwoju kultury i cywilizacji

wracając do tematu
jezeli jest milosc i dzieci, to pewinie jest i szacunek dla przekonań partnera
widocznie ta ateistka uznala, ze religia nie zaszkodzi jej dzieciom
choc sama nie wierzy, ufa męzowi
a dzieci i tak same zdecydują o swojej wierze jak dorosną, zwłaszcza ze bedą
mialy dwa wzorce zachowań
dla mnie to absolutnie naturalne
tez bym pozwolił ochrzcic dzieci gdymbym był ateistą

[matrek]

Równiez pozwoliłbym na to. Co wiecej, nawet chcialbym aby było ochrzczone -
chociazby w imie tego, ze ja nie jestem nieomylny, a niech ono samo w
przyszłości zdecyduje, czy chrzest ma dla niego jakies znaczenie. Twierdzę
jednak, że nie mylę sie w kwestii obojetności krzyza czy chcrztu dla
niewierzacych - tak sie jakos bo wiem dziwnie sklada, że ludzie deklarujacy sie
jako niewierzący, w przewazającej większoszci - co widać na tym forum m.in. -
palaja niezrtozumiala dla mnie nienawiscia do takich symboli jak krzyz, mimo ze
moim zdaniem - jesli w niego nie wierza - nie powinien budzic w nich większych
emocji niż owe dwa kawałki drena nie połaczone w jedna calosc. Przypomnij sobie
zaciekłe spory o krzyże w klasach szkolnych, czy szpitalach - dla mnie
kompletnie niezrozumiałe postawy niewierzących, oburzajacych sie na to że na
ścianie wiszą jakieś dwa - nic nie znaczące przecież w kontekście ich braku
wiary - kawalki drewna.

[mamalgosia]

Jeśli chodzi o pytanie w tytule postu, to uważam, że system wartości może się
zmienić.

[aguszak]

Po krótce moja sytuacja wyglądała tak:
Wychowywałam się w rodzinie niewierzącej, ale byłam ochrzczona przez moich
rodziców, za niewielką namową moich dziadków. Nie chodziłam na religię, nie
przystąpiłam do pierwszej komunii, nie byłam bieżmowana... Pomimo to, mój
światopogląd ewoluował w liceum w kierunku wiary chrześcijańskiej, tylko...
może zabrakło mi odwagi, albo czyjegoś wsparcia i pokierowania, abym mogła
dopełnić sakramentów oraz, żebym miała możliwość w pełni uczestniczyć w życiu
duchowym.
Stało się jednak tak, że poznałam mojego przyszłego męża i można powiedzieć, że
on trafił na podatny grunt - byłam gotowa na to, żeby on mi pomógł
przyjąć "jego" wiarę w pełni.
Ślub wzięłam już jako świadoma i pełnoprawna chrześcijanka...
Pozdrowionka :)

[mike_mike]

Gość portalu: Triss Merigold napisał(a):

> Spotkałam się niedawno z taką sytuacją: dziewczyna z bliskiej rodziny,
> ateistka, wychodzi za mąż za wierzącego chłopaka. Ślub ma być cywilny a na
> pytanie o wychowanie ewentualnych dzieci powiedziała, że może je ochrzcić
> bo "to tylko trochę wody, co mi szkodzi". Jestem ateistką i takie podejście
> to: hipokryzja, naigrywanie się z cudzej wiary i cudzych sakramentów i
> radykalna zmiana systemu wartości.
> Nie komentowałam ale zastanawiam się. Dla mnie zgoda na chrzest własnych
> dzieci przez osobę niewierzącą jest jakąś pomyłką, to tak jakby głęboko
> wierzący człowiek nie starał się wpoić wiary potomstwu.
> Nie odsyłajcie mnie na forum dziecko, bo chodzi o kwestię bardziej etyczną
> niż dziecięcą.

Nie masz racji. W takiej sytuacji jedna ze stron musi ustąpić drugiej. Łatwiej
ateiście zgodzić się na chrzest, niż wierzącemu z niego zrezygnować - nie
prawdaż? Zatem zgoda ne tę ceremonię jest logicznym rozwiązaniem zadawalającym
obie strony.
Jestem ateistą, żeby było jasne.

[l2m]

Triss, naprawdę nie widzę problemu. Jeśli Twoja koleżanka uważa, że "to tylko
trochę wody", to w czym tu hipokryzja lub brak szacunku? Po prostu chce
wyświadczyć uprzejmość swemu mężowi. Dla niego to jest ważne, dla niej - nie ma
znaczenia zasadniczego. Dlaczego by nie ustąpić?
Tym bardziej że ateiści, jak, z pewnością wiesz, wcale nie są taką jednolitą
swiatopoglądowo grupą.
Jedni nie wierzą i uważają religię za coś szkodliwego - dla takich zgoda na
chrzest dziecka byłaby nie do pomyślenia.
Dla innych należeć do jednej czy innej, lub do żadnej w ogóle - to kwestia
przyzwyczajenia (na przykład, "bo moi rodzice byli wierzący (niewierzący), to i
ja też"), z reguły osoby takie naprawdę żadnych religijnych przekonań nie mają,
choc i całkiem szczerze deklarują się jako chrzescjanie (muzulmanie, ateiści,
buddyści - potrzebne podkreślić); dla nich ewentualny chrzest dziecka i jego
religijne wychowanie - to kwestie tej samej wagi, co wybór tapety: ta jest
niezła, i ta ładna, nie mogę się zdecydować, więc jak mężulek (żoneczka) powie,
tak zrobimy.
Jeszcze inni sami nie wierzą, ale wiarę uważają za nieszkodliwe dziwactwo, w
rodzaju chodzenia na ryby, filatelii, zamiłowania do gry w szachy czy
jakiegokolwiek innego hobby, i nie mają nic przeciwko chrztu i religijnemu
wychowaniu dzieci, bo dla nich to byłoby jak, na przykład, zakaz gry w berka.
Są też inne wariacje na temat "ateista", ale pełnej klasyfikacji chyba nie da
się wykonać, dla mnie przynajmniej ;-)
Dla Ciebie wyznanie ma znaczenie zasadnicze, to znaczy, że Ty chyba nie
będziesz miała dziecka od glęboko wierzącego mężczyzny, bo po prostu nie
dojdziecie z nim do takiego poziomu porozumienia, żeby przejść do jakichkolwiek
kontaktów natury intymnej. Więc dla Ciebie problem chrztu lub nie-chrztu
dziecka nie zaistnieje, o ile nie zmienisz systemu wartości. A to się może
przydarzyć nawet tym, co uważają, że nigdy ich coś takiego nie spotka.
Pozdr.

[Gość: camillo]

Obawiam się, że większość dyskutantów nie za bardzo rozumie, o co Triss chodzi.
Tymczasem dla wielu ludzi decyzja o byciu niewierzącym jest świadomym i
przemyślanym wyborem światopoglądu, tak samo głębokim, jak dla innych osób
wyznawanie takiej albo innej religii.
Życie wymaga kompromisów, także ideowych, ale podejście prezentowane przez
bohaterkę postu Triss mnie również szokuje.

[Gość: Triss Merigold]

Nareszcie ktoś załapał. Dla mnie ateizm jest światopoglądem i nie jest mi
obojętne czy w moim domu znajdują się symbole religijne (nie znajdują), czy mój
facet jest wierzący (nie jest) i czy przyszły mąż chciałby religijnego
wychowania dzieci. To nie kwestia tolerancji czy jej braku. Cudza wiara jest mi
obojętna o ile nie dotyczy mojego życia. Stąd nawet z miłości nie wyraziłabym
zgody na ślub kościelny czy chrzest dziecka, tym bardziej na posyłanie na
religię (na religioznawstwo tak). Sa granice kompromisów i nie widzę żadnego
powodu dlaczego akurat ateista miałby ustępować.

[neque]

Gość portalu: camillo napisał(a):
> Tymczasem dla wielu ludzi decyzja o byciu niewierzącym jest świadomym i
> przemyślanym wyborem światopoglądu, tak samo głębokim, jak dla innych osób
> wyznawanie takiej albo innej religii.

Dla mnie nie był to żaden wybór, po prostu dawno temu - we wczesnej młodości -
stwierdziłam, że nie wierzę, mimo że byłam wychowana "tradycyjnie" w wierze
katolickiej. I odkąd to stwierdziłam, uznałam, że byłoby oszustwem dalej
chodzić do kościoła i w ogóle zachowywać się jak osoba wierząca. Z mężem mamy
tylko ślub cywilny, natomiast córkę ochrzciliśmy, co prawda dosyć późno, bo w
wieku 7 lat. Prawdę mówiąc najbardziej na chrzcie zależało mojej teściowej,
która jest głęboko wierząca i to z nią córka chodziła do kościoła na msze.
Chrzest załatwialiśmy w duszpasterstwie rodzin niesakramentalnych, żebym mogła
uniknąć mówienia formułek typu "wierzę w boga, wyrzekam się szatana".
Przyznam, że też miałam spore wątpliwości dotyczące zasadności tego chrztu.
Doszłam jednak do wniosku, że dlaczego miałabym jej tego pozbawiać? Tym
bardziej że córka była już na tyle duża, że wiedziała o co chodzi i sama też
chciała tego chrztu.
Możecie nazwać mnie konformistką, ale nie widzę w tym nic złego.

Acha, jeszcze jedno: wprawdzie sama nie wierzę, ale mam dużo szacunku do
wierzących, więc także do ich symboli religijnych.

I jeszcze: "nie wierzę" dla mnie znaczy tyle co "nie wiem, czy bóg istnieje",
nie zaś "wiem/wierzę że go nie ma"

[reniatoja]

Odwrocmy pytanie. Czy osoba wierzaca moglaby zgodzic sie na to, zeby na
zyczenie niewierzacego partnera nie chrzcic swoich dzieci? Dla mnie nie, ja na
pewno ochrzcilabym swoje dzieci, nawet w tajemnicy przed mezem. Moja wiara mi
to nakazuje, nie moglabym spokojnie zyc, gdybym nie ochrzcila swojego dziecka.
Nie wiem jak ocenic zachowanie Twojej kolezanki. Mnie sie ono bardzo podoba,
wydaje mi sie, ze jest wyrazem wielkiej tolerancji i szacunku wlasnie, a nie
kpiny z czyjejkolwiek wiary. Ona w to nie wierzy, ale nie wierzy tez, ze moze
zaszkodzic, wiec nie zabrania zrobic czegos, na czym z pewnoscia zalezy jej
mezowi. Mnie sie to podoba, ze nie narzuca sila ateizmu w rodzinie. Ale sama
nie wiem, czy mam racje. Moja ciocia wyszla za maz za ateiste i on tez zgodzil
sie na chrzest dzieci, na zasadzie robcie sobie co chcecie, mnie to nie
przeszkadza. Mysle, ze nie jest to zdradzenie swoich wartosci. Prawdopodobnie
ona po prostu nie ma zadnego przymusu wewnetrznego, zeby chronic swoje dzieci
przed chrztem, wierzacy zas czlowiek ma przymus wewnetrzny, zeby swoje dzieci
ochrzcic wiec w czym problem. Wydaje mi sie, ze bardziej konfliktowa moglaby
byc sytuacja , kiedy malzonkowie sa roznych wyznan i koniecznosci podjecia
decyzji w ktorym kosciele ochrzcic dziecko.